Wees je echte ik.

 

Ongemerkt geleidelijk
met zekerheid van tijdelijk
de stappen die ik zet
van mijn geboorte tot het bed
waarin ik toch uiteindelijk
mijn laatste afdruk zet

daartussen wandel ik maar wat
zonder te lang stil te staan
bij het zeker weten dat
de strakke rechte vlakke weg
’t eenvoudigst is als levensbaan

maar door het kronkelpad te gaan
ontwaar ik wonderschone bloemen
die met hun geuren mijn bestaan
fleuren tot een lentefeest

en zit mijn tijd er eenmaal op
dan weet mijn laatste hartenklop:
“de wandeling is mooi geweest”

Zoals muziek en schilderijen,
In..., ja, zelfs in rode ochtendgloren
Of in lange staande rijen.

Hoe kort van stof ook, het is tijd
die verandert als een landschap,
Waar een reiziger door heen rijdt.
Ook als hij loopt, steeds stap voor stap.

Maar het grootste deel is nog niet zichtbaar
van hetgeen in verten op ons wacht.
Stil wachten we wanneer we het gewaar
worden wat zich op ons te dringen tracht.

Misschien is het bestaan zelfs eeuwig.
Komen wij dus vaker op de oude plaatsen,
dan leeft ons lichaam ook voor eeuwig,
dat we nog wel vaker het leven hier weerkaatsen

Of verandert, eens, ons vlezig zijn?
Misschien gaat heel ons huidige bestaan
over in een toestand veel te fijn,
voor onze ogen, die slecht gadeslaan

De wereld is mechanisch vatbaar
voor veranderingen van massale vorm.
De menigte wordt langzaam topzwaar,
als steeds verder schuift de stil geëiste norm.

Iets dat door de tijden onveranderd bleef
moet uniek en ook bijzonder zijn.
Is ook wat ik hoop en zoek, dat ik beleef,
rustig eens te blijven en heel klein

Vaag bemerk ik dat het ware kleine bestaat.
De essentie van het hier zijn is geweest,
lang geleden, want toen was een klein formaat
al voldoende voor de menselijke geest.

 

Geniet van de kleine dingen,

Groetjes,

Hugo.

De kunst van het leven,
is het vinden van de juiste balans.
Tussen het kiezen van geven en nemen,
en wachten op de juiste kans.

De kunst van het leven,
is de ontdekking dat er meer bestaat dan hemel en aarde,
en dat geestelijke rijkdom,
beschikt over onschatbare waarde.

De kunst van het leven,
is het scheppen van en onderhouden van liefdevolle banden,
en het vatten en aanraken,
van helpende handen.

De kunst van het leven,
is het leren van vallen en opstaan,
en het besef dat je daarna
vernieuwd mee door mag gaan.

De kunst van het leven,
is het vertrouwen op, in jezelf en de mensen die je kent,
maar bovenal..
blijven wie je werkelijk bent.

Lieve vrienden,

Ik ben er efkes niet deze week, zal geen blogbezoekjes kunnen doen, maar volgende week ben ik er weer!
Het gaat jullie allen goed en tot volgende week!

Groetjes,

Hugo




Waarom is het zo interessant
om op vakantie te gaan
naar een land vol armoede,
meewarig kijkt de rijke
toerist door het raampje
van de bus
naar de arme bevolking
blootsvoet, gescheurde kleren
een hutje en de grond vol
smerigheid,
maar wij wassen onze handen
nog eens
met een schone tissue ,
gelukkig al die vuile viezigheid
weg
en wij zeggen niet eens ‘beschaamd’,
het is toch wat om zo te leven.

Dit tere wezentje dat warm mijn scherm oplicht.
Dat roze wangetje. Het lieve kleine oortje.
Het duurt nog zeker tot het eerste woordje,
een jaar of langer nog, je ligt
in diepe rust verzonken.

Je kleine vingertjes klemmen een beetje krom.
Wat zweeft er in je kleine hoofdje om...
Droom je van wat je hebt gedronken?

Met jouw geboorte gaan de dagen lengen
in nieuwe lente, een zomer in 't verschiet.
Je gaat het kind in mij opnieuw tot leven brengen,

dat diep in mij ontzettend veel achterliet.
En mocht ik desondanks een traantje plengen.
Het is van pure 'vreugd' en anders niet.

Het gaat jullie allen goed!

Groetjes,

Hugo

Lief klein zonnekind,
lief klein wonder
voor velen zo gewoon
maar voor ons zo bijzonder.

Lief klein zonnekind,
met je handjes onder je kin,
kijk je ons aan met grote ogen,
daar past de hele wereld in.

Lief klein zonnekind,
nare herinneringen verdwalen
een blik op jouw gericht
en jij laat de wereld stralen.

Lief klein zonnekind,
de hele wereld lacht
geen besef hoezeer
je word bemind,
het zijn de sterren die je hebben
gebracht...

Mijn hoofd zit vol mooie woorden,
maar op een of andere manier
krijg ik ze nooit goed gekozen
en zet ik ze zo stom neer op papier.

Kon je maar even in me kijken,
dan weet je meteen wat ik bedoel.
Dan heb je al die mooie woorden niet nodig,
dan voelde je mijn gevoel....

Zo ver weg en soms zo stil....
Jij weet wel wat ik zeggen wil....
'k Ben niet geweldig,
gewoon " Eenvoud siert".
Maar in gedachten ben ik echt,
echt heel dicht bij jou hier....

Het gaat jullie allen goed!

Groetjes, Hugo

Ik schenk aan jou een doosje stilte,
toegestrikt met een zachte rust.
Ook een bosje mooie vreugde,
en een portie levenslust.

Voor jou speciaal een potje liefde,
toffe momenten, dag na dag.
Voeg daarbij een goede gezondheid,
en een heel mooie lach.

k'Geef je ook een pakje blijdschap,
en een flesje vol met hoop.
Je ziet, de allermooiste geschenken,
zijn niet overal te koop !

Neem je tijd voor heel wat vriendschap,
en kijk uit naar elk vriendelijk gebaar.
En als je nood hebt om het eens uit te schreeuwen,
ik luister graag, je roept me maar !

Ik wilde je nog veel meer geven,
maar helaas, zo werkt het niet.
Kijk om je geen en laat je leiden,
door alles wat het leven biedt.

Nog een héél fijne week!

Groetjes,

Hugo

Gisteren, zaterdag 3 januari, was er de traditionele nieuwjaarsduik in de Noordzee in Oostende.
Er waren zomaar efkes 6500 deelnemers, 1000 meer dan vorig jaar.
Het weer was koud maar schitterend, het was rond het vriespunt, en het water had amper een temperatuur van 3°.
Deze foto heb ik genomen van de chiro, zij deden ook mee.
Dochterlief kon daar zeker niet ontbreken! Waar staat ze?
Ze staat de tweede van rechts.



En daar ging ik...

Voel de kou op mijn huid
en de wind door mijn haar
de zee lokt me naar zich toe
en ik weet ooit was ik daar.

Proef het zout op mijn lippen
het water verfrist mijn geest
de golven roepen mijn naam
hier ben ik eerder geweest.

Voel de eenvoud in mijn ogen
het geluk in mijn ziel
de zee heeft mij opgevangen
zelfs ver voor ik ooit viel.

Het gaat jullie allen goed!

Groetjes,

Hugo

Dat vrede jullie deel mag zijn
voorspoed, liefde, harmonie
mogen uren, dagen, maanden
worden tot een symfonie

In de wereld zie je mensen verhongeren en creperen
En vinden vele een geweldadige dood
Moeten wij daar niets van leren?
Of leg ik daarmee te veel bloot

Ja,het is in een ander land
Waar vele verhongeren en sterven
Het raakt je niet, want
We zijn druk met macht en status te verwerven

Kijk eens wie of wat ik ben mijnheer
Terwijl je voldaan lachte
Doet het dan echt geen zeer?
Wanneer we luisteren naar de kerst gedachte

Zijn we niet teveel uit op goederen en geld
We hebben alles in eigen handen
Niets te doen met honger en geweld
Het is toch maar in andere landen

Zoek het eens wat meer in eenvoud
En de echt noodzakelijke dingen in het leven
Ga niet altijd voor het zilver of het goud
Niet altijd nemen maar ook geven

Ook al raak je er door verward
Stop eens watjes in je oren
Luister eens wat meer naar je hart
Dan,ja dan is de ware kerstgedachte geboren.






Ik wens jullie allemaal een gezellig Kerstfeest!

Kerstgroetjes,

Hugo

Dichten is niet zoeken naar letters,
niet denken aan woorden,
niet vormen van zinnen

Dichten is openstaan,
openstaan voor wat je geest je influistert,
luisteren naar de klanken van je gevoelens,
het golven van je emotie

Dichten is gevonden worden,
gevonden door de woorden,
door de woorden die je zelf niet zocht
maar die je overkomen

Dichten is geen kunst
aangezien ik niet de auteur ben,
maar slechts het instrument
de hand,
de pen
die de woorden vereeuwigt






Het gaat jullie allen goed!

Groetjes,

Hugo

Je zegt vaak tegen die mensen
waar je het goed mee kunt vinden
dat je altijd een vriend voor ze wilt zijn
dat is één van je grote wensen.
Maar hoe lang duurt het werkelijk
Een jaar? Twee jaar? Misschien drie?
Worden het dan goede kennissen
waar je leuk mee kunt praten
en volgend jaar een kaart met
verjaardagen en Kerstmis en weer
een jaar later alleen met Kerstmis
tot je helemaal niets meer hebt met elkaar?

Toch wil ik tegen al die mensen zeggen
die ik nauwelijks of helemaal niet meer spreek
dat ze nog steeds speciaal voor me zijn
omdat zij mijn leven hebben veranderd.
Elk mens dat met je meeloopt zorgt
voor een rimpeling in je levenswater.
Jullie hebben voor veel kringen gezorgd
en daar ben ik jullie dankbaar voor
ook heb ik respect voor jullie en in
mijn hart ben ik jullie nooit vergeten.

Het gaat jullie goed!

Groetjes,

Hugo

Er gebeurt heel veel in één mensenleven.
Momenten die blijdschap en geluk schenken, maar er zijn soms ook perioden van pijn en verdriet.
Al deze gebeurtenissen slaan we op in onze herinnering.

Zonder dat wij het in de gaten hebben, kondigen deze ervaringen zich steeds weer aan.
Doormiddel van signalen die ons lichaam geeft, of gedachten die blijven komen.

Hierdoor kan het zijn, dat we beperkt blijven in onze levensvrijheid (vreugde).
Zou het niet een enorm cadeau zijn voor jezelf, om daar eens opnieuw naar te kijken?
Vaak dan, lost er zich veel op, en mogen we DIE vrijheid voelen, waar we zo naar verlangen.

Een lieve groet,

Hugo