Adellijke intriges 14

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

Voor het aankopen van boeken zie "aankopen boek" bij mijn favorieten.

 

We gaan verder met de dertiende bladzijde van "Adellijke intriges."

“Ja, ik heb hem onmiddellijk gebeld.”

 

“Had de baron vijanden?”

 

“Niet dat ik weet, maar in het wereldje van de kunsthandel is er nogal wat jaloezie.”

 

“Wanneer er veel geld mee gemoeid is, loop je altijd risico”, vulde Bruno aan.

 

Paul noteerde ook de gegevens van Nathalie en zei haar dat ze mekaar zeker één van de uren terug zouden zien.

 

“Hou je wel ter beschikking.”

 

“Polle, zullen wij ondertussen eens door het kasteel lopen om te zien of er ons niets opvalt? ”

 

“Dat lijkt me een goed idee, dan kunnen we daarna eens met meneer Robert gaan spreken.”

 

“Die zal hier ondertussen toch al wel zijn zeker”, repliceerde de commissaris.

 

Ze begonnen hun rondgang in de ridderzaal. Bij het binnenkomen viel het Paul al onmiddellijk op dat hier wel heel ‘speciale’ schilderijen hingen.

 

“Amaai, chef, hier hangt voor een paar miljoen bijeen.”

 

“Een paar miljoen euro’s?”

 

“Jazeker.”

 

“Zijn dat dan zo’n dure schilderijen?” Bruno was niet zo op de hoogte van de waarde van “kunst”.

 

“Ik zie een Matisse, een Monet, een Degas en een Permeke, allemaal heel bekende, dure kunstenaars. Het zijn niet hun bekendste werken, maar ik schat dat hier toch wel voor enkele miljoenen aan de muur hangt.”

 

“Toch wel knap, Polle, dat je dat allemaal zo weet.”

 

“Iemand moet toch het cultuurgehalte van de politie van Lier hoog houden hé”, antwoordde Paul, hiermee doelend op de geringe kennis van echte kunst in hun korps.

 

“Van sport en muziek mag je me wat vragen, maar ik kan het verschil niet zien tussen een duur en een goedkoop schilderij”, zei Bruno. “Maar ik heb thuis een kenner zitten hé.”

 

Hiermee bedoelde hij zijn vrouw Sonja, die in haar vrije tijd ‘vanalles’ deed op gebied van kunst: zijdeschilderen, aquarel, olieverf en dan deed ze ook nog dingen met fietsbanden en bloemschikken… zo zei Bruno het toch altijd.

 

“Zeg Polle, zie jij hier iets van beveiliging?”

 

“Ik zie wel bewegingssensoren, maar ze werken volgens mij niet. Normaal zie je een rood lampje branden.”

 

“Het zijn misschien nieuwe modellen.”

 

“We zullen het straks eens vragen aan de zoon.”

 

Ze gingen verder naar de zalen van de galerie.

 

“Hier hangen wel meer schilderijen”, merkte Bruno op.

 

“Ja maar wel van een ‘mindere’ waarde.”

 

“Zou er iemand kunnen zien of hier iets verdwenen is?”

 

“Als ik iets zou meenemen, zou ik het uit de ridderzaal nemen”, merkte de hoofdinspecteur op.

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

Voor het aankopen van boeken zie "aankopen boek" bij mijn favorieten.

 

We gaan verder met de twaalfde bladzijde van "Adellijke intriges."

“Ik heb dan onmiddellijk naar Nathalie gebeld. Die is direct gekomen en zij heeft jullie verwittigd.”

 

“Waarom belde je Nathalie?”

 

“Zij is zowat de vriendin van de baron. Ze helpt hem bij alles.”

 

“Is er je, in de loop van de voormiddag, niets opgevallen?”

 

“Neen, ik ben zoals gewoonlijk, om negen uur begonnen, heb koffie gezet voor meneer en ben dan aan mijn dagelijkse klus begonnen.”

 

“Niemand gezien of gehoord?”, probeerde Bruno nogmaals.

 

“Jawel, meneer Robert, de zoon van de baron is hier vanmorgen even geweest,”

 

“Weet je ongeveer wanneer dat was?”

 

“Dat moet iets na negenen geweest zijn. Hij heeft even met zijn vader gesproken en is iets voor tien uur nog komen zeggen dat hij weg was.”

 

“Komt meneer Robert hier dikwijls?”

 

“Ja, die komt regelmatig, bijna dagelijks.”

 

“Voor de rest heb je niets speciaals gezien of gehoord? Je hebt niemand horen roepen of zo?”

 

“Neen, ik werk altijd met de radio aan. Dan hoor je niet veel anders meer hé.”

 

Paul noteerde nog de persoonlijke gegevens van Leentje en ze spraken af dat ze, indien nodig, later nog wel eens terug zouden komen voor meer vragen.

 

Bruno ging Nathalie halen. Die zat ondertussen nog steeds te huilen in het salon.

Nathalie was opmerkelijk beter gekleed dan Leentje. Je kon zien dat ze een betere smaak had op het gebied van kleding.

Ze had dan ook van het rijkeluisleventje geproefd toen ze getrouwd was met Robert, dacht Bruno.

 

“Waarom belde Leentje eerst naar jou ?”

 

“Dat is omdat ik hier zowat alles regel, en ze is dat gewoon. Wanneer ze een probleem heeft komt ze daarmee bij mij.”

 

“Hoe zou je jouw relatie met Jean-Louis de la Faille kunnen omschrijven?”

 

“Wij hebben een goede vriendschappelijke relatie. Ik help de baron bij alles waar hij mijn hulp bij kan gebruiken.”

 

Bruno keek even met een vragende blik naar Paul. Die begreep onmiddellijk wat zijn vriend wilde zeggen en nam het gesprek over, vóór deze verder gênante vragen zou stellen.

 

“En waarom doe je dat?”

 

“Ik deed dat vroeger, toen ik nog met Robert getrouwd was, en ik ben dat altijd blijven doen.”

 

“En wat denkt Robert daarvan?”

 

“Dat zal je aan hem moeten vragen, denk ik”, antwoordde Nathalie nogal bitsig.

 

“Heeft er trouwens iemand Robert verwittigd?”

Speciale acties voor aankoop boeken van Ludo Geluykens, de schrijver zal aanwezig zijn op:

 

De Kerstmarkt in het Begijnhof  in Lier :

9, 10 en 11 december

Deze dagen zijn de boeken te verkrijgen aan speciale "EINDEJAARSPRIJZEN"

=========================================================

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

Voor het aankopen van boeken zie "aankopen boek" bij mijn favorieten.

We gaan verder met de elfde bladzijde van "Adellijke intriges."

“Commissaris Bruno Somers en dit is mijn collega, hoofdinspecteur Paul De Winter. Kunnen wij jullie een paar vragen stellen?”

 

De jongste van de twee, Leentje, zei dat ze wel even apart konden gaan zitten in de keuken. Daar was het nu rustig. Nathalie zou nog even in het salon blijven zitten.

De kookruimte was zeker geen ouderwetse kasteelkeuken. De modernste toestellen stonden er in een klassiek uitgevoerde keuken.

Ze gingen aan de tafel zitten die in het midden van het vertrek stond.

 

“Gaat het al een beetje?”, suste Paul.

 

“Ik zal proberen, maar het zal niet gemakkelijk zijn”, snikte Leentje.

 

“Hoe heb je het ontdekt?”

 

 “Ik had gedaan met het kuisen van de ridderzaal en de galerie om iets vóór half twaalf en ging de baron opzoeken in de tuin om te melden dat hij het alarm terug mocht opzetten. Toen ik buiten kwam zag ik dat meneer helemaal weggezakt in zijn stoel zat. Ik dacht eerst dat hij sliep, maar wanneer ik bij hem kwam zag ik al dat bloed op zijn hoofd. Ik voelde of zijn hart nog klopte, wat niet het geval was.”

 

Ze stopte nu even en nam een slok water. Paul had uit de ijskast een fles plat water genomen en een glas voor haar uitgeschonken.

 

“Wat heb je daarna gedaan?”, vroeg Bruno, “de politie gebeld?”

 

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

Voor het aankopen van boeken zie "aankopen boek" bij mijn favorieten.

We gaan verder met de tiende bladzijde van "Adellijke intriges."

“Hou het maar normaal”, zei Sus lachend, “dat is in jouw geval al erg genoeg.”

 

Ze vertrokken met de Golf naar het kasteel. De hoofdcommissaris volgde met zijn eigen wagen, zo kon hij weg wanneer hij wilde.

Tegen half één arriveerden ze aan het kasteel. Ze werden opgewacht door onderzoeksrechter Janssens.

 

“Hoe is de situatie hier, Willy?”, informeerde Peeters.

 

“Wel, het lijk van de baron ligt in de tuin, Rik Pauwels, de wetsdokter, is al bezig.”

 

“Zullen we daar dan al eens eerst gaan kijken?”, stelde Bruno voor.

 

Ze gingen door het kasteel naar de tuin.

 

“Dag Rik”, zeiden ze bijna gelijktijdig.

 

“Dag mannen.”

 

“En, wat heb je al voor ons?”

 

“Overleden tussen half tien en elf uur, waarschijnlijk een vechtpartij, en ik denk dat hij met zijn hoofd op het beton is gevallen. Voorlopig is dat alles wat ik kan zeggen. De rest is voor later”, stelde de wetsdokter.

 

“Wanneer heb je een volledig verslag klaar?”

 

“Ik zal proberen om morgenvroeg de autopsie te doen. Dan kom ik morgenmiddag verslag uitbrengen op het bureau. Goed?”

 

“Dat is heel goed, Rik.”

 

Ze gingen allemaal terug naar binnen.

 

“Wie heeft het lijk ontdekt?”, vroeg Bruno aan de onderzoeks-rechter.

 

“De kuisvrouw, Leentje. Die is, nadat ze het dagelijkse onderhoud van de ridderzaal en de galerie gedaan had, in de tuin gaan kijken en heeft hem daar gevonden.”

 

“Heeft zij ook de politie gebeld?”

 

“Neen”, kwam hoofdcommissaris Peeters tussen. “Ze heeft Nathalie Segers gebeld en die heeft ons verwittigd.”

 

“En wie is Nathalie Segers?”, wilde de commissaris weten.

 

“Dat is de ex vrouw van Robert de la Faille, de zoon van de baron. Zij heeft nog een goede verhouding met haar ex- schoonvader.”

 

“Een goede verhouding of een verhouding tout court?”

 

“Bruno, kan jij nu echt aan niets anders denken?”

 

“Het was maar een vraag hé, Polle.”

 

“Zijn die vrouwen nog hier?”

 

“Die wachten op jullie in het salon”, antwoordde de onder-zoeksrechter.

 

“Gaan we die dames samen verhoren of apart? Wat denk je?”

 

“Ik denk dat we ze beter elk apart nemen, chef.”

 

Ze gingen het salon binnen en zagen dat beide vrouwen nog druk met mekaar aan het babbelen waren, weliswaar met de tranen in de ogen, maar toch…

 

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

Voor het aankopen van boeken zie "aankopen boek" bij mijn favorieten.

We gaan verder met de negende bladzijde van "Adellijke intriges."

3

 

 4 juli, Lier, politiekantoor.

 

Commissaris Bruno Somers en hoofdinspecteur Paul De Winter, de Polle voor de vrienden, zaten in hun bureau rustig een tas koffie te drinken. Martine, de assistente van hoofdcommissaris Peeters, had er ook nog een koekje bijgedaan.

 

“Ga je vanmiddag met ons mee iets eten op het Zimmerplein, schoonheid?”, vroeg Bruno.

 

“Zijn we dan om één uur terug?”

 

“Daar sta ik garant voor”, repliceerde Paul. “Je kan er op reke-nen.”

 

“Wel, dan ga ik mee.”

 

“Ik denk dat dat voor een andere keer zal zijn!” riep Frans.

 

Hoofdcommissaris Frans Peeters, door zijn vrienden ook wel, de Sus genoemd, kwam hun bureau binnen.

 

“Ze hebben baron Jean-Louis de la Faille dood gevonden in zijn tuin, waarschijnlijk vermoord”, zei Sus.

 

“Den baron van die chique galerie?”, wilde Paul weten.

 

“Amaai Polle, ben jij een kunstkenner?”, vroeg Bruno schert-send.

 

Peeters kwam snel tussen voor het weer ‘uit de hand’ zou lopen.

 

“Onderzoeksrechter Willy Janssens is al ter plaatse en hij heeft ook wetsdokter Rik Pauwels verwittigd. De technische recherche zal ook al ongeveer daar gaan arriveren.”

 

“Kunnen we zo snel mogelijk naar het kasteel gaan? Als jullie nu vertrekken ga ik mee.”

 

“Nous sommes chemin”, zei Bruno.

 

“Wat gaan we nu krijgen, chef, Frans?”

 

“Frans met haar op”, lachte de commissaris. “ Maar we gaan naar den baron, dan moeten we ook ons taalgebruik een beetje aanpassen hé.”

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

Voor het aankopen van boeken zie "aankopen boek" bij mijn favorieten.

We gaan verder met de achtste bladzijde van "Adellijke intriges."

Na nog wat verder onderzoekwerk kwam hij tot de vaststelling dat tussen tien en twaalf uur de ridderzaal, waar het doek hing, onzichtbaar kon betreden worden. Hij had twee perfecte kleurenkopijen van het expertiserapport laten maken en had er één samen met het originele al mee naar huis genomen.

 

Op 4 juli, vandaag dus, zou het dan allemaal gebeuren.

 

Robert was om negen uur al langs geweest en hij had gezien dat de kuisvrouw, zoals altijd stipt op schema, aan haar poetsbeurt begonnen was. De baron was aan het ontbijten en zou dus straks wel in de tuin gaan zitten om zijn krant door te nemen.

 

Alles zag er dus goed uit.

 

Hij ging nog even langs het bureau, zette het alarm van het poortje achteraan in de tuin af en zei nog goedendag tegen zijn vader en de kuisvrouw en ging terug naar huis.

 

Gelukkig hebben we enkele jaren geleden dat alarm van het poortje apart laten aansluiten, dacht hij. Zo kon de baron onopgemerkt naar het golfterrein gaan.

 

En nu zat hij dus te wachten op het sein dat alles goed gegaan was, zodat hij het alarm van het poortje terug kon gaan opzetten.

 

Carlo Castellano was ondertussen bij Benito Sahli aangekomen en had hem het hele verhaal uitgelegd. Het was echt een ongeluk bleef hij maar herhalen.

 

Benito wist niet goed wat hij nu moest doen. Zou hij wachten tot Robert het nieuws vernam van de politie, of zou hij hem zelf op de hoogte brengen. De afspraak was dat ze mekaar om twaalf uur zouden spreken via Skype.

Het was vijf voor twaalf. Sahli moest een beslissing nemen. Hij nam plaats voor zijn iMac en logde in op Skype. Robert ant-woordde onmiddellijk.

 

“Hoe is het geweest?”, vroeg hij, “alles goed verlopen?”

 

“Het verwisselen van het doek is goed verlopen, maar voor de rest is alles catastrofaal misgelopen.”

 

“Hoe bedoel je, misgelopen? Wat is er mis gelopen? Er is toch niets gebeurd met papa?”

 

“De baron heeft onze man gezien en is recht gesprongen. Er is een gevecht ontstaan en je vader is met zijn hoofd tegen het beton gevallen.”

 

“En dan..? Is het erg…? Hoe erg is het…? Is hij naar het ziekenhuis?”

 

“Wij denken, we zijn er eigenlijk zeker van, dat hij dood is.”

 

Het werd heel stil aan de andere kant van de lijn. Na enkele seconden was ook het beeld weg. Robert had de verbinding verbroken.

 

Wat moest hij nu doen? Hij kon niet naar het kasteel gaan, want daar zou ondertussen het ganse circus, politie, hulpdiensten al wel op volle toeren draaien.  Hij zou zich dan verraden. Hij wist officieel nog van niets.

 

Hij moest toch iets kunnen doen.

 

 

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

Voor het aankopen van boeken zie "aankopen boek" bij mijn favorieten. 


We gaan verder met de zevende bladzijde van "Adellijke intriges."

Deze vervalste schilderijen werden dan door Robert in zijn galerie als “echt” aan de man gebracht.

Dit zwarte circuit werkte al enkele jaren succesvol en iedereen was tevreden met de opbrengst.

 

Enkele maanden geleden had de baron een schilderij van Monet aangekocht, om aan zijn privécollectie toe te voegen.

 

Toen Robert, bij het in orde brengen van de boekhouding, het bedrag zag dat dit schilderij had gekost, één miljoen euro, kon hij dit niet meer uit zijn hoofd zetten.

 

Hier moest hij ‘iets’ mee doen.

 

Bij de volgende afspraak met zijn vriend, op hun geheime plek, in het Munsterbos in Munsterbilzen, werd een eerste keer over het project gesproken.

 

Na een paar weken kwam Benito met een voorstel, zijn Russische contactpersoon had een koper, die wilde voor het originele schilderij wel één miljoen euro geven. Hij wilde dan wel alles origineel, de expertiserapporten en natuurlijk ook het schilderij.

 

Robert had eerst het aanbod afgeslagen, maar na enkele weken had hij toch aan zijn vriend gevraagd om een plan op te zetten.

 

Sahli kwam met zijn voorstel, hij zou hun vervalser eerst een kopij laten maken van het doek en dan moest het originele vervangen worden door het vervalste kunstwerk.

 

Hij kende iemand uit “het milieu” van Charleroi, die de schilderijen wel kon verwisselen. Voor het verwisselen van de schilderijen was natuurlijk de medewerking van de la Faille nodig. Ze bekeken samen hoe ze dit konden doen en er werd besloten dat Robert zou zorgen voor een tijdschema, zodat het verwisselen onopgemerkt zou kunnen gebeuren.

 

De zoon bekeek dagelijks de gewoontes van zowel zijn vader als van de kuisvrouw. Dat was namelijk zowat de enige die in de voormiddag bij de baron binnen kwam.

De voormiddag leek voor hem dus de beste tijd.

 

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

Voor het aankopen van boeken zie "aankopen boek" bij mijn favorieten. 


We gaan verder met de zesde bladzijde van "Adellijke intriges."

Het verschil tussen de twee galerieën was dat er bij de baron enkel echte, dure stukken verkocht werden en bij hem waren het meestal minder bekende schilderijen en kopijen, maar dat laatste mocht niemand weten.

 

Omdat de zaken niet zo goed gingen als hij verwacht had en omdat hij van thuis uit gewoon was om altijd veel geld te hebben, had hij met zijn vriend een handeltje opgezet dat verder geen daglicht kon verdragen.

 

Baron de la Faille was een grote bekende, betrouwbare kunsthandelaar, vooral bekend omdat zijn galerie altijd “originele” doeken tentoonstelde.

De zoon had het zo klaar gespeeld, dat hij voor de galerie van zijn vader ook de boekhouding mocht regelen. Zo kon hij alle papieren, certificaten, facturen, foto’s, enz. , ook kopiëren en gebruiken voor zijn zwart circuit.

 

De truc die Robert en Benito daarbij gebruikten was in feite vrij simpel. Jean-Louis de la Faille kocht enkel originele schilderijen aan van bekende schilders met een expertiserapport waaruit bleek dat het kunstwerk “echt” was. Robert nam van alle papieren een kopij en nam ook van de schilderijen de nodige foto’s. Deze gegevens overhandigde hij dan aan zijn vriend Benito Sahli, die alles dan weer aan een -voor de rest van de wereld- anonieme vervalser gaf. Deze man was wel heel goed in zijn vak. De vervalste schilderijen gingen dan, met de vervalste papieren, naar een galerie in Rusland, waar ze voor veel geld verkocht werden aan de ‘nouveau riches’ van Rusland.

Het handeltje werkte ook in omgekeerde richting. De galerie-houder in Rusland bezorgde valse papieren en foto’s van schilderijen die ginder werden verkocht.

Vanaf  nu zijn Moord op de scheidsrechter en Adellijke intriges ook als e-boek te verkrijgen.

Voor info klik hier.

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

Voor het aankopen van boeken zie "aankopen boek" bij mijn favorieten. 


 

We gaan verder met de vijfde bladzijde van "Adellijke intriges."

2

 

4 juli, Lier, loft.

 

Robert de la Faille zat thuis, in zijn loft, naast de Nete, te wachten op bericht van zijn vriend Benito Sahli. Zij waren al twintig jaar goede vrienden, maar wel op een speciale manier. In feite kwam het er op neer dat Benito voor hem alle klusjes regelde die geen daglicht mochten zien.

 

Dat was ook de reden dat ze elkaar in feite maar enkel zagen op een geheime plek en dat ze mekaar ook nooit belden of een e-mail stuurden. Officieel waren er geen banden tussen hen. De afspraken voor hun geheime ontmoetingen regelden ze via Skype, het computersysteem waarop je met elkaar kan spreken en mekaar ook kan zien via de webcam. En zelfs hier hielden ze er rekening mee dat er kapers op de kust konden zijn. Tijdens de gesprekken werd er alleen over de gezinssituaties gesproken, meestal ging het over hun vrouwen. Terwijl ze zo met mekaar spraken, hield Robert dan een blad papier voor zijn camera en hierop stond dan een dag en een uur. Meestal reageerde Benito dan met een korte knik en hield hij zijn duim omhoog, ten teken dat het oké was. Wanneer het niet oké was deed Sahli op dezelfde manier een ander voorstel.

Robert had, net als zijn vader, baron Jean-Louis de la Faille, een galerie waar hij kunstwerken verkocht. Zijn vader had hem deze galerie cadeau gedaan bij zijn vijfentwintigste verjaardag.

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

Voor het aankopen van boeken zie "aankopen boek" bij mijn favorieten. 


We gaan verder met de vierde bladzijde van "Adellijke intriges."

In het bureau gekomen, nam hij de cassette uit de recorder, knipte één van de elektrische draden door, zodat ook de camera’s niet meer werkten, je weet maar nooit, en stak de videocassette in zijn zak.

 

Toen hij in de ridderzaal van het kasteel aankwam, was er gelukkig niemand te zien.

 

De kuisvrouw was zoals gepland  in de galerieën bezig. Ze had de radio, heel luid, op Studio Brussel staan. Hij hoorde het nummer “Nothing Else Matters” van Metallica. Ze zou hem dus niet horen.

 

Hij kon rustig de schilderijen verwisselen. Carlo nam het ori-ginele doek van de muur en schroefde het kader los. Hij nam het originele kunstwerk eruit en plaatste het vervalste doek in de lijst. Toen schroefde hij het kader weer vast en hing het geheel terug aan de muur. Het originele schilderij pakte hij in, nam het onder de arm, en vertrok.

 

Toen hij de baron passeerde zag hij dat deze helemaal voorover hing, Carlo duwde hem terug achteruit tegen de rugleuning van de tuinstoel. Hij had de indruk dat er niet veel leven meer inzat, voelde met twee vingers in de hals van baron de la Faille, maar voelde niks. Baron Jean-Louis de la Faille was dood.

 

Carlo Castellano ging langs de tuin, achter de coniferen door,

naar zijn Audi en vertrok terug naar Charleroi, waar hij zijn “levering” ging afgeven aan Benito Sahli.

 

Klus geklaard.

 

Zou hij er zich zo simpel vanaf kunnen maken?

 

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

Voor het aankopen van boeken zie "aankopen boek" bij mijn favorieten. 


We gaan verder met de derde bladzijde van "Adellijke intriges."

Dan kon hij naar de ridderzaal. De poetsvrouw zou op dat moment de zalen van de galerie, waar de baron schilderijen tentoonstelt die hij verkoopt, aan het kuisen zijn. In de ridderzaal zou hij het schilderij kunnen verwisselen. Hij voorzag geen echte moeilijkheden. Carlo had al voor hetere vuren gestaan.

 

Castellano zag de baron, gekleed in een rode fluwelen ochtendjas,  in de tuin zitten. Hij was, zoals gepland, bezig met het lezen van het dagblad, ondertussen nippend aan een verse tas koffie.

 

Jean-Louis de la Faille was zo verdiept in de cijfers van de beurs, dat hij zeker niets zou zien of horen.

 

De gangster naderde hem langs achter en op het moment dat hij wilde passeren, draaide Jean-Louis zich om en schrok zo hevig dat hij recht stond en op Carlo toesprong.

 

Deze reactie had de gangster niet verwacht van een zestigjarige. In een snelle reactie sloeg hij de baron zo hard onder zijn kin, een uppercut zoals alleen hij dat kon, dat de edelman tien centimeter in de lucht vloog, en dan, als een natte dweil, op de grond neerzeeg. Jean-Louis de la Faille viel met zijn hoofd op de betonnen rand van het terras.

 

Carlo zag dat de baron hard aan zijn hoofd bloedde, maar dat kon hem niet van zijn stuk brengen. Hij had geen tijd te verliezen. Hij zette het slachtoffer terug in zijn zetel en bond hem met vast met de broeksriem die hij uit de broek van de la Faille haalde. Daarna spoedde hij zich naar de achteringang van het gebouw.

 

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

Voor het aankopen van boeken zie "aankopen boek" bij mijn favorieten.

We gaan verder met de tweede bladzijde van "Adellijke intriges."

De zoon van de baron, die mee in het complot zat, zou zorgen voor een veilige toegang aan de achterkant van het kasteel. Deze ingang was een poortje dat de baron regelmatig gebruikte wanneer hij naar het golfterrein ging dat aan de overkant van de straat lag. Dit terrein had hij zelf laten aanleggen met zijn centen. De uitbater was een vriend van de familie. De zoon, Robert de la Faille, zou zorgen dat het alarm van het poortje om tien uur uit stond.

 

Stipt om tien uur parkeerde Carlo zijn Audi langs de straat, juist voorbij het poortje. Nadat hij zijn handschoenen had aangetrokken, kwestie van geen vingerafdrukken achter te laten, nam hij het ingepakte schilderij uit de koffer en begon aan zijn opdracht.

 

Er zouden op het moment maar twee personen aanwezig zijn. De baron zelf en de kuisvrouw. Hij had zijn opdracht, zoals het een topgangster past, tot in de puntjes voorbereid. Eerst moest hij in de tuin de baron, Jean-Louis de la Faille passeren. Op dat moment zou die daar zijn krant lezen. Carlo zou ongemerkt achter de groene coniferen tot aan de ingang, aan de achterkant van het kasteel, kunnen komen. Dan zou hij naar binnen gaan en eerst passeren in het bureau, de vroegere keuken, waar nu de opnameapparatuur van de beveiligingscamera’s stond. Hier zou hij de kabels van de elektriciteit doorknippen en de video van vandaag, waarop hij te zien zou zijn, meenemen.

 

Hier had hij een aandachtspuntje. Hij moest zeker eerst de videoband uit de recorder halen vóórdat hij de draden doorknipte, anders kreeg hij deze er niet meer uit.

 

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

We gaan verder met de eerste bladzijde van "Adellijke intriges."

1

 

 

4 juli,  Massenhoven.

 

Carlo Castellano had de autostrade E313 verlaten en parkeerde zijn wagen, een gloednieuwe rode Audi A4, naast de weg. De tijd dat gangsters met een zwarte Citroën Légère reden was al lang voorbij. Nieuwe tijden, nieuwe wagens. Hij was, zoals altijd, te vroeg om reeds aan zijn opdracht te beginnen. Castellano, afkomstig uit het milieu van Charleroi, had deze opdracht gekregen van zijn goede vriend Benito Sahli.

 

De opdracht was, voor een professional als Carlo, vrij eenvou-dig. Hij moest naar het kasteel van de familie de la Faille gaan in Lier en dan het vervalste schilderij, dat hij in de wagen had, verwisselen met het originele exemplaar dat in de ridderzaal aan de muur hing. Het originele schilderij zou hij naar Benito Sahli brengen.

 

Wat er verder met dit schilderij zou gebeuren was het minste van zijn zorgen. Als hij het doek bij zijn vriend kreeg, passeer-de hij langs de kassa en daar deed hij het uiteindelijk allemaal voor.

 

Om tien uur zou het inbraakalarm van de ridderzaal afgezet worden omdat de poetsvrouw dan de zaal een beurt gaf. Om twaalf uur zou de baron het alarm weer aanzetten.

Adellijke intriges is vanaf nu ook in de winkel te verkrijgen.

Samenvatting van het verhaal :

Baron Jean-Louis de la Faille wordt vermoord teruggevonden op het tuinterras van zijn kasteel in Lier. De baron is eigenaar van een mooie kunstgalerie.

De zoon van de baron, die ook een galerie bezit, leidt een flamboyant leventje en behoort hierdoor tot de verdachten. Het wereldje van de kunst en de adellijke wereld lijken niet zo correct als men wel zou denken. De tentakels van de adel reiken tot in het crimineel milieu van Charleroi.

Commissaris Bruno Somers en hoofdinspecteur Paul De Winter, de Lierse speurders, moeten zich verdiepen in het wereldje van de adellijke kringen om deze moord op te lossen. Het verhaal speelt zich af in de driehoek tussen Lier, Ranst en  Antwerpen, met uitschieters naar Middelkerke, Charleroi, Munsterbilzen, Breda, Moskou,…

Iets sneller dan verwacht is het boek al toegekomen.
Voorlopig is het nog enkel bij mij thuis te verkrijgen.
Vanaf eind februari ligt het in de boekhandel.

Na “Moord op de scheidsrechter”, een verhaal dat zich situeerde rond voetbalclub SK Lierse, is het ditmaal de beurt aan de ‘betere’ kringen van Lier en omgeving om als decor te dienen voor de nieuwe politiethriller “Adellijke intriges” van Ludo Geluykens.

Commissaris Bruno Somers en hoofdinspecteur Paul De Winter, de Lierse speurders, moeten zich ditmaal verdiepen in het wereldje van de adellijke kringen.

Baron Jean-Louis de la Faille wordt vermoord teruggevonden op het tuinterras van zijn kasteel in Lier. De baron is eigenaar van een mooie kunstgalerie.

De zoon van de baron, die ook een galerie bezit, leidt een flamboyant leventje en behoort hierdoor tot de verdachten. Het wereldje van de kunst en de adellijke wereld lijken niet zo correct als men wel zou denken. De tentakels van de adel reiken tot in het crimineel milieu van Charleroi.

Na “Moord op de scheidsrechter”, een verhaal dat zich situeerde rond voetbalclub SK Lierse, is het ditmaal de beurt aan de ‘betere’ kringen van Lier en omgeving om als decor te dienen voor de nieuwe politiethriller “Adellijke intriges” van Ludo Geluykens.

Commissaris Bruno Somers en hoofdinspecteur Paul De Winter, de Lierse speurders, moeten zich ditmaal verdiepen in het wereldje van de adellijke kringen.

Baron Jean-Louis de la Faille wordt vermoord teruggevonden op het tuinterras van zijn kasteel in Lier. De baron is eigenaar van een mooie kunstgalerie.

De zoon van de baron, die ook een galerie bezit, leidt een flamboyant leventje en behoort hierdoor tot de verdachten. Het wereldje van de kunst en de adellijke wereld lijken niet zo correct als men wel zou denken. De tentakels van de adel reiken tot in het crimineel milieu van Charleroi.

Voor de persberichten en recensies van "Moord op de scheidsrechter" zie bij mijn favorieten.

We gaan verder met de twintigste bladzijde van "Moord op de scheidsrechter."

Ik wacht in spanning op jullie oordeel !!!!!!
Je reacties zijn welkom via de 'E-mail mij knop' rechts op het scherm.
Voor het aankopen van het boek klik op aankopen bij mijn favorieten rechts.
Interesse voor een lezing? stuur even een mailtje.

BLZ 20 Moord op de scheidsrechter.

De hoofdcommissaris wist niet wat eerst aanpakken. Hij besloot eerst en vooral te zorgen dat de scheidsrechter en de grensrechters veilig in de kleedkamers geraakten.

Dat lukte maar net.

De spelers van Antwerp wilden hen niet naar binnen laten gaan, maar met tien politiemannen kregen ze de arbiters in de kleedkamers.

Ondertussen werden de bezoekers er, via de luidsprekers van het stadion, op gewezen dat ze nog even in hun vak moesten blijven. De politie verzamelde voldoende manschappen om iedereen veilig door de Pannenhuisstraat, via de Hagenbroeksesteenweg, naar de Ring te krijgen waar de autobussen klaar stonden.

De Liersespelers begroetten ondertussen hun supporters en de stemming was daar natuurlijk opperbest. Na een tiental minuten verlieten de voetballers het veld en konden de fans de overwinning gaan vieren.

De titel was bijna binnen, een klein feestje kon al wel, vonden ze.

Na een kwartier was de weg naar de uitgang vrij en konden de liefhebbers van de verliezende ploeg hun weg naar de autobussen aanvangen.

Dat dit niet zonder slag of stoot zou gebeuren, had Sus al aan zijn manschappen uitgelegd.  Hij had hen opgelegd om ten allen tijde rustig te blijven om escalatie te voorkomen. Er sneuvelden enkele bloembakken en een paar autoruiten. Negen heethoofden werden opgepakt.

De autobussen vertrokken naar Antwerpen, onder begeleiding.

In de kleedkamer van de scheidsrechters was het de eerste ogenblikken heel stil. Bart vroeg aan de grensrechter, die aangaf dat de bal bij het tweede Liersedoelpunt over de lijn was, of hij zeker was van zijn beslissing.  De man antwoordde: “Bart, ik ben er rotsvast van overtuigd dat de bal over de lijn was, de beelden gaan ons gelijk geven”. Nu was Bart bijna zeker, maar hij wilde toch eerst de televisiereportage zien. Nadat ze een douche hadden genomen, alle verplichte formulieren invulden en aftekenden was het al tweeëntwintig uur dertig geworden. De bankdirecteur stelde voor om, voordat ze naar de receptie gingen, toch eerst naar de Nationale Omroep te kijken. Hij wou bevestiging van hun ver dragende beslissing.

Je kon zonder overdrijven stellen, dat deze beoordeling het kampioenschap in de tweede afdeling besliste.

Bart vroeg aan een clubafgevaardigde of ze ergens ongehinderd naar de TV konden kijken en ze werden meegenomen naar een aparte ruimte. Het bleek het bureau van de voorzitter te zijn. Hier konden ze met zijn vieren, Bart, zijn twee lijnrechters en de vierde scheidsrechter, ongestoord kijken.

Nadat eerst de beelden van eerste klasse werden gegeven kwam het grote moment. De beelden van de topper in tweede klasse tussen SK Lierse en Antwerp FC werden aangekondigd.

-       Op het eerste doelpunt viel niets aan te merken. De penalty was ook juist, dit wil zeggen, de speler van de bezoekers was binnen de rechthoek toen hij werd neergelegd.

 

-       Het eerste doelpunt van Lierse was een zuiver doelpunt, niets op aan te merken.

 

-       Dan kwam de betwistte fase. Iedereen keek gespannen toe. Nadat ze een eerste keer hadden gekeken, was Bart er niet van overtuigd dat de bal over de lijn was geweest.  Het was echter een beeld vanuit het midden van het veld en op gewone snelheid.  Bij de vertraagde beelden, opgenomen met een camera van op de zijlijn, was het duidelijk. De bal was over de doellijn.  Om dit te bevestigen werd het beeld ook nog eens stil gezet, juist op het moment dat de bal duidelijk helemaal over de streep was.

 

Het was of er een last van hun schouders viel.

 

Er werd een collectieve “yes“ geroepen en Bart wenste zijn team proficiat met de, achteraf bekeken, perfecte wedstrijd. Nu konden ze zelfzeker naar de receptie gaan en zowel de spelers van Antwerp als deze van Lierse recht in de ogen kijken.

 

Hun beslissingen waren de juiste geweest.

 

 

Voor de persberichten en recensies van "Moord op de scheidsrechter" zie bij mijn favorieten.

We gaan verder met de negentiende bladzijde van "Moord op de scheidsrechter."

Ik wacht in spanning op jullie oordeel !!!!!!
Je reacties zijn welkom via de 'E-mail mij knop' rechts op het scherm.
Voor het aankopen van het boek klik op aankopen bij mijn favorieten rechts.
Interesse voor een lezing? stuur even een mailtje.

BLZ 19 Moord op de scheidsrechter.

Alweer een aanval van de Schapenkoppen, een voorzet van op links en Meeuws knalde de bal op doel maar de doelman bokst hem over, hoekschop.

Alle spelers stonden nu in de grote carré van Antwerp.

De bal werd voorgegeven.

De keeper kon de bal wegduwen... recht in de voeten van Gunther Meeuws, die de bal ineens op de slof nam.

PATS!!

De bal spatte keihard tegen de lat, kwam naar beneden en botste al dan niet over de streep terug in het veld.

De lijnrechter, die de fase van op het verlengde van de doellijn goed kon zien, hij stond daar nog van de hoekschop, was onmiddellijk naar het midden gelopen.

Doelpunt!!

De vertraagde beelden in Sportweekend ‘s avonds zouden het gelijk van de grensrechter aantonen.

Bart Diericks zag zijn grensrechter lopen en wees resoluut naar de stip, 2-1

Nog één minuut te spelen.

Wat er toen gebeurde was niet te beschrijven. Alle Antwerpspelers stormden op de scheidsrechter af en de lijnrechters moesten Bart Dierikcs bijstaan. Er vielen nog eens drie gele kaarten, waardoor de laatste man met rood van het veld moest. Hij had al geel gekregen.

Na tien minuten kon de wedstrijd hervat worden, maar Antwerp kreeg de bal niet meer in de rechthoek.

De wedstrijd werd afgefloten.