Zondag 27 november 2005
Blue day
Ik heb vandaag mijn dagje niet. Het grijze weer doet daar nog een schepje bovenop.
Het begon aan de strijkplank. Tja, ik haat strijken nu wel als de pest, maar het is me nog nooit overkomen dat ik er hete tranen bij uitstort. Al huilend strijken!! t' Lijkt nergens op.
Alhoewel, zijn het nu net niet dat soort huiselijke taken die je gedachten alle kanten opjagen.
Na wat "zakdoekgesnotter" probeer ik mezelf keer op keer de vraag te stellen: "waarom?". "Is er eigenlijk iets om me zorgen over te maken?" - "Neen"!
Ik huil in feite voor al het verlorene. Al die dierbaren die de laatste vijf jaren verdwenen zijn. Zo! Ineens foetsie! Enfin! Niet ineens. Ziek, zieker, en weg!
Het klinkt gek, maar eigenlijk is deze zwaarmoedige bui gisteren begonnen bij het kijken naar een film. Een paar keer is daarin de aardbol te zien geweest vanuit de ruimte. Ik vind dat altijd intrigerend. Zo van, hoe kan dat ding daar nu blijven hangen...en zie eens hoe schoon gaaf het er allemaal uitziet. En zo blauw! Mooi!
Van ons is daarop natuurlijk niks te zien. Wij zijn slechts kleine microben in die oneindig grote ruimte vol schitterende blauwe, rode, gele, paarse... bollen.
Waar zijn jullie dan...lieve mama, Rudi, Andy, Patricia, moemoe, Hilde....
In ons hart, ja in ons hart! Ik weet het! Maar...
Het begon aan de strijkplank. Tja, ik haat strijken nu wel als de pest, maar het is me nog nooit overkomen dat ik er hete tranen bij uitstort. Al huilend strijken!! t' Lijkt nergens op.
Alhoewel, zijn het nu net niet dat soort huiselijke taken die je gedachten alle kanten opjagen.
Na wat "zakdoekgesnotter" probeer ik mezelf keer op keer de vraag te stellen: "waarom?". "Is er eigenlijk iets om me zorgen over te maken?" - "Neen"!
Ik huil in feite voor al het verlorene. Al die dierbaren die de laatste vijf jaren verdwenen zijn. Zo! Ineens foetsie! Enfin! Niet ineens. Ziek, zieker, en weg!
Het klinkt gek, maar eigenlijk is deze zwaarmoedige bui gisteren begonnen bij het kijken naar een film. Een paar keer is daarin de aardbol te zien geweest vanuit de ruimte. Ik vind dat altijd intrigerend. Zo van, hoe kan dat ding daar nu blijven hangen...en zie eens hoe schoon gaaf het er allemaal uitziet. En zo blauw! Mooi!
Van ons is daarop natuurlijk niks te zien. Wij zijn slechts kleine microben in die oneindig grote ruimte vol schitterende blauwe, rode, gele, paarse... bollen.
Waar zijn jullie dan...lieve mama, Rudi, Andy, Patricia, moemoe, Hilde....
In ons hart, ja in ons hart! Ik weet het! Maar...



6 reacties op dit bericht
Veelzonnige dagen komen er voor jou ook weer aan hoor
en zo is het ook
Zelf ook deze donkere dagen er op zitten-jeetje-wat kun je dan toch intens verdriet voelen!Het gemis van je dierbaren.Grijze dagen.
Gelukkig trekt bij mij die mist weer wat op, maar ik voel je helemaal.
Sterkte hoor en ook nog een fijne zondag
Hartelijke groet-Karin
dagje...
Klik aub op de knop voor een tegenbezoekje aan mijn blog!
Strijken
Herkenbaar
Zal wel een psychologische verklaring voor zijn zeker, maar ik kan het echt niet achterhalen.
Is het nu allemaal voorbij?
.
gooi die strijkplank terug op de plek waar hij stond
en kruip achter de piano!
Dat helpt....zeker weten :)
Liefs van en