Een kaartje zomaar
niet omdat het moet
Het kost haast niets
en doet iemand goed

***Liefs Myriam***

"Ik vraag me af of de sneeuw van de bomen en velden houdt, dat hij ze zo zacht kust? En dan bedekt het ze strak, weet je, met een witte quilt; en misschien zegt het: "Ga slapen, lieverds, tot de zomer weer komt."

***Myriam***

"De winter komt eraan."

***Myriam***

"Wat heb je aan de warmte van de zomer, zonder de kou van de winter om het zoetheid te geven."

****Myriam***

"Lachen is de zon die de winter van het menselijke gezicht verdrijft

***Myriam***

Hallo Beste blogvrienden(in)

Het is meer dan een jaar geleden dat ik op mijn blog ben geweest

nu ben ik terug ik ben ziek geweest ik kom zo snel mogelijk naar jullie blogjes 

nog een fijn weeken 

***Myriam***

Lentepolder

Zwaluwen kantelen naar
een diepte en waaieren uit in open blauw
Wolken zuchten sloom
Bloesem stipt sproeten op het gras
Alles oogt zo geruststellend als een koe naar je kijkt
Vreugde loeit over het melkrijke gras

Kikkers kwaken
in een vette brij
geile beloften
Op ademtocht schuiven zwanen
met lichtgrijs kroost
tegen het licht in

Op de dijk keren vrouwen
gearmd met hun mannen terug
Hoor ze spreken
Alsof het geloof
al is het voor even
zo licht is als de zon

De bot, die berst; de bij, die zoemt,
de wind, die zotheid gaat vertellen:
wat men kortweg de lente noemt
en de aarde komt op stelten stellen;
dat klotst nu alles door mijn kop,
en 'k stak er wel een pluimken op,
als ik maar niet zo deftig was,
zo stijf in mijn geklede jas.
Als ik de band maar los kon knopen,
nam ik u allen dubbelthope:
gij meiskens uit de stad, de stal,
gij wijs als 't boek, gij dom als oordje,
gij uit 't kasteel en gij uit 't poortje,
en gij, o boom, en gras en wal,
gij witte, wandelende pater,
gij paard, gij zon, gij wolk, gij water.
en 'k danste midden in uw tas,
als ik maar niet zo deftig was,
zo stijf in mijn geklede jas.

Besten vrienden(in) ik kan nog niet zo veel blogen sorry wegens 

Gezonheid daar om kan ik niet heel mijn blog af maken 

Zie de Lente

Barst plots in de sneeuw de helleborus open
trompettert leven en knalt geel forsythia.
Guur waait de lente weg de stille winter
dun hoog licht verdrijft behaaglijk vuur.
Ineens moet alles uit zijn grond of tak
in bermen joelen paardebloemen
de kromme wilg rilt in zijn lichte groen.
Daar staan wij ook, naakt en koud met bloesem
in grijzig haar en willen warm en wild
en dat we houden van die schrille kleuren
van elkaar.

Maart

De keuze, zegt hij, is niet groot, er is verdriet
om bij te blijven, of kies je voor het leven.
Zo makkelijk klinkt hij, lacht moeilijk
en wenst geloof ik alle dingen nieuw.
Achter het raam zit het huiselijk leven
onder de lamp bij de hagelslag
luistert slordig naar elkaar en de muziek;
vier jaargetijden, eerste deel. Hoor de lente.

Groetjes Myriam

Lente

Voorzichtig beginnen te spelen
binnen een groenende koelte
de bloemen met name te groeten
en van harte te ontsluiten
aarzelende kamers.
Het brood met elkaar te delen,
de koele beekval te voelen.
En in de avond te wachten
de bevende witte vlinders;
de kamperfoelie gaat open.

Vroege Voorjaarsavond
Het ongelezen boek viel naast hem neder;
Hij streek langs de ogen met een vage hand,
En keek naar buiten: 't eerste lenteweder
Betoverde het schemerende land.

Er was een waas van het aanvanklijk lover
Om het afzonderlijke, zwarte hout,
En iets als zoelte zweemde de avond over,
Maar waar de wind zijn vleugel sloeg was 't koud.

De lenten gingen en de lenten komen;
De wereld is een onverganklijk oord,
Waaraan de harten, eenmaal opgenomen,
Niet meer ontwijken dan door de éne poort.

Waarom dan zich in dromen te vergeten?
Laat het boek ongelezen. Wie, die 't deert?
Er is maar één ding, dat wij zeker weten:
Dat eens de lente ons nimmer wederkeert.

Het zijn alleen maar woorden
die ik je vandaag geef
Je zou er niets aan hebben
wanneer het daarbij bleef
Maar de woorden worden daden
van vriendschap, liefde en trouw
Ze zullen keer op keer verraden
hoeveel ik van je hou
Vanaf de dag dat we begonnen
weet ik zeker, jij hoort bij mij
En zo kwam er van dag tot dag
steeds meer liefde bij

Wat zal ik nu eens schrijven
dat je altijd lief moet blijven?
Nee, dat is geen goeie wens
altijd lief, dat is geen mens
Elke dag veel zonneschijn?
nee, want er moet ook regen zijn
Altijd vreugde, nooit verdriet
nee, want zo is het leven niet
Wat ik toch eens schrijven zal....
wacht eens even, ik weet 't al:
Het is eigenlijk mijn grootste wens
wordt maar een gelukkig mens!

In de diepte van de winter heb ik geleerd dat er in mij een onoverwinnelijke zomer ligt.

Sorry ik ben ziek geweest al wat  beter maar nog niet 

helemaal hersteld het zal nog voor volgende week zijn 

dat ik op blog bezoek ga nog een fijn weeken

er zijn druppels die een frons maken
waarlangs ze naar beneden glijden

maar de meeste druppels zijn als dauwdruppels
koude druppels regendruppels hier-zijn-we-druppels

klater druppel huppel druppelspinnenweb
druppels die op veren druppelen
op je voorruit

blauwe groene violette eucalyptus
douchedruppels op een rozenbed

In het toverbos
tussen alle bomen
daar waar de heksen dansen
mag je geheel niet komen
Behalve bij de goede heks
die vriendelijke vrouw
zijn maakt daar een "lang levens" drankje
helemaal alleen voor jou

Ieder mens dat wordt geboren
krijgt van zijn goede fee
een helder brandend lampje
van zijn geweten mee

Dat is het licht van binnen
en wie dat heeft geblust
die kan geen weg meer vinden
geen blijdschap en geen rust

Nu hoop ik dat je immer
al word je nog zo oud
al heb je nog zo'n zorgen
je lampje brandend houdt!

Het leven is een reis
je weet niet waarheen
Soms reis je met iemand
soms reis je alleen
Maar waar je ook gaat
of waar je ook blijft
Denk soms nog even
aan degene die dit versje schrijft