Archief

Ik werk af en toe mee mee aan internet-enquêtes en vandaag kreeg ik enkele vragen voorgeschoteld over de crisis. Of de crisis mijn leven al veranderd had ? Dan ga je natuurlijk ook eens even nadenken en ik moet toegeven : ik heb dat inderdaad al gedaan. Zo nemen wij dit jaar deel aan de plantenruilbeurs in onze stad  ipv zoals vroeger ons  bij het begin van de lente eens flink te laten gaan in het tuincentrum. Voor verjaardagen vragen mijn man en ik nu cultuurcheques of bongobonnen zodat wij er toch nog eens op uit kunnen trekken zonder dat het ons pijn doet en bovendien : ons huis staat al vol doordat wij in enkele jaren drie huizen hebben helpen leegmaken (mijn ouders, mijn schoonmoeder en mijn schoonzus) En zoals het dan gaat : je houdt toch altijd een aantal zaken om emotionele redenen.... Ik breng af en toe een bezoekje aan de kringloopwinkel waar ik al heel wat spotgoedkope dingen heb gevonden voor ons terras en tuin oa een mooie tuintafel. Wat die crisis betreft : vorige week had ik een kort gesprek met onze bankier. Hij moest toegeven dat pensioensparen dit jaar al 25 % waardeverlies heeft geleden en ook hij heeft geen glazen bol of dit het voorlopige eindpunt is. Wij hebben beslist er toch mee door te gaan. Het blijft fiscaal nog steeds interessant en als de deelbewijzen nu goedkoop zijn kan je er ook meer verwerven en als zij dan ooit terug in waarde toenemen is dat toch nog gunstig. Maar het geeft je wel een machteloos gevoel. Het geld nu opnemen wordt immers zwaar fiscaal gestraft en je hebt helemaal geen invloed op die waardevermindering....
Als je dan op de radio hoort dat er nog steeds hoge bonussen worden betaald aan de top van sommige banken dan heb je zin om eens flink te vloeken....
Maar wij hebben een troost. De crisis is een mondiaal fenomeen. En wij hebben het geluk dat ons huis al afbetaald is terwijl jonge gezinnen waarvan een van beiden of allebei nu hun werk verliezen er veel slechter voor staan.

Maandag zal mijn papa 10 jaar overleden zijn. Ongelooflijk hoe snel die jaren intussen zijn voorbijgevlogen. Toch mis ik hem nog elke dag. Wat zou ik er veel voor geven om nog eens met hem te kunnen praten. Vooral vorig jaar toen alles zo moeilijk liep, wat had ik hem toen graag om raad en steun gevraagd. Ons mama heeft toen ook wel steun geboden maar ik had nu eenmaal een heel sterke band met onze papa. Ik ben vandaag naar de begraafplaats gereden en heb het familiegraf (waarin naast papa, ook zijn broer, vader en moeder liggen) opgekuist en er nieuwe bloemen op gezet.
Morgen zondag gaan wij met mama en mijn broer en zus even langs het graf om een kaarsje te branden. Hopelijk is het mooi weer en kan ons mama ook mee met de rolstoel.
Ik kan echt genieten van die bezoekjes aan papa's graf. Het lijkt dan wel of hij me daar kan horen en meeleeft met alles wat in ons gezin gebeurt.
Toch was het destijds beter dat er een einde kwam aan zijn ziekte. Hij leed aan parkinson en zijn lichaam was echt moegestreden. Ook mentaal kreeg hij het steeds moeilijker (waarschijnlijk een bijwerking van de medicatie die hij nam) Elk jaar rond zijn sterfdag maak ik een herinneringsmis met mooie teksten en liedjes. Mijn nonkel (die wij Heeroom noemen) gaat dan voor in deze viering. Een mooie traditie. Nadien komen wij dan samen voor een gezellig samenzijn. .
Dit jaar gaan wij naar de parochiekerk De Verrezen Heer  die vlak naast ons mama's nieuwe thuis is gelegen. Afgelopen week verhuisde ons mama namelijk naar de  gloednieuwe RV.T. De Veldekens in Berchem (Antwerpen).  Zij had negen jaar in een serviceflat gewoond in Zoersel maar zij heeft steeds meer verzorging nodig en dus was de verhuis naar een RVT onvermijdelijk geworden. Maar het bevalt er haar prima. Zij heeft al meteen enkele medebewoners leren kennen en is heel tevreden. Zij is ook teruggekeerd naar haar roots (Antwerpen) na lange tijd op den buiten of in de Kempen te hebben gewoond.
Morgen komt ook haar broer voor de eerste keer op bezoek in haar nieuwe residentie en daar kijkt zij erg naar uit.
Haar beste vriendin woont nu ook vlakbij en kan nu wat vaker binnenspringen.
Onze papa zou tevreden zijn dat zijn vrouwke toch nog gelukkige jaren heeft gekend en hopelijk nog zal kennen.

Vandaag wordt de twintigste verjaardag gevierd van het ontstaan van WWW (world wide web) De initiatiefnemers (waaronder een belg) zullen wel nooit gedacht hebben toen zij een manier zochten waarmee wetenschappers informatie met elkaar konden uitwisselen dat dit aan de basis zou liggen van een wereldwijd netwerk met nu al meer dan 100 miljoen websites.
Bijna drie kwart van de belgen maakt er dagelijks van gebruik prive of professioneel.
Leuke toepassingen zijn skype en  Facebook. Je kan op die manier contact houden met vrienden en kennissen over heel de wereld. In onze familie zitten een aantal leden ver van huis. Marian en haar gezin wonen voor twee jaar  in Oregon, (USA) Peter en zijn gezin voor altijd  in Gdansk (Polen) en Bert en Monina zijn geimmigreerd naar Sydney (Australie) Dankzij facebook en skype blijven wij toch op de hoogte van kleine en grote anecdotes. Als de kinderen en kleinkinderen op vakantie gaan of op erasmusproject vertrekken sturen ze regelmatig een mailtje naar de familie zodat die mee kan genieten van hun ervaringen en reisverhalen.
Voor mij blijft het de vooruitgang van de laatste eeuw en ook seniorennet is er een prachtig voorbeeld van.

Wij hebben ons aangesloten bij Similes. Dinsdagavond organiseerden zij een gespreksavond over : Hoe kunnen wij nu al maatregelen nemen om de toekomst van onze patienten te verzekeren ? Er waren heel wat belangstellenden opgedaagd. De regionale coordinator leidde het gespreksthema in. Jammer vond ik dat je geen idee had van de problematiek van de andere deelnemers, al kon je dat geleidelijk aan wel gaan vermoeden door de reactie en bijdrage in het gesprek van de aanwezigen.Een ouder echtpaar maakte zich vooral bezorgd hoe zij nu al maatregelen konden nemen om de verdere begeleiding en verzorging van hun zoon te kunnen voortzetten als zij er niet meer zouden zijn (het waren flukse tachtigers !)
Voor ons lijkt dat nu nog een ver van ons bedshow. Onze zoon is amper 17 en heeft na een recente opname in de psychiatrie wel de diagnose gekregen dat hij levenslang psychiatrische bijstand zal nodig hebben en dat beschermd wonen nodig zal zijn. Maar dit jaar gaat alles voorlopig nog goed. Hij gaat graag naar school (deeltijds onderwijs) en ook zijn werk (als assistent-klusjesman ) doet hij met veel plezier. Ook volgend jaar kan hij nog een jaar verder studeren. Hij heeft een startbaanovereenkomst gekregen die loopt tot 31/03/2010.
Wij hebben wel een interessante brochure aangekocht over tijdelijke bewindvoering. Hij wordt eind mei 18 en daar maken wij ons toch wat ongerust over. Niet dat er veel geld op zijn spaarboekje staat maar wij hebben in het verleden al ondervonden dat hij heel beïnvloedbaar is door derden en daarom zouden wij hem graag willen beschermen. Hij is namelijk in staat om zich borg te stellen voor anderen zonder stil te staan bij de financiele gevolgen. Ook willen wij graag te weten komen in hoeverre wij als ouders zolang hij bij ons blijft wonen hiervoor kunnen aangesproken worden.
Wij gaan daarom nog eens contact opnemen met het justitiehuis in Antwerpen voor een eerste gratis consult.

Onze jongste zoon kwam vrijdagavond overstuur naar huis . Hij had zich  vrijdagavond in de poolhall in Antwerpen aangeboden (waar hij notabene al meerder keren is gaan spelen. ) Wat bleek : hem werd de toegang geweigerd omdat hij een joggingbroek droeg Onze zoon is op zijn vijf jaar uit Roemenië geadopteerd en heeft de belgische nationaliteit . Hij heeft wel net zo'n donker haar en donkere ogen als de meeste allochtonen. Zou het geen verdoken vorm van racisme zijn dat hem nu plots de toegang wordt geweigerd ? Het is algemeen geweten dat veel allochtonen een jogging dragen. Ik heb veel zin om ter plaatse de zaak eens te gaan onderzoeken en eventueel klacht neer te leggen bij het centrum voor anti-racisme bestrijding.

Vandaag deelgenomen aan een winterwandeling in Malle. Een tof initiatief van de lokale VVV. Onder leiding van een gids voerde een wandeling van 7 km langs al het moois van Westmalle. Onderweg gaven figuren een extra couleur locale. Zo hoorden wij de meid van de pastoor (van haar kregen wij ook een lekker kopje westmalse soep) , de kasteelvrouw (die ons een glaasje Westmals bier en een roggeboterham met pastrami aanbood) en de pastoor (van hem kregen wij een lekkere citroenjenever) De sfeer zat er dus al gauw in en ook het prachtige lenteweer maakte de wandeling extra leuk.
Nu onze kinderen al wat groter zijn, gaan wij zo iets zeker nog doen. Wandelend of fietsend, maar vooral genietend van de mooie natuur.

Ik heb ons gezin ingeschreven voor het winterwandelfestijn van de gemeente Malle op 8 maart a.s. (inschrijvingen zijn nu wel al afgesloten)  Ik had de aankondiging daarvan meegenomen van het vakantiesalon in Antwerpen. Het was vooral de extra zin : "van peggers en molenaars, van edelen en armen die mijn aandacht trok" Bedoeling is dat wij onder leiding van een gids een wandeling van ongeveer 7 km gaan maken en zo kennis maken met wat er allemaal leeft en beweegt in het dorp en om kennis te maken met de bewoners.
Die bewoners zorgen voor animatie en presenteren onderweg plaatselijke lekkernijen. Hopelijk wordt het zondag a.s. dus mooi wandelweer !
De Antwerpse Kempen doen deze dagen extra hun best om in de kijker te lopen... De succesvolle serie van "Van vlees en bloed" trekt nu veel extra toeristen naar hun streek.

Vandaag met mijn petekind Reinhilde naar de show van Disney on Ice geweest in de Lottoarena in Antwerpen. Daar kan ik echt van genieten.
Je kan alleen maar bewondering hebben voor de prachtige costumes en decors maar ook het ijsdansen zelf is de moeite waard. Je herkent het vakmanschap van Disney in de zin voor perfectie (de dansers lippen synchroon met de nederlandse tekst), geen enkele danser is ook maar een tel te laat, de benodigdheden liggen exact op het juiste moment klaar en de show begint en eindigt perfect op tijd.Dat moet ook want er zijn niet minder dan drie voorstellingen vandaag gepland.
De merchandising machine draait perfect en vele (klein)kinderen gaan dan ook nog met een extra disney-pakketje naar huis. Bij het buitengaan krijg je van de hoofdsponsors nog een zak met leuke dingen. Het loopt allemaal zo perfect dat het haast griezelig is...
Ik heb in het verleden al Disneyland in Parijs en Disneyland-Epcot in Florida bezocht, het blijft een unieke ervaring. Volgend jaar hoop ik ook het oudste park in Californie te bezoeken. Wij zouden graag de US 66 afrijden en zijn dan in de buurt (les excuses sont fait pour s'en servir...)