Berichten van 1 november 2005 tot 30 november 2005

Ik heb vandaag mijn dagje niet. Het grijze weer doet daar nog een schepje bovenop.
Het begon aan de strijkplank. Tja, ik haat strijken nu wel als de pest, maar het is me nog nooit overkomen dat ik er hete tranen bij uitstort. Al huilend strijken!! t' Lijkt nergens op.
Alhoewel, zijn het nu net niet dat soort huiselijke taken die je gedachten alle kanten opjagen.

Na wat "zakdoekgesnotter" probeer ik mezelf keer op keer de vraag te stellen: "waarom?". "Is er eigenlijk iets om me zorgen over te maken?" - "Neen"!

Ik huil in feite voor al het verlorene. Al die dierbaren die de laatste vijf jaren verdwenen zijn. Zo! Ineens foetsie! Enfin! Niet ineens. Ziek, zieker, en weg!

Het klinkt gek, maar eigenlijk is deze zwaarmoedige bui gisteren begonnen bij het kijken naar een film. Een paar keer is daarin de aardbol te zien geweest vanuit de ruimte. Ik vind dat altijd intrigerend. Zo van, hoe kan dat ding daar nu blijven hangen...en zie eens hoe schoon gaaf het er allemaal uitziet. En zo blauw! Mooi!

Van ons is daarop natuurlijk niks te zien. Wij zijn slechts kleine microben in die oneindig grote ruimte vol schitterende blauwe, rode, gele, paarse... bollen.
Waar zijn jullie dan...lieve mama, Rudi, Andy, Patricia, moemoe, Hilde....

In ons hart, ja in ons hart! Ik weet het! Maar...

"Een kat met een pels in chocoladekleur...dat kan bijna niet!"
Dat is wat de mevrouw van CAD (Antwerpse dierenbescherming) me e-mailde.
"Het zal wel colakleur zijn zeker!?"
Alsof colakleur dan zo "in" is bij kattenpelzen.

Nochthans heeft de kat die bij ons verloren in de tuin rondloopt een chocolade jas en een zwarte kop. Ik heb medelijden met het beestje. Vijf weken loopt ze hier rond. Moest het de enige poes zijn die hier een toevlucht zoekt dan.... maar neen, sinds vorig jaar mei is dit al nummer 12!!! Waaronder een nestje van 5 kittens.
Intussen heb ikzelf twee van die sukkels geadopteerd. De kittens zijn opgehaald door de dierenbescherming, de oudere katten zijn gecastreerd en weer terug naar hier gebracht en later her en der door bewoners van dit gebouw geadopteerd.
Maar hey...dat kan zo niet blijven doorgaan. Dus, wat vroeg ik dezemorgen aan CAD? Of we geen vangbak konden lenen om zo de poes naar de dierenbescherming te brengen.

Antwoord: "Neen, gaat niet, want als je een vangbak vraagt dan gaat dit niet over een tamme poes maar over een wilde kat. Een tamme poes kun je oppakken. Dat is een poes die mag binnengebracht worden om te zien of we er een nieuwe thuis voor vinden. Wilde katten worden niet aanvaard!"

Hé maar, dan is de poes van mijn buurvrouw ook een wilde kattin, want als ik die een paar lieve woordjes toelach dan blaast ze me een antwoord. Haar oppakken? Geen denken aan! Is die dan zoveel vriendelijker?

En toch heeft ze een chocoladekleurige pels! En ze moet een thuis gehad hebben vermoed ik. In ieder geval, daarstraks gaf ik haar wat te eten en ze wou onmiddellijk gestreeld worden. Dus...!

Dezemorgen was het koud in de slaapkamer. Tja, de winter is dan toch aangekomen. Mijn schapenslofjes stonden al klaar naast het bed.
's Morgens loop ik er dan wel bij als een 50+kwak, maar koude voeten haat ik!
Ik hoopte nog dat we er deze keer op z'n "herfst" zouden vanafkomen. Je weet wel, zo'n zoete winter met hier en daar een prikje kou, een dagje of zo sneeuw, en vriezen mocht het ook heel even. Om de muggen dood te maken.
Gohh, ik dacht dat de echte winter ons zou overslaan. Zottekes hé!
Ze zeggen dat het gaat sneeuwen dit weekend. Mooi, schitterend...gordijnen open en kijken naar het landschap! Laarzen, dikke jas, sneeuwschop, handschoenen, sjaal, lippencrème,....hou je klaar!

Dé truc van de dag:
Ik heb zojuist de reclame van het Kruidvat bekeken en waar valt mijn oog op?
Op contactlenzen! Voor 12 Euro verander je jezelf van een grauw, blauwogig wezen in een misterieus groen of fel aqua ziende schoonheid! De wereld ziet er dan wel wat groentjes uit...maar allé...'t is toch een wonder dat je nu "sacoche", schoenen en ogen "assorti" kunt laten samengaan. De lenzen zijn zonder sterkte. Dus je moet er zelfs nog niet slechter voor zien.
Mannen, voor alle zekerheid; niet meer verliefd worden op "haar" ogen hé!