30jaar later.

Ik heb weer wat stof tot nadenken gevonden en wil het ook hier dan eens over hebben samen met jullie, want het belangt ieder van ons en zou graag reactie's ontvangen met jullie visie hierover. U herinnert het zich beslist, het was ook niet de eerste maal, de mars van de witte woede. Mensen uit de gezondheidssector die op straat blijven komen om hun eisen kracht bij te zetten. Eén van die klachten die telkens terug komt betreft hier de te hoge werkdruk. Veroorzaakt door een gebrek aan personeel, -een tekort dat op zijn beurt weer veroorzaakt wordt door de politieke onwil om meer geld vrij te maken. Maar mensen toch het is geen ver-van-mijn-bed-show, de kans is reëel dat we er ooit zelf het slachtoffer van worden. Bij een onderzoek door een antropologe in een verzorgings-tehuis kwamen vaak schokkende en schrijnende situaties aan het licht, te weinig eten en drinken dat waren reeds de eerste signalen door te weinig tijd, af en toe verloren personeelsleden hun geduld en gingen ze over tot pesten, knijpen, spuwen en verbale intimidatie. De bewoners kregen geregeld een duw en een snauw. Sommige werden met onverklaarbare blauwe plekken aangetroffen. "Als bewoner ben je aan de goden overgeleverd", aldus één van de verzorgsters. Een uitspraak die kan tellen. Vele van de verzorgings-tehuizen kampen met financiele problemen, waardoor er voor vele elementaire dingen geen geld meer is. Er is een algemeen gebrek aan tijd en aandacht voor de bewoners, en volgens dat zelfde onderzoek blijkt dat er onvoldoende tijd is voor een goede zorg, en uit een officieel rapport blijkt dat tachtig procent van deze instellingen zelfs niet voldoen aan de minimumeisen. Het gebrek aan zorgkwaliteit wordt veroorzaakt doordat steeds minder personeel, dat bovendien lager gekwalificeerd is dan vroeger,voor de bewoners zorgt: in tien jaar tijd is het personeel in deze instellingen gehalveerd. Het tij dient dringend gekeerd, ook bij ons, zoveel is duidelijk. Als de maatschappij niet vlug méér geld stopt in deze sector, dreigen wij er straks de dupe van te worden."Non-profit" zou wel eens een erg wrange bijbetekenis kunnen krijgen.

Hou jij ook zo van je taal, ik wel maar zou ook wel andere talen willen bijleren, toch altijd gemakkelijk op vakantie of bij je in de buurt iemand die informatie wil en jij kunt hem helpen ik vind dat prachtig. Maar weet je dat daarom de taal ook de grootste hinderpaal is tussen mensen. Een enorme bron van misverstanden. Sommige mensen hanteren de taal als friese ruiters der rijkswacht. Een taal van prikkeldraad als afweer en bescherming. Zelden is de taal een kommunikatie-middel. Kommunikatie-experten hebben tot enig doel prikkeldraadwoorden af te ronden. Met de taal is de leugen ontstaan, sommigen noemen het strategie. Dank zij woorden kan men beletten dat anderen in onze kaarten kijken. Woorden gehanteert om te verbergen, niet om te tonen wat men wil zeggen. Woorden zijn een meetinstrument geworden. Woorden om het eigen territorium af te bakenen. Woorden waarachter men schuilen kan. Geen bevrijdende woorden. Woorden die verbergen, die toedekken, die willen doen geloven wat men zelf niet gelooft. Bedriegende woorden, bedrieglijke woorden. Woorden als een vangnet voor andere. Brutale woorden, denigrerende woorden, verdachtmakende woorden, woorden die anderen besmetten. Smerige woorden, bemodderende woorden. Graaggehoorde worden. Woorden die gebruikt worden om zichzelf in een mooi daglicht te plaatsen. Kontrasterende woorden die anderen in een sluier van duisternis hullen. Wraakroepende woorden. De mens herleid tot een sprekend dier dat giftige woorden spuwt. Geen daden, geen feiten, alleen maar woorden die, in funktie van een bepaalde strategie, bevestigd of herroepen worden. Woorden waarvan men zelfs kan beweren dat zij nooit bestaan hebben, zelfs nadat hun giftige tentakels de bedoelde prooi reeds hebben gewurgd. Onmenselijke woorden door mensen gehanteerd. Woorden, woorden, woorden... Zo dat hebben we ook weer achter de rug, voor de volgende dagen zal het afwachten zijn, ik ga mijn benen strekken aan de kust, en zal er niet veel veranderen aan mijn blog, tenzij iemand mijn paswoord kraakt, en zo lopen er ook rond. Geniet ervan zou ik zeggen, van wat? dat moogt ge zelf invullen. PS.Foto'tje geleend van:https://blog.seniorennet.be/roelfi/ moet je zeker eens langs gaan...

Banen van wanen wenen in mijn tenen. Diegenen bewenen mijn tenen die waken bij de spraken van de daken en kierewiet. Pietriet verschiet niet bij wiet en wimpel. Heel simpel een pimpel, warempel ampel beraad gaat op straat tot ongenoegen van kroegen en vroegen van slaap. Die gaap is een paap. Recht voor z'n raap is de dageraad. Recht voor zijn smoel die poel, koel maar toch gepassioneerd is snel verleerd in zee van het gewone is dodelijk voor mij. April doet wat ik wil, de pil zorgt er ook voor in koor doorboor mijn gehoor ervoor spoor na spoor in de sneeuw, geeuw een eeuw en dood is uw spreeuw. De leeuw . De leeuw wit wat water later dan ik had verwacht in de mijnschacht en placht gedachten en mijmeringen op een rijtje zomaar klaar daar bedaar!

De mercator Voorstuwende kracht van de wind laat je dansen op de golven van het water je steven klieft de weerstand van het diep ranke masten als een houvast de zeilen bol op volle kracht detrots van hen die jou bevaren rechtsaan voortbewegend naar je doel vastbesloten zoekend naar een haven meer je aan in rust met kalm gemoed...

Wanneer de maan een halve glimlach schijnt en een heldere ster zijn wijsheid seint. Wanneer de zee je gedachten verstoort en je angsten golven overboord. Wanneer je kilometersver de nacht inkijkt en een kalme wind niet van je zijde wijkt. Wanneer je het gekrijs van meeuwen hoort weet dan, dat mijn licht weer aan de hemel gloort.

Projectontwikkelaars zijn de pest voor elk soort landschap.

Het mooiste geschenk dat ik mensen geven kan is mijn onbereikbaarheid. Geen medemens kan een absoluut steunpunt zijn. Hoe zou men kunnen leven zonder het gevoel op-weg-te-zijn? Wij zijn voor elkaar lokroep vanuit de verte verlangen vanuit de diepte hunkering naar het onbereikbare. Maar wij zijn, noch die Verte, noch die Diepte, noch dat Onbereikbare. Doorheen de wederzijdse onbereikbaarheid banen wij voor elkaar de weg naar het Eeuwig Bereikbare. Fotootje in funktie tot mijn tekst geleend van mick/fotografie-blog