Zaterdag 3 augustus 2013
de 125 ccomega van mijn vader....
5 augustus 2013 de OMEGA MOTO 125 CC VAN MIJN VADER
begin de jaren 1950 waren we thuis de trotse eigenaars van een moto omega 125 cc... donker rood..
de straten werden bij mondjes maat wat drukker door auto's..
ook mijn ouders speelden met het idee een citroen traction avant te kopen.... er werd gewikt en gewogen... een grote uitgave...
ze beslisten het maar niet te doen en maakten ons om 2u 's nachts wakker .... onze trouwe gemotoriseerde tweewieler mocht in dienst blijven .
we waren best tevreden met ons 125 ccke, vader verdiende onze boterhammetjes op een steenworp van huis...
de hond vatte post bij de deur als vader in aantocht was en ja enkele min. later hoorden we het gekende geluid...
de klimmende terugweg van school was dikwijls een makkie van op het passagierszitje...
feilloos hield ik mijn evenwicht met een zware witte rieten mand, met deksel, ... inhoud 100 tot max.102 eieren, de beenhouwer was maar al te blij dat zijn voorraad weer eens aangevuld was.. nooit is er ook maar ééntje stukgegaan...maar meestal bracht ik ze op eigen kracht, soms naar het volgende dorp... heel wat stappen met zo een vracht..
.
moeder moest op doktersadvies, wegens rugproblemen, forfait geven ... maar ja ze was jong, met vakantie aan zee.. en als haar liefste op bezoek kwam met zijn 125 cc waren er de ballades langs de kustweg... met veel jolijt snorden ze samen op een dag haar medische raadsheer voorbij....en die was ook niet blind....
mijn oudere broer vrij als een vogel... bromde maar rond... won een gymcana op de dorpsbraderij... stak een sigaret peuk in zijn borstzakje... de wind wakkerde het stinkstokje tot leven...prompt ontwikkelde er zich een rooksliert over de schouders van de tiener... thuis kon hij uitleggen waarom die afgelijnde krater de plaats van zijn "pochetzakje" had ingenomen....
de reiskriebbels begonnen te knagen bij mijn vader...liefdevol verwittigde hij mijn moeder "meisje je zal er moeten aan wennen maar samen met onze zoon ga ik enkele uitstappen plannen"... hij droomde weg langs de boorden van de rijn ea...
en zo vertrokken ze op een dag naar de diepe groene wouden van de ardennen om nonkel pierre,Remdeptorist te gaan bezoeken....
vol vertrouwen , gedreven door de reismicrobe slikten ze iedere km die hen dichter bij het einddoel bracht...
de religieuze gemeenschap zorgde voor een warm onthaald en een zeer stevig... vet... avondmaal overgoten met gerstenat ....hetgeen de welverdiende nachtrust niet bevorderde....
moe.. met een baksteen in de maag sleepten ze zich, met geveinsde interesse , de volgende dag door....de heimwee naar ons was groot... de reismicrobe klein, diplomatisch hebben ze, zonder de regels der beleefdheid te overtreden, bedankt voor al de goede zorgen...
beladen met nog enkele kg vers geplukte "champignons"
maar vooral met zware migraine en ogen klaar om uit de kassen te springen verlieten ze het hemelse oord...
de rugzak vol reiskriebels bleef dicht .....
de straten werden bij mondjes maat wat drukker door auto's..
ook mijn ouders speelden met het idee een citroen traction avant te kopen.... er werd gewikt en gewogen... een grote uitgave...
ze beslisten het maar niet te doen en maakten ons om 2u 's nachts wakker .... onze trouwe gemotoriseerde tweewieler mocht in dienst blijven .
we waren best tevreden met ons 125 ccke, vader verdiende onze boterhammetjes op een steenworp van huis...
de hond vatte post bij de deur als vader in aantocht was en ja enkele min. later hoorden we het gekende geluid...
de klimmende terugweg van school was dikwijls een makkie van op het passagierszitje...
.
moeder moest op doktersadvies, wegens rugproblemen, forfait geven ... maar ja ze was jong, met vakantie aan zee.. en als haar liefste op bezoek kwam met zijn 125 cc waren er de ballades langs de kustweg... met veel jolijt snorden ze samen op een dag haar medische raadsheer voorbij....en die was ook niet blind....
mijn oudere broer vrij als een vogel... bromde maar rond... won een gymcana op de dorpsbraderij... stak een sigaret peuk in zijn borstzakje... de wind wakkerde het stinkstokje tot leven...prompt ontwikkelde er zich een rooksliert over de schouders van de tiener... thuis kon hij uitleggen waarom die afgelijnde krater de plaats van zijn "pochetzakje" had ingenomen....
de reiskriebbels begonnen te knagen bij mijn vader...liefdevol verwittigde hij mijn moeder "meisje je zal er moeten aan wennen maar samen met onze zoon ga ik enkele uitstappen plannen"... hij droomde weg langs de boorden van de rijn ea...
en zo vertrokken ze op een dag naar de diepe groene wouden van de ardennen om nonkel pierre,Remdeptorist te gaan bezoeken....
vol vertrouwen , gedreven door de reismicrobe slikten ze iedere km die hen dichter bij het einddoel bracht...
de religieuze gemeenschap zorgde voor een warm onthaald en een zeer stevig... vet... avondmaal overgoten met gerstenat ....hetgeen de welverdiende nachtrust niet bevorderde....
moe.. met een baksteen in de maag sleepten ze zich, met geveinsde interesse , de volgende dag door....de heimwee naar ons was groot... de reismicrobe klein, diplomatisch hebben ze, zonder de regels der beleefdheid te overtreden, bedankt voor al de goede zorgen...
beladen met nog enkele kg vers geplukte "champignons"
maar vooral met zware migraine en ogen klaar om uit de kassen te springen verlieten ze het hemelse oord...
de rugzak vol reiskriebels bleef dicht .....
Geschreven door Gabrielle om 00:00
Reageer op dit bericht
3 reacties op dit bericht
neen Gaby , geen foto van deze oma !
memories!
Je vertelt leuk!
Groeten,
Hetty
haha