AllerzielenBloemen dekken d’aarde toe
waarin de mensen rusten,
van wie we hielden
zacht fluisterend hun naam.
Maar als de bloemen zijn vergaan,
verstrooid door wind en regen,
de zerken, verweerd en oud
uiteindelijk zijn neergehaald,
weet ik, dat wie doorheen de dood
het lichtend pad ontdekt,
gelouterd en opnieuw geboren werd,
leven zal in eeuwigheid.
Rob
Naam Ik voel mijn vingers beven
Het is alsof ‘k je stappen hoor:
ze klinken tijd’loos door mijn hoofd
dat leeg is – wezenloos
maar weten wil: waarom?
Die vraag waarop geen antwoord komt
steekt als een angel in mijn geest
Is er dan niemand die mij helpen kan
en rust brengt in mijn hart?
Ik meen je stem te horen
maar ‘k versta je woorden niet
en in gedachten vorm ik je naam
zodat je nooit meer weg kan gaan.
Rob
Haloween
Terwijl ik in gedachten
naar de vlammen staar
hoor ik hoe de wind daarbuiten
gierend aan de daken sleurt,
en bomen kraken doet
De nacht omspant de wereld
in een cocon van zwart satijn
met daarboven wolkenflarden waarin af en toe
een vale maan de mensen vrezen doet voor ’t ongewisse.
Verhalen over vreemde wezens,
heksen, trollen, menigvoud gebroed,
razen door ’t gemoed van menig goede ziel
die, niet geremd door opgelegde grenzen,
zich verliest in ’t collectief geheugen van de tijd.
De ijle grens tussen toen en nu blijkt broos,
net als de korte dagen met het frele licht,
geprangd tussen lange donk’re nachten.
Zo begint opnieuw het lange wachten
vanuit het duister naar een nieuwe dag.
rob
Herfst
Oktober draalt wat langer
tussen herfst en winter,
oogt wat frisser dan september,
de wind rukt harder aan de bomen.
Al kijkt de zon zo af en toe
Wat waterachtig naar de kille straten:
er komen gaten in het bladerdak
dat goudgeel om de bomen glanst.
Onder een bedrukte hemel
haasten mensen zich naar huis,
Waar beslijkte schoenen
onder natte paraplus te drogen staan.
’s Nachts hoor je regenvlagen
tegen de ruiten slaan -
een vage donderslag
verstoort de warme dromen van de zomer.
rob