Archief

Enkele keren per jaar ga ik met ons mama naar de seniorenmatine in De Mol in Lier. Vandaag was het de laatste voorstelling van het seizoen in het teken van Lier Feest. Op het programma stond Edelweiss, een accordeongroep. De coordinatrice van het cultureel centrum nodigde het publiek uit om mee te neuriën of te lalala-en als wij de liedjes kenden. Helaas was dat in het eerste gedeelte nauwelijks het geval. Het waren wel leuke walsjes maar ons totaal onbekend. De muzikanten speelden met uitgestreken gezichten en aangezien er geen presentator was evolueerde het optreden daardoor al gauw tot een musicaal decor te vergelijken met een straatorgel maar waar je onmogelijk lang geboeid kunt naar zitten kijken. De mensen begonnen ongemakkelijk op hun stoel te schuiven, gingen aan de bar hun pauzedranken al afhalen of vielen prompt in slaap. Tijdens de pauze werd een boeket bloemen geschonken aan de oudste aanwezige (98 jaar oud) Na de pauze slaagde het orkest er gelukkig in om wat meer bekende deuntjes te spelen maar toen wij wilden meezingen  bleek dat die teksten toch ver in ons geheugen zitten zodat wij ons meestal moestenbeperken  tot enkele zinnen gevolgd door lalala. Maar wij hebben er wel heel veel plezier aan beleefd. Ooit al eens de vogeltjesdans gedanst op je stoel ? Tegen het einde van de voorstelling hadden wij allemaal kramp van het lachen. Als die groep nog eens een voorstelling geeft mogen zij zij wat mij betreft aankondigen als humor met een snuifje muziek. Wedden dat zij zo nog heel populair worden ?

Ik ben al een aantal maanden actief op Facebook en ik vind dat een prima manier om op de hoogte te blijven waar je vrienden, kennissen en familie mee bezig zijn. Onlangs nodigde ik iemand uit onze straat uit om vriendin te worden. Nadat zij hier was op ingegaan, toch maar even geinformeerd (haar familienaam klonk mij bekend in de oren) of zij niemand in Boechout kende met dezelfde naam. Als kind heb ik namelijk ook in deze gemeente gewoond. Ik vertelde van mijn leuke jeugdherinneringen aan de boer die enkele huizen verder woonde en die wij in de zomerperiode gingen helpen om aardappelen te poten of te rooien. Ook Bles hun paard vertroetelden wij met de afgevallen appelen en peren uit onze boomgaard. Wat bleek nu ? Marleen was de dochter van die boer, weliswaar een nakomertje dus wij hadden dat niet meer vernomen nadat wij verhuisd waren naar een andere woonst in Boechout. En nu ontmoetten wij elkaar terug via Facebook en wonen ruwweg 500 meter van elkaar. Ik had de afgelopen jaren al dikwijls bewonderend naar de versiering aan haar huis gekeken want zij weet het seizoensthema (vb Halloween) prachtig op haar gevel uit te beelden. Mijn man en ik hebben in de jaren 80 twee keer in de states gewoond en ook toen was ik vol bewondering voor de mooie versieringen van de huizen (vb ter gelegenheid van kerstmis)
Ons huis dat wij kochten had iets amerikaans (met het vele hout dat erin verwerkt is) en ook ik volg de seizoenen in de versiering ervan.
Ik begin Facebook steeds leuker te vinden....

Mijn schoonzusje wees mij op een nieuw initiatief van een  professor om de ontwikkelingslanden te helpen. Het is zo simpel maar tegelijk ook geniaal gevonden. Om de hongersnood uit de wereld te helpen, ga je de lokale bevolking hebben om kleine tuinen aan te leggen zodat zij in hun eigen voedingsbehoeften kunnen zorgen. Grond is er genoeg en met weinig middelen kan de grond er bouwrijp gemaakt worden. Alleen de zaden van exotische vruchten zijn op de lokale markt heel duur. Daarom wordt gevraagd om zaden te verzamelen en op te sturen. Het gaat hier om zaden van meloenen, aubergines, avocado's en paprika's. Je spoelt de zaden even af en laat zij op een bord drogen.
Dan stuur je ze in een omslag op naar

Prof. Dr. Willem VAN COTTHEM
Beeweg 36
BE-9080 ZAFFELARE
Belgium
Tel. +32 9 356 86 16
e-mail : willem.vancotthem@gmail.com

Het lijkt misschien maar een druppel op een hete plaat maar het kost nauwelijks iets en het kan die mensen daar flink vooruit helpen.
Er zijn al heel wat projecten gestart dus hoe meer mensen zaden willen sturen hoe beter.

Vanmorgen werden wij allemaal (en dit voor de eerste keer allemaal in ons gezin) in het kieshokje verwacht om onze stem te geven. Ik had al lang mijn keuze bepaald, wat mijn echtgenoot zijn keuze is is mij onbekend. Hij geeft wel eens een hint maar maakt dit toch niet bekend. Ook wat onze twee zonen betreft geen idee van hun kiesintenties. In de namiddag zullen wij wel vernemen hoe de kiezer de teerlingen weer heeft geschud en of de voorspellingen zijn uitgekomen.
Daarna zijn wij een kijkje gaan nemen naar De Quaye Werelt. Ter hoogte van de Sterckxhof in Deurne werd de wereld zoals zij er vermoedelijk uitzag in 1477 heropgebouwd. Het leek net of je liep rond in een filmdecor. Het is een bijeenkomst van gelijkgezinden die in hun vrije tijd de middeleeuwen opnieuw creëren en dat doen met veel gevoel voor precisie en aandacht voor details. Zowel de tenten, de waren die aangeboden worden, de kleding, de laarzen alles wordt zo realistisch mogelijk nagemaakt. In de namiddag is er zelfs een echte veldslag met bulderende kanonnen,onstuimige zwaardvechters en piekeniers en meedogenloze zwaarvechters. Kinderen beleven er een droom in het echt. Je kan er helmen, zwaarden en kleding kopen en dan moet je die trotste gezichtjes zien. Echt schattig !
Misschien zou het een idee zijn voor onze huidige politici om op deze manier te bepalen wie er in de toekomst aan de macht komt.

Vandaag heb ik een koekjesdoos gekocht van het merk Desobry. Waarom zult U zich afvragen ? Omdat de tekening die op deze doos was afgedrukt heel vertrouwd was. Zij toont een afbeelding van de koninklijke galerijen Sint Hubertus in Brussel. En wel specifiek één van de gangen waarin het bekende Taverne du Passage gevestigd is waar ik dikwijls met mijn tante Hélène een koffietje heb gedronken. Zij had samen met haar echtgenoot Emile een appartement gehuurd in deze galerij net tegenover dat café. Het werd verhuurd voor een spotprijs maar je engageerde je wel als huurder om het helemaal terug op te knappen in de authentieke stijl van vroeger. En daar hebben zij inderdaad hun uiterste best voor gedaan. De stijlmeubelen werden met zorg uitgekozen, de kleuren van de verf op bestelling gemengd. Er werden gordijnenroedes opgehangen waaraan prachtige gordijnen en overgordijnen werden gehangen. In dat appartement werd de ganse familie ééns per jaar uitgenodigd voor een etentje. Emile verdween dan naar de keuken want hij kon prima koken en Hélène zorgde voor de versiering van de tafels en het onthaal van de gasten.
Het merkwaardige was dat zij dat appartement alleen gebruikten als pied-à-terre in Brussel want zij woonden eigenlijk in Lier maar gingen vaak uit in het Brusselse. Dan was het natuurlijk eens zo handig als je daar nog een tweede woonst bezat.
Ik keek altijd mijn ogen uit aan de prachtige etalages van de gallerij. Een juwelier, de handtassenwinkel van Delvaux, een pralinezaak met prachtige chocolade creaties, een oud boekenantiquariaat, een winkel met echte santons (provencaalse poppen) het was een genot om in deze eerste winkelgalerij op het europees continent te flaneren. Meestal speelde er nog een violist mooie sonates ter verstrooiing van het kuierende clienteel. Ook heel wat toeristen hadden deze mooie plaats al gauw ontdekt. Wij als kinderen vonden het dan extra leuk om doodleuk aan de deur van onze tante te bellen en het appartement binnen te gaan. Moest je de toeristen dan zien kijken...
Mijn tante Hélène is al 8 jaar geleden overleden. Zij werd amper 61 en haar man verkoos om haar ziekte (zij leed aan kanker) niet bekend te maken aan de famile en haar ook niet te laten behandelen maar haar de laatste jaren van haar leven extra te vertroetelen. Zo vernamen wij pas enkele dagen voor haar dood hoe ernstig haar ziekte was. Mijn suikertante had tot haar groot verdriet geen kinderen en samen met Emilie ging zij heel vaak naar Engeland op vakantie. Daarvan bracht zij altijd mooie cadeautjes mee voor de kinderen en kleinkinderen van haar zussen. Zo kreeg onze Jonathan ooit een prachtige broek en hemd van Marks en Spencer (dat toen nog niet in België gekend was)
Ooit organiseerden zij voor hun 25ste huwelijksverjaardag een feest waarbij alle gasten verkleed als figuranten van de 19de eeuw werden uitgenodigd. Jan en ik gingen toen als pater en moeder overste en wij hadden onze auto enkele straten verder geparkeerd en liepen dan in onze kledij naar de galerij. Wij werden onderweg verschillende keren gefotografeerd door diverse toeristen.
Die koekjesdoos riep bij mij dus zoveel mooie herinneringen op dat ik ze meteen heb gekocht. Ik geef haar een ereplaats in huis. Wat zou mijn tante fier zijn geweest dat haar appartement op een koekjesdoos werd afgedrukt.

Gisteren verschillende keren geconfronteerd geweest met de wens dat oudere mensen nog wensen serieus genomen te worden en niet willen (maar vaak toch worden) gepamperd terwijl zij hun eigen beslissingen willen (en nog kunnen) nemen.
Een eerste voorbeeld was de buurvrouw van ons mama in het RVT. Emma is een fiere dame die altijd prima haar plan heeft kunnen trekken. Woonde nog zelfstandig en had een kleine wagen wat haar actieradius verhoogde. Toen zij begin van het jaar plots in het ziekenhuis terecht kwam, verloor zij meteen ook het grootste gedeelte van haar autonomie. Haar broer (laat ons hopen met de beste bedoelingen) zorgde ervoor dat zij naar de RVT kon verhuizen. Nu Emma daar al twee maanden verblijft en volledig hersteld eigenlijk nog veel te vitaal is om al permanent daar te verblijven, onstaan er ernstige problemen. Emma wil terug naar haar huisje maar dat blijkt niet meer mogelijk. Broerlief heeft haar huis al leeggemaakt zodat het kan verkocht worden en heeft haar autootje al verkocht. Emma heeft weliswaar nog een appartementje dat zij verhuurt maar waarvan zij dan eerst de lieve huurders moet opzeggen wat haar ook moeilijk valt.
Het gevolg is dat Emma nu geplaagd wordt door nachtmerries en zich steeds slechter voelt in de RVT. Hopelijk vind zij nog een alternatieve oplossing door vb een opname in een serviceflat waar zij terug meer zelf mag en kan doen en daardoor terug haar eigenwaarde kan vinden.
's Avonds in Koppen XL werd aandacht besteed aan de firma waar bijna alleen senioren werken. Na een toffe carriere in de industrie met vaak grote verantwoordelijkheden (naar personeel, omzetcijfers en deathlines) werken zij nu nog enkele uren per dag voor een kleine firma die naalden produceert. Door hun jarenlange ervaring kunnen zij de moeilijkste opdrachten tot een goed einde brengen. Voor de senioren is het werken een leuke aanvulling op hun pensioen (in de USA kan dat zonder problemen) en behouden zij zo hun eigenwaarde.
Het oudste personeelslid is liefst 93 jaar oud. Hoewel zij dus allen maar een beperkt aantal uren presteren is de firma winstgevend en stijgt haar omzetcijfer elk jaar.
Nu wij ook in ons land geconfronteerd worden met een sterke toename van het aantal gepensioneerden (de babyboomers gaan de volgende 10 jaren allen op pensioen) zal dat ook voor ons land een uitdaging worden. Niet iedereen is er gelukkig mee om achter de geraniums te verdwijnen. Zinvol vrijwilligerswerk of het begeleiden van de jongere generaties om ervaring te delen (consultancyfuncties) kan zeker zinvol zijn en zal veel psychische problemen voorkomen. Je bent nooit te oud om te leren....

Vandaag was het dag van het park en onze stad had alle bewoners uitgenodigd om te komen picknicken op de weide van Fort IV.
Dus wij gewapend met onze mooie picknickmand, lekker belegde broodjes, kristallen glazen, mooie borden en bestek en als dessert een blozende appel en smeuiige yoghourt naar onze 'voortuin'. Ter plaatse zorgde een accordionist al voor de vrolijke deuntjes en was er koffie en thee voor de dorstigen. Wij stoorden ons niet aan de politici (zoals Kathleen Van Brempt)die nog hoopten tijdens de laatste dagen van de campagne om enkele kiezers van het gelijk van hun partij te overtuigen.
Daarna reden wij naar Gent waar wij een afspraak hadden met Kul & Tuur, de culturele vereniging van Atea-Siemens voor een bezoek aan de tentoonstelling van Emilie Claus en het landleven in het SMK. Onder leiding van een deskundige gids leerden wij deze poetische schilder beter kennen. Eindelijk een schilder die al tijdens zijn leven voldoende succes kende om er goed van te kunnen leven. Die jaarlijks verschillende reizen maakte oa naar Frankrijk waar hij contacten legde met de impressionisten en de pointillisten. De tentoonstelling toonde ook enkele beelden van Constantin Meunier die een tijdgenoot was en waarvan wij thuis bij mijn ouders ook een beeldje hadden (de buildrager).
Emilie Claus woonde in Villa Zonneschijn in Astene aan de Leie waar hij vele andere kunstenaars de gelegenheid gaf om er te werken. Hij evolueerde naar steeds lichtere kleuren in zijn schilderijen. Vaak maakte hij portretten van zijn echtgenote of van collega's kunstenaars. Naarmate hij ouder wordt worden de personen op het doek steeds minder gedetailleerd en gaan als het ware op in het landschap. Het schilderij dat hij maakte van de tuinman met een bloempot onder de arm is echt prachtig. Ook het werk de picknick waar hij de boerenbevolking in de bloemenweide die geniet van een warme zomerse namiddag  laat contastreren met de strak geschoren gazon aan de overkant van de Leie waar de adelen  zich vermijen op een zondagmiddag.
De koeien die de Leie oversteken zijn echt tot een film verwerkt. De Leie is er achtergrond en actief element. Je ziet de waterspetters van het doek afspringen. Wij hebben dan ook het mooie boek over deze tentoonstelling gekocht. Het blijft zeker een mooie herinnering aan een prachtige tentoonstelling.