Puglia : Galatina en Gallipoli

Lecce is een verrassend mooie en veelzijdige stad in het uiterste zuiden van Puglia. Met zijn bijna 100.000 inwoners is Lecce op cultureel en economisch vlak het kloppende hart van de nog grotendeels ongerepte regio Salento, de hak van de Italiaanse laars. Lecce wordt wel eens het ‘Firenze van het Zuiden’ genoemd en die flatterende bijnaam is geenszins overdreven. De historische binnenstad, met zijn kronkelende steegjes en een weelde aan barokke kerken, kloosters en palazzi straalt elegantie, verfijning en welstand uit.

 

We gaan het historische centrum binnen via de Porta San Biaggio (genoemd naar een populaire heilige die bovenaan de poort prijkt), één van de drie nog aanwezige oude stadspoorten.

Voorbij de poort bereik je langs de Via dei Perroni de prachtige Chiesa di San Matteo, één van de vele barok pareltjes van de stad.

 De kerk dateert uit de 2de helft van de 17de eeuw. Ze heeft een bijzondere gevel, typisch voor de barocco leccese, de lokale barokstijl uit Lecce. Het onderste deel van de gevel staat enigszins bol en puilt uit naar voor, terwijl het bovenste deel naar binnen gericht is en hol is. Centraal op de voorgevel trekt het wapenschild van de orde van de Franciscanen met twee gekruiste armen, een van Franciscus en een van Christus, de aandacht. Opvallend zijn de lege nissen. Het ontbreken van heiligenbeelden wekt de indruk dat de kerk nog niet voltooid is. En dat was precies de bedoeling. Zolang een kerk niet afgewerkt was, diende de religieuze orde die de kerk liet bouwen immers geen belastingen te betalen. Daarom zal je overal in Lecce kerken zien met lege nissen. Belastingontduiking avant la lettre dus. 

De Via Federico d’Aragona brengt je iets verderop tot bij een andere parel van de barok, de Chiesa di Santa Chiara. Ook hier wordt de voorgevel gekenmerkt door een overdaad aan weelderige barokelementen en … lege nissen!

 

Als je het geluk hebt de kerk open te vinden, werp dan zeker eens een blik op het plafond. Het ziet er misschien niet bijzonder uit, maar het is het wel. Zeker als je weet dat het hele plafond bestaat uit… cartapesta, bij ons bekend als papier maché. Samen met de barokkunst is ook de kunst van de cartapesta één van de uithangborden van Lecce.

 

Cartapesta wordt in Lecce ook het marmer  van de armen genoemd.

Er bevinden zich in Lecce heel wat kleine ateliers (alsook een museum in het Castello Carlo V) waar gedreven ambachtslui deze  eeuwenoude, lokale traditie in ere houden: de cartapesta leccese. Velen onder ons hebben ongetwijfeld op school of bij de jeugdbeweging wel eens creatief geknutseld met papier maché, zonder te beseffen dat we daarmee een techniek beoefenden die reeds bekend was bij de oude Egyptenaren.

In de 15de eeuw werd cartapesta op het Italische schiereiland een populair alternatief voor keramiek, gips of hout bij het maken van bv. figuren voor de kerststallen. Het is echter in de stad Lecce in Puglia dat de cartapesta zijn absolute artistieke hoogtepunt kende. Dat hoogtepunt lag in de 17de en 18de eeuw toen overal in de stad kerken en kloosters verrezen. Om de kapellen en de altaren van die religieuze gebouwen te verfraaien was er een grote vraag naar beelden van heiligen. De lokale ambachtslieden hadden in het landelijke Puglia echter geen waardevolle materialen zoals brons of marmer ter beschikking om die beelden te maken. Daarom zochten ze hun toevlucht tot eenvoudige middelen die wel volop aanwezig waren: stro, oude lompen, houtpulp, lijm en gips. Met deze povere ingrediënten slaagden ze erin geraffineerde, levensechte beelden te maken die nauwelijks te onderscheiden zijn van de klassieke heiligenbeelden die gehouwen werden uit marmer, steen of hout. De kunstenaars perfectioneerden hun techniek zodanig dat ze uiteindelijk ook volledige altaarstukken uitwerkten in cartapesta.

 

Piazza del Duomo : 

Het Piazza del Duomo bestaat uit de campanile (klokkentoren), de Duomo zelf, het episcopio en het seminario, die het plein mooi omsluiten. De klokkentoren is bijna zeventig meter hoog en werd tussen 1661 en 1682 gebouwd door Giuseppe Zimbalo, een van de beroemdste bouwmeesters uit de geschiedenis van de stad.De toegang tot het plein wordt bewaakt door beelden van lokale heiligen die je links en rechts vanop ballustrades aankijken.

Ook binnenin word je meteen overweldigd door de barokke grandeur van de vele zijkapellen en de altaren. De Duomo herbergt ook enkele kostbare schilderijen.

Aan de rechterzijde van het plein bevindt zich het Palazzo del Seminario waar nu het Museo Diocesano gevestigd is met een rijke collectie aan relgieuze kunst. In de rechterhoek aan de overkant van het plein leidt een grote trap naar het Palazzo Vescovile, de ambtswoning van de bisschop : 

 

Piazza San Oronzo : 

Nog indrukwekkender is het Romeinse amfitheater dat zich in het hart van de oude binnenstad bevindt, op de Piazza Sant’ Oronzo. Vanop dit ruime plein kijk je zo de arena van het voormalige amfitheater binnen.  

Een andere blikvanger hier is de hoge, Romeinse zuil bekroond met een standbeeld van Sant’Oronzo, de patroonheilige van de stad. Aan deze kolom is een heel verhaal verbonden. Oorspronkelijk stond ze in de havenstad Brindisi waar ze, samen met een tweede zuil, het eindpunt markeerde van de Via Appia, de belangrijke Oud-Romeinse handelsweg die Rome met Brindisi verbond. Ze werd door Brindisi geschonken aan bisschop Oronzo van Lecce, de patroonheilige van de stad, als dank omdat hij Brindisi en Lecce in 1656 zou hebben beschermd tegen een pestepidemie. In 1881 werd bovenop de zuil een bronzen beeld van de heilige Oronzo geplaatst. Brindisi zou sindsdien al herhaaldelijk gepoogd hebben deze zuil terug te krijgen om het historische eindpunt van de Via Appia opnieuw in zijn oude glorie te herstellen, maar dat werd door het stadsbestuur van Lecce telkens weer geweigerd.  

Ernaast vind je de dienst voor toerisme.

Basilica di Santa Croce 

Als je vanop de Piazza Sant’Oronzo de Via Templari en vervolgens de Via Umberto I neemt, dan bereik je even verderop de Basilica di Santa Croce, het absolute hoogtepunt van de barocco leccese. De indrukwekkende voorgevel is één grote vitrine van het beste wat de barok te bieden heeft.  Je weet niet waar eerst gekeken.

De bouw van deze basilica nam bijna honderd jaar in beslag (1549-1646). Architect Francesco Antonio Zimbalo nam het grootste deel van de gevelornamenten voor zijn rekening. Neem de tijd om de fantastische façade van de kerk rustig te bewonderen. De onderste laag beelden wordt bevolkt door monsters, zeemeerminnen en andere wezens die het heidendom voorstellen. Zij worden, bijna letterlijk, vertrapt door een tweede rij beelden met menselijke figuren die de triomf van de katholieke kerk belichamen. Dé blikvanger is echter het centrale roosvenster dat eruit ziet als een geraffineerd kantwerk, maar dan wel in steen. 

In tegenstelling tot de prachtige buitenkant van de basiliek, is het interieur heel sober.

 

Wie nog verder wil wandelen,  neem de Via Principe di Savoia tot aan de majestueuze Porta Napoli, één van de monumentale toegangspoorten tot de stad. De Porta Napoli heeft de vorm van een triomfboog en voor wie er mocht aan twijfelen staat het er ook nog eens expliciet vermeld:  ‘Arco di Trionfo’. Het monument werd in 1548 gebouwd ter ere van Keizer Karel V op wiens initiatief de stad voorzien werd met stevige vestigingsmuren. Het wapenschild van de Habsburgse keizer – de tweekoppige adelaar – is duidelijk te zien.  

Otranto is het  meest oostelijk gelegen stadje van Italië, dat tevens een van de borghi più belli d’Italia is, de mooiste dorpjes van Italië.

Otranto è l’anagramma di tornato
Questo è un luogo dove si ritorna
sempre, che ti porti addosso
come una bellissima memoria.

Volgens dit prachtige gedicht, dat men op een kleurrijke muur in Otranto kan aantreffen, is Otranto het anagram van tornato, teruggekeerd. Otranto is namelijk een plek waar je altijd weer terug wil gaan, als een bijzonder mooie herinnering.

 

De bewogen geschiedenis van Otranto

Door die ligging, op het meest oostelijke stukje Puglia, kent Otranto een bewogen geschiedenis. Het was de eerste plek waar veroveraars van overzee aan land kwamen. Een van de beruchtste aanvallen is die van de Turken. In de zomer van 1480 liet een enorme vloot van meer dan honderd schepen achttienduizend soldaten aan land om de stad in te nemen.

De inwoners van Otranto hielden ongeveer twee weken stand, maar uiteindelijk hadden de Turken de langste adem en wisten ze het stadje op de knieën te dwingen. Dat ging gepaard met veel geweld. Zo werden alle mannen en alle jongens ouder dan vijftien jaar zonder aanzien des persoons gedood.

De vrouwen en kinderen werden verkocht als slaven. Achthonderd inwoners van de stad probeerden aan hun lot te ontkomen en sloten zich op in de kathedraal. De Turken eisten dat alle achthonderd vluchtelingen zich zouden bekeren tot de Islam.

Toen men dat unaniem weigerde, werden ze allemaal gedood. In 1771 werden deze ‘martelaren van Otranto’ heilig verklaard. De botten van alle achthonderd martelaren werden naar de kathedraal overgebracht, waar je ze nog altijd kunt zien in de Cappella dei Martiri (‘kapel van de martelaren’) in het rechterschip.

Bezoek aan de kathedraal 

Gelukkig heeft de kathedraal – een van de hoogtepunten van je bezoek aan Otranto – ook mooie verhalen te bieden. De mozaïekvloer, die dateert uit de twaalfde eeuw,  is prachtig.  Het hele mozaïek is het werk van slechts één enkele monnik, Fra Pantaleone.

Hij werkte er tussen 1163 en 1165 dag in dag uit aan, op zijn knieën gebogen over de talloze voorstellingen, van een levensboom tot de Toren van Babel, de tekens van de dierenriem en de Ark van Noach. Met recht een monnikenwerk!

Naast de kathedraal is het kasteel van Otranto een bezoek waard. De versie die je nu ziet, is gebouwd op de restanten van oudere forten. Zeker na de bloederige aanval van de Turken wilde men het zekere voor het onzekere nemen en de stad nog beter beschermen tegen mogelijke indringers.

 

Veel kleiner dan de kathedraal maar minstens zo sfeervol is de Chiesetta di San Pietro, met fresco’s in Byzantijnse stijl.

Martina Franca

Martina Franca is de grootste stad van de Valle D'Itria en ontegensprekelijk een bezoek waard. Sinds Filip van Anjou deze stad in 1310 belastingvrij maakte en ook andere privileges verleende (vandaar de naam “franca”, wat staat voor “veilige plaats”),  werd Martina Franca het commerciële centrum van de regio. Dat is precies wat Martina Franca indertijd was. Binnen de stadsmuren werd een veilige schuilplaats geboden voor de inwoners van de kuststreek en het platteland tegen de Turkse invasies van die tijd.

De stad trok vele handelaars, zakenmannen en rijke burgers aan en tot de eenmaking van Italië in 1861 was het een volledig omwalde stad, met 24 torens en vier poorten. Jammer genoeg werden intussen enkele van de torens en delen van de muur verwijderd.

 

 

Via de piazza XX Settembre gaan we richting oude stadsgedeelte.

 

 

We betreden het centrum van Martina Franca door deze statige poort in barokstijl, de Porta Santo Stefano, die deel uitmaakt van de stadsmuur.

Direct daarna zien we aan de Piazza Roma aan de rechterkant het Palazzo Ducale (gratis toegang). Het enorme barokke paleis, gebouwd in 1668,  huisvest tegenwoordig het raadhuis.

 

Vanaf de eerste etage van het palazzo heb je een prachtig uitzicht over Martina Franca.

200m verderop aan het Piazza Plebiscito  tref je ook de Basilica di San Martino aan, natuurlijk gewijd aan de beschermheilige van deze stad. De gestalte van San Martino is vereeuwigd in de façade van deze kerk. Vanaf het balkon groetten in het verleden de adel en het kerkbestuur het publiek dat bijeenkwam op het plein.

 

Ostuni :

Deze Città Bianca, of ‘witte stad’, wordt zo genoemd omwille van haar witgekalkte gebouwen, die stralend schitteren in de zon. Oorspronkelijk werd er witgekalkt om de nauwe straatjes wat licht te geven, maar later werd het essentieel in de strijd tegen de pest. Het labyrint van kronkelende en smalle middeleeuwse straatjes en de historische sfeer, is het leukste om te bezoeken.Klim naar de top van de oude stad, langs de Via Cattedrale en je vindt er het indrukwekkende Aartsbisschoppelijk Paleis en de kathedraal, ook wel bekend als de kathedraal van Santa Maria Assunta, die stamt uit de 15de eeuw en een interessante voorgevel met knap rozetraam heeft. De uitzichten alleen al maken een bezoekje aan Ostuni de moeite waard. 

Op het Piazza della Libertà staan het raadhuis en de zuil van de heilige Oronzo.

 

via de Via Cattedrale langs mooie steegjes met souvenirswinkeltjes, terrasjes en pizzerias

 

 

tip : bovenaan de stad dicht bij de kathedraal : Borgo Antico Bistrot (Via Fina 8) waar je vanop het terras een prachtig uitzicht hebt over de omgeving van de stad en de zee in de verte.

 

Locorotondo :

Het dorpje heeft een rustig centrum met smalle straatjes, witte huizen en zeer aardige mensen. Het dankt zijn naam aan het rond lopende stratenplan, locus rotundus in het Latijn. De smalle, rechthoekige huizen worden ook wel cummerse genoemd. Heel anders dan de trulli, maar deze huizen geven het stadje een heel eigen sfeer.

Locorotondo wordt ook wel het mooiste balkon van de Valle d’Itria genoemd. Het biedt inderdaad een prachtig uitzicht, vooral vanaf de Piazza Dante, het stadspark, met zover je kunt kijken een lappendeken van trulli in het groene landschap met stenen muurtjes, zilverkleurige olijfbomen en wijngaarden.

Als je verder stapt (200m) naar de Piazza Vittorio Emanuele vind je in de buurt gedenkteken van de in 1978 vermoorde ex-premier Aldo Moro.

Ietsje verderop kom je aan neoclassicistische Chiesa Madre di San Giorgio.

Een andere bijnaam van Locorotondo is la città del vino bianco, de stad van de witte wijn. Er wordt inderdaad een zeer goede witte wijn gemaakt, de Locorotondo DOC, die je natuurlijk even moet proeven.

 

 

Bari is de hoofdstad van Puglia, en na Napels de grootste stad van Zuid-Italië. Het oude centrum is wel compact en heel gemakkelijk te voet te verkennen.

In Bari Vecchia, het oudste gedeelte van Bari, mag je de zogenaamde ‘Via delle Orecchiette’ niet missen.Deze straat dankt zijn naam aan de vrouwen die er ’s ochtends in hoog tempo de lekkerste orecchiette (pasta in de vorm van oortjes) maken. Hun vaardige handen toveren het pastadeeg om tot kleine oortjes. Soms wordt ook de grotere versie, orecchioni, gevouwen. 

 

Basilica di San Nicola : 

De belangrijkste kerk van Bari is gewijd aan San Nicola, Sint Nicolaas, die in de crypte van de kerk begraven ligt sinds hij uit zijn graf in Myra (in het huidige Turkije) werd geroofd. Volgens de inwoners van Bari had San Nicola tijdens een reis door Italië namelijk de wens geuit om in Bari begraven te worden.

De Venetianen beweerden overigens precies hetzelfde. Toen Myra door de Saracenen werd veroverd, was de maat vol voor de Zuid-Italianen. De botten van Sinterklaas moesten zo snel mogelijk uit het door islamieten bezette gebied verdwijnen. Een vloot uit Bari wist Myra als eerste te bereiken en op 9 mei van het jaar 1087, bijna achthonderd jaar na de dood van San Nicola, voeren ze, met de relieken van de goedheiligman, de haven van Bari weer binnen.

Voor deze relieken werd een compleet nieuwe kerk gebouwd, de Basilica di San Nicola. Vanuit de kerk daal je af in de crypte met daarin het graf van San Nicola, met daarachter een afbeelding van San Nicola tussen Maria, het kindje Jezus en gelovigen die geld brengen. Het graf is in de loop der eeuwen uitgegroeid tot een belangrijk pelgrimsoord, vooral voor orthodoxe christenen uit Oost-Europa.

Sinterklaas wordt in Bari op 8 mei gevierd. Het beeld van de man die dan van de kerk naar de haven wordt gedragen, lijkt echter totaal niet  op onze versie van de  Goedheiligman.

Geen lange witte baard, maar een korte grijze; geen mijter, maar een aureool. En geen blanke huid, nee, deze Sint Nicolaas heeft duidelijk een getinte huidskleur. Geen dansende pieten, maar een gevolg van hooggeplaatste inwoners van Bari en het belangrijkste: Sinterklaas stapt niet op een schimmel of aan boord van een stoomboot, maar trotseert in een vissersbootje het water van Bari.

 

 

 

De Kathedraal van San Sabino is ouder dan de Basilica San Nicola, maar toch minder bekend. Het gebouw dat je hier ziet staan, dateert uit de late 12de- begin 13de eeuw en werd gebouwd op de ruïnes van een Byzantijnse kathedraal, die in 1156 verwoest werd door Willem I van Sicilië, beter bekend als ‘il Malo’ (‘de Slechte’). Tijdens de 20ste eeuw en in de laatste tientallen jaren, werden hier grootse restauratie- en verfraaiingswerken uitgevoerd. 

Voordat San Nicola de beschermheilige van Bari werd, was die eer overigens weggelegd voor San Sabino. Op de gevel van de gelijknamige kerk staan zowel San Sabino als San Nicola afgebeeld.

 

Er wordt aangenomen dat het Castello Normanno-Svevo in 1132 werd gebouwd door de Normandische Koning Rogier II. In 1156 werd het echter met de grond gelijkgemaakt door Koning Willem van Sicilië en heropgebouwd en verstevigd in 1233 door de Keizer van het Heilige Roomse Rijk Frederik II. Nadat het werd verworven door Hertog Ferdinand van Aragon, werd het vervolgens geschonken aan de Sforza-familie en ging daarna over op Bona Sforza, Koningin van Polen. Na haar dood maakte de Koning van Napels er een gevangenis en barakken van. Je kan er nu een tentoonstelling bezoeken.

In de haven van Bari Vecchia dobberen kleine vissersbootjes, die dag in dag uit de zee opgaan voor onder meer verse baby-inktvis, mosselen of ricci di mare, zee-egels. Als de boten eenmaal op hun plek liggen, wordt er een kleine vismarkt opgezet aan de Molo San Nicola.

De lokale lekkernij die je zou moeten proeven, is een bordje rauwe octopus. Dat vraagt wel om een sterke maag, want de pas gevangen kleine inktvissen worden ter plekke doodgeslagen. De gespierde armen van de vissers slaan er net zo lang mee tegen de kade, tot ze klaar zijn om ter plekke gesneden en opgegeten te worden. Voor de vissers, die al generaties lang zo te werk gaan, dagelijkse kost, maar onze maag houdt het liever bij een bordje verse zee-egels.

 

 

Castel del Monte werd in de dertiende eeuw, hoogstwaarschijnlijk tussen 1229 en 1249, boven op een heuvel gebouwd, maar de exacte reden waarom hij het kasteel liet bouwen is niet bekend. Het begon hoogstwaarschijnlijk als onderdeel van een strategisch netwerk van verdedigingskastelen waarvan deze in de buurt van Santa Maria di Monte Costro gebouwd moest worden. Doordat het op een heuvel gebouwd is is het kasteel al van ver af te zien, maar aangezien het niet vlakbij een stad of een strategische plaats ligt, lijkt het uiteindelijk niet gebouwd ter defensie. Het kasteel heeft ook niet de kenmerken van een middeleeuws kasteel.

Er ligt geen gracht om het kasteel heen en er is dan ook geen ophaalbrug, maar er zijn ook geen gaten in de muren waar pijlen doorheen geschoten konden worden of andere defensieve middelen.

Sinds 1996 staat Castel del Monte op de Werelderfgoedlijst van de Unesco. Het is als enige van de bijna zevenhonderdvijftig kastelen in Italië afgebeeld op de Italiaanse eurocent.

De haast wiskundige en astronomische plattegrond is gebaseerd op het cijfer acht, dat zich voortdurend herhaalt. Het getal acht is het getal van de hemel. In de oudheid werden er geheime krachten aan toegekend. De acht symboliseert bovendien de eeuwigheid en de wederopstanding.

Castel del Monte heeft acht zijden met acht hoeken. Op elke hoek vind je een uitstekende toren, acht in totaal dus. De acht muren zijn elk acht voet dik en tachtig voet hoog. Per verdieping telt het kasteel acht identieke trapeziumvormige kamers en er is een achthoekige binnenplaats, waar waarschijnlijk ooit een achthoekige fontein heeft gestaan.

Licht en schaduw spelen ook een belangrijke rol.  Dat keizer Frederik II het kasteel met een ongelofelijke precisie heeft gebouwd blijkt uit de astronomische betekenis. Het gebouw diende namelijk ook als zonnewijzer. Het zonlicht vult ieder uur een van de acht zalen op de eerste verdieping.

In de achtste zaal op de bovenste verdieping valt het zonlicht tweemaal per dag naar binnen: één keer door het raam aan de buitenzijde en één keer door het raam aan de kant van de binnenplaats. Heel ingenieus hoe dit bedacht en uitgevoerd is.

De kamers die we bezoeken zijn helemaal leeg en ogen kaal, evenals de rest van het kasteel. In de loop der eeuwen is de eens zo prachtige inboedel van tafels, stoelen, schilderijen, meubilair, tapijten en marmer weg geroofd.

Waarschijnlijk waren alle wanden en vloeren van het kasteel oorspronkelijk versierd met marmer en kostbare mozaïeken. 

In 1876 werd het kasteel door de Italiaanse staat aangekocht en vanaf 1928 startten structurele renovatiewerkzaamheden, die pas in 1985 volledig afgerond werden.  In 1996 besloot UNESCO het kasteel toe te voegen aan de Werelderfgoedlijst.

Matera is beroemd om de zogenaamde Sassi (letterlijk vertaald “stenen”), grotwoningen. Het verhaal gaat dat de rotsen op de plek waar nu Matera ligt al vanaf de achtste eeuw dienst deden als schuilplaatsen voor kloosterlingen die gevlucht waren uit het Byzantijnse Rijk. Langzamerhand hakten zij meer en meer ‘woningen’ in de grotten uit en ontstonden er zelfs kloosters in de rotsen.

De benaming Sassi komt voor zover we weten voor het eerst voor in een document uit 1204. In de Sassi woonden hele gezinnen, samen met hun kippen, een ezel en andere dieren, op betrekkelijk kleine oppervlaktes. Veel mannen in Matera waren schaapherders die een groot deel van het jaar in de bergen rond Matera verbleven en dan ook daar in de rotsen overnachtten. Af en toe kwamen er enkelen naar beneden, om de door hen vervaardigde kaasjes naar huis te brengen.

In de jaren vijftig van de vorige eeuw woonden er nog zo’n dertig- tot veertigduizend mensen in de grotwoningen die zo kenmerkend zijn voor Matera. Dat betekent dat iedere woning gemiddeld door maar liefst negen personen bewoond werd. De mensen woonden er in erbarmelijke omstandigheden, zonder electriciteit en stromend water.

Door de slechte sanitaire omstandigheden (de mensen leefden vaak samen met dieren in dezelfde ruimte) was het sterftecijfer echter wel zeer hoog. Door deze gevaarlijke leefomstandigheden werd daarom het besluit genomen dat iedereen de Sassi moest verlaten. Als gevolg hiervan ontstond er een enorme leegstand en was Matera aan het begin van de jaren tachtig van de vorige eeuw verworden tot een soort spookstad.

Sinds 1993 staan de Sassi van Matera op de Werelderfgoedlijst van Unesco en sindsdien is er gelukkig veel veranderd (alhoewel een deel van de grotwoningen in Matera nog altijd onbewoond is, wachtend op iemand die de uitdaging aangaat om een woning te renoveren).

Een van de bekendste gereconstrueerde grotwoningen is Storica Casa Grotta di Vico Solitario. Deze grotwoning is ingericht zoals het eruit moet hebben gezien toen hier nog mensen woonden.

  

De rotskerk van Santa Lucia alle Malve is de eerste vrouwelijke kloosternederzetting van de Benedictijnse Orde, die dateert uit de 8e eeuw, en de belangrijkste in de geschiedenis van de stad Matera. Heel veel oude fresco’s zijn binnenin te bewonderen.

Matera is eigenlijk vanaf elk punt prachtig, maar er zijn een paar plekken te vinden die je een wel heel bijzonder kijkje op de stad geven.

Vanaf het Piazzetta Pascoli heb je echt betoverend zicht op Matera.

Polignano a Mare is zonder twijfel een van de meest pittoreske plaatsjes aan de kust van Puglia. 

Het kloppend hart van het mooie middeleeuwse centrum is het charmante Plazza dell’Orologio (Piazaa Vittorio Emanuele II), maar neem vooral ook de tijd om rond te dwalen door de wirwar van oude steegjes in het historisch centrum, dat is gebouwd op een serie ruige klippen.

 

Vertrekkend vanaf de porta Vecchia/ Arco Mechesale wandel je door de oude steegjes van het centro storico.

Rondom de Santo Stefano, een klein middeleeuwse kerkje aan de Via Porto, vind je heel veel ‘graffiti’: prachtige dichtregels of complete gedichten op de muur.In het oude centrum worden de straten gesierd door straatpoëzie. Gedichten die op deuren, muren en zelfs traptreden zijn gekalkt. Probeer er tijdens je wandeling zoveel mogelijk te spotten, en te fotograferen.

 

 

 Dichtbij de Via Porto heb je het mooie uitzicht vanaf La Balconata sul Mare. Dit is de plek om spectaculaire foto’s te maken vanuit de oude stad. 

 

Chiesa Matrice de Santa maria Assunto

De Chiesa Matrice di Santa Maria Assunta in Cielo aan het Piazza Vittorio Emanuele II dateert uit de 13e eeuw. Er stond op deze plek een heidense tempel, later werd de kerk hier gebouwd. Al lijkt de buitenkant van deze kerk nogal sober, het interieur is de moeite waard om een kijkje te nemen. 

In hartje Polignano vind je ook een strand! In de baai diep beneden de oude Romeinse brug (Via San Vito) wacht een in de rotsen uitgesleten baai met een klein stuk kiezelstrand, dat officieel Lama Monachile heet maar door de locals ook wel Cala Porto wordt genoemd.

Tussen het strand en de oude Romeinse brug heb je de Ponte Borbonico, de brug die de twee helften van Polignano a Mare met elkaar verbindt ; de kalkstenen klif van Polignano steekt zo een 2M boven de Adriatische zee uit. Het is een prachtig uitkijkpunt over de imposante kalkstenen kliffen en de zee daarachter.

 

 

Het standbeeld van Domenico Mudugno : 

Modugno werd in 1928 geboren in Polignano a Mare. Er staat dan ook een (drie meter hoog!) standbeeld van de beroemdste inwoner die Polignano ooit gekend heeft, aan de naar hem vernoemde Lungomare Domenico Modugno.

Met Volare (de officiële titel is overigens Nel blu dipinto di blu) won de tot dan toe nogal onbekende zanger in 1958 het Festival di Sanremo, waarna zijn hit langzaam de hele wereld veroverde en symbool kwam te staan voor de Italiaanse muziek in het algemeen.

Daal de trap achter het standbeeld af om uit te komen op de Scogliera del Lungomare Modugno, een grote rotspartij waar het heerlijk toeven is (en vanwaar je Polignano prachtig op de foto zet). Pietra Piatta.

Trullo Sovrano : 

 in 1785 gebouwd door de welvarende priester Cataldo Petra.Het is de enige trullo met een extra verdieping, die je kunt bereiken via een trap die in de muur is aangebracht. Binnen vind je een klein museum met antieke meubels, waar je een beeld krijgt van hoe men hier in het verleden leefde.

De Trulli zijn kleine kalkstenen woningen die je vindt in de meest zuidelijke regio van Italië: Apulia of Puglia. Het zijn opmerkelijke bouwwerken, gecreëerd met een prehistorische bouwtechniek die nog steeds wordt toegepast in deze regio. De trulli worden gemaakt van ruw bewerkte kalkstenen keien, die een voor een worden verzameld in naburige velden. Maar de trulli staan vooral bekend om hun gewelfde of kegelvormige daken van steen. Met name in Alberobello zijn nog talloze trulli te vinden, maar ook in nabijgelegen dorpjes als Locorotondo zie je deze inheemse architectuur terug. Uniek, omdat de gebouwen nog steeds bewoond worden! Volgens UNESCO zijn de trulli van uitzonderlijke universele waarde en een uitzonderlijk overblijfsel van prehistorische bouwtechnieken. De Trulli van Alberobello staan dan ook op de UNESCO Werelderfgoedlijst sinds 1996. In Alberobello alleen al staan er ca 1000 trulli.

De oudste trulli in Alberobello zijn sober: simpele, stenen huisjes zonder raam of schoorsteen. De vroegste bewoners van het dorp waren dan ook straatarm. De leefomstandigheden van de landarbeiders werden door de bouw van de huisjes wel een stuk beter: binnen werd het niet zo snel vochtig en de ruimtes bleven relatief koel in de zomer en warm in de winter.

Naarmate de welvaart in het gebied groeide, werden ook de trulli wat luxer. Ze begonnen uit meerdere delen te bestaan, elk met een eigen kegeldak, en kregen ramen en schoorstenen. In ondergrondse bassins werd regenwater opgevangen, dat men voor allerlei doeleinden kon gebruiken.

 

Een trullo bestaat uit een woon-en slaapvertrek, voorraadkamer en stal. Het grondvlak is vierkant en de muren zijn gebouwd in droogbouw en geschilderd met witte kalk. De kegelvormige daken zijn soms versierd met symbolische, religieuze of ronduit mysterieuze symbolen – naar verluidt om het kwaad buiten de deur te houden.

Talloze toeristen trekken jaarlijks naar Alberobello, aangetrokken door de pittoreske plaatjes die ze hebben gezien in reisgidsen, van slingerende straatjes, gesierd door bontgekleurde bloemen en felrode peperoncini (rode typische pepertjes van de streek, je kan er zelf een digestief van drinken , de befaamde Peperoncini del Baffo.

Ze gaan in massa naar Rione Monti, de bekendste wijk van het stadje. Hier staan ongeveer duizend trulli, die deels volledig gerestaureerd zijn. Met name de trulli langs de drukste straten zijn goed onder handen genomen en omgetoverd tot souvenirwinkels en restaurants. Vooral in het weekend kan het er super druk zijn, toch is het een “must seen”.

 

Maar naast de perfecte plaatjes zijn er in Alberobello ook nog genoeg authentieke trulli te vinden, vooral als je de massa mensen een beetje links laat liggen en naar de wijk aan de overkant trekt, Aia Piccola. Hier staan circa vierhonderd trulli, die grotendeels nog in gebruik zijn als woonhuis of verhuurd worden als vakantiehuisje.

In deze wijk is het veel rustiger en daardoor ook veel authentieker en sfeervoller. 

 

 

 

 

Bezoek zeker ook de Chiesa a Trullo di Sant’Antonio. Deze trulli-kerk werd in 1927 gebouwd, in opdracht van priester Antonio Lippolis. Voor de bouw zamelde hij geld in, zowel bij zijn eigen parochianen als bij lokale families die geëmigreerd waren naar de Verenigde Staten.

Brindisi is een belangrijke ferry-haven voor de Balkan en Griekenland, waardoor dit een van de grootste knooppunten van Italië met het oosten is. Veel mensen zien Brindisi louter als een plaats van transport, maar het is eigenlijk een heel interessante bestemming met een intrigerende geschiedenis, en er valt veel te ontdekken. 

Voor de komst van de Romeinen, was Brindisi gekoloniseerd door de Oude Grieken, en volgens de legende zou de stad gesticht zijn door de held Diomedes. De naam van deze plaats komt van het Griekse woord voor ‘hertenkop’, wat verwijst naar de vorm van deze natuurlijke haven. 

De Romeinen veroverden de nederzetting in de 3de eeuw, en je vindt nog steeds overblijfselen uit deze periode. Verschillende restanten overleefden de aardbeving van 1456 en een zwaar bombardement tijdens de Tweede Wereldoorlog dat veel van de architectuur van de stad verwoestte. 

Brindisi telt heeft momenteel ca 90.000 inwoners.

 

10h15 starten met eventuele WC-stop aan café-gelateria Betty.

We wandelen via de afstapplaats Piazza V. Emanuele II tot aan de zee, slaan links af tot aan café Betty (ca 300m). 50 m verder komen we aan een trappenhuis links naar boven naar de oude stad. Daar zien we : 

 

Romeinse zuil 

De Colonne Terminali della Via Appia, een Romeinse zuil, geldt als een van de symbolen van de stad en is een belangrijk cultureel icoon voor veel inwoners. 

Het is misschien wel de beroemdste weg van heel Italië: de Via Appia. Soldaten, handelaren en reizigers in de oudheid namen deze weg om vanuit Rome, de hoofdstad van het Romeinse rijk, naar het zuiden van de laars te trekken, naar Brindisi, waar het eindpunt van de Via Appia gemarkeerd wordt door deze oude Romeinse zuil 

Oorspronkelijk stonden hier 2 zuilen. De zuil staat bovenaan een lange trap en is 19 meter hoog. Hij zou in de 2de eeuw gebouwd zijn en werd waarschijnlijk zowel gebruikt als vuurtoren als om het einde van de Via Appia aan te geven. De twee zuilen ondersteunden ooit een stevige bronzen balk waarop een gouden licht stond, waardoor de schepen de ingang naar de haven konden vinden. Je vindt de overblijfselen van de tweede zuil, die in 1528 instortte, nu op het Sant’Oronzo Plein in Lecce.
Het kapiteel van deze zuil is een kopie. Het Romeinse origineel vind je in het Palazzo Granafei Nervegna (Via Duomo 20), met duidelijke uitleg over de totstandkoming van het monument en over de verschillende afbeeldingen die je erop kunt onderscheiden.

Aan de overkant van het water zie je het Monumento al Marinaio d’Italia . Het Monument voor de Italiaanse matroos of Monumento al Marinaio d’Italia is een nationaal oorlogsmonument in Brindisi, in de regio Apulië. Het herdenkt in oorsprong de gesneuvelde zeelui van de Koninklijke Vloot van Italië tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Het is 53 m hoog te rekenen vanaf het bovenste terras en 68 hoog vanaf de oever. Het heeft de vorm van een zeil. Vanuit de lucht bekeken heeft het de vorm van een vogel, waarbij de twee zijmuren van het memoriaal de vleugels zijn van de vogel. In de top van het monument is er een uitkijkplatform met een Mariabeeld.

Het monument heeft onderaan een crypte in de vorm van een scheepsruim. Achterin staat een koperen Mariabeeld genaamd Stella Maris. In de crypte staan de namen in marmer gegrift van de 6.000 zeelui die stierven in de Eerste Wereldoorlog.

Voor diegenen die dit wensen, je komt bij het monument door hier aan de boulevard (zo ter hoogte van Viale Regina Marguerita) het pontje te nemen, dat je voor één euro per persoon naar de overkant vaart. Voor veel mensen is de belangrijkste reden om het monument te bezoeken het panoramische uitzicht. Helemaal boven in het monument (je kunt gelukkig deels met een lift omhoog) heb je een schitterend uitzicht over de haven van Brindisi en het oude centrum. Toegang is gratis.

 

Wie verder de stad wenst in te trekken, we  lopen verder stad in via de Via Colonne door de poort naar Piazza Duomo.

Onmiddellijk door de poort vind je de indrukwekkende Kathedraal van Brindisi, met de daarnaast gelegen campanile (klokkentoren). De kathedraal dateert uit de 12de eeuw en werd gebouwd in romaanse stijl. Ze werd ingewijd door Paus Urbanus II in 1089, en de bouwwerken waren klaar in 1143. 

De kathedraal moest in 1743 bijna volledig hersteld worden, nadat de stad werd getroffen door een aardbeving. Je kan binnen nog steeds stukken van de oorspronkelijke mozaïekvloer zien. Het bezoek binnen is gratis.

Daar weer naast vind je het Museo Archeologico Ribezzo, waar je in de geschiedenis van Brindisi duikt met vele Romeinse en Griekse beelden.

 

Wij lopen verder de Via Duomo door tot de archeologische site van San Pietro degli Schiavoni.

In de jaren ‘60 werden hier de overblijfselen gevonden van een oude Romeinse domus of stadswoning. Je kunt de resten van de Romeinse stad zien vanuit de foyer van het theater, maar als je tijd hebt voor een grondiger bezoek, kun je ook afdalen in deze oude Romeinse stad. Tegenwoordig kan je op deze grote site de overblijfselen van een volledig geplaveide straat zien, samen met huizen en thermen. 

 

Aan een kant van de site zie je het nieuwe Verdi theater (het vierde grootste theater van Italië) ; aan de andere kant ligt het Palazzo Granafei Nervegna, een paleis genoemd naar de twee families die er eigenaar van waren. Het werd in de 16de eeuw gebouwd in renaissancestijl met barokelementen in de  Momenteel de thuisbasis van enkele kantoren van het gemeentebestuur van Brindisi. Een gebouw in laat-renaissance stijl met barokelementen in de gevel.Het huisvest een tentoonstellingsruimte alsook belangrijke archeologische Romeinse vondsten. Toegankelijk voor het publiek.

origineel kapiteel van de Colonne Terminali della Via Appia,

Voor de Italiaanse koffieliefhebbers : links naast het Palazzo vind je Caffetteria Letteraria Nervegna. Een heerlijke koffiebar, met een prachtig terras, waar je geniet van een romige cappuccino of een sterke espresso, omringd door boeken, oude Olivetti-typemachines en een mooi tuin.

250m verder tot de Chiesa di San Giovanni al Sepolcro (voor de liefhebbers)

Brindisi was de stad van waaruit de kruisvaarders naar Jeruzalem in het Heilige Land reisden. In deze stad deden ze inspiratie op: deze kleine cirkelvormige tempel is een kleine kopie van de Heilige Grafkerk in Jeruzalem. Zo was het kerkje een mooi alternatief voor wie nooit naar Jeruzalem kon afreizen. Bewonder binnen de mooie fresco’s en wandel door de kloostertuin met een fijne citrusboomgaard. Toegangsprijs = 3 euro (idem copie in Brugge, iets mooier, ingang 10 euro).

Proficiat!

Uw blog is correct aangemaakt en u kan nu onmiddellijk starten! 

U kan uw blog bekijken op https://blog.SeniorenNet.be/reisleiderjan

We hebben om te starten ook al een reeks extra's toegevoegd aan uw blog, zodat u dit zelf niet meer hoeft te doen.  Zo is er een archief, gastenboek, zoekfunctie, enz. toegevoegd geworden. U kan ze nu op uw blog zien langs de linker en rechter kant.

U kan dit zelf helemaal aanpassen.  Surf naar https://blog.SeniorenNet.be/ en log vervolgens daar in met uw gebruikersnaam en wachtwoord. Klik vervolgens op 'personaliseer'.  Daar kan u zien welke functies reeds toegevoegd zijn, ze van volgorde wijzigen, aanpassen, ze verwijderen en nog een hele reeks andere mogelijkheden toevoegen.

Om berichten toe te voegen, doet u dit als volgt.  Surf naar https://blog.SeniorenNet.be/  en log vervolgens in met uw gebruikersnaam en wachtwoord.  Druk vervolgens op 'Toevoegen'.  U kan nu de titel en het bericht ingeven.

Om een bericht te verwijderen, zoals dit bericht (dit bericht hoeft hier niet op te blijven staan), klikt u in plaats van op 'Toevoegen' op 'Wijzigen'.  Vervolgens klikt u op de knop 'Verwijderen' die achter dit bericht staat (achter de titel 'Proficiat!').  Nog even bevestigen dat u dit bericht wenst te verwijderen en het bericht is verwijderd.  U kan dit op dezelfde manier in de toekomst berichten wijzigen of verwijderen.

Er zijn nog een hele reeks extra mogelijkheden en functionaliteiten die u kan gebruiken voor uw blog. Log in op https://blog.SeniorenNet.be/ en geef uw gebruikersnaam en wachtwoord op.  Klik vervolgens op 'Instellingen'.  Daar kan u een hele reeks zaken aanpassen, extra functies toevoegen, enz.

WAT IS CONCREET DE BEDOELING??
De bedoeling is dat u op regelmatige basis een bericht toevoegt op uw blog. U kan hierin zetten wat u zelf wenst.
- Bijvoorbeeld: u heeft een blog gemaakt voor gedichten. Dan kan u bvb. elke dag een gedicht toevoegen op uw blog. U geeft de titel in van het gedicht en daaronder in het bericht het gedicht zelf. Zo kunnen uw bezoekers dagelijks terugkomen om uw laatste nieuw gedicht te lezen. Indien u meerdere gedichten wenst toe te voegen op eenzelfde dag, voegt u deze toe als afzonderlijke berichten, dus niet in één bericht.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken over de actualiteit. Dan kan u bvb. dagelijks een bericht plaatsen met uw mening over iets uit de actualiteit. Bvb. over een bepaalde ramp, ongeval, uitspraak, voorval,... U geeft bvb. in de titel het onderwerp waarover u het gaat hebben en in het bericht plaatst u uw mening over dat onderwerp. Zo kan u bvb. meedelen dat de media voor de zoveelste keer het fout heeft, of waarom ze nu dat weer in de actualiteit brengen,... Of u kan ook meer diepgaande artikels plaatsen en meer informatie over een bepaald onderwerp opzoeken en dit op uw blog plaatsen. Indien u over meerdere zaken iets wil zeggen op die dag, plaatst u deze als afzonderlijke berichten, zo is dit het meest duidelijk voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken als dagboek. Dagelijks maakt u een bericht aan met wat u er wenst in te plaatsen, zoals u anders in een dagboek zou plaatsen. Dit kan zijn over wat u vandaag hebt gedaan, wat u vandaag heeft gehoord, wat u van plan bent, enz. Maak een titel en typ het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks naar uw blog komen om uw laatste nieuwe bericht te lezen en mee uw dagboek te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met plaatselijk nieuws. Met uw eigen blog kan u zo zelfs journalist zijn. U kan op uw blog het plaatselijk nieuws vertellen. Telkens u iets nieuw hebt, plaats u een bericht: u geeft een titel op en typt wat u weet over het nieuws. Dit kan zijn over een feest in de buurt, een verkeersongeval in de streek, een nieuwe baan die men gaat aanleggen, een nieuwe regeling, verkiezingen, een staking, een nieuwe winkel, enz. Afhankelijk van het nieuws plaatst u iedere keer een nieuw bericht. Indien u veel nieuws heeft, kan u zo dagelijks vele berichten plaatsen met wat u te weten bent gekomen over uw regio. Zorg ervoor dat u telkens een nieuw bericht ingeeft per onderwerp, en niet zaken samen plaatst. Indien u wat minder nieuws kan bijeen sprokkelen is uiteraard 1 bericht per dag of 2 berichten per week ook goed. Probeer op een regelmatige basis een berichtje te plaatsen, zo komen uw bezoekers telkens terug.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met een reisverslag. U kan een bericht aanmaken per dag van uw reis. Zo kan u in de titel opgeven over welke dag u het gaat hebben, en in het bericht plaatst u dan het verslag van die dag. Zo komen alle berichten onder elkaar te staan, netjes gescheiden per dag. U kan dus op éénzelfde dag meerdere berichten ingeven van uw reisverslag.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met tips op. Dan maakt u telkens u een tip heeft een nieuw bericht aan. In de titel zet u waarover uw tip zal gaan. In het bericht geeft u dan de hele tip in. Probeer zo op regelmatige basis nieuwe tips toe te voegen, zodat bezoekers telkens terug komen naar uw blog. Probeer bvb. 1 keer per dag, of 2 keer per week een nieuwe tip zo toe te voegen. Indien u heel enthousiast bent, kan u natuurlijk ook meerdere tips op een dag ingeven. Let er dan op dat het meest duidelijk is indien u pér tip een nieuw bericht aanmaakt. Zo kan u dus bvb. wel 20 berichten aanmaken op een dag indien u 20 tips heeft voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken dat uw activiteiten weerspiegelt. U bent bvb. actief in een bedrijf, vereniging of organisatie en maakt elke dag wel eens iets mee. Dan kan je al deze belevenissen op uw blog plaatsen. Het komt dan neer op een soort van dagboek. Dan kan u dagelijks, of eventueel meerdere keren per dag, een bericht plaatsen op uw blog om uw belevenissen te vertellen. Geef een titel op dat zeer kort uw belevenis beschrijft en typ daarna alles in wat u maar wenst in het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks of meermaals per dag terugkomen naar uw blog om uw laatste belevenissen te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken uw hobby. U kan dan op regelmatige basis, bvb. dagelijks, een bericht toevoegen op uw blog over uw hobby. Dit kan gaan dat u vandaag een nieuwe postzegel bij uw verzameling heeft, een nieuwe bierkaart, een grote vis heeft gevangen, enz. Vertel erover en misschien kan je er zelfs een foto bij plaatsen. Zo kunnen anderen die ook dezelfde hobby hebben dagelijks mee lezen. Als u bvb. zeer actief bent in uw hobby, kan u dagelijks uiteraard meerdere berichtjes plaatsen, met bvb. de laatste nieuwtjes. Zo trek je veel bezoekers aan.

WAT ZIJN DIE "REACTIES"?
Een bezoeker kan op een bericht van u een reactie plaatsen. Een bezoeker kan dus zelf géén bericht plaatsen op uw blog zelf, wel een reactie. Het verschil is dat de reactie niet komt op de beginpagina, maar enkel bij een bericht hoort. Het is dus zo dat een reactie enkel gaat over een reactie bij een bericht. Indien u bvb. een gedicht heeft geschreven, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze het heel mooi vond. Of bvb. indien u plaatselijk nieuws brengt, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze nog iets meer over de feiten weet (bvb. exacte uur van het ongeval, het juiste locatie van het evenement,...). Of bvb. indien uw blog een dagboek is, kan men reageren op het bericht van die dag, zo kan men meeleven met u, u een vraag stellen, enz. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.

WAT IS DE "WAARDERING"?
Een bezoeker kan een bepaald bericht een waardering geven. Dit is om aan te geven of men dit bericht goed vindt of niet. Het kan bvb. gaan over een bericht, hoe goed men dat vond. Het kan ook gaan over een ander bericht, bvb. een tip, die men wel of niet bruikbaar vond. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.


Het SeniorenNet-team wenst u veel succes met uw gloednieuwe blog!

Met vriendelijke groeten,
SeniorenNet-team