Het is  nog altijd dichtbij: 

hoe hij als kind in de oorlog

als een witte uil op een tak

met zijn hoofd  in de wolken leefde.

Op een nacht zag hij

een bom een veld doorboren

een jongen werd soldaat en bouwde

een schuilkelder in pocketformaat

zijn eerste meesterwerk van zand en lover

hij was amper negen

en versmolten met zijn tak

luisterde hij verstomd

naar het dreiglied van kanonnen

die hem gek draaiden

slapen was een helse droom

hij bleef liever wakker voortaan.

Nog steeds hoort hij ieder uur

in de nacht verdwijnen

nog altijd fluiten ze monotoon

door zijn hazenslaap

de oorlog duurt voort

in dat  oude hoofd

waar de nacht en hij

tot op vandaag

samen straffe koffiedrinken

en verhalen weten.

Rita Jouck

Alsof München de meest parmantige plek was
zo zat ik als toeschouwer
in de loge van haar
novemberzonnige sightseeincar.

Ik zag  luxepaardjes 
duidelijk in hun sas
op dure Prada's de show
van de dag stelen.


Theelichtjes leukten de ramen op
van Frauenkliniek en hotels
alsof geen enkel moment vergeten mocht
geen dag zonder sprankels mocht passeren.

In de Englisher Garden liep
een man zoals God hem schiep
geen eend die het deerde.
Statige gebouwen, blitse wagens

hippe lui in de loungebar
het rustig kuieren van de Isar
kaviaar bubbels, bier, truffels
de gastvrouw gul

ik tastte toe
tot ik door zoveel charme overmand
voor altijd weg ben

van München.


Rita Jouck

Vereeuwigd in een vergezicht
sprakeloos naar God gericht
vond ik die septemberochtend
een oude grijze eiken man.

Mijn boezem tegen hem aangedrukt
voelde ik hoe oud en koud
zijn blauwe bloed
in het duizend stroomde.

Toen  ik hem streelde en zoende
hem een schouderklopje gaf
vroeg ik vol meelij 
hoe oud hij was.

En ja, hij ritselde toen,
in de duizend
ritselde hij
toen...


Rita Jouck

In een kleine kamer ben ik geboren
de ochtend kronkelde door het smalle raam
grootmoeder zeer opgewonden
kon haar vreugde amper aan.

In alle dagen mocht ik leven
stoeien rond de kerselaar
de jaren wisselden  en ook de kleur van mijn haar
ik liep mee,  met steeds langer benen

op de catwalk van de straat.
Met schaafwonden en gescheurde kleren
behaalde ik
de toekomst.

Vandaag loop ik op stiletto's
van hier naar daar en niet zonder spijt
vind ik  de  kerselaar en het kind
niet meer.

Had ik maar kruimeltjes gestrooid.

 
Rita Jouck