Een fijne week blogvrienden!!!

EEN BEETJE AANDACHT.

Een beetje aandacht , een klein beetje aandacht

Soms een lach maar soms ook een traan

Een hand op je schouder, dicht tegen je aan.

Een vaasje met bloemen op tafel, een geurig boeket

Dat staat zo gezellig, als de tafel is gedekt.

Dat heeft een ieder nodig, dit kleine gebaar

Het geeft zo veel vreugde, dit te doen voor elkaar.

Meer heeft een mens niet nodig, wat liefde en aandacht

Een aai over je bol, een knuffel,

 dat hebben we nodig want daar ligt de kracht.

Om voorwaarts te gaan op onze levensweg die soms heel moeilijk is,

Een klein beetje steun,

een beetje aandacht hebben we nodig ,zeker en gewis.

We zijn hier maar een korte tijd om te genieten en te leven,

heel even mogen we de aarde gebruiken om alles te beleven.

Geef daarom  veel vreugde en liefde aan elkaar,

want steun en warmte is het enige wat we kunnen geven.

Wie liefde kan geven zal het ook terug ontvangen,

Honderd maal meer, meer dan je kunt verlangen.

Dat kleine beetje extra aandacht voor je medemens,

Dat is toch ook wat je zelf nodig hebt, en wenst.

Sta eens even bij deze dingen stil

Denk er over na, en kijk wat je zelf ook wil.

Wat kan het leven toch mooi zijn

als je het ook zelf wilt zien

ik heb ook te lang mijn ogen gesloten

en te weinig van alles genoten misschien

maar op zo’n dag als vandaag

kan eigenlijk niks meer stuk

ik voel me een heel ander mens

en geniet van simpel geluk

zelfs de zon straalde met me mee

en maakte het plaatje compleet

dit is een mooie herinnering

zodat ik morgen gisteren niet vergeet

 
Onmacht is een gevaarlijk beest,
Onmacht komt niet uit het hart,
Onmacht wordt verwekt door een kwaaie geest,
Het vertaalt zich in leugens en klinkt verward.
Maar ooit.... ooit
Drijft die onmacht weg,
Ooit..... ooit
maakt die plaats voor begrip,
Hoe hard die leugen nu ook giert,
ooit.....ooit
maakt die plaats voor een zachte lentebries.

Aan al mijn vrienden die in het diepste van mijn ziel kunnen kijken.
groetjes Hugo

Een bloem

simpel en eenvoudig

zo heel gewoon.

Men geeft haar vaak

een diepere betekenis.

Ze brengt vreugde en

vriendschap bij mensen.

Zelfs al bij kleine kinderen,

zij geven 'n bloempje soms

zo spontaan als geschenkje

aan mama of papa of

aan iemand waar ze van houden.

Wij groten doen het ook,

we geven elkaar boeketjes geluk.

Zoiets simpels en eenvoudig!

xxx

en deze zijn voor jou ....

De trouwe viervoeter wordt van zijn domein gehaald om met de paardenvisser de garnalen te gaan verschalken. Via het natuurgebied de Doornpanne te Oostduinkerke en ’t Schipgat bereikt men het strand. Aan de laagwaterlijn wordt het paard uitgespannen, het materiaal van de kar gelost, de manden vastgemaakt, niet vergeten het net aan het paard te bevestigen en men kan beginnen aan een ongeveer drie uur durende garnaalvangst. Er wordt ongeveer twee uur vóór laagwater en één uur na laagwater gevist.

De vangst hangt af van verschillende factoren, het getij, de temperatuur, de wind enz…. De buit is dan  ook moeilijk te voorspellen, vandaag twintig kilo morgen géén, feit is dat er jaarlijks steeds minder en minder gevangen wordt


Op het strand wordt na iedere "trek" de vangst gezeefd waarbij de bijvangst terug in zee wordt gezet. Die bijvangst bestaat hoofdzakelijk uit krabben, kleine platvisjes, kwalletjes, af en toe eikapsels enz… De garnalen gaan de manden in die aan het paard zijn bevestigd. Na het beëindigen van de sleep worden de manden op de kar geladen, het net wordt uitgeschud en gespoeld, het paard terug ingespannen en de terugtocht kan beginnen. Ondertussen is de vloed begonnen, dit is de beweging van laag naar hoog water, vandaar dat men hoogstens één uur na laagwater kan vissen wil men de kar niet onder water zien staan. Sommige paardenvissers beweren dat in deze periode, een sleep in de branding, de meeste garnalen oplevert.



Terug thuis is het werk nog niet gedaan. Onze Brabander wordt uitgespannen en krijgt na de zware inspanning haver vooraleer terug naar de weide te gaan.


De vangst wordt nu nogmaals gezeefd en daarna "verlezen" zodat enkel onze grijze Noordzeegarnaal overblijft. Tussen de pootjes zijn er echter nog zandkorrels en die worden nu met zuiver water weggespoeld.


Nu is de garnaal klaar om in de, op kookpunt gebrachte, brij te worden gekieperd. Deze brij verschilt bij iedere paardenvisser en ze verklappen hun recept aan niemand, het blijft in de familie.

Zijn de garnalen genoeg gekookt dan worden ze uitgeschept op de koelzift. Versere en betere garnalen zijn nergens te vinden.



Er rest alleen nog de garnalen te laten koelen, het materiaal te reinigen en als het net in de wind aan de mast hangt te drogen zit het werk erop....