Echte vrienden

In de reis ligt de bestemming:
de weg
de wolken
het water
het zand
de jungle
de rotsachtige helling

beweging is bestemming
nu en hier het doel

er is geen daar en dan.



Ik wens alle mama's een keitoffe moederdag toe, héél fijn weekend en tot de volgende!
En nu efkes genieten van een zalige rust, moet kunnen nietwaar!
Het gaat jullie allen goed, groetjes,

Hugo

Langzaam vervagen donkere kleuren
uit penseelstreken die ooit waren
Ze laten een grauwe gloed achter
op 'n zielpallet, uit verwrongen jaren

Voorzichtig ontwaak ik in ochtendrood
wat sluimert door nevel en dauw
Zie in de verte een sprankelend licht
wat steeds reikt, naar het hemelsblauw

Poorten beschilderd in regenboogkleuren
maken mijn zicht weer helder
Ooit besmeurd door teerzwarte handen
overleefde ik in jouw kelder

In de schittering van goudgele stralen
dans ik het verleden nu voorbij
De zwarte kleur uit het onbeantwoorde
laat ik achter, ik ben eindelijk vrij!!!



Fijn weekend!!!

Hugo

 

De meute kan weer beginnen
het mooie weer te ontginnen
en met dat al
ons ongewenst mollen
met gassen en lawaai

het leven begint weer
te herleven
de wereld wordt te klein
iedereen wendt het steven
om even buiten te zijn

daarbij nog het gesnater
van vroege eenden
beter dan een wekker
met extra volume

ook ik smacht naar die mooie start
van schoonheid en nieuwe kleuren
sprietjes gras en frisse geuren
knoppen in de bomen
ach laat de zon maar ...



Superfijn weekend wens ik jullie, geniet van alle mooie dingen!!!

Groetjes,

Hugo

In vroeger tijd vroeg ik vaak af waar de vlinder heen ging.
Als de zomerzon verdween en hij ook, z’n kroost achterlatend.
Ieder jaar weer kwam hij terug en deed weer rustig zijn ding.
En plande het huwelijk van zijn zoon, al luisterend en pratend.

Met alles om hem heen. En, al fladderend en huppelend
werd de zaak beklonken en het nectar rijkelijk gedronken.
Niet lang daarna verdween hij weer met de zon, al dansend
naar het volgend jaar en de toekomst die hem is geschonken.

Elke keer weer neemt hij mijn dromen met zich mee,
om ze weer fris en verdubbeld terug te schenken, met een lint
achter zich aan trekkend, met de verhalen voor bij de thee
van zijn verre koninkrijk, waar een vlinder alleen maar vlinders vindt.

En terwijl ik zit en kijk, luister in naar de verhalen
van dat verre koninkrijk en ik doe mijn ogen toe. Ik woon
niet langer hier maar in het vlinderrijk, zo vol met dalen,
velden, meren, bloemen, bomen en zo wonderschoon.

En al weer veel te vlug moet de vlinder terug naar het rijk.
Ik zal hem missen en op hem wachten, terwijl de wind
mij lieflijk herinnert waarom hij gaan moest naar zijn wijk
In vlinderland.



Maak er nog een héél fijn weekend van!!!

Groetjes van Piere de Beeste.

Je toont niet
wie je werkelijk bent
niet altijd
je toont je zelfzeker aan de buitenwereld
maar de schrik
voor negatieve commentaar
regeert je leven
je bent bang
bang dat mensen
je niet mogen

ik was bang
bang dat mensen
me niet mochten
maar ik leerde
te zijn wie ik ben
en fier te zijn op wie ik ben
mijn missie?
ook andere trots maken
op wie ze zijn

wie ik ben is
wie je ziet
wie ik ben is
wie ik blijf

 

Ongemerkt geleidelijk
met zekerheid van tijdelijk
de stappen die ik zet
van mijn geboorte tot het bed
waarin ik toch uiteindelijk
mijn laatste afdruk zet

daartussen wandel ik maar wat
zonder te lang stil te staan
bij het zeker weten dat
de strakke rechte vlakke weg
’t eenvoudigst is als levensbaan

maar door het kronkelpad te gaan
ontwaar ik wonderschone bloemen
die met hun geuren mijn bestaan
fleuren tot een lentefeest

en zit mijn tijd er eenmaal op
dan weet mijn laatste hartenklop:
“de wandeling is mooi geweest”

Zoals muziek en schilderijen,
In..., ja, zelfs in rode ochtendgloren
Of in lange staande rijen.

Hoe kort van stof ook, het is tijd
die verandert als een landschap,
Waar een reiziger door heen rijdt.
Ook als hij loopt, steeds stap voor stap.

Maar het grootste deel is nog niet zichtbaar
van hetgeen in verten op ons wacht.
Stil wachten we wanneer we het gewaar
worden wat zich op ons te dringen tracht.

Misschien is het bestaan zelfs eeuwig.
Komen wij dus vaker op de oude plaatsen,
dan leeft ons lichaam ook voor eeuwig,
dat we nog wel vaker het leven hier weerkaatsen

Of verandert, eens, ons vlezig zijn?
Misschien gaat heel ons huidige bestaan
over in een toestand veel te fijn,
voor onze ogen, die slecht gadeslaan

De wereld is mechanisch vatbaar
voor veranderingen van massale vorm.
De menigte wordt langzaam topzwaar,
als steeds verder schuift de stil geëiste norm.

Iets dat door de tijden onveranderd bleef
moet uniek en ook bijzonder zijn.
Is ook wat ik hoop en zoek, dat ik beleef,
rustig eens te blijven en heel klein

Vaag bemerk ik dat het ware kleine bestaat.
De essentie van het hier zijn is geweest,
lang geleden, want toen was een klein formaat
al voldoende voor de menselijke geest.

 

Geniet van de kleine dingen,

Groetjes,

Hugo.

De kunst van het leven,
is het vinden van de juiste balans.
Tussen het kiezen van geven en nemen,
en wachten op de juiste kans.

De kunst van het leven,
is de ontdekking dat er meer bestaat dan hemel en aarde,
en dat geestelijke rijkdom,
beschikt over onschatbare waarde.

De kunst van het leven,
is het scheppen van en onderhouden van liefdevolle banden,
en het vatten en aanraken,
van helpende handen.

De kunst van het leven,
is het leren van vallen en opstaan,
en het besef dat je daarna
vernieuwd mee door mag gaan.

De kunst van het leven,
is het vertrouwen op, in jezelf en de mensen die je kent,
maar bovenal..
blijven wie je werkelijk bent.

Lieve vrienden,

Ik ben er efkes niet deze week, zal geen blogbezoekjes kunnen doen, maar volgende week ben ik er weer!
Het gaat jullie allen goed en tot volgende week!

Groetjes,

Hugo




Waarom is het zo interessant
om op vakantie te gaan
naar een land vol armoede,
meewarig kijkt de rijke
toerist door het raampje
van de bus
naar de arme bevolking
blootsvoet, gescheurde kleren
een hutje en de grond vol
smerigheid,
maar wij wassen onze handen
nog eens
met een schone tissue ,
gelukkig al die vuile viezigheid
weg
en wij zeggen niet eens ‘beschaamd’,
het is toch wat om zo te leven.

Dit tere wezentje dat warm mijn scherm oplicht.
Dat roze wangetje. Het lieve kleine oortje.
Het duurt nog zeker tot het eerste woordje,
een jaar of langer nog, je ligt
in diepe rust verzonken.

Je kleine vingertjes klemmen een beetje krom.
Wat zweeft er in je kleine hoofdje om...
Droom je van wat je hebt gedronken?

Met jouw geboorte gaan de dagen lengen
in nieuwe lente, een zomer in 't verschiet.
Je gaat het kind in mij opnieuw tot leven brengen,

dat diep in mij ontzettend veel achterliet.
En mocht ik desondanks een traantje plengen.
Het is van pure 'vreugd' en anders niet.

Het gaat jullie allen goed!

Groetjes,

Hugo