COVID WEEK 5
COVID week 5 ligt achter ons
Hallo Sint-Lucas,
Het is al de zesde COVID zaterdag dat wij op onze boot zitten. Ik krijg het gevoel dat er een zekere routine in sluipt, en dat is altijd gevaarlijk.
Wij zitten in minder zwaar weer. De druk op intensieve bedden is lichtjes gedaald. Wij hebben reeds COVID afdelingen gesloten en de planning ligt klaar voor verdere afbouw in de mate van het mogelijke. Wij slagen er in meer en meer patiënten te ontslaan, zelfs naar woonzorgcentra. We krijgen ook patiënten die COVID genezen worden verklaard die zullen verhuizen naar een niet-COVID afdeling. Dat wordt opnieuw wennen.
Voor onze patiënten met niet-COVID aandoeningen die nood hebben aan dringende consulatie of zeer strikte opvolging die niet op afstand kan gebeuren, zal zeer voorzichtig de activiteit worden opgeschaald.
Met een gans team zijn uitgebreide voorzorgsmaatregelen genomen om patiënten zoveel mogelijk te spreiden. Bob De Bouwer is als het ware gepasseerd aan het onthaal en de consultaties om ruimte te creëren. Ik wil er nogmaals op wijzen dat de overheid hier strikt op zal toezien. Ons schip is zeker nog niet aan de haven.
Als de maatregelen in de maatschappij versoepeld worden, dienen we er rekening mee te houden dat er een nieuwe opflakkering komt. Maar ik ben gerust: jullie zijn voorbereid. De ziekenhuizen kampen ook met de verspreide slagorde van de diverse overheden (acht ministers bevoegd voor het medisch zorg luik van deze crisis!).
Ik blijf het herhalen: ik ben uitermate opgetogen met de vele medewerkers die hier intern hun nek hebben uitgestoken - bij manier de koe bij de horens hebben gevat- en de stuurmannen/vrouwen die rigoureus hebben vastgehouden aan wetenschappelijke richtlijnen en ervoor gezorgd hebben dat wij hier na 5 weken zonder kleerscheuren zijn doorgekomen.
Volgende week gaan we de aandacht vestigen op de standaard voorzorgsmaatregelen. Geloof mij, deze zijn de basis voor de bescherming van onszelf en onze patiënten. Het maskerbeleid wordt bijgestuurd op basis van voortschrijdend inzicht en grotere beschikbaarheid van kwalitatief materiaal.
Deze periode heeft ook positieve momenten: denk maar aan de grote solidariteit die wij mogen ervaren, de vele steunbetuigingen, het leren kennen van nieuwe collega’s, ik zou zelfs durven spreken over een wij-gevoel. We proberen hier een vervolg aan te breien. Wij kunnen al beginnen nadenken over hoe we deze patiënten gaan opvolgen, hoe we hechter gaan samenwerken met de eerstelijnszorg en woonzorgcentra, nieuwe zorgmodellen. COVID valt niet meer weg te denken en we zullen ermee moeten leren leven en dat zal lukken ook.
En nu ga ik terug naar mijn kot(tuinhuis) om het verder op te kuisen. Nog een laatste nieuwtje om af te sluiten: mijn vijfde kleindochter Annabel zag deze week het levenslicht en stelt het prima!
Hou je taai,
Dirk Maes











