Geslaagde foto

 "De levenslessen van Little Tree". van Forrest Carter                                                                 

Van jongensaf aan werd ik geboeid door de indiaanse
 cultuur,las ik de pockets van Karl May over het leven
 van Winnetou.En dit boek bracht me even terug naar
 die tijd. Een mooi boek .

De grootouders van Little Tree, Cherokee-indianen,
 nemen hun kleinzoon na de begrafenis van zijn
 moeder  liefdevol op in hun huis in de bergen. Deze ongeschoolde,
 maar wijze mensen, leren hem dat hij niet alleen de zoon is van zijn ouders,
maar ook zoon van de bergen, de bomen en de zon.
Hij leert in de indiaanse traditie te leven, in harmonie met de natuur.
 ‘Granpa leefde mèt het wild niet ervàn.’Little Tree krijgt ook onderwijs
 van zijn grootmoeder. Zij leent elke maand opnieuw het woordenboek
uit de bibliotheek om de jongen zo zijn woordenschat te laten uitbreiden.
Maar helaas wordt hij uit zijn paradijselijke omgeving weggerukt.
 Ook hij kan niet ontsnappen aan de bemoeizucht en hypocrisie
 van de gevestigde orde. Little Tree moet naar een kostschool,
waar hij wordt opgevoed door streng-christelijke blanken die
de assimilatie in de westerse cultuur met straffe hand willen bewerkstelligen.
Niet alleen het afscheid van zijn grootouders, maar vooral ook het
verloop van zijn schooltijd is een aangrijpend verhaal.Het is een haarscherpe
illustratie van een cultuur, die alle contact met de natuur en de wijsheid
van zijn oorspronkelijke bewoners afwijst. De blanken proberen
Little Tree met strenge tucht in hun gareel te brengen,
 maar de jongen maakt andere keuzes.


Een ander bijzonder boek
"Een eigen gezicht" van Benoite Groult






Loise is een vrouw die zich altijd heeft aangepast aan de verwachtingen
 van haar dominante moeder, aan sociale conventies en later aan het
 gedrag van haar echtgenoot. Pas op latere leeftijd weet ze zich te te
 bevrijden en haar eigen weg te vinden. Ze komt tot bloei als schrijfster
en gaat ook in de liefde haar eigen gang.

Samen met mijn wandelmaatje

Brigitte verkenden we de regio

De tocht van 12 km was zo om

Wonderen

Wonderen bestaan, kijk maar om je heen

Kijk eens naar de maan, of naar bene

Soms is een klein strohalmpje genoeg

Je grijpt het vast!  Als een boeg.

Hoe moeilijk leven soms kan zijn!

Het is niet altijd zonneschijn

Zo af en toe schijnt de zon

Die vrolijk in elk hartje komt.

Donkere wolken drijven weg

Het blauwe komt naar boven

Dat zijn de momenten ! Echt

Waarin je even kunt dromen.

Wonderen bestaan

Dat heeft men wel geleerd

Ook als je alleen en eenzaam gaat

Er is altijd iemand die je eert.

                                                                                     Boomer

't Is al een tijdje geleden dat we gingen wandelen te Heist. Toen mochten de honden nog even genieten van een wandeling op het strand en dat was pas genieten.

Hoe meer je aanvaardt

dat het leven morgen voorbij kan zijn,

hoe meer je van vandaag kunt genieten

Hier enkele sfeerfoto's
Klik op iedere foto om deze te bekijken

Via het tijdschrift Nest Ardennen vond ik een heel interessant artikel.. Ik was onmiddellijk gefascineerd. Paarden ; sinds mijn jeugdjaren  mijn lievelingsdier maar o zo onbereikbaar. Een buurman had er enkele staan, maar werden zelden of nooit bereden. Mina, een Fjordpaard, werd mijn lievelingsdier. Tot op een dag ik het lef had om een toevallige bereider aan te spreken en hem mijn wens uitte ooit eens te willen rijden. En zo gingen we af en toe eens enkele uurtjes samen wandelen. Of ik het goed aangeleerd kreeg, daar stond ik helemaal niet bij stil. Ik wandelde samen met Mina het veld in, af en toe samen met mijn vriendin Dora. Mina was een eigenzinnig dier, ook voor een stuk omdat zij zelden bereden werd denk ik. Dus alleen gaan rijden heb ik nooit gedaan. Mijn begeleider was er steeds bij of mijn vriendin Dora met wie  ik mijn liefde voor de paarden deelde.

We waren toen 17, 18 jaar. Thuis werd mij plots verboden om dit nog verder te doen. En als compensatie kreeg ik van mijn vader een bronzen beeldje met de afbeelding van een paard.

Ik heb het heel lang gehad toen het eens ongelukkig viel, maar ik heb de beeltenis nog altijd in mijn hoofd. De liefde voor dit dier is altijd gebleven en als ik op vakantie eens langs een manège kwam, dan kon ik het niet laten om toch eens te gaan vragen of iemand met mij wou gaan wandelen.

Het artikel in Nest flakerde mijn liefde weer hevig op. Ik bewaarde het op een veilige plaats omdat ik wist, ik wil dit echt nog eens doen, maar hoe en met wie en wanneer ? Tot voor kort ik mijn vriendin vroeg of zij met mij een weekendje op stap wilde. Ik maakte de eigenaars wel duidelijk dat het 30 jaar geleden was dat ik nog gereden had. Dora had wel nog wat lessen gevolgd, niet zo lang geleden en had ook geen angst.

Op 12 februari 2010 gingen  wij op weg naar Wavreille, een dorp nabij Rochefort. Het huisje ligt wat afgelegen, rustig temidden van de bossen. Een deel van de bomen werd weggekapt zodat er meer licht vrij kwam  voor de dieren en tegelijkertijd geniet je ook van een weids uitzicht.

De eigenaar bezit enkel Ijslandse paarden. Het typische aan dit paard is dat zij vijf gangen hebben (wat ieder paar ooit had, maar er uitgegroeid is) : het stappen, tulten (deze gang wordt gebruikt om het lichaam te dragen. Het is een comfortabele gang, zeker voor lange afstanden. Je maant het paard aan tot deze gang door je bekken naar voren te kantelen zodat je gewicht iets naar achteren komt. De poten gaan als volgt : links voor, kort daarna volgt links achter, dan rechts voor, rechts achter. Het is een heel eigenaardige gang). Dan heb je de telgang (links voor&achter gaat tegelijkertijd, net zoals rechts voor en achter) Deze gang wordt meestal gebruikt om te vluchten. Dan hebben we draf (diagonale gang) en galop. Rijden, daar kwam voorlopig niets van in huis. Joep had een heel andere aanpak dan ik had verwacht. Wij kregen ieder een paard aangewezen wat het beste bij ons paste.

Ieder paard heeft een heel toepasselijke scandinavische naam.   Dora kreeg Bygg toegewezen en ik kreeg Sky. Zo een braaf rustig paard. Joep toonde ons alles vooraf en het leek allemaal zo eenvoudig, tot we het zelf moesten doen. Het paard aanbinden … die knoop, dat moest op een bijzondere manier gebeuren voor het geval het paard snel  moest vrij komen.  Ik heb  hem nog niet onder de knie. Vooraleer je je paard begint te roskammen, maak je eerst heel zachtjes contact door het rustig te benaderen, strelen, praten. Ik was even een nietige paardenfluisteraar. Joep heeft een heel zachte aanpak met dieren. Alles rustig en op zijn tijd, niets geforceerd. Deze manier zinde me wel. Ik leerde  genieten van het dier. Mijn angst moest weg, want dit breng je ook over op je dier. We leerden ook hoe je de hoeven moet reinigen. Deze dieren dragen geen hoefijzers, eten niet uit de hand, bijten of stampen zelden. Sky is een heel gewillig dier, ik moest mij nog maar heel even lichtjes buigen of hij hief zijn poot al op. De onderkant zat vol ijssneeuw en dat moest allemaal weg.  Joep had echt het ideale paard voor mij uitgekozen. En dan de uitrusting Hij krijgt eerst een kopriem, waar ik even  niet uit kwam, al die riempjes, dan de neusriem, want Sky rijdt zonder bit en de neusriem werkt op het heel gevoelige neusbeen. Ja, we kregen ook les over de struktuur van het paard.

En dan het zadel erop, dat meestal vlak is. Er komt eerst een bescherming op de rug van het paard, dan het zadel, de buikriem die we beetje bij beetje langs beide kanten aanspannen. Het moet steeds comfortabel blijven voor het paard, maar moet ook stevig vastzitten zodat bij het opstijgen het zadel zich niet verplaatst. Ik kon gelukkig rekenen op Joep zijn mankracht. En dan de stijgbeugels. Le moment suprême… het opstijgen. Je stijgt niet zo maar op.

Je plaatst je ene voet in de stijgbeugel, de riem in je linkerhand, de rechterhand houdt ook de riem vast samen met de rechtervoorkant van het zadel en dan til je je langzaam op. Het lukte me vrij goed. Ook het afstijgen moet op een speciale manier. Je buigt naar voren met je gezicht rechts van het paard, voeten uit de stijgbeugels en dan draai je, je ligt dan dwars over je paard en zo kom je langzaam van het paard af.

En dan naar de ren  waar we naast het paard de commando’s aanleerden . Geen getrek of gesleur aan het touw. Communiceren :  stap, halt, om… Heel heel bijzonder.

Toen mochten we opstijgen. Ik moest de teugels en stijgbeugels loslaten en mijn ogen sluiten. Zo nam Joep mijn paard op stap en moest ik mijn evenwicht en vertrouwen zoeken. Amai, was me dat effe wat. Houding is heel belangrijk en helemaal anders dan ik ooit geleerd had. Commando’s worden gegeven met de kuiten en de houding, de voeten in de stijgbeugels naar voren. De hakken gebruiken is taboe.

Zondag  was mijn angst weg, ik had zelfvertrouwen en de band met Sky werd nauwer. Ik kon haar zo knuffelen en ze luisterde zo goed als kon naar mijn commando’s. Joep bevestigde dat Sky mij graag mocht. Ondanks de sneeuw die bleef vallen gingen we in de namiddag toch even op stap in het bos. Bij het afdalen stapten we af. Gelukkig had ik steun aan Sky zodat ik niet kon uitglijden. Met pijn in mijn hart en een klein traantje zette ik hem terug in de weide. Vreemd welke band je op zo korte tijd schept.

Chris, de echtgenote van Joep kweekt Laika’s. Dit zijn West-syberische honden. Wat een knuffels ! Ze hadden ook nog een Tibetaanse mastiff en een centraal aziatische owcharka.

Joep verzorgde ook nog een konikveulen dat in ijswater verzeild geraakte. Men had het voor bijna dood achtergelaten, maar Joep verricht hier  een klein wonder. Het veulen maakt al iedere dag een wandelingetje om de spieren te bewegen. Helemaal genezen is het nog niet, maar wat een liefde. Als het goed komt, gaat het naar het reservaat in Hann, de achtertuin van Joep en Chris.

Het wemelt op het domein ook van de vogeltjes : boomklevers, allerhande soorten meesjes, roodborstjes, zelfs een ratje kwam op bezoek om de graankorreltjes van de vogels te pikken.

Het was een heel bijzonder avontuur. Ik kijk met heimwee terug.

.

In de wildernisjes langs de dijk
Klinkt het kraaien van de karekiet

Verborgen in hun wilgen koninkrijk

Zodat je ze wel hoort maar niet ziet

Langs de boszoom gaat het speenkruid bloeien

Zie sterretjes tussen het struweel

Knolletjes die stil ondergronds groeien

Stralen bovengronds in glanzend geel

De grote lijster roept in de boomkronen

Weemoedig klinkt zijn vraagtekenlied

Verlangend fluit hij met maartse tonen

Vraagt of het voorjaar al vrouwtjes ziet

Langs de dijk trekken slome strompelaars

Naar sloot, poel of natte waterplek

Het zijn overstekende wandelaars

Verliefde padden op paddentrek

Maart langs de vijver, liefde gaat bloeien

De paringstijd kent nu rust noch duur

Knoppen op springen, alles gaat groeien

Hartstochtelijk bemint  de natuur

Geschreven door Kat

De Weggeefkaart betekent opluchting door loslaten. Kom niet klem
te zitten door vast te houden aan iets waaraan je niets meer hebt.

Partners, ideeën, gewoonten en bezittingen moeten in dit stadium
misschien gaan. Aan de gehechtheid aan houdingen zoals het
nodig hebben om nodig te zijn of aardig gevonden te worden, kun
je ook weleens niets meer hebben.

Er wordt van je gevraagd met anderen te delen wat je te delen
hebt, iets weg te geven waaraan een ander iets heeft, of gewoon los
te laten. Klamp je toch niet zo krampachtig vast. De natuurlijke
stroom van het leven raakt in de knel wanneer je per se alles onder
controle wilt houden.

De Weggeefkaart vertelt ons in al deze gevallen dat we bindingen
die ons door eigen toedoen tot gevangenen maken, los moeten
laten. Als we dit doen, kunnen we onze vleugels uitspreiden en
vliegen. 

Denk eraan dat vrijgevigheid een talent en een deugd is,
en dat zij kan ontstaan als je de angst voor schaarste laat schieten,
en vertrouwt op Groot Mysterie.

Wie vind het niet leuk om zo gestreeld te worden ?

Nog even voor het slapen gaan wens ik iedereen een fijne avond toe