Archief

Toen ik enkele dagen geleden even met het vrouwke naar Herentals moest had ik het al gezien. De feestverlichting die er nog altijd hangt was een beetje veranderd. De grote centrale ronde objecten zijn ondertussen vervangen door rode harten. Tja, het is Valentijn binnenkort he... en in Herentals denken ze daar aan! Ik ben er vanavond speciaal naar toe gereden om er enkele foto's van te maken en voor de gelegenheid heb ik de naam van de stad ook even veranderd: Hartentals.

Da's ondertussen al 6 dagen en het gaat nog steeds niet beter, ik voel me nog steeds zo slap als een voddeke. Ik probeer er wel eens op uit te trekken om wat lucht te scheppen maar de puf raakt vaak snel op, ook al omdat het weer niet altijd meezit. Vandaag was ik nog geen 200 meter van huis geslenterd toen het, verdomme toch, begon te regenen. Snel terug naar huis, natte kleren buitenkant, maar ook natte kleren ondergoed... van het zweten. Tja dan weet je dat je nog niet opnieuw de oude bent he.
Ik heb me dan maar voor de Mac gezet en ik heb mijn Photoshop-skills nog eens uit de kast gehaald om wat te spelen met een beeld uit het bezoek aan het verjaardagsfeestje van enkele dagen geleden. Kenny, neefje van het vrouwke en twee van zijn zoontjes verjaren in dezelfde week en dat is sowieso al speciaal. Ik vond het het leuk om er ook eens een niet alledaagse bewerking op los te laten.

Het vrouwke wilde dringend naar Herentals. In normale omstandigheden zouden wij daar zonder twijfel een leuk fietstochtje van gemaakt hebben. Maar normale omstandigheden zijn dit niet op het ogenblik. We zijn er met de wagen naar toe gereden. Ik kon parkeren op de Belgielaan en terwijl het vrouwke haar ding deed ben ik toch weer even op fotojacht gegaan. Het begijnhof is dan vlakbij en dat is altijd een interessant onderwerp. Thuis gekomen heb ik de oogst in Photoshop een beetje terug in de tijd gecatapulteerd en uit het aanbod koos ik voor dit beeld vandaag. 

Euhhh... ça va... en daar bedoel ik niet mee dat ik al juichend de dag doorgebracht heb omdat de ziektesymptonen weg zijn, integendeel, ça va betekent in mijn geval: ik overleef dit wel, zucht. In de loop van de vooravond zijn we eens naar Knooppunt 30 gewandeld (de horecazaak he) en toen we er aan kwamen zag ik dat er net een relatief grote roofvogel neergestreken was of het muurtje naast een deel van het terras dat nog niet in gebruik is in dit seizoen. Ik ben er voorzichtig naar toe geslopen maar ik had toch al redelijk snel in de gaten dat het geen echte vogel was maar een metalen replica.
Zonder gekheid... Stel dat dit kunstwerkje zou gemaakt zijn door een gerenomeerde artiest en ergens op een veiling of een kunstbeurs te koop zou worden aangeboden dan vraag ik me af of er niet enkele honderden, laat staan duizenden euros zou worden voor geboden. Ik het kunst? Is het kitch? Wie zal het zeggen, wie bepaalt dat? Ik vind het alleszins mooi (en in mijn drang naar variatie in mijn fotografie zeker een foto waard).

Vanavond voelde ik gelukkig weer net voldoende fut opborrelen om samen met het vrouwke alsnog de verjaardag van haar neefjes in Lommel te gaan vieren. Zonder al te storende hoestbuien heb ik van de sfeer, het gezelschap en de hapjes genoten. Tournee Minerale... dus geen alcohol he. Ik heb natuurlijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om na het feestje nog eens naar het centrum te rijden om wat foto's te scoren. Het raadhuis - ooit het gemeentehuis - kwam nog niet zo lang geleden al voorbij op deze pagina's om de eindejaarsverlichting te tonen tijdens het blauwe uurtje. Het gros van die eindejaarsverlichting is er nog steeds merkte ik maar er zijn twee rode hartjes bij gekomen en daar doe ik het voor... Binnenkort is het Valentijn-dag he... 

Ik ben nog altijd ziekskes, behoorlijk ziek zelfs. Hoesten, snotteren, rochelen, zuchten, zweten... pffff. Ik heb de ganse dag wat in huis rondgelummeld, van de zetel naar de canapé, van de tafel naar het toilet en dan weer even proberen enkele sudokus op te lossen, maar dat ging ook niet zo vlot. Ik heb niet eens sokken aan mijn voeten gehad vandaag, gewoon op mijn sloffen rondgezombied...
Ik val dan ook noodgedwongen nog eens terug op mijn nachtfotografie-uitstap van eergisteren. Gelukkig was de oogst toen redelijk groot. Dit is de goed verlichte overkapping in het midden van de rotonde, centraal op het shopping park in Olen. Voor één keer ben ik er niet mooi midden voor gaan staan met symetrie in mijn achterhoofd. Dat was te link, er kwamen op die weg nog regelmatig auto's voorbij en met statief en zulke lange sluitertijden zijn dat spelbrekers he. Je ziet trouwens ook in dit beeld helemaal rechts de lichtsporen van een wagen die nog snel even in beeld wilde.
Morgen wordt het mooi weer naar het schijnt, ik hoop dat ik er dan toch eens even uit kan.

Gisteren kerngezond en vol energie, vandaag ziekskes, zoals veel mensen blijkbaar. "Het zit onder de mensen" hoor je dan. Ik heb de ganse dag wat rondgehangen in huis zonder puf, de canapé was een tijdlang mijn beste vriend. Fotograferen was er niet bij. Gelukkig had ik gisteren een rijke oogst en daar toon ik graag een extra beeld uit. Toen ik van het centrum van Geel via de Pas richting rotonde en de ring N19g reed kwam ik voorbij dit oude hoofdgebouw van het OPZ (Openbaar Psychiatrisch Zorgcentrum). Ik vond dit ook een prachtig onderwerp. Het was best al wel donker maar door de lange sluitertijd bleek er toch nog wat blauw in de lucht te zitten. Uiteraard heb ik dat nog een beetje gekieteld.

We zijn vanavond naar Geel gereden om in uitvaartcentrum Verstappen de overleden mama van een van onze goede vrienden te gaan groeten en de familie te condoleren. En als je dan toch naar Geel gaat en je bent een liefhebber van avond- en nachtfotografie, dan neem je een statief en je fototoestel mee. Ik wilde de imposante tuibrug, onderdeel van de fly-over, in Geel Punt nog eens fotograferen. Tot mijn grote ontgoocheling en verrassing was die jammer genoeg niet meer zo mooi verlicht als ik ze me van een aantal jaren geleden herinnerde. Ik heb dan maar mijn aandacht verlegd naar wat andere onderdelen van het project en voor deze pagina heb ik het vrouwke een foto laten kiezen uit mijn rijke oogst. 
Een beetje duiding kan nooit kwaad he... In 2013 - een eeuwigheid geleden al - werd de tot dan toe onmenselijk drukke verkeerssituatie in de buurt van afrit 23 van de E313 grotendeels opgelost toen de nieuwe fly-over eindelijk werd open gesteld. In één ruk ging het doorgaand verkeer gestroomlijnd over het Albertkanaal, de rotonde bij het shopping park, de industriezone en de snelweg. Dit beeld maakte ik van op het fietspad binnen de rotonde aan het shopping Park vlak bij de car-pool-parking.  

Het was weer zo'n dag dat er aan het weer weinig vreugde te rapen was. Ik ben dan ook nauwelijks buiten geweest. Mijn stappentotaal was weer ver onder het voorop gestelde gemiddelde, mijn foto-oogst ook trouwens. Ik ben wel naar de Spar gewandeld met het vrouwke om wat eten in huis te halen en terwijl het vrouwke haar keus aan het maken was heb ik alsnog mijn Sonytje uit mijn zak gehaald. Het resultaat is eerder een documentair plaatje dan een prijsbeest waarmee ik wil uitpakken op ons volgende fotosalon maar ik vind dat zoiets ook eens in mijn jaaralbum mag. 

En toch zijn we weer eens gaan fietsen deze namiddag. De weerberichten waren niet meteen positief, ze hadden het over bewolkt, fris en veel wind, maar toen we vertrokken waren er maar enkele schuchtere wolkjes en met de kou viel het ook wel mee. Tijdens onze tocht werd het trouwens steeds maar meer zonnig. Misschien leven wij in de Kempen wel in een bevoorrechte streek op weergebied? De vele zonnebloemvelden die er vorige zomer waren heb ik al enkele keren in beeld genomen maar ook in dit seizoen zijn ze, hoewel totaal uitgebloeid, toch ook nog interessante doelwitten voor de schietgrage fotograaf. Getuige daarvan dit beeld.