Archief

ZACHT IS MIJN SCHADUW

Koud zijn herfstregens
en korrels aarde gekneed
tussen skeletvingers;
tijdelijk is de aarde verdeeld
en het morgenzaad begraven.
Kil is de nevel
uit de wortel
van de aarde.

Stil stijg ik
naar de kosmos
van nieuw leven,
slechts een boogscheut
van de blauwe maan.
De storm is getemd
en de streelwind
draagt mijn ziel
naar de hoge witte wolken.

Kleine klokjes klinken
uit het hart
van zeven meren,
zacht draagt mijn dauw
een vederlichte ziel
naar het tempelwoud
waar gezangen leven
en mijn vuursteen van licht
zal ik bewaren
tot ik jou tegenkom
ver van de aarde.

Schiller Erwin

Het gedicht is onder bescherming van SABAM. 

ONDER MELKWOUD
Koel is mijn dak
van riet,
zwoel is de wind,
hij klimt
naar de avondkim.
Rood, oranje
schemert aan de horizon;
pigmentenlicht
zakt in kobalt
van de nacht
en in het marineblauwe
meer.
De zeearend krijst
en zoekt zijn pluimennest.
De dwerguil
roept oehoe, oehoe.
De springbokken verspreiden
en verdwijnen over de bergkam.
De stilte
van de bruinmens,
blankmens luistert
naar wild nachtleven.
Tussen lamplicht
en mijn boek
lees ik...

ek pluk vir jou een dag.

Schiller Erwin

Het gedicht is onder bescherming van SABAM

Tropenwind
 
Je droeg
de zon
op jouw rug,
je daagde
de regenwind
uit;
je kwam terug.

Tropenwind,
je hitte glom
en verbrande
de aarde.
Ver was mijn tocht
in de woestenij
van de Karoo,
de warmte schroeide.

Ik een tropenkind
van stilte
verdween met dorst,
mijn huid kleefde...

in het zand.

Schiller Erwin

Dit gedicht staat onder bescherming van SABAM