Archief

Vandaag een nieuwe RVT bezocht want wij zijn nog steeds op zoek naar een plaatsje voor ons mama.
Het onthaal was erg vriendelijk. Wij kregen een goed beeld van het gebouw  de verschillende typen kamers, de animatie, de maaltijden en de verzorging. Het centrum is nog maar van november 2008 open en dus splinternieuw. De kamers zijn ruim en mooi afgewerkt. Wij hebben dan ook geen moment getwijfeld en één van de laatste vrije kamers gereserveerd. Volgende week kan ons mama al verhuizen naar residentie De Vennekens in Berchem. Het grote voordeel is dat ik nu maar 10 minuten van ons mama meer woon wat zeker perspectieven biedt naar de toekomst. Even langslopen behoort dan wél tot de mogelijkheden, naar Zoersel rijden moest telkens gepland worden. En nu maar hopen dat zij het er snel zal kunnen gewoon worden. 's Middags zijn wij in haar flatje alles al gaan inpakken. Dat gaf toch even een raar gevoel want ons mama heeft daar toch 9 jaar met veel plezier verbleven.
Mama was erg tevreden toen wij haar het goede nieuws konden brengen. De omgeving is haar bekend, zij deed nog stage in instituut Bunge als verpleegster.
Iedereen dus tevreden en klaar voor een nieuwe start...

Gisteren mijn schoonzusje opgezocht in Leuven. Zij is net geopereerd van borstkanker. Zij koos voor een amputatie met onmiddellijke reconstructie. Een zware ingreep die liefst 8 uur duurde maar zij was na één week toch al voldoende hersteld dat zij hoopte maandag al naar huis te kunnen en na de paasvakantie haar job te kunnen hernemen. Van karakter gesproken !
Helaas is zij al de vierde in ons gezin die door deze aandoening wordt getroffen. Jan's jongste zus, mijn zus, mijn moeder en nu zij. Ook in onze straat zijn er al twee buurvrouwen ziek geworden. Spijtig genoeg  hebben  zowel Jan's zus als één van de buurvrouwen het niet overleefd. De statistieken van 1 op 8 vrouwen worden daardoor helaas maar al te sterk bewezen. Ikzelf laat elk jaar een mammografie doen en hoop dat de resultaten gunstig blijven.
Ik ben dan ook een groot voorstander dat vrouwen zich regelmatig laten screenen. Een tijdig ontdekte vorm van borstkanker geeft nog steeds goede perspectieven op herstel.

Het is inderdaad van november 2007 geleden dat ik nog iets aan mijn blog toevoegde. Dat had ook zijn redenen.

2008 was kort samengevat voor mij (en ons gezin) een rampjaar.
Mijn tijdelijk contract bij VAB werd niet verlengd (eind februari), onze jongste zoon had het erg moeilijk, ik werd zelf ziek en kreeg de diagnose van lupus en heb op dit ogenblik nog steeds veel pijn in mijn handen. Ik ga twee keer per week naar de massage en neem pijnstillers in afwachting van een betere behandeling.  

Onze jongste zoon ging dus nog maar eens door een heel moeilijke periode en werd twee keer opgenomen : in De Grote Robijn in Antwerpen ter observatie en in Pathways in Tienen (een centrum voor jongeren met psycho-sociale problemen en drugsproblematiek) 
Maar sinds begin januari is hij terug thuis en volgt opnieuw deeltijds leren. Hij volgt twee dagen les in het KTA in Deurne en werkt drie dagen als lasser. Tot hiertoe gaat het vlot dus duimen dat dit zo blijft....
Volgens het verslag dat wij van Pathways kregen zal hij altijd wel een vorm van psychiatrisch begeleiding nodig hebben en zal hij alleen beschermd kunnen wonen. 

Onze oudste zoon (21) heeft sinds de lente van 2008 een nieuwe vriendin en hoopt in juni af te studeren (tweede kansonderwijs). Hij gaat meer en meer zijn eigen weg. Hotel mama zorgt nog alleen voor de logistieke ondersteuning.

Begin februari stond onze franse pleegdochter (19) (die van haar tweede tot haar zeventiende elk jaar  tijdens de schoolvakanties in ons gezin verbleef via de Vreugdezaaiers) na twee jaar plots voor de deur. Haar vriend had het uitgemaakt en ze wou een periode van bezinning in ons gezin doorbrengen. Zij had wel een aanbieding voor werk bij Novotel vanaf 2 maart. Wij hebben haar zo goed mogelijk opgevangen en zij heeft uiteindelijk toch besloten om terug naar Parijs te keren om de relatie met haar vriend een nieuwe kans te geven en het contract met Novotel toch te tekenen. Het contract loopt tot eind juni en daarna horen wij wel weer van haar...

Mijn moeder is op korte tijd sterk achteruit gegeaan en kon niet langer in haar serviceflat in Zoersel blijven omdat zij te veel zorgen nodig heeft Na een ziekenhuisopname in Sint Augustinus in Wilrijk is zij vorige vrijdag overgebracht naar de de Hoge Beuken in Hoboken in afwachting dat er een plaatsje vrijkomt in een RVT. Wij hadden ons mama tijdig aangemeld in verschillende RVT's in het Antwerpse. Blijkt dat in die centra sprake is van een actief en passief lijst en dat wanneer je dringend een oplossing nodig hebt (vb na een ziekenhuisopname) er helemaal geen garantie is dat er snel plaats is.....

Begin februari is in Brasschaat een centrum gestart dat ouders van adoptiekinderen hulp en nazorg gaat bieden. Iets wat broodnodig was want wat wij de afgelopen jaren aan problemen hebben gekend met onze jongste zoon daar kunnen wij intussen een boek over schrijven.

Hij werd in 1996 geadopteerd uit Roemenië toen hij 5,5 jaar. Hij woog maar 12 kg en was 98 cm groot. Hij was chronisch verkouden en het virus had zich een weg gezocht in zijn tenger lichaampje zodat hij bijna niet meer kon lopen. Een kordate aanpak van een vrouwelijke pediater in het UZA heeft hem wel fysich genezen. Maar de jaren van emotionele verwaarlozing zouden in de volgende jaren hun  tol eissen. Een kinderpsychiater had er ons voor gewaarschuwd...
Na de medische problemen volgden de problemen met onderwijs en ontwikkeling. Verschillende scholen, begeleiding door gespecialiseerd centra voor opvoedingsproblemen, problemen met de politie en drugs, het passeerde allemaal de revue in ons gezin.
Dit koste ons veel geld en veel stress.
Mijn man werd bovendien op 52 jarige leeftijd op brugpensioen bij Siemens in Herentals.
Hij vond gelukkig een nieuw engagement als vrijwilliger in Digipolis en op Fort IV.

Is het dan te verwonderen dat na al die jaren  een crisis moest volgen ?
Wij zijn 2009 met goede moed begonnen en al zijn de problemen met ons mama, mijn gezondheid en onze kinderen nog niet echt van de baan, wij proberen toch al wat licht aan het einde van onze tunnel te zien....

Ik las vandaag een gedicht van Piek 

OUDERLIEFDE  

Wij hebben ons ouderschap over deze kinderen
Anders in moeten vullen dat we gedacht hebben.

Wij hebben heel wat grenzen moet verleggen
En we hebben heel wat grenzen moeten trekken.

Maar de stille aanhouder wint.

En wij plukken de vruchten
Van ons onverwoestbaar doorgaan.

Prachtkinderen hebben wij
Die het nooit makkelijk zullen krijgen

En het niet alleen kunnen redden

Maar die wél hebben mogen proeven
van de onvoorwaardelijkheid van onze ouderliefde.

Laat ik het hier maar even bij houden voor vandaag.

Ik kondigde het enkele maanden geleden al aan. In onze familie is er op dit ogenblik een echte babyboom en ook in het gezinnetje van de oudste zoon van de oudste zoon ging de ooievaar langs komen.
Gisteren kregen wij dan ook het heuglijk bericht dat Gerben Verhelst  was geboren, een flinke zoon van 49 cm en net geen 3 kg zwaar. Grote vreugde natuurlijk in onze familie. De familienaam Verhelst wordt weeral een generatie verder gezet. Nu mogen wij hopen dat er nog wel enkele Verhelstjes zullen geboren worden in de toekomst  want er zijn nog heel wat mannelijke Verhelsten die nog aan een nageslacht moeten beginnen maar de geboorte van de stamhouder is toch altijd iets zeer bijzonder.
Volgend jaar is de ooievaar alvast uitgenodigd in drie jonge gezinnen maar omdat het hier gaat over kinderen van de vrouwelijke kant van de familie of dochters van de mannelijke kant zitten er voorlopig  geen Verhelstjes meer tussen. Mijn man heeft er alvast een flinke kluif aan om alle gegevens in te loggen in het familieboek. Mijn schoonouders hadden dit nog moeten kunnen meemaken. Mijn schoonvader is reeds  overleden in 1971 en  mijn schoonmoeder overleed 5 jaar geleden op 90 jarige leeftijd. Zij zouden nu inmiddels 6 kinderen, 18 kleinkinderen en 15 achterkleinkinderen ( en drie onderweg) rijk zijn. Samen met de respectievelijke schoonzonen en schoondochters (dat noemen zij hier de koude kant) een hele groep om die rond de tafel te krijgen bij het jaarlijkse Kerstfeest. Jan's broer Karel zal er een hele opdracht aan hebben dit jaar. Toch blijft het een heel leuke traditie en kijkt iedereen er elk jaar weer naar uit. Elke familie maakt ook een overzicht van de belangrijkste punten van het afgelopen jaar in hun gezin en al die informatie samen vormt na al die jaren een heel archief dat vooral de door de jongere generatie graag terug wordt gelezen.

Vandaag naar de nieuwe vlaamse film Ben X gaan kijken. Nick Balthazar is er in geslaagd om de problematiek rond autisme en het asperger syndroom op een heel menselijke, ontroerende en fijne manier in beeld te brengen.
Het hoofdpersonage opvoeren in een videospel is een schitterend idee en zorgt voor een flitsend tempo in de film.
De secondanten spelen ook op een uitzonderlijk hoog  niveau
Marijke Pinoy kan zich in de moeder van Ben prachtig inleven. Haar zoektocht naar een juiste diagnose van Ben's probleem is heel herkenbaar.
De vader gespeeld door Pol Goossen is ontroerend in zijn onmacht om de problemen van zijn zoon te kunnen oplossen.
Jacob Beks in de rol van de vakleraar van Ben is zeer menselijk en kwetsbaar. 
Chapeau dus voor regisseur en crew voor deze Vlaamse film die terecht al voor de release in eigen land een prijs in Canada wegkaapte. 
Ben X is nu geselecteerd als inzending voor de oscar van de beste buitenlandse film en het zou mij niet verwonderen dat hij ook daar goed gaat scoren.Kortom een echte aanrader en zeker de moeite waard om te gaan kijken.

Ik vermelde al in mijn blog dat ik sinds augustus werk gevonden had bij VAB-VTB in Zwijndrecht op de pechcentrale. Een leuke job met veel afwisseling en met toffe collega's en veel aandacht voor opleiding en coaching.
Dat is blijkbaar ook KBC niet onopgemerkt gebleven want na vergelijkend onderzoek kwamen zij tot de conclusie dat hun dochterfirma heel goed scoorde als callcenter, dat hun personeel zo tevreden is dat er weinig verloop is en dat hun expertise door hun 7 dagen op 7 en 24 uur per dag service uitzonderlijk is. Gevolg : zij beslisten een nieuw bedrijf op te richten waarin VAB en KBC elke 50 % van de aandelen hebben en waarin (bijna) alle call center activiteiten worden ondergebracht. maw VAB neemt voortaan de telefoon op voor KBC ! Dat nieuwe bedrijf komt bovendien in Zwijndrecht. Er komen twee verdiepingen bij boven de bestaande garage en er worden alvast 50 nieuwe personeelsleden aangeworven vanaf januari 2008. Men kiest ervoor om nieuwe mensen aan te werven, de bestaande vaste personeelsleden van de verschillende callcenters die over heel België verspreid waren krijgen een andere functie binnen de groep KBC.
De schaalvergroting van VAB zal aanvankelijk wel wat praktische problemen bieden. Zo zullen er bureaucontainers op de parking worden geplaatst om al dat extra personeel tijdelijk onder te brengen in afwachting van de afwerking van de nieuwbouw voorzien voor het voorjaar 2009.
En nu maar hopen dat ik binnen die nieuwe firma ook mijn kansen ga krijgen....

Mijn man is een fervent familiedeskundige en kreeg enkele maanden geleden het verzoek van een uitgeweken mortselaar om zijn uit het oog verloren nichtjes op te sporen in Vlaanderen. Jan stuurde enkele mailtjes en slaagde er inderdaad in die nichtjes (inmiddels flukse zeventigers) op te sporen ook al was één van hen intussen verhuisd naar Tielt in West Vlaanderen.
Marcel kwam deze week naar Vlaanderen en wij organiseerden een etentje om alle partijen rond de tafel te krijgen. Het was een ontroerende namiddag waarin veel bijgepraat werd. Soms kan je van je dorp de wereld maken.

Ik begon deze blog ooit met de bedoeling om mijn wedervaren neer te pennen hoe een 50 + zich voelt bij het zoeken naar werk.
Ik beschreef mijn tewerkstelling als interim bij KBC en hoe ik hoopte op termijn toch nog een vaste job te kunnen vinden.

Sinds eind augustus is mij dat inderdaad gelukt. Ik werk nu bij VAB-VTB in Zwijndrecht op de pechverhelpingscentrale binnenland. Ik hoop er na drie maanden een vast contract te krijgen als deeltijdse werknemer. De ene week werk ik van 8 tot 12 en de volgende week van 16 tot 20 uur. Het is een heel afwisselende job want elke cliënt is verschillend en wenst natuurlijk zo snel mogelijk geholpen te worden.
Het levert dagelijks wel een anecdote op voor de huisgenoten.
Of wat te denken van de onfortuinlijke cliënt wiens vrouw vorige week door een kleine aanrijding de passagiersdeur doet blokkeren en die het deze week presteert om de andere voordeur te blokkeren door een aanrijding met de kusttram....
Veel cliënten rijden tegenwoordig met een leasingwagen of een wagen waarvoor zij bijstand krijgen via hun constructeur. Dat maakt het er niet eenvoudiger op om uit te maken welke bijstand zij kunnen genieten en tegen welke voorwaarden.
Ik heb leuke collega's en dat maakt dat ik er mij al wat thuis begin te voelen.
Duimen nu maar dat na de proefperiode ik dat felgewenste vast contract mag ondertekenen. De eerste evaluaties waren toch gunstig dus wij zijn optimistisch....