'n Zondags blommeke

Dag beste vrienden. 't Heeft goud geregend de voorbije nacht. Dat zullen de boeren zeker en vast zeggen. Werkelijk, kijk maar eens in de tuin. Alles staat er zo fris bij, en 't is net alsof er dubbel zo veel groen staat in de tuin. Links en rechts 'n paar tere bloemekes, die de regen niet kunnen trotseren hebben, en die er nu wat verlept bij staan. Maar binnen 'n paar dagen staan er dubbel zoveel te pronken.
Vandaag nog wat fotokes , genomen tijdens ons kort bezoekje aan het charmante Vlissingen. 't Was een zon overgoten dag, en ik wil U allen er van laten mee genieten. Ik wens u allen ook nog 'n heel fijne dag, en zeg zoals gewoonlijk: à demain!

Dag beste vrienden. Onder een hemelsblauwe lucht, en overgoten van 'n milde zomerzon, hebben wij gisteren 't Lentefeest van onze tweeling kleindochters gevierd. 'n Lekker koud buffet, vergezeld van nog lekkerder wijnen, hebben er voor gezorgd dat er weer 'n kilootje zal bij gekomen zijn. Het werd een gezellig feest met alles er op en er aan; en iedereen heeft er met volle teugen van genoten.Proficiat voor de orginisatoren. Vandaag zal het voorzeker 'n stukje minder worden. Eventjes ceintuurke toe, en ons buikske 'n beetje laten krimpen. Als dat nog zal gaan ten minste. Ik vrees er voor. Maar ach, 'n buikske op mijn ouderdom geeft naar 't schijnt " standing". Dus zeker niet getreurd. Vandaag fietsen wij die kilokes er misschien wel weer af.... wij gaan ons direct lanceren zie....door den draai de wijdse polder in.   A demain, beste lezers en nog 'n heel fijne dag!

Hey beste vrienden. Hoe is’t ? Een beetje in vorm vandaag ? ’t Zal wel zijn zeker nu ’t zonneke hele dagen haar best doen. Niet meer klagen hé mensen, maar lekker profiteren en genieten. Hebben dat gisteren ook gedaan. Ah ja, we kregen bezoek van sjiek volk. ‘k Zeg tegen moeder de vrouw: ’t is goe were, wulder goan een barbekuken doen. Die mensen zelf hebben genen hof, en daorbij, misschien zouden ze dat zelfs niet kunnen. Ah ja, ge weet toch nooit… zie dat ze niet weten hoe ge ’n barbeku moet aansteken. ‘k Ben direct op mijnen velo gesprongen, en ’t was beenhouwer direct! Zo wat van ’t een en ’t ander gekocht… worstjes, satekes en vooral ribbekes. Ik wist dat die gast daarop verlekkerd was. ’t Vrouwke zegt mij: breng maar genoeg mee, als we over hebben is ’t goed voor morgen. Maar wat denken jullie: ’t was op , allemaal op. Dat is dus best een teken dat het goed was. En wij hebben er plezier aan beleefd om onze gasten zo smakelijk te zien eten.. Maar dat wil dus zeggen, als we vandaag vlees bij de patoaters willen, ik weer eerst bij de slager moet. Gelukkig is’t maar juist deur den draai! En voor die mensen die niet graag in de zon zitten, heb ik hier nog’n kleine fotopresentatie. Die kunnen mee wandelen in Bokrijk. Nog ’n fijne dag…. Doei…doei

Dag jongens en meiskes. ’t Is volop lente, ’ t zonneke straalt van de vroege morgen tot de late avond. Ik voel mij als ’n meikever die zijn eerste vluchtje gaat doen. Straks zonnetentje open, stoelkes buiten, barbekuutje aansteken, ondertussen ’n paar fleskes gereed zetten, ’n half varken gaan halen, en we kunnen beginnen…Wij gaan ons als God in Frankrijk wanen. ‘k Heb deze morgen vroeg al voor bloemekes gezorgd om ’t geheel nog wat op te fleuren. Jullie mogen gerust zijn, die ouwe Belgen gaan er ’n gezellige dag van maken. Samen met mijn boeketje bloemen ,wens ik jullie allemaal een heel, heel fijne dag. A demain!

Wij zijn op stap geweest… op schoolreis naar Bokrijk. Ja, moeder de vrouw had er al lang over gepraat. ’t Was van de laatste keer geleden dat we daar geweest waren. En vandaag was ’t goed weer..We zijn vroeg opgestaan, we konden toch niet meer slapen. Hoe zijn kinders als ze op schoolreis mogen hé? ’n Paar bokes gegeten met ’n pekelharing om er kloek op te staan.De geepee-es ingesteld en vooruit met de geit…. De file ingedoken. Wij die dachten van maar ’n goed anderhalf uur onderweg te zijn… Kregen al vlug ’n warme douche. Wegenwerken links, aanschuiven rechts… enfin wij zijn er geraakt. Maar we hadden toch kompassie met al die mensen die dagelijks op de baan moeten. Dat is gewoon haast niet meer te doen. Daar aangekomen…’t was daar gelijk overal… Kassa 1….kassa 2 enz. Die Limburgers, wel ze zijn helaas niet gekend voor de vlugste, maar ze weten wel van wanten als ’t over inkomprijzen gaat. Maar niets slimmer of ’n Belg (lees dan Vlaming); ik veinsde ’n manke poot en die kassierster zag direct dat ik ook nog van voor den oorlog was, en wij mochten binnen voor halve prijs. Chanse, ’t was nog geen pensioen geweest, en ‘k had mijn laatste eurokes mee genomen. En we zijn wij gaan kijken hoe onze voorouders leefden… heel primitief, maar voorzeker heel gezellig samen, zonder stress, zonder files, zonder kassa’s een en twee. We kregen honger van al die gedroogde hespen te zien , die her en der aan ’t plafond hingen, en doordat ons inkomgeld gehalveerd was, hadden we nog juist genoeg eurokes over om in” Sint Gummarus” frieten mee stoverij te gaan eten. En of ’t ons gesmaakt heeft, zo gelijk twee oude Belgen op ’n bankske , in de schaduw van ’n grote eik, van waar uit de processierupsen hun haren als pijltjes op ons afstuurden. Maar al bij al, “wulder emme nen schonen dag gehad” zouden ze bij ons thuis zeggen. ’t Was goed weer, weinig volk en in ’t terugkeren was de file opgelost. En doordat we bij tijd thuis waren, had ik nog tijd over om nog ’n paar fotokes uit mijn kodakske te halen. En samen met die fotokes ( morgen volgen er misschien meer), wens ik jullie allen nog ’n heel fijne dag; zo’n dag zoals wij gisteren hebben gehad. Tot in den draai beste vrienden.. ’t Wordt weer genieten vandaag, ’t zal goed were zijn!

Dag beste lezers; Vandaag geen bloemen, geen mooie vergezichten, maar zoals beloofd: het gele monster. Dit verhaal begon al 'n hele tijd geleden,op een dag dat ik aan 't babbelen was met één van mijn kinders over de tuin en over grasmaaiers.En die dochter van ons had pas een nieuwe aanwinst. Zo'n kei van een grasmaaier van Japanse makelij; best te vergelijken met een dure auto. Ik zeg tegen haar: Uw andere machien is nog maar 'n paar jaar oud. Ja pa, antwoorde ze; 't was alle vijf stappen wat, met dat scraminkel. Ge krijgt dat ding amper aan de praat, het pruttelt, verbruikt nafte gelijk nen straaljager. Enfin een hele hoop mizerie. We zullen heel dat boelke ne keer naar 't containerpark doen zegt ze. En ik, ik zat zo in mij zelf te peinzen: dat komt ervan als ge zo'n ding koopt in een groothandel gelijk de ORKAM, en terzelfdertijd dacht ik: daar is misschien wel nog iets mee aan te vangen. Ah ja, ik ben nog enen van voor den oorlog hé.'k Zeg zo tegen mijn dochter, weet ge wat meiske, als ge dat machien toch zo beu zijt, brengt dat gerust bij mij; ik kan dat desnoods ook nog naar de eeuwige jachtvelden verwijzen. En zo gebeurde het. Gisteren werd dat pronkstuk bij mij thuis afgeleverd. Een beetje onder 't stof, ge kent dat hé. Twee jaar stilgestaan . 'k Ben er zo 'n paar keer rond gelopen, en al vlug zag ik dat wij goeie maatjes gingen worden...ik en dat nukkig gele monster. 'k Heb zo ne keer heel lief over haar kopke geaaid( 't kopke van dat machien)en heel stillekes bij mijn eigen gezegd: dat komt dik in orde. Een sleutel gepakt en haar neuske eens uiteen gevezen. 't zat natuurlijk vol snot van zolang in de kou te staan. Even uitgekuist, netjes uitgeblazen en teruggezet. Nog 'n klapke mee gedaan... zo van allé Marie..mij niet in de steek laten. En hop, tot ieders verbazing draaide dat spel van de eerste start gelijk een lierke van een cent.En nu staat dat gele monster te pronken in mijn tuinhuis, schoon afgekuist en opgeblonken En de fiere eigenaar gaat morgen niet naar 't containerpark... geen tijd want 'k moet grasmaaien!

Dag beste vrienden. Vandaag 'n paar mooie plaatjes van een vergane schoonheid. Laat ons zeggen van een verwelkte tulp. Mag toch zeker? Er zijn wel fotografen die beeldekes schieten van oude menskes. Dat zijn toch ook stuk voor stuk vergane schoonheden zeker. Maar gisteren kreeg ik zo'n beetje kommentaar van een van mijn getrouwde kinders. ( zij zijn alle twee getrouwd) Pa , zegt ze: Ik heb zo den indruk dat ge niet altijd weet wat schrijven op uw blog. Ik geef dat grif toe. Ik ben niet zo geleerd, en zit niet in 't hoger onderwijs lijk zij. En ik ben al van ver voor den oorlog, en heb al zeker 'n zestal nieuwe spellingen moeten verwerken. Zonder dan nog te spreken van dat klein pakske hersenen van mij, dat ook al goed aan 't krimpen is.Ik zou natuurlijk kunnen schrijven over onze politiekers; dat zij er niets van teweeg brengen. Maar ik zou het voorzeker niet beter doen. Of 'k zou kunnen schrijven over schone meiskes waar ik nog altijd graag naar kijk( lees wel "kijk"). Of over mijnen zere rug en over nog zoveel andere dinges die nen ouwe pee mankeert. Maar dat alles zou ook vervelen. De bedoeling van mijn "Blogske" is om jullie iedere dag 'n schoon fotoken te brengen, met daarbij 'n beetje kommentaar. Maar dan wel 'fotoken, vers uit den oven. Ik hoop dat jullie daarmee tevreden zijn. Surtout als jullie weten dat ik bij elke foto altijd mijn beste wensen mee stuur.En die beste wensen zijn echt gemeend; die komen van een senioorke van achter den draai.... Morgen vinden jullie hier een exclusief verslag over het gele monster?