SAMEN GENIETEN

 
volgende blog aub

6/06/2012 heb problemen met inloggen !!!!

mijn laarzen staan er maar zielig bij,  deze tekst wou ik erbij  zetten ...

   10u deze morgen   nat... natter

   wat kan je anders zeggen, zitten we hier allemaal te wachten op wat zon en lekkere temperaturen, en wat krijgt een mens te zien bij het opentrekken van de gordijnen ? 
enkel de tranen van een ontroostbaar verdriet hierboven... maar was is er toch mis ? wat hebben we verkeerd gedaan ????  

sinds weken zijn de ijverige huisvrouwen hun huisjes binnenste buiten aan het keren ... zo kunnen de zonnestralen rustig neerstrijken op de geboende meubeltjes.... t gras is gemaaid.. het onkruid en verdorde takken liggen bij de compost...
 aan ons zal het niet liggen...  

ijverig hebben we onze winterkleren op rust gestuurd... om ze nu terug te roepen.... de verwarmingsketel mag 's avonds wat overuren doen...
 
  och waarom zit ik dat hier allemaal te vertellen... wel uit pure frustratie...
 
  nu de vrije tijd ons toelacht, we naar buiten zouden kunnen en doelloos genieten... welnee we mogen een vervolg breien aan onze winter.... maar trop is teveel en teveel is trop ....
 
  wel nu neem ik mijn paraplu, regenmantel , botten en ga ik "10min doorstappen" iedere plas kan zich verwachten aan een lekkere "pletsbeurt"....

jullie moeten mij toch gelijk geven, ik heb niet de beste periode gekozen
om te beginnen...  ja ik hou vol.

maar ik zou ik niet zijn moest ik het nuttige niet aan het aangename verbinden... en aangezien ik een "lange tong heb" en graag een babbeltje sla ben ik mijn netwerk hier beneden  aan het uitwerken.

maar mijn praatjes beperken zich niet tot "goede morgen" alles goed"...
daar ik ook nog grote oren heb, ben ik nogal eens " dikwijls" een klantbord... 
kan goed luisteren zeker ?....

 mijn wederhelft verwacht mij na mijn kwartiertje stappen terug boven...,  liefst  zou hij mij met een overlevingspakket en alarmsignalen naar beneden sturen...

en ja zaterdagmorgen liep de sessie toch serieus uit...de dame had het hard te verduren, wel was ik zo slim geweest zo te gaan staan dat ik vanop ons  terras te "ontdekken" was... dus geen reden om ongerust te zijn daarboven....

zal in het vervolg mijn gsm meenemen......

24/05/2012      OPBERGRUIMTE

Sinds enkele tijd heb ik moeite al mijn aankopen  netjes in mijn keukenkastjes op te bergen... dus tijd om daar eens grondig in te gaan neuzen..
met mijn 1m55 kom ik natuurlijk nooit in de bovenste kasten... wel weet ik dat mijn reserve chapelure en maizena regelmatig bijgevuld word, want dat zijn zo van die producten die men vergeet te kopen  alhoewel ik ze zeer weinig gebruik..
 
toen ik maandagmorgen mijn wederhelft met het laddertje zag afkomen wist ik hoe laat het was,benny backx op inspectie ronde.. volgens de laatste berichten is er niet direct dreiging tot oorlog, maar hier is wel wat gehamsterd...
maar ik heb er een uitleg voor...
(als oorlogskind zit dat natuurlijk in de genen..)
 van de dagelijks gebruikte voeding heb ik graag 1x reserve,  sinds ik met jeroen in de keuken sta is mijn manier van koken wel veranderd, en heb ik andere  ingredienten nodig..

maar waar ben ik aan begonnen... ieder recept is een uitdaging.. neemt tijd... toch voel ik me er goed bij..

de kruiden doen het beeldig op het " provencaals "terras, lavendel, thym, laurier, munt, basilicum... ijveren om de meeste geur te verspreiden... met mondjes maat pluk ik er wat af om mijn gerechten te verfijnen en te kruiden... 
eens mijn menu voor de week opgemaakt gaan we boodschappen doen.. maar er zijn nogal wat producten die ik niet gebruikte... heb ook enkele kleine electrische hulpmiddelen gekocht...
en zo komt het dat mijn kastjes overbevolkt geraken...
deze week enkel te bereiken in de keuken.... !!!!!

20/05/2012   KOFFIEGEUR

tot vervelens toe blijf ik maar zeuren over koffiegeur.. maar hij achtervolgt mij overal .....
zo vorige vrijdag, een dagje uit met onze oudste... naar de kapper,parfum kopen,  een hapje eten... maar eerst moesten we naar de lingerie afdeling van een bekend warenhuis... een bh kopen. dat trok ons geen van beiden  aan... zoeken...passen... enfin de hele sante boutique.. we konden natuurlijk  naar een specialiseerde winkel gaan, maar daar stonden we ook niet voor te springen ...

dan maar vlug de korte pijn.... 

opeens van tussen de massa satijnen, zijden,katoenen
grote en kleine borsten ....de alles overheersende geur van verse opgeschonken koffie...
begon ik te hallucineren door de verveling?
een lokkertje voor twijfelende dames...?

- ruik jij dat ook ? tegen S
het antwoord kwam van de dame naast ons :
- komt uit mijn boodschappentas...ben juist koffie gaan kopen ....
- zijn dat bonen ? dat waren ze..

deze winkel kan mijn bezoek verwachten,het aanbod ongemalen koffie is zeer beperkt in de grootwarenhuizen. 

van mijn voornemens, beschreven in mijn blog van 5/03 ll, is niets in huis gekomen..
IK HEB GEEN KOFFIEBEURS GEVONDEN....een alom bekende winkel heeft zijn leveranciers gebeld... zelfs in oostvlaanderen zijn ze op zoek gegaan... ik heb dus het strijdbijl ,met pijn in het hart, begraven en een supersonische koffiezet gekocht... maalt zelf .. ik programmeer de sterkte en de hoeveelheid... van 1 tot 12 tassen..
ben nog aan het experimenteren...

gabrielle


( toch had ik liever mijn koffiebeurs gehad )   










bbe m

08/05/2012   ONTBIJT

van grote wandelingen kunnen we nog juist dromen..  onze vier lastpotten willen niet meer mee, nachtans hebben we ze vroeger laten zweten...
regelmatig glippen we er enkele dagen tussenuit om ons te laten verwennen in een of ander hotel, in het centrum van een stad, midden in de duinen, of andere groene oorden m.a.w ergens dicht bij...
 
waar kan je je ogen de kost geven zonder moe te worden... juist... de ontbijt ruimte.
 iedereen die binnenkomt is goed geluimd, naar gelang hun outfit kan je met zekerheid zeggen uit welke contreien ze komen ....

de dames van onze noorderburen spannen de kroon, zo uit een doosje, chemisier.. pantalon.. balerines, een pulletje over de schouders gegooid, de juwelen doos al geplunderd... mijnheer met fel gekleurde broek, hemd van een bekend polomerk, ceintuur in "cuir naturel" en de nodige docksides... echt chic allemaal...

het wandeltype heeft zich alvast klaar gemaakt, de geitewolle sokken strak over de trekkers contrasteren fel met het wit damasten tafelkleed,
allebei identieke groene kleding, of is het camouflage..ze zijn er klaar voor....

het boekhouders typetje met pensioen, argusoogjes, hoofd tussen de opgetrokken schouders alsof hij de hete adem van de belastingscontroleur voelt, moeder de vrouw, hier zonder short, pendeld tussen tafel en buffet op zijn wenken... smeert zijn broodjes...ze voelt zich beeldig met de vers gezette permanent en haar mantelpakje pas terug van de droogkuis in 't dorp.... 

de mooie blonde mama die alvast met haar kroost komt..papa slaapt nog wat verder...straks maakt hij wel een opvallend entree.. bermuda, lacostje, ray ban, weerbarstige krullen door gel onder dwang gehouden...na het ontbijt verdwijnt hij steevast naar de spa... mama gaat wel naar 't strand...

de dame, duidelijk van welstand, discreet,  in gezelschap een jonge adonis.. of zou ik durven zeggen gigolo ?

OCH, iedereen is speciaal op zijn manier... leven en laten leven ....

niemand hoeft zijn thuisgewoontes opzij te schuiven, er is aan iedereen gedacht.. maar HOE er gegeten word is ook nog een ander verhaal, weer komen de verschillende gewoontes boven...

zo de deftige dame die graag haar pistolleke geroosterd had... en de klassieke broodrooster niet vond...

 va....  daar  stond een soort bakje met roostertje; ze legt haar half broodje erop en activeert alles, wachtend op de goudgekleurde lekkernij, maar daarbinnen was niet alles koek en ei.. op een corpulente massa waren ze niet voorbereid.. er werd nog extra gestookt... maar daar kon de korst dan weer niet tegen .. de eerste rook sliertjes ontsnapten, kleine, weggewuift door een waaiende hand en serviette, onze dame was radeloos, stond, met gratie te trappelen van onmacht.. haar waardigheid verbood haar te roepen en tieren...te vloeken...  steeds werd de damp intenser, zocht een weg naar het afzuigsysteem.. de rookmelder was alert en stond binnen de kortste keren te kelen...

rennend en in spappig west vlaams riep de eigenares naar de zaalverantwoordelijke,in pinguin kostum
,"pak da hire es vaste en smit da buten" (sorry vr de vertaling)terwijl ze een van de grote ramen open trok... het oventje belande in de duinen waar het stilaan terug op zijn positieven kwam...

iedereen at rustig verder..

zo zie je maar dat de "aktie" soms naar je toe komt...

                                         

1. ENKELE VERWEESDE MEILOKJES IN DE TUIN VAN ONS APPARTEMENSGEBOUW..... 
   
   UITSPRAA'tK VAN DE DAG /
   
   NIEMAND KIJKT HIERNAAR ZAL IK ZE KOMEN AFKNIPPEN ??? !!!!
   
   _{'STILTE ....t was goed bedoeld ... maar niet gebeurd!     g}

                          

WEER ZIJN JULLIE OP HET APPEL.... 1 MEI

nooit heb ik deze klokjes ontvangen van mijn liefste...
voor oude boma's zei hij.... en de jaren gingen en kwamen ......
tot mijn geluk krijg ik ze nog steeds niet.....

22 APRIL 2012   VOORRAAD
)de oorlog indachtig had mijn moeder altijd "reserves" , dat waren dan klontjes suiker, koffiebonen, chichorei, conserven, sardienen, gesuikerde melk, kaarsen, zeep en stekjes...
die reserve moest onaangeroerd blijven, in ons geval was alles opgeslagen in een speciale kast in de slaapkamer van mijn ouders.... 
in volle koude oorlog periode moesten de russen maar eens diep ademen of de winkels werden leeg geplunderd...

toch weet ik niet meer waar mijn moeder dit alles ging kopen.. ons buurwinkeltje deed haar best; op regelmatige tijdstippen kwam de vrachtwagen van de colruyt de rekjes vullen, maar volgens huidige normen
was dat maar "pauverkes"

dagelijks werden de boodschappen gedaan, de kruidenier kon rekenen op zijn klanten, wat boter, margarine, bloem, hesp, salami, roze saucisse, haring met ajuin, schep- herve - en hollandse kaas, zelfs brie...

bij de beenhouwer was het ook geen hoorn des overvloed, biefstuk  , korteletjes, niertjes, hammetjes, boulli en varkentong voor de soep, spek,
gehakt; buiten wat ardeense en gerookte hesp, filet de saxe en filet d'anvers !!, was er op dinsdag "kip kap" witte en zwarte pensen; worsten kon je vers of gedroogd hebben.
maar 's zondags aten we rosbief, een stukje gebraad met ribbetjes, of kip.

de bakker kwam aan huis, rond of lang brood, ongesneden, 's zaterdags had hij appelflappen bij, (eigenlijk klompen brood  met appelmoes tussen, soms een stukje klokhuis ) en bezaaid met dikke muizenkorrels van suiker. ik zat daar echter niet op te wachten....

de melkboer deed dagelijks de ronde, iedereen had zijn kruik voor de verse rauwe melk  , onmiddelijk koken en bijblijven was de boodschap, want menigmaal belande het goedje op de stoof... het vel op het gekookte goedje was naar het schijnt een delicatesse..  

de visboerin bracht op vrijdag haar koopwaren aan de vrouw, hoog gezeten op haar kar toeterde ze haar klanten de deur uit,en soms balkte haar ezeltje gretig mee...

de groenteboer riep vanuit zijn vrachtwagen, in perkect dialect, en als een volleerde muezzin, de mensen naar zijn "vroegmarkt" op wielen; moeder de vrouw en echte baboesjka zat ,achteraan ,gevaarlijk dicht bij de open laadklep op een stoeltje, tijdens het rijden hield ze zich met beiden handen vast aan een koord...

met het bier en frisdrank leurde de "brouwer", bij ons moest hij de deur links laten liggen,  toch kwam hij regelmatig vragen of we niets nodig hadden, uit beleefdheid kocht mijn moeder soms wat "spa citron"..

vanuit de boomgaard hadden we alle soorten fruit, tot kastanjes en noten toe, er werd dan ook confituur bij de vleet gemaakt, een tante die stereliseerde....  alle kinderen van de familie waren, (en zijn) verlekkerd op "kriekenconfituur" op de boterham met een stukje salami....  

en dan de desserten :
mijn moeder maakte lekkere "pap" of pudding, alle soorten, vanille, chocolade, met macaroni, koffiesmaak luchtig gemaakt door het opgeklopt wit van een eitje, met "petit beurrekes", beschuit, semoul met rozijnen, ook peertjes in bruine suiker met wat azijn, een appel in de oven -klokhuis deruit confituur derin- overgoten met lopende vanille pudding, chocomousse met lange vingers...de taarten werden met de kermis gebakken... 

alles was seizoen gebonden,geen appelen of appelsienen in de zomer... geen aardbeien of ijsje in de winter...

we leefden op kleine schaal, maar stilaan kwam er ergens in het dorp een superette de kop opsteken..

eind de jaren vijftig begin zestig was het hek van de dam :
degenen die een vierwieler hadden reden naar de voorsteden om een "supermarkt" te bewonderen 

de reuzen kwamen ons verleiden, je kon er alles :
je nam je vuile was mee, ging naar de kapper zonder afspraak, liet een foto maken en kreeg ze mee, je ziekenkas brilletje werd terstond vervangen, dat rode kleedje met geassorteerde schoenen kon je toch niet laten...
je auto zou gewassen en onderhouden worden terwijl je ging eten in de "selfservice" ..
nu had je tijd om achter een " grote kar", (want dat was de bedoeling, veel te kopen) naar het walhalla van de voeding op ontdekkingsreis te gaan en onze belboy vol te laden.. tot overdaad..

beetje bij beetje werden we afhankelijk van al dat uitgebreider aanbod... en zo hebben we met zijn allen
de kleine zelfstandige de das om gedaan...

goed we leven anders, hebben onze grenzen verlegd, zijn uit ons dorp  gebroken, maar is deze overdaad nodig? ... een muur van 2mx10m enkel met confituur..een frigotoog zonder einde met verschillende soorten gekookte ham, om maar een KLEIN voorbeeld te geven... hebben we dit nodig ? is dit de vooruitgang
de toekomst ?
als je dan weet dat de voedselbanken met problemen zitten, er een groot deel voedingswaren VERNIETIGD worden, en op de koop toe dat de mensen die proberen wat te recupereren voor de rechter gesleurd worden...

dit gaat mijn petje te boven...

  10 APRIL 2012    KOUD GEEN UITZONDERING
Het had zondag zo  een mooie dag kunnen worden, weer eens de toerist in eigen stad gaan spelen...naar de hoogmis in de st pauluskerk, heel vroeg een plaastje proberen te bemachtigen, en dan wachten ... als de processie, met biscchop en concelebranten, binnen schreed, barste op het oksaal een wervelwind los van muzieknoten en kristal heldere stemmen,  die samen de hoogdag bejubelden...

daarna door de stadkuieren, een terrasje hier een knabbeltje daar, en het zonnetje zag dat het goed was ...

maar het was anders ....

zoals toen ik rillend, in een dun regenmanteltje de "vogeltjesmarkt" ontdekte, lang voor A mijn biotoop werd, en we
nonkel broeder redemptorist aan het hopland bezochten....

zoals in de diepe ardeense bossen, samen rond de open aard, buiten hielt de sneeuwman de wacht en glimlachte tussen de dartelende sneeuwvlokjes....

zoals langs de kustlijn het zand onze gezichten geselde, ademloos vechtend met de wind...het gebonk van stampende golven tegen het staketsel...

neen 't was geen uitzondering.... 

08/04/2012   pasen

                                             gabrielle

 6 APRIL 2012 GEPROGAMEERD

gisteren moesten we op controle bij de hartspecialist; of de overbruggingen wel goed presteren.
sinds jaar en dag hebben we daar een abonnement, de dokter en zijn gevolg huizen aan het alom gekende "stadspark van A", tijdens de dag chic vertoon, bij duisternis zoeken beklemde schimmen tussen de struiken naar wat genot, het is er een gaan en komen van individuen die hun geheim enkel aan de nacht toevertrouwen.
 
de architecten hebben met deze uitspattingen geen rekening gehouden want op het venster van de praktijk pronken braaf naast elkaar een twintigtal hartjes.
 
de opvolging is prima, vriendelijk, voor mij onpersoonlijk...
als je binnenstapt zet het systeem zich in gang.... deur open deur dicht,
geen woord te veel, de patient krijgt het druk....
zitten, staan , liggen, ademen, niet ademen, diep ademen, fietsen, stoppen, meekomen... en alles gebeurt zo stipt dat de dokter altijd op het juiste moment binnenstapt als hij nodig is.

met de begeleider, ik dus zijn ze ook bezig, door mij naar gelang,hier of daar te laten zitten.. altijd beleefd, we komen zo..

na onderzoek... deur deur deur en briefing in het heilig der heiligen..

al lang heb ik het opgegeven een woord te veel te zeggen, kwestie van de lopenden band niet te verbreken...

gisteren kon ik echter niet zwijgen en zei tot de assistente
"men ziet hier ook altijd dezelfde ", "ja, ik werk hier 25j"," oh maar wij zullen hier ongeveer zolang komen" 
dit had ik op het juiste moment gezegd, want zonder mij aan te kijken, en met het oog op het lijvig dossier antwoordde ze  : 
                             
                                       " ja, van 8 mei 1992"