Het was in de late namiddag dat ik met onze afdeling werden in gezet 5 April 1943 Het schijnt lang geleden , maar het toen beleefde , zal mij steeds bij blijven
Het was op een klare dag dat een aantal zware amerikaanse bommen werpers hun doel hadden gekozen " de erla fabriek " te Mortsel hun doelwit de herstellings plaats voor duitse jachtvliegtuigen , vele bommen misten hun doel en zaaide een tapijt van dood en vernieling onder de burgerbevoking , 936 mensen kwamen om het leven , waaronder 200 kinderen . Zo lazen wij in de berichten ,Weer eens een resultaat van die beestige oorlog ,een oorlog zo als alle andere , waar werd gestreden voor wie voor wat ? Voor het recht op leven voor alle volkeren , want in feite streden niet die volkeren maar de regimes tegen mekaar ....... en het was in die caos , na het bombardement , in dat brandend en rokende Mortsel dat ik werd gedropt ......... overal dooden , verhakkelde resten ; en gekwetsten , die werden afgevoerd , en geevaceerd met vrachtwagens gekwetsten en stervende moesten weg uit de hel ............
Alles wat mens was in mij , diende te worden weggecijferd , hier was het helpen met wat ons werd terbeschikking gesteld , een caos en ik herhaal het die mij steeds is bijgebleven , de ganse nacht werd er door gewerkt en getroost , gekwetsten verbonden en verzorgd ...... om dan in de late nacht door te brengen in een gebombardeerde pand van Dokter Geerts aan het oude gemeente huis waar onze hulpdienst was ingericht . Wat er toen in mij omging is moeilijk te beschrijven , die nacht ben ik wel een paar jaar ouder geworden in het relativeren van wat oorlog is , het beeld van brandende huizen , het overen weer lopen van zoekende mensen , het leed van zoekende ouders naar hun verloren kinderen , het doelloos voortschrijden van in verbanden gehulde gewonden op zoek naar God weet wat , en dan die nacht in spookachtig schijnsel van brand , slaande vensters en klappende kapotte deuren die de angstvolle stilte doorbraken , terwijl een stinkende reuk van verbranding ons pijn deed in de neus , neen nooit zal ik het vergeten ....... het maakte mij plots iemand anders , ik beleefde en verdriet , haat en liefde , een verdriet en meevoelen met de slachtoffers , een haat tegen geweld en onrecht .
Waarom zovel leed voorniets ! het was moeilijk voor een jong rood kruis kadet zo in eens onder gedompeld te worden in de werkelijkheid van het slag veld van Henri Dunany .
hier werd ik gedoopt voor een ganse reeks van van donkere oorlogs dagen ....... voor u mijn herinneringen .............
Septemberdagen ...............
Septemberdagen hebben altijd een donkere zijde maar soms zijn er toch ook wel lichtere soms zelfs verlichtend .......het is maar een proef met kleuren om mijn denken wat op te warmen 
