Dinsdag 23 juni 2009
Aquarel: Bloemmolen in Herentals/fase2/deel1
Vandaag weer iets meer over deze aquarel. Ik ben vorige keer gestopt met te zeggen dat ik vandaag iets meer zou zeggen over het gebruik van de verschillende kleuren en waarom ik die gebruik. Als je op de bijgeplaatste foto kijkt dan kun je zien dat er nogal wat aan de kleuren gedaan is geworden. Ik heb in deze fase de kleuren allemaal redelijk zwaar aangezet dit omdat ik eigenlijk in mijn achterhoofd had om een bepaald beeld over deze desolate ruimte weer te geven. Als ik nu naar de foto kijk dan heb ik zelf de indruk dat alles misschien wat zwaar overkomt maar als ik dan weer naar het afgewerkte schilderij kijk dan ben ik tevreden met wat ik zie. Dus jullie moeten het ook doen met deze tussenstap. En het is missien ook wel goed dat deze stap er tussen zit. Temeer omdat dit aan toont dat je altijd moet tewerk gaan op je gevoel en niet altijd moet denken dit of dat mislukt is. Want eigenlijk is er nooit iets mislukt. Wanneer iets minder goed uitvalt dan je gedacht had, dan is er nog altijd een goede kant aan het gegeven, namelijk dat je weer iets geleerd hebt en een ervaring rijker bent. Want zoals je weet, ervaring opdoen is leren uit je misstappen of mislukkingen. In dit geval lijkt het op dit moment allemaal te donker maar ik heb ook rekening gehouden met het geheel van het schilderij. Zeker de inkadering die ik voor ogen heb moet het een en ander gaan rechtvaardigen en rechttrekken. Want ik ga dit werk niet inkaderen zoals de aquarellen meestal ingekadert worden.Om verder te gaan met de kleuren, zie je op de foto heel goed, dat ik de tegenstellingen tussen donker en licht en koel en warm heel fel in de kijker geplaatst heb. Door dit te doen krijgt het beeld iets dramatisch over zich waarbij je je kunt afvragen wat is er eigenlijk gebeurt met deze ruimte. Ook zie je dat ik aan de achterkant waar het warme rood van de bakstenenmuur overheerst een strook licht gelaten heb. Ik heb dit bewust gedaan om dat hierdoor de donkere schaduwen en het plafond met zijn donkere kleuren nog meer naar voor komen. Door dit te doen heb ik het ruimtegevoel bij dit werk (en dat is hier toch wel van belang) nog meer versterkt. Rond de bakstenen die in het midden van de ruimte liggen hebben ik een lichte vlek gelaten. Niet alleen om deze stenen beter te laten zien maar ook met de bedoeling dat er misschien nog hoop is dat er ooit iets aan deze ruimte gaat gedaan worden. Ik kan er wel bijvertellen dat deze hoop in werkelijkheid ijdel blijkt te zijn maar dat is iets anders. Ikzelf zie nu dat er een zeer grote aantrekking van deze aquarel uitgaat voor mijzelf. En het is inderdaad niet een licht gekleurde aquarel maar eerder een weergave van de beklemmende werkelijkheid. Om alles niet te somber te maken heb ik aan de voorkant een reflectie gemaakt van de kleuren van de achterste muur. Ik heb het rood van de bakstenen verwerkt in de vloerpartij aan de voorkant waardoor alles toch weer wat zonniger overkomt. Ik weet dat dit alles iets ongeloofwaardiger klinkt dan de foto laat vermoeden maar je zal de volgende keer kunnen constateren dat deze stap in feite noodzakelijk is geweest om van deze aquarel dat schilderij te maken dat ik voor ogen had van bij het begin.
Volgende keer bespreek ik het afwerken en inkaderen van dit werk.
foto 017
