PPS Willem Vermandere.

Willem Vermandere (Lauwe, 9 februari 1940) is een Vlaams kleinkunstenaar, schrijver, dichter, beeldhouwer, levensfilosoof, zanger en schilder.
Willem Vermandere werd geboren in 1940 in Lauwe, een deelgemeente van Menen. Hij groeide op in muzikale sferen tussen moeders keuken en de werkbank van vader-wagenmaker-klarinettist. Hij stapte zelf al heel vroeg mee in de dorpsharmonie Sint-Cecilia. Willem leerde Grieks en Latijn, maar was meer geboeid door de gitaar. Ook tekende hij zijn kladschriften vol ventjes en karikaturen van zijn leraars. Later begon hij melodietjes te componeren en zette gedichtjes op muziek. Op latere leeftijd studeerde Willem godsdienstwetenschappen te Gent en hij gaf 3 jaar les in Nieuwpoort. Hij beschouwt zichzelf wel eerder als beeldend kunstenaar dan als muzikant. In 2000 werd hij omwille van zijn diverse kunstactiviteiten ereburger van Veurne; hij woont er in de deelgemeente Steenkerke.
In de jaren ’60 werd Vermandere vooral bekend door zijn kleinkunstliedjes in het West-Vlaams over de dagelijkse dingen, zijn Westhoek en de verschrikkingen van de Grote Oorlog. Zijn optredens worden afgewisseld met luchtige en doodernstige, droevige en levenslustige liedjes en muziek en zijn typische spitse 'vertelelementen'.
Hij maakte acht langspeelplaten en even zoveel cd's en hij doet nog altijd voort. Zijn vaste kompanen zijn Freddy Desmedt (fluiten en klarinet) en Pol Depoorter (gitaren en mandoline).
Zijn bekendste nummers zijn Lat mie mor lopen, Als ik zing, Blanche en zijn peird, Bange blanke man, Duizend soldaten, Ik plantte ne keer patatten,Piere de beeste,...

Indien je nog meer wenst te weten over onze Willem, surf gerust naar :

www.tenvrede.be

Ieder jaar is hij paraat op ons concert.

De mens beroept zich graag op statistieken
heeft 't lef niet om gewoon zijn kans te gaan
het antwoord moet er voor de vraag al staan
de molen draait alleen op eigen wieken

De rijken dumpen armen in stinkende fabrieken
bieden de derde wereld hoofs de kruimels aan
zelf zullen ze schrokkend aan het feesten slaan
de maatschappij is hol en blijft verzieken

Er ligt voor velen een toekomst in 't verschiet
die ondanks weten en vergaren zal bedroeven
zolang men zijn weelde in de medemens niet ziet

Ik eet de wereld niet maar wil slechts proeven
ik heb alleen maar nodig dat wat jij me biedt
mijn rijkdom is een leven lang bij jou vertoeven.

Cornelia Froboess (Wriezen, 28 oktober 1943), aan het begin van haar carrière allereerst ook bekend als Die kleine Cornelia en later als Conny, is een Duitse actrice en tieneridool uit de jaren '50 en '60.
Pack die Badehose ein was haar eerste hit in 1951 op 8-jarige leeftijd. Het was een liedje geschreven door haar vader.
In 1962 vertegenwoordigde ze Duitsland op het songfestival. Ze werd er zesde met Zwei kleine Italiener, maar het lied werd wel een hit in heel Europa en een eurovisie-evergreen.
In haar latere carrière werd Froboess een gevierd actrice.

Weet je dat ik soms ook huil

mannentranen dan

misschien wat zilter dan de jouwe

en wat meer gerantsoeneerd

 

soms spontaan en onbehouwen

dan weer krachtig afgeweerd

door handen voor ’t gelaat gehouden

in man zijn weer te gegeneerd.

 

die tranen zijn de mijne dan,

gesmaakt in leed of vreugd

maar 'k ben er wel heel eerlijk in

soms doet het echt eens deugd.

 

Kleine waterdruppels,  
kleine korrels zand,  
vormen saam de trotse zee 
en het stille strand.

Kleine liefdedaden,  
woordjes stil en zacht,  
hebben vaak in 't kleinste huis,  
het grootst geluk gebracht.

Shocking Blue was een Nederlandse rockband uit Den Haag die in de jaren '60 en '70 succesvol was. De groep, in 1967 opgericht, ging in 1975 uit elkaar, kwam in 1980 voor een jaar of twee bijeen, en herrees in een nieuwe samenstelling in 1993. Deze formatie bleef optreden tot aan het overlijden van Mariska Veres in december 2006.


Mariska Veres

De groep had een wereldwijde hit met "Venus", een lied gebaseerd op The Banjo Song uit 1963 van The Big 3. De single behaalde in Nederland twee keer de Nederlandse Top 40, maar wist niet hoger te komen dan #3. "Venus" bereikte in de Verenigde Staten echter de #1-positie, net als in veel andere landen in de wereld. Het nummer is inmiddels een evergreen, en staat ook jaarlijks in de Top 2000 van Radio 2. Bovendien is het talloze keren gecoverd: als intro van Stars On 45, wat ook een #1-positie in Amerika behaalde en een versie van de meidengroep Bananarama behaalde in 1986 tevens de #1-positie in AmerikaIn 1970 worden de bandleden naar aanleiding van het Amerikaanse succes van Venus benoemd tot ereburgers van Den Haag. Ze krijgen een eremedaille. De fans kunnen een erepenning kopen die door sommigen ook nu nog gekoesterd wordt.
In 1971 werd Shocking Blue tijdens de tweede editie van Pinkpop het spelen nagenoeg onmogelijk gemaakt. De bezoekers vonden Shocking Blue maar een kapitalistisch hitgroepje dat niet paste op het hippe en progressieve Pinkpop. Fluitconcerten en "een regen van rot fruit" (zoals te lezen in een verslag over het festival) waren Shocking Blue's deel, en Robbie, Henk, Cor en Mariska konden niet veel anders doen dan vertrekken.
In 1972 wordt de groep tijdens een uitgebreide tournee door diverse landen gevolgd door een filmploeg van Cinecentrum. Resultaat is de special "Around the world" die in oktober door de AVRO op TV wordt uitgezonden. Te horen zijn stukken uit de albums "Inkpot" en "Attila". De special verschijnt in 2003 op de DVD van Shocking Blue. Tot die tijd zijn vele fans in de veronderstelling dat van de special niet veel meer bewaard is gebleven dan een slechte trillende kopie met jankend geluid op een huiskamer-videosysteem.....



In 1973 speelde Shocking Blue op het Haagse Malieveld tijdens de 18-aprildemonstratie van Radio Veronica. Ze zijn de eerste act. Om de vele demonstranten niet te lang in de regen te laten wachten begint Shocking Blue wat eerder dan gepland aan het optreden. Ook The Cats, Mouth and MacNeal en de George Baker Selection hoorden tot de grote groep artiesten die Radio Veronica een warm hart toedroegen
Na een reeks succesvolle singles en albums krijgt Robbie van Leeuwen in 1973 geelzucht en besluit zich als actief lid uit Shocking Blue terug te trekken. Zijn plaats op het podium wordt ingenomen door Martin van Wijk. De band heeft nog een album opgenomen in deze samenstelling: "Good Times", maar Mariska Veres is op een gegeven moment niet gelukkig met het (wan)gedrag van sommige bandleden en besluit te stoppen met Shocking Blue. Op 1 juni 1974 kondigt de band aan te stoppen, maar door contractuele verplichtingen om platen uit te brengen komt er in 1975 nog een laatste single uit van Shocking Blue: "Gonna sing my song". De plaat blijft hangen in de Tipparade. Mariska start een solocarrière en heeft daar vooral in Duitsland succes mee. Maar daar zij een 'band-mens' is en (toen) het solo-optreden niet zag zitten, besloot ze ook daar een punt achter te zetten. Omdat er toch brood op de plank moet komen gaat ze een poosje werken als diskjockey in een Haagse club. Ook maakt Mariska een tijdje deel uit van Robbies nieuwe groep Mistral.
In 1979 komt de band heel even in originele samenstelling bij elkaar en er wordt zelfs een comeback-single opgenomen: "Louise". Maar het blijft allemaal steken in goede bedoelingen en het nummer wordt niet uitgebracht. Een jaar later is de originele Shocking Blue dé sensatie van de Haagse Beat Nach in de Houtrusthallen. Toch gaat Shocking Blue op den duur weer ter ziele. In 1986 is er weer een opleving met de single "The jury and the judge", maar als de plaat niets doet houdt Robbie het verder voor gezien, onder andere door het feit dat het geld weer binnenstroomde door het succes van de Britse meidengroep Bananarama.



In 1993 krijgt Mariska van Robbie speciale toestemming om de naam Shocking Blue te gebruiken voor haar nieuwe groep, waarvan zij het enige originele lid is. De anderen zijn nieuw, maar weten zich de muziek van Shocking Blue verrassend goed eigen te maken. Ook Mariska's levenspartner André van Geldorp speelt mee in het nieuwe Shocking Blue. De groep brengt in 1994 een single uit: "Body and soul", maar die gaat nagenoeg geruisloos aan het publiek voorbij. Mariska blijft echter ook solo en met andere ensembles actief: zo treedt ze op met The Clarks, met big bands, het Mariska Veres Shocking Jazz Quintet (album "Shocking You" - 1993), haar eigen rockband Veres en in 2003 maakt ze met Andrei Serban ook een zigeuner-cd ("Gipsy Heart"), waarmee ze terugkeert naar haar zigeunerroots.
Het definitieve einde voor Shocking Blue komt op 2 december 2006: Mariska Veres overlijdt aan kanker; de ziekte was kort daarvoor bij haar vastgesteld.
Het nummer "Love buzz" werd gecoverd door Nirvana. Deze versie staat op hun debuutalbum Bleach uit 1989.
Sinds juli 2007 is er (op initiatief van Huub Koch) een speciale Shocking Blue Memorial Website. Het is een trefpunt voor fans, die hier hun herinneringen aan de band kunnen delen, foto's plaatsen, video's bekijken en contact met elkaar kunnen maken.

In mijn gedachten denk ik aan
wat er nog allemaal komen gaat,
wat of wie ik ben,
en waar het leven voor staat.
het leven, soms diepe dalen,
maar ook vaak héél mooi.
Als ik daaraan denk,
is het alsof  ik ontdooi...
Het heeft geen zin om
teveel te treuren,
want er zijn nog véél
juiste deuren....

Earth and Fire was een Haagse popgroep met boegbeeld Jerney Kaagman (zang) en de tweelingbroers Gerard (keyboards) en Chris Koerts (gitaar). De overige bandleden wisselden in de loop van de tijd. Drummer op de eerste twee hits was Cees Kalis (overleden 2006), die daarna koos voor een baan in het onderwijs.
Ze werden bekend met de single Seasons (1970) geschreven door Golden Earring-gitarist en -zanger George Kooymans. In hetzelfde jaar maakte Earth & Fire hitsingles als Ruby Is The One en Wild And Exciting. Vanaf 1971 verlegde Earth & Fire de muzikale koers naar symfonische rock. Gerard Koerts introduceerde de mellotron in de Nederlandse popmuziek, die jarenlang typerend bleef voor de sound van de band.



De eerste nummer één hit in Nederland was Memories (1972). In 1978 werd Frits Hirschland manager, en in 1979 scoorde Earth & Fire een grote internationale hit met Weekend. De groep viel uit elkaar in 1983. In 1987 maakte de groep een come-backtour in een nieuwe bezetting met daarin onder andere Ton Scherpenzeel.
Jerney Kaagman maakte vanaf 2003 deel uit van de jury van het TV-programma Idols.
In 2006 verscheen een groepsbiografie, geschreven door Fred en Dick Hermsen. In deze biografie is te lezen hoe de band omging met onderlinge spanningen, muzikale ambities, de druk van de media en platenmaatschappijen, met alcohol en liefde, met beroemd-zijn en anonimiteit.
In 2003 gebruikte de Duitse band Scooter het refrein voor hun nummer weekend. Ook dit werd een grote hit en stond wel 10 weken in de top 40.

In Flanders Fields is een gedicht van de Canadese militaire arts en dichter John McCrae (30 november 1872 – 28 januari 1918). De definitieve versie schreef hij op 8 december 1915. McCrae stierf toen hij nog tijdens de oorlog in een veldhospitaal werkte, aan longontsteking en hersenvliesontsteking. Hij werd 45 jaar oud.
De wapenstilstand werd getekend in een treinwagon in Compiegne op 11/11/1918.

In Flanders fields the poppies blow

Between the crosses, row on row

That mark our place; and in the sky

The larks, still bravely singing, fly

Scarce heard amid the guns below.

We are the dead. Short days ago

We lived, felt dawn, saw sunset glow

Loved, and were loved, and now we lie

In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:

To you from failing hands we throw

The torch; be yours to hold it high.

If ye break faith with us who die

We shall not sleep, though poppies grow

In Flanders fields.


Vertaling door Tom Lanoye in 2000.

In Vlaamse velden klappen rozen open

Tussen witte kruisjes, rij op rij,

Die onze plaats hier merken, wijl in 't zwerk

De leeuweriken fluitend werken, onverhoord

Verstomd door het gebulder op de grond.

Wij zijn de doden. Zo-even leefden wij. Wij dronken dauw. De zon zagen wij zakken. Wij kusten en werden gekust. Nu rusten wij In Vlaamse velden voor de Vlaamse kust. Toe: trekt gij ons krakeel aan met de vijand. Aan u passeren wij, met zwakke hand, de fakkel. Houd hem hoog. Weest gij de helden. Laat de doden Die wij zijn niet stikken of wij vinden slaap noch Vrede - ook al klappen zoveel rozen open In zovele Vlaamse velden.

Dit liedje draag ik vandaag speciaal op voor al de slachtoffers van oorlogen en zinloos geweld. Voor hebberige en egoistische wereldleiders, aub , laat het ooit es vrede zijn, of is de zak nooit vol!!!!!

Mensen nieuwe kansen geven,
mensen leiden door het leven,
vooroordelen uit het leven bannen,
niet tegen anderen samen spannen.
Oordeel over de basis van nu,
en hier inspanningen willen, maar ook plezier.
Echt iets willen betekenen!
Uitstralen dat men op jou kan rekenen.
Kijken naar groei,
en mogelijkheden naar goede dingen
die mensen deden.
Wat baat nu toch wrok en haat?
Vriendschap in het leven...,
is toch het mooiste wat er bestaat ?

Het leven met al haar
plussen en haar minnen.
Je kan van het ene moment genieten
en omslaan als het weer zoiets
als het pijpestelen giet.
Geen mens is altijd vrolijk,
onmogelijk zou dat zijn.
Gevoelend spelen mee met getijden,
maar goed ook,
dat maakt mens zijn juist uniek.
Daar waar het vandaag een
feestje is met toeters,
morgen op hetzelfde plekje een buitje.
Soms met harde windstoten
en onweersbuien.
Dan komt de zon weer door en kijk,
het plekje is weer helemaal droog.
Op naar de volgende bui.
Zo draait het rond zoals de aardbol.
Ben ik de enige die het zo ziet???

Speciaal voor Femke.

Emma Shapplin ( geboren als Chrystele Joliton op 19 mei 1974 in Parijs ), is een Franse sopraanzangeres, die bij haar debuut de voorkeur gaf aan klassieke muziek.
Emma begon haar muziekcarrière met klassieke muziek, maar verhuisde een tijdje later naar de hard rock wereld. Ze vond dat rockmuziek haar meer artistieke vrijheid gaf. Dit was echter nog niet genoeg voor haar, ze besliste haar eigen stijl te creëren. Ze bekwam een combinatie van opera en moderne popmuziek. Ze sprak alleen maar Frans, maar ze besliste in het oud Italiaans te zingen, omdat ze dat een natuurlijke taal vond die bij haar muziek paste .

Shapplin was vrijwel onbekend in de Verenigde Staten, tot componist Graeme Revell haar muziek en haar stem gebruikte voor de film "De Rode Planeet".
Later maakte ze nog haar tweede album "Etterna", die volledig geproduceerd werd door Revell.
Emma Shapplin's vader was politieman in het zuiden van Parijs, haar moeder werd secretaresse.
Ze heeft nog 2 oudere broers.

.

Ziek.
Het overkomt je.
Slaat je in je gezicht.
Je had het niet verwacht.
Verslagenheid, onzekerheid.
Duizend woorden door je hoofd.
Pijn en onmacht.
Wacht?
Informatie, beetje bij beetje.
Terug wat kracht.
De wereld draait.
De toekomst lacht.

Dire Straits ('be in dire straits' betekent zoiets als 'ernstig in het nauw zitten'), was een Britse rockband (1977-1995) met als veruit bekendste lid zanger/gitarist/songwriter Mark Knopfler. Zijn broer David Knopfler speelde ook in de band. Opmerkelijk is dat Mark Knopfler een fan zou zijn van The Shadows, of daardoor behoorlijk geinspireerd zou zijn, en dat vervolgens leden van The Shadows in zeer ruime mate, een groot bewonderaar zouden zijn van Mark.



De band had meteen grote successen met hun debuutalbum Dire Straits en de single "Sultans of Swing". In 1985 verscheen Brothers in Arms, een van de eerste volledig digitaal opgenomen platen. Het album is met 269 weken in de Nederlandse Album Top 100 het langst genoteerde album aller tijden, al zijn dit niet aaneengesloten weken. Philips sponsorde de daaropvolgende tour en zag het als een ultieme gelegenheid om hun "nieuwe" cd-speler aan de man te brengen. Het nummer "Your latest trick" zou een voorbeeldtune worden voor de saxofoonwereld, net zoals Stairway to heaven van Led Zeppelin, een voorbeeld is voor de akoestische gitaar intro's.