Hij doet een rustig slaapje in het zonnetje en droomd van rust en honing.

Zij gaat dan maar een badje nemen. Heerlijk dat water !!!

Hij legt zich neer en doet een dutje. Heerlijkkkkkkkkk !!!

Het helpt niet en dus gaat ze bovenop de put liggen, zodat hij niet kan verder doen. Na wat heen en weer geloop...

Ze kan het niet uitstaan dat hij weer een put aan het graven is en dus gaat ze hem uitdagen. Ze gaat over zijn put staan en dagt hem uit. Vrouwen hé !!!

Het vrouwtje...speelvogel en pestkop nr. 1 

Het mannetje...putten graven, zijn lievelingssport !!!

Inderdaad, we zijn bij de beertjes. Nou ja beertjes...kolossen zijn het. Daarvoor komen we dus naar hier. Voor de andere diertjes ook hoor, maar de beren zijn wel het hoogtepunt. Allebei houden we van beren. Eender welke soort. Het zijn er allemaal mooie !!!
Deze twee zijn een raar stel zelle. Het vrouwtje is lichter van kleur dan het mannetje. Zij, wil steeds spelen. Hij echter...zou niets liever doen dan eten, rusten, luieren en putten graven. Steeds opnieuw gaat het vrouwtje het mannetje storen en plagen (pesten). Nooit krijgt hij van haar een minuutje rust. Het is mooi om te zien.

Hiervoor kom ik dus speciaal naar hier sé !!!!!
Neeeeeee, niet Fien...links beneden haar moet je kijken
Alléé Fien komt daarvoor ook speciaal naar hier zelle !!!!!
Op de foto...twee dikke vrienden bij elkaar
Als ze dit leest en ik nog geen draai om mijn oren krijg dan weet ik het ook niet meer 

Gieren, de opruimers van de natuur. Velen vinden het maar akelige, vieze en lelijke dieren. Wel ik niet, vind het zelfs aardige vogels.

En hij, de papa ??? Denk je dat hij enige pogingen deed om de gevechten te stoppen en om hem op het matje te roepen? Nee hoor, hij keek gewoonweg toe. Enig gezag heeft hij ook niet en dus denk ik dat hij onder de sloef (horens) ligt.

...en doet nog enige verwoede pogingen om mij te pakken te krijgen. Daar dit niet lukt, koelt hij zijn woede dan maar op de omheinig en de poort.
Waarom hij plots zo agressief naar voren kwam en mij en zijn soortgenoten aanviel...weet ik niet. Ik heb niets speciaals gedaan, heb hem niet uitgedaagd of pijn gedaan ofzo. Ik zou niet weten waarom ik zoiets zou doen zelfs, ik zie heel graag dieren. Het enige dat ik gedaan heb was mijn armen door de omheining gestoken om een mooie foto te maken.
Nou ja, laat ik het er maar bij houden dat hij een slechte dag had. Dat hebben wij mensen ook al eens hé !!!!!
Na dit voorval vind ik hem toch nog steeds mooi en lief.

Met volle geweld stort hij zich op zijn dichtsbijzijnde buur en daagt hem uit voor een gevecht. Deze weigert echter. Hij blijft aandringen en stoot telkens weer zijn grote horens in de zijflank van het dier. Bekeek mij nog eens scherp en overwoog om nog een aanval uit te voeren, maar bedacht zich en ging dan verder met zijn rivaal uit te dagen en te pesten. Hij wist dat hij aan mij niet aan kon en dat hij er alléén maar hoofdpijn van zou krijgen. Dus...

Hij bleef mij scherp aankijken met bloeddoorlopen grote ogen en kleine aanvallen uitvoeren.
Toen hij echter besefte dat hij niet aan mij aan kon, werd hij nog bozer. Hij trok hij zich terug en ging in de aanval...ditmaal op zijn soortgenoten.

Toen ik deze foto nam heb ik wel een beetje (veel!!!) geluk gehad.
Dit vond ik een mooi dier...en toch, had hij het niet zo voor mij.
Hij stond zo een vier meter van mij, mooi te pauzeren. Ik wou er een foto van nemen, maar dan zo dat je de afrastering en de zware poort die tussen mij en hem in stond niet zou zien. Dus ga ik met mijn beide armen en camera door de afrastering. Plots schiet hij vooruit en valt mij aan, net op dat moment neem ik deze foto. Nog net op tijd kan ik mijn armen van tussen de afrastering halen en stoot hij met zijn grote horens (van ongeveer 1 meter elk), met volle geweld, tegen de afrastering. Met grote ogen aanschouwd hij mij en telkens ik wat probeer naderbij te komen, doet hij nog enige zware aanvallen. Was ik wat blij dat er een zware poort en omheining tussen mij en hem in stond. Daarmee is het echter nog niet gedaan...

Veel beweging zat er bij deze "speklapjes" niet in en dus gingen de kleintjes maar op stap.

Hangbuikzwijn met jong naast zich.
Pa Hangbuikzwijn kon verschrikkelijk hard snurken. Hij ronkte daar de buurt bij elkaar. Niemand stoorde zich er blijkbaar aan, ze bleven allen maar mooi doorslapen.