Verjaardagswensen voor Jonathan

Vandaag 20 mei viert onze Jonathan zijn 22ste verjaardag. Het lijkt wel of met elk jaar de tijd wat sneller vliegt.
Ik kan me nog goed de dag herinneren dat wij hem voor de eerste keer mochten bewonderen.
De dag ervoor was een sociaal assistent van het ziekenhuis bij ons nog langsgeweest om enkele papieren in te vullen. Wisten wij toen dat er al een kindje geboren was en dat het ziekenhuis vollop bezig was om de meeste geschikte pleegouders voor hem te zoeken ? Neen, natuurlijk niet want de man werkte erg professioneel zijn vragenlijst af.
Toen ik op zaterdagmorgen aan het ontbijt die man opnieuw aan de lijn kreeg was ik niet eens verwonderd. Hij had immers mijn man niet gezien en wenste allicht ook aan hem nog enkele vragen te stellen.
Maar het was prachtig nieuws dat hij voor ons had. Er was een jongentje geboren en tijdens de vergadering vrijdagmiddag was beslist dat hij aan ons zou toevertrouwd worden. Vermits wij vrijdagavond beiden op afzonderlijke activiteiten waren (dat gebeurt als je nog kinderloos bent !) en had hij op zaterdagmorgen opnieuw gebeld.
Wij stonden eigenlijk klaar om naar de rommelmarkt in de Deurnestraat te vertrekken waar wij wat van onze spullen wilden verkopen. Onze schoonbroer Paul zou ons daarbij helpen.
Dus snel een briefje geschreven voor Paul (het was nog voor het GSM tijdperk !) en snel naar de bewuste kliniek gereden. In het dorp gekomen bleek er nog een omleiding te zijn wegens de jaarlijkse kermis.
Wij hadden een tof gesprek met de kinderarts en met de sociaal assistent en vrij snel mochten wij naar de pediatrie naar onze zoon kijken. Wij moesten wel aangepaste steriele kledij aan en wij werden verzocht niet aan de andere aanwezigen over de op hande zijnde adoptie te praten.
Het was een heel ontroerend moment. Onze Jonathan lag nog onder de warmtelamp omdat hij wat te geel zag. Maar verder was het een flinke kerel met lichtblond haar en blauwe ogen. Hij was 48 cm groot en woog 3,040 kgh.Hij had een Apgar score van 9/10 behaald  en had dus een prima start gemaakt.
Nog wat onthutst van de talrijke emoties beseften wij dat wij alleen de schoonouders konden verwittigen want de ouders van Lut waren op daguitstap naar Engeland. De mama van Jan verwelkomde haar 14de kleinkind met veel vreugde. Daarna gingen wij langs Jan's zus Lieve. Haar jongste zoon Gert wilden wij vragen om peter te worden en dat vond hij gewoon superfantastisch.
De volgende morgen verrasten wij de ouders van Lut met een ontbijtmand in Boechout en vertelden hen het geweldige nieuws. Zo werden zij op twee maanden tijd voor de tweede keer dat jaar grootouders en na twee kleindochters mochten zij nu  ook eindelijk een kleinzoon. De naam van Jonathan vonden zij erg mooi.
Daarna natuurlijk snel terug naar onze lieve schat in de kliniek. Wij hadden een grote ruiker bloemen mee voor het personeel en een grote zak jonathanappelen. Die werden uitgedeeld in plaats van suikerbonen.
De volgende dagen hebben wij in no time alles geregeld voor de thuiskomst van onze lieveling. Wij stelden een adoptiekaartje op, wij legden een geboortelijst, wij kochten nog enkele bijkomende spullen (ik had als onthaalmoeder al heel wat babyspullen in huis) en een eerste speelgoedje voor onze Jonathan. (een schommelpaardje van Duplo)
De mama van Lut had al een mooie kinderwagen gekocht en die kwam meteen prima van pas om onze schat af te halen uit het ziekenhuis.
Jan belde zondagavond naar zijn baas dat hij de volgende week niet kwam werken omdat hij papa was geworden. Dat zijn baas daar even enkele vragen bij had, kan je wel geloven...
Intussen is dat nu al tweeentwintig jaar geleden. Jonathan kreeg er nog een pleegzus Salima en een adoptiebroer Mirco bij en zo vormen wij dus een heel gelukkig gezinnetje.

Sinds enkele weken volg ik een cursus Aquagym in ons lokaal zwembad.
Wij zijn met een kleine groep (een twaalftal) en beleven er elke keer weer meer plezier aan.
Door dat het water je 'draagt' zijn die oefeningen zeker efficient. De lesgever
weet het ludiek te houden. Gisteren moesten wij zelfs badeendjes stelen uit het kamp van de tegenpartij. Het leken net uitgelaten kleuters in plaats van bezadigde dames.
De volgende morgen voel je wel het effect van de inspanning. Stijve spieren en een zekere stramheid moet je die dag toch wel overwinnen.
Het contact met de andere deelnemers komt ook stilaan op gang. Na afloop blijven wij meer en meer wat nababbelen en leren elkaar zo wat beter kennnen. Zo ontmoette ik gisteren een jonge moeder wiens twee jonge zonen (3 jaar en 10 maanden) zeer slechte slapers waren. Ik had deze week op seniorennet de uitspraak gelezen : Mensen die zeggen dat ze slapen als babies hebben nooit een baby gehad. Daar kan zij gelukkig smakelijk mee lachen.
De generatie die na ons komt heeft het inderdaad heel wat moeilijker. Wij konden als jonge mama er nog voor kiezen om tijdelijk wat minder te werken zodat wij overdag wat konden bijslapen met slechte slapers maar tegenwoordig moeten beide ouders wel full time werken willen ze zich tenminste de luxe kunnen veroorloven om een eigen woning aan te kopen...
Gelukkig bestaan er mogelijkheden als loopbaanonderbreking of ouderverlof maar niet iedereen kan daar gebruik van maken. Veel werkgevers (vooral in KMO's )zien hun ervaren personeel niet graag tijdelijk vertrekken.
Dat is dan misschien het enige voordeel van de huidige crisis. Heel wat jonge ouders moeten nu tijdelijk wat minder werken al heeft dat toch ook wel zijn financiele consequenties.

Zondagmorgen onder leiding van een gids de tentoonstelling Goya Redon Ensor bezocht in het Museum van Schone Kunsten in Antwerpen.
De uitleg was zeer gedetailleerd maar toch heel begrijpelijk. Ann kon de drie kunstenaars prima situeren in hun tijd en kon ook de verschillende invloeden waaronder hun werk stond uitleggen. Ook wees zij op de inspiratie die zij in elkaars werk vonden.
Het is pas als zo'n gids je wijst op details dat je nog meer kan genieten van zo'n tentoonstelling. Anders gaat vaak de essentie van de getoonde werken verloren.
Ik ben vooral een fan van het werk van Ensor. Misschien gaat het om de kleuren die hij hanteert. Ik hou namelijk meer van de lichtere kleuren in zijn werken. Zijn schilderijen - vooral diegene van na 1886 - toen hij stopte met realistische schilderijen en zich meer ging toeleggen op maskers en skeletten kunnen mij echt wel beroeren.

http://www.kmska.be/Templates/content.aspx?id=2586


In de namiddag nog even naar de bloemenmarkt van Lier geweest. Inmiddels een jaarlijkse traditie.
Al zijn de prijzen van de eenjarigen aan de dure kant (toch in vergelijking met de prijzen die ik betaalde in de serre) hun aanbod aan kleine struiken is ook erg mooi. Zo kocht ik een witte vlinderstruik een witte hortensia Annabelle. en een witte meidoorn  Die vormen een mooie aanvulling in de rechterborder in de tuin waar de hoofdkleuren wit en blauw zijn.
Daarna  nog even een terrasje in De Fagoempel (een typisch Lierse benaming) en  daarna keerden wij tevreden terug naar huis. De zon was inmiddels helemaal teruggekeerd zodat wij nog even van haar konden genieten op ons terrasje (nadat de nieuwe aanwinsten eerst hun plaatsje hadden gevonden in de tuin)