Berichten van 1 december 2005 tot 31 december 2005

Als men wat ouder wordt staat men ook al eens vaker stil bij de gedachte dat dit leven eindig is. Mensen om ons heen, vrienden, kennissen, familie...ze verdwijnen de een na de ander uit de wereld van de levenden. We gaan naar begrafenissen, treuren en rouwen en leven verder alsof ons zoiets niet kan overkomen. We herhalen wel vaak: "Ah, we moeten een beetje profiteren van het leven, want het kan zo gedaan zijn!" Maar het blijven maar woorden. We zeggen of denken dat wel maar we leven ons niet in die gedachte in.

Soms probeer ik me voor te stellen dat ikzelf op het punt sta te verdwijnen. En dan? De wereld zal daar zeker niet door vergaan. Zal er ook maar iets veranderen? Alles wat rondom mij bestond zal er nog zijn. Mijn woning, mijn straat, mijn familie, mijn piano en mijn boeken, mijn lievelingsmuziek, de zon de maan de seizoenen...

Een van de mooiste gedichten hierover is dat van Fernando Pessoa.

Wanneer de lente komt
En als ik er dan niet meer ben
Zullen de bloemen net zo bloeien
En de bomen zullen niet minder groen zijn
Dan het vorig voorjaar

De werkelijkheid
Heeft mij niet nodig
Een enorme vreugde
Bij de gedachte
Dat mijn dood volstrekt onbelangrijk is

Als ik wist dat ik morgen zou gaan
En het was overmorgen lente
Zou ik tevreden gaan
Omdat het overmorgen lente was

Als dat haar tijd is
Wanneer dan zou ze moeten komen
Tenzij op haar tijd

Ik hou ervan
Dat alles werkelijk is
En alles zoals het moet zijn
Ja daar hou ik van
Omdat het zo zou zijn
Ook als ik er niet van hield

Daarom als ik nu ga
Ga ik tevreden
Want alles is werkelijk
En alles is zoals het moet zijn
Je mag bidden boven mijn kist
Als je dat wilt

Je mag zingen en dansen
Ik heb geen voorkeur
Voor wanneer ik toch geen
Voorkeur kan hebben

Dat wat zal zijn
Wanneer het zijn zal
Zal het zijn dat wat het is