donderdag

Als alles goed gaat en gaat zoals ze zeggen dat het zou moeten gaan, beleven we vandaag de laatste dag van de herfstige lente, althans voor de maand mei. Kort gezegd, de laatste triestige grijze dag. Gisteren heb ik dat samen met de buurvrouw weer weggeslikt met ons gekende recept: crodino met schweppes en daarna koffie met versnaperingen gelardeerd met de nieuwtjes van de dag. Dat was natuurlijk het nieuws van Margriet met haar ongekende kanker. Maar hoeveel gezinnen, families maken dergelijke mededeling niet mee? Iedereen die dergelijke diagnose krijgt is er onderste boven van en neemt moeilijke beslissingen die de rest van zijn/haar leven en dat van familie zullen beïnvloeden. Margriet is natuurlijk een publiek figuur en iedereen heeft daar zijn zeg over te geven. Plezant natuurlijk voor de zangeres dat ze nu eens alles kan horen wat collega's over haar te vertellen hebben en dat kan natuurlijk een goede pleister zijn op de grote wonde van het einde van haar carrière. Het leven gaat voort en haar plaats in de musical "Lekker blijven hangen" zal ingenomen worden door Micha Marah, een familielid en wel met aangepaste teksten, staat er te lezen. 

Zoals al dikwijls vermeld, ik ben een VRT/Canvas kijker. Ik wil geen tendensieuze berichtgeving en nieuwtjes horen,  noch fake nieuws. Waarmee ik niet wil zeggen dat de commerciële tv-zenders dat wel doen. Maar gisterenavond vond ik dat de VRT toch een beetje over de schreef gingen bij de conclusies van de interviews voor de "Foto van Vlaanderen". De verdraagzaamheid, de meer conservatieve krachten, de moskees,.... Het stoorde me vooral bij de interviews op de Meir in Antwerpen. En om dan conclusies te trekken waarbij jonge mannen veel conservatiever uit de hoek komen dan jaren geleden betreffende de rol tussen mannen en vrouwen in het leven, het werk en thuis. Ook de lgbtqia gemeenschap werd onder de loep genomen en werd niet zomaar zonder meer aanvaard. Wat stoorde me? De ondervraging van de duidelijke buitenlandse jongeren die in hun cultuur van hun land van herkomst blijven leven en waar slagen en lijfstraffen voor vrouwen nog geaccepteerd worden als 'normale' waarde verhoudingen. De duidelijke jongens van hier zien een gelijkwaardigheid van de seksen als nodig, bij werk en huishouden en aanvaarden de verschillen in gender als normaal. De jonge migranten(14-16-18 jarigen) die naar hier komen, worden nergens meer opgevangen, meestal zijn ze ook niet schoolplichtig meer, dolen rond en zoeken contact met mensen die niet echt de beste bedoelingen hebben met die jeugd. De enige waarheid en levenswijze die ze kennen is hetgeen ze zich herinneren van hun thuisland en hebben het zeer moeilijk zich de Westerse cultuur en levenswijze eigen te maken. Vooral in de grootsteden is het een groeiend probleem 'van niet aanvaarding' door de buitenlanders die er in grote getalle aanwezig zijn, van 'anders zijn'. Ook hun godsdienst is dikwijls niet van dien aard dat de verschillen tussen man en vrouw niet zouden mogen bestaan. Migratie en transmigratie is dé uitdaging in ons land. In de Middeleeuwen: de Roomsen tegenover de protestanten, weliswaar met dezelfde culturele achtergrond, die ook over Europa uitzworven  en nu de Roomsen tegenover de Islamieten die van overal komen, met alle gevolgen vandien. Tot morgen

Ik zal maar aftellen naar het beloofde betere weer: nog 2 dagen friste en chauffage laten branden. De wind is ook terug komen opzetten. Ditmaal komt die uit het zuidoosten. Die brengt geen warme temperaturen mee maar een povere 12°C. Het zal wat binnen werken zijn, was en strijk onder andere en deze namiddag een goei sjatte kaffe met koekjes en babbels met de buurvrouw. Het is weer eens tijd om alles wat leeft en beweegt in de buurt in ogenschouw te nemen. Zo'n babbel is wel goed voor mij, dan moet ik weer eens luidop praten en dat is toch helemaal anders dan gedachten neer te schrijven. Gisteren had ik zo'n dag dat ik wat telefoontjes moest doen en het was weer moeilijk om mijn vragen luidop en juist te formuleren. Deze namiddag kunnen we het dan eens hebben over 'ons Marckske' die ook in West Vlaanderen zijn greep wil vergroten en dan meer bepaald in Het Zoute van Knokke. Er is al een hotel van hem,  crème glace kar, een rally, een halve golf waarschijnlijk nu Ghelamco is uitgevallen, maar op het comsumptie gedrag van de strandzitters heeft hij nog geen profijt kunnen halen. Hij doet dus mee aan de inschrijvingen om  een strandbar en bijkomend zand voor 9 jaar in concessie te krijgen. En het is geweten dat al degenen die voldoen aan 'ons kent ons' op hun blote voeten in het Knokke-zand willen zitten om aan hun champagne te lebberen in het bijzijn van de geestesgenoten die graag een bekende man als concessionair te hebben. Dat is  het publiek dat in Antwerpen graag verteld dat ze met Marc leuke babbels hebben en goede zaken kunnen doen. Heel wat anders is dit uiterlijk vertoon dan het stille 'ons kent ons' van Etienne Davignon (1932-2026), 'ambtenaar' en bestuurder en voorzitter van vennootschappen. Die kende in zijn actieve periode, iedereen die er in de wereld toe deed, politiekers, koningen, keizers, presidenten en premiers. Hij komt uit een tijd dat niemand durfde optreden tegen gevestigde waarden en had geen verantwoording af te leggen. De tijden zijn veranderd en men sommeerde hem nu, meer dan 60 jaar na de moord op Patrice Lumumba (1925-1961), zich voor dat feit te komen verdedigen in de rechtbank en wel op 93 jarige leeftijd. Dat gaat niet door en de erfgenamen van Patrice stellen de Staat België nu verantwoordelijk voor de moord op hun vader. Wordt natuurlijk vervolgd. Wat heb ik nog  gelezen? Dat Mr President nog altijd niet bekomen is dat de Nobelprijs voor de Vrede hem is ontzegt. Op een slimme manier pobeert hij zich toch voor  te doen als de Witte Duif van de Vrede. Eerst vuurtje stoken en dan zeggen dat hij voor het blussen zal zorgen!. De geplande aanval op Iran blaast hij op die manier af. De vele belachelijk makende filmpjes ten spijt, blijft die man gezond en wel op een stoel zitten in het Witte Huis. Hopelijk richt hij niet te veel schade meer aan. Tot morgen

Staat er iets speciaals op mijn programma deze week? Nee!. Ik zal dus moeten afwachten wat deze 21e week van het jaar voor mij in petto heeft. De weermannen beloven in ieder geval vanaf donderdag een beetje beter en vooral wat warmer en droger weer. Dat is al een goed vooruitzicht. Mijn armen en benen snakken er naar om bloot door het leven te gaan. Dat is deze lente nog maar een paar uur gelukt. Maar als Belgen zijn we gewoon om over het 'weer' te zagen en te klagen en dat is na 'belastingen' het belangrijkste item in onze conversaties. Natuurlijk zeggen we niet 'hoeveel' belastingen we aan de staat moeten betalen, want dan kan eenieder uitmaken hoevel er maandelijks op onze rekening komt en dat is nog altijd een groter taboe dan weten voor wie je stemt in het hokje van de verkiezingen. Ja, er zijn toch nog enkele onderwerpen en geheimpjes die we liever voor onszelf houden. Maar nu leef ik vooral op hoop om warme dagen te krijgen, zodat ik met mijn handen, zover ze dat nog kunnen, in de grond kan wroeten om het onkruid, vooral klavers met wortel en al te verwijderen uit mijn graspartij en bloembedden. Iedere regendruppel die gevallen is, was een groeischeut voor pisbloemen en klavers. Wat ik wel laat staan zijn de mooie boterbloemen, witte madeliefkes en de blauwe korenbloemen. Binnenkort komen ook de papavers of de rode klaproos weer te voorschijn, de poppies die de Engelsen zo graag bezingen en van papier maché op hun kledij spelden. En nu, vooraleer de regen aan land komt en ons van water zal voorzien, nog even met de hond buiten. Te voet wel te verstaan. De onbezonnenheid van het autorijden is voor kinderen die zichzelf in de vernieling willen rijden en nog geen verantwoordelijkheid kennen voor zichzelf en anderen. Het ego van de 10+ jarigen, dat nog té groot is voor hun groeiende lichaam en  zichzelf een onmetelijke kunde op allerlei vlak, toebedeeld. De rampzalige gevolgen hebben we weer gehoord dit weekend. Tot morgen

Herfstweer in de lente!. Het gevaar bij degelijke weersgesteldheid is dat ik toch wat meer sweeties tot mij neem, dan echt nodig is. Dat is geen comfortfood, maar door een suikertje meer, probeer ik me goed te voelen en te vergeten dat de lente bijna gedaan is zonder veel lentegevoel te hebben gekregen. Natuurlijk kan dat niet zonder gevolgen blijven maar zolang ik het citaat: 'wie de neus van haar schoenen niet meer ziet, weet waar zij al dat lekkers liet' niet voor waar moet aannemen is het nog te doen en zullen mijn shorts nog passen. Ondertussen is het Eurosongliedjesfestival afgelopen en kwam Bulgarije uit de doos als winnaar. De protesten en betogingen kunnen weer voor een jaar opgeborgen worden. Maar waarom Israël kan deelnemen aan een Europese wedstrijd blijft voor mij een raadsel want dat is een land van Azië, het deel dat de Levant is genoemd, en dus behorend tot een ander continent. Groter mysterie is dan de deelname van Australië, dat hier 14-16.000 km vandaan ligt. Waarschijnlijk zijn de financiële middelen die beide landen investeren in dat liederencarrousel groot en kunnen zo een deelname afdwingen. Enfin, weer een jaar zonder protesten en betogingen en hopelijk is de oorlog dan ook afgelopen in het Midden Oosten. Ook in Flagey is de cellowedstrijd in een definitieve fase gekomen en zijn er 12 cellisten naar huis gespeeld en de anderen 12 mogen in het heiligdom 'de Muziekkapel van Koningin Elisabeth' in Waterloo verblijven en zich voorbereiden op het eindspel.

Goed nieuws van mijn neef, die al meer dan een week intensief bezig is aan zijn herstel en intensieve heeft mogen verlaten. Zelfs een dagje naar huis als uitstapje zat er al eens in. Ondertussen zijn mijn broer en schoonzus ook rustiger geworden en kan ik zelfs al eens lachfilmpjes doorsturen. Daar heb ik me deze morgen mee beziggehouden, want een bulderlach is voor iedereen een goede ontspanning. Het zal een dag van lezen worden of naar opgenomen afleveringen van  series kijken. Als de zon niet schijnt is 12°C toch een beetje fris om buiten te zitten. Tot morgen

12°C, hevige windstoten uit het westen, regen. Dat is het weerrecept voor deze zaterdag in mei. Niet veel soeps zou ik zo durven zeggen en echt wel triestig voor alle communiecanten- en lentefeesten. Dat is spijtig voor alle jongens en meisjes die zich verheugden op dit feest met pakjes, cadeautjes en uitstappen allerhande. Ook de ouders zullen met de handen in het haar zitten als ze een barbecue voorzien hadden om de grootouders, tantes, nonkels en vrienden van eten te voorzien op deze feestelijke bijeenkomst. Het is typisch Belgisch zullen de meesten wel verzuchten, op het weerbeeld hier te lande kan je geen staat maken. 

Een wedstrijd met snaarinstrumenten, hoe exclusief die ook mag genoemd worden, is ook nooit saai. Er wordt niet alleen prachtige muziek aan de luisteraars voorgeschoteld, maar ook de instrumentalisten zijn stuk voor stuk ook persoonlijkheden, die zelden van hun stuk te brengen zijn. Ook niet door een mechanische tegenslag, een snaar die afknapt of breekt. Het hilarische aan heel dat moment is wel dat Stephanie Coerten, de presentatrice in het Flageygebouw, blijkbaar toch een beetje van slag was en aan het publiek vroeg wie er een 'la' snaar op zak had om het instrument van de cellist weer bespeelbaar te maken!!!!. Geen reactie natuurlijk, wie gaat er nu naar een concert luisteren met een snaar op zak? Uiteindelijk bracht een cellist van het kamerorkest van Wallonië de oplossing met een reserve van zijn instrument te leveren aan de deelnemer van KEW. Het was toch weer een mooie muzikale avond. Deze avond zal ook weer in 2 gesplist worden op muzikaal gebied. Het lawaai, lichtshow, extravagante kledij en een 3 minuten durend stukje nieuwe muziek, tegenover de rust van het klassieke cellospel. Ik hou wel van cello, op een of andere manier straalt dat een rust uit met zijn warme klanken. Ik kan natuurlijk ook naar Canvas kijken, waar dan weer een thrillerreeks aan bod komt of gewoonweg wat lezen. Eén ding weet ik vrijwel zeker, vandaag zal ik niet buiten zitten. Het is echt herfstweer!. Tot morgen

April heeft niet zó veel grillen gekend als de 1e helft van de maand mei; terug sokken aan, terug pull's met lange mouwen en een fleece bovenop. De verwarming heb ik nog net niet moeten aansteken omdat mijn huis iedere zonnestraal omzet in warmte. Mijn huis heeft dan ook vensters die o-z-w gelegen zijn, en er voor zorgen dat er een temperatuur kan zijn van 18°C. Als de zon niet door de vensters schijnt, zal ik deze namiddag toch de verwarming moeten doen branden. Ik zal de enige niet zijn in dit land, die overweegt dat te doen. In Brugge zijn ze blij geweest met het droge intermezzo gisteren vanaf 15u. De processie kon uitgaan en de kijklustigen plezieren en hen ook af en toe een bezinningsmoment geven. De deelnemers, meer dan 2000 dit jaar, zijn wel allemaal langs Damart gepasseerd om warm ondergoed te hebben, tijdens de stoet. De processiegangers hebben wel een 'volle aflaat' gekregen en een kaartje recht naar de hemel. Maar gisterenavond was er dan nog een kippenvelmoment, toen de 18 jarige Georgische celliste, Anna Meipariani, tijdens de uitvoering van een concerto van Leopold Hofmann (1738-1793) het 'cadenza' gebruikte om er al neuriend een eigentijdse invulling van te geven. Dat was wel ontroerend. Of haar uitvoering gaat gehonoreerd worden met een finale plaats, is af te wachten. Ik ben geen jurylid en iedere deelnemer is voor mij als leek, al een muzikale kunstenaar waar ik een beetje met afgunst naar luister en kijk.

Overal waar er een conflict, groot of klein, aanwezig is, moet de 'president met de gele bles', nog een beetje olie op het vuur gieten. Hij weet dat China zit te azen om Taiwan in te lijven, dus gaat hij daar zijn zeg eens doen en kijken welk profijt hij, niet de USA, kan doen bij een dergelijke inname van grondgebied en welke lering hij daarkan uit trekken. Tot hiertoe ving hij bot in Venezuela, IJsland en dus hoopt hij op meer succes bij de Aziaten. Maar Xi Jinping is ook niet van gisteren en kent Trump zijn spelletjes wel al door en door. Want Donald aast enkel op geld en naar verluid zou hij tijdens zijn 2 ambtstermijn al 1,2 miljard dollar bijgeschreven hebben op zijn rekening. Die man is niet te stoppen aangaande zijn persoonlijke hebzucht. tot morgen

De vierde ijsheilige vertoont hetzelfde weerbeeld als de 3 andere, grillig, winderig, nat en koud. De Heilige Bonifatius ( †307) heeft er, als laatste ijsheilige, voor gezorgd dat er geen vorst is gekomen en dat de bloesems aan de struiken en bomen vruchten zullen worden. Zo, geraniums, petunias, vlijtige liezen enz kunnen buiten gezet worden in potten of volle grond. Maar eerlijk gezegd, 11°C is nu niet direct een temperatuur om buiten bezig te zijn, vooral omdat er nog een snedige westenwind bijkomt. En op deze Rerum Novarum is dat weerbeeld slecht voor de Bloedprocessie die seffens in Brugge rondgaat. De deelnemers werd aangemaand warm ondergoed en een pulleke meer aan te doen, maar dat zal moeilijk gaan voor degene die Jezus uitbeeld en normaal gezien, in zijn bloot bovenlijf met zijn kruis op zijn schouder, naar Golgotha stapt. Men zal deze keer wel niet vragen om dat met naakte torso en shorts te doen want dan is de man werkelijk en letterlijk met zijn kruisweg bezig met een sneuverink en misschien longontsteking tot gevolg. In deze moeilijke economische tijden is het maar beter er voor te zorgen dat men niet ziek wordt want de ziekenkassen worden serieus op de korrel genomen omdat  ze de mensen te gemakkelijk 'ziekenverlof' geven en goedkeuren. Het zal op deze dag in Brugge wel een serieuse begankenis worden, want deze stoet is sinds 2009 door de UNESCO erkent als immaterieel erfgoed waarbij er een 1800 mensen zijn die deelnemen aan een stadstoneel, dans, zang, choreografie van de lijdensweg van Christus, muziek. Middenin de stoet wordt het reliekschrijn gedragen door de 'Edele Leden van de Confrèrie van het H. Bloed'. Sinds 2023 is er ook een dame verkozen om bij het gezelschap aansluiting te hebben. Het schrijn dateert van 1617 en werd gemaakt door een Brugse goudsmid die daarvoor 30 kg zilver en goud gebruikte en het inlegde met 100 edelstenen. Ik duim voor de deelnemers en kijklustigen op een droge editie van deze jaarlijkse Bloedprocessie. 

Voor de rest is er tot hiertoe op deze zondag geen belangrijk nieuws te melden. Wel dat Fernand Huts eens belastingen moet betalen op zijn geld dat hij doorsluisde naar het belastingvrije Jersey en is de gigant Mondelez, Milka-eigenaar, veroordeelt voor zijn toepassing van de krimpflatie, zie maar naar de paaseitjes, zelfde prijs minder product minder inhoud. Tot morgen

Ik heb naar het Laat Avond journaal gekeken om te weten of onze Belgische inzending zou doorgaan naar de finale van 'The Eurovion Contest' op zaterdagavond. Naar de show heb ik niet gekeken. Ik noem het geen echte wedstrijd met liedjes meer: show, extravagante kledij, zangprobeerels van allerlei slag maar vooral veel lawaai en lichtflitsen. En dat wil ik niet hebben op een doordeweekse avond. Tenandere, ik had een hele lange telefoon met één van mijn kinderen, dat gebeurt ook  weleens. Nu is er de 3e ijsheilige, Sint Servatius († 384). Die brengt ook geen vriesweer maar buien van regen en hagel, een straffe westenwind en zorgt ervoor dat ik het grootste deel van de tijd binnen zal blijven. 10°C is nu ook niet de temperatuur om rustig buiten te zitten. Ik moet vandaag in ieder geval niet met mijn emmerke water sjouwen, wat dan ook weer goed nieuws is. Is er verder nog wat gebeurt op wereldvlak? Niks spectaculairs, wel de gewone figuren die het al een paar jaar voor het zeggen hebben, laten weer van zich horen, zoals ze iedere dag doen. Men zou eens kunnen vergeten dat ze bestaan! Leuk is wel dat ik een site met bloopers gevonden heb van de The Caroll Burnett Show, met Harvey Korman en Tim Conway als humoristen van dienst. Een thema, wat improvisatie tot de andere van het tweetal de slappe lach krijgt door een onvoorzien intermezzo. Ik beleef er ook plezier aan. Omdat er zo weinig op teevee dat boeiend is, zoek ik via mijn gsm naar vrolijke items, zang, dans of sketches, om een aangename avond te hebben. En zoals steeds merkt internet waar mijn interesses liggen en moet ik niet meer zoeken naar de humoristen maar krijg ik ze voorgeschoteld. Tussenin kijk ik dan naar de Koningin Elisabethwedstrijd voor cello. Deze avond zal Mathilde ook wel op het appél zijn, want ze is vervroegd van Turkije naar België teruggekeerd om haar steun te verlenen aan alle solisten. Tot morgen

Ik heb goed geslapen en ben weer klaar om deze zonnige frisse winderige dag met fris gemoed aan te vatten. De Heilige Pancratius († 304) heeft geen nachtvorst gebracht, al 2 van  de vier ijsheiligen zijn ons gunstig gezind. Er is ook goed familienieuws: mijn neef is na 8 op op intensieve zorgen naar een revalidatie afdeling overgebracht. Alles gaat de goede kant op en iedereen kan weer wat rustiger ademhalen.

Een nieuw woord voor mij: blurren =digitaal onherkenbaar maken van foto's, video's, vooral dan gezichten hier dus prijzen. Dat is het nieuwste snufje dat de grootwarenhuisgiganten gebruiken om de concurrentie een hark te zetten in de prijzenslag om de consumenten binnen te halen op hun promo's. Blijkbaar worden er op de reklamebladjes geen prijzen meer meegedeeld van de verse producten en dus ook niet meer op de online folders. Het kan mij niet schelen want reklamefolders krijg ik  nooit, zelfs de Colruyt heeft me uit hun mail geschrapt. Ik ben geen klant (tot hiertoe) van Delhaize, Carrefour, Albert Hein, Jumbo, Aldi en Lidl en ook niet van Wawel, de Poolse voedingsketen. Ik ben daar nog niet binnen geweest en ken dus ook het aanbod niet van Poolse, Oekraïnse en Bulgaarse producten die er in de schappen liggen naast de verse groenten, fruit, vlees en vleeswaren. Ik zal er toch  eens moeten binnenstappen, maar op de parking zie ik nooit een auto staan en binnenin zie ik ook weinig beweging, zodat het me een beetje onzeker maakt er binnen te gaan. Maar bij sommige grootwarenhuizen is er nog een oorlog aan de gang. De bazen van deze voedingsconcerns vinden dat hun werknemers geen zondagsrust verdienen aangezien ze nog altijd niet de grootste en niet de meeste klanten over de vloer krijgen en het clientèle nog té veel geld besteed in andere winkels. De eigenaars, zoals van Lidl en Aldi, hebben nood aan de vele miljoenen die de mensen te besteden hebben om hun yachten, villa's, eilanden, jets..... veilig te stellen, om exclusieve feesten te kunnen geven en de exclusieve objecten zoals juwelen en handtassen, te kunnen aanschaffen. Natuurlijk gun ik al die uitzuigers van de gewone mensen die rijke voorwerpen, want die houden een bijna verloren ambacht in stand, zoals houtbewerkers, leerlooiers, schoenmakers,..... die er dan op hun beurt ook niet voor betaald worden zoals het zou moeten. Die verdiensten blijven dan weer aan de vingers kleven van de verdelers en winkeliers. Hoe graag een jan-met-de-pet ook die mooie objecten, die kunstwerkjes van huisvlijt ziet, het is hen niet meer gegund dit aan te kopen. Tot morgen 

Jarigen in de familie!!! De tweeling wordt 20 jaar. Feest in de familie, maar niet vandaag want het zijn kotstudenten. Dat zal op een later tijdstip van de maand gebeuren. 

En de opvarenden van de MV Hondius zijn veilig en wel aan wal geraakt en direct afgevoerd naar een ziekenhuis in hun geboorteland. Ze hebben volgens de laatste berichten geen ziektverschijnselen van het hantavirus maar misschien staat hen wel een paar dagen een MdDS oftewel een 'mal de debarquement syndroom' te wachten, het wiegen en deinen op de zee-gevoel. Ben ik gerustgesteld door die mededeling? Niet echt, het virus heeft zich wel degelijk gemanifesteerd en is aanwezig op de wereld. Gaat het rondtoeren zoals covit? Laat ons hopen van niet. Geen pandemie meer!

De Koningin Elisabeth Wedstrijd voor Cello is uit de startblokken gestreken. Ditmaal beginnen de cellisten zonder hun beschermvrouwe Koningin Mathilde. Die is immers voor de eerste keer mee als hoofd van de Belgsiche delegatie van een economische missie en wel in een zeer belangrijk land voor de Europese en Belgische staat: Turkije. Ze zal er korter verblijven dan de rest van de delegatie en dus niet alle aspecten van de missie meemaken. Haar aanwezigheid in Brussel is immers vereist om uit de 24 cellisten de 12 competentste te kiezen voor de finaleweek van het concours. Deze week is de muziek te beluisteren, een deel op canvas en een deel op ketnet/canvas. Een hele verademing tijdens de week van het Eurovisie Songfestival in Wenen. Dat heeft natuurlijk ook zijn nut en brengt soms ook mooie muziek ten gehore. Dat zijn dan meer de deuntjes die maar een 3-tal minuutjes duren en het populaire genre genoemd worden. 

Wat is er nog speciaal vandaag? De komst van de ijsheiligen !!. Vandaag is er de eerste aan de beurt, de Heilige Mamertus (?- 475). Na de 4e Sint mag men alle eenjarige plantjes in de grond steken want dan is het gevaar voor negatieve temperaturen, die die plantjes niet kunnen verdragen, geweken. Tot morgen

Op zondag begin ik best met de wijsheid van de dag: "vrouwen knipperen met de ogen, omdat ze niet mogen knipogen". Een gezegde van psychiater, sexuoloog, filosoof, levenskunstenaar en nog altijd in leven, de 88 jarige Piet Nijs. Eens een geliefde verschijning op teevee, tot La Liekens de Vlamingen leerde vrijen. 

De dag is vandaag niet zo mooi als op de grote kustdagwandeling van gisteren. De tevredenheid van de stappers was groot, dat hoorde ik van de kennis die mee stapte en liep tussen de duizenden deelnemers. Veel zon, een licht briesje en een mooie omgeving. Dat vergeten onze landgenoten soms, dat de Noordzee, de kust, het strand en de duinen een mooie brok natuur zijn. Het wordt meestal gezien als een plek waar men veel tijd moet hebben om er te geraken, de plaats van luilekker op het zand te liggen, de plaats van de ijsjes en wafels, terraskes en gocarts voor de kinderen. Gezonder zal het in ieder geval geweest zijn dan te vertoeven op het cruiseschip  MV Hondius, dat op de Atlantische Oceaan dobberde vooraleer aan te kunnen meren in Tenerife. Een luxe expeditiereis annex vakantie, die eindigt in mineur door een besmetting met 'hantavirus'. Waarschijnlijk doorgegeven aan mensen door een beet van muizen, ratten of hun uitwerpselen. Een dure opgedane ziekte, zou ik zo maar durven zeggen, die sommigen met hun leven bekochten. Want dergelijke uitstappen naar Antartica lopen al gauw op tot 15.000€ exclusief verplaatsingskosten. De rare besmettingen volgen elkaar op, komen van overal en verspreiden zich wereldwijd omdat mens en dier niet meer op één plaats blijven. De inentingen die men verplicht moet krijgen als men naar exotische oorden reist, volstaan al lang niet meer om de reizigers gerust te stellen. Eerst bracht een enkeling 'covid' naar Europa en daarna wereldwijd. Gaan we nu een 'hantavirus' epidemie meemaken? Hopelijk niet, want terug een bubbel vormen, met een masker lopen en 'blijf in uw kot' als slogan, is niet zo plezant. De mens die een wereldburger is, is niet altijd even gezond. Tot morgen 

Prachtig weer voor al degenen die deelnemen aan de Belgian Coast Walk, ondertussen de 7e editie al. Een 15.000 sportievelingen hebben zich ingeschreven en aangemeld om één van de 5 afstanden (80-60-42-25-10 km) af te leggen. Ditmaal is de startplaats Knokke-Heist en eindpunt De Panne. Kennissen (dochter van vroegere collega) zijn in Middelkerke gestart om de 25 km af te leggen. Dat zijn fervente wandelaars maar geen fanatiekeingen om de 80 km aan te vatten en te beëindigen. Er zijn genoeg stappers te bespeuren op het strand, de dijk, maar ook gewoon langs de baan. Allemaal met het doel beweging te hebben en de gezonde zeelucht op te snuiven. Van heinde en verre komen ze naar de kust want er zijn maar liefst 20 nationaliteiten genoteerd. Ik zal me wel met mijn bloempotten en hun inhoud bezig houden. Het is zeer aangenaam weer om buiten bezig te zijn. Wat onkruid wieden, want dat groeit als kool. Of ik ook gewone geraniums/pelargoniums ga planten, weet ik nog niet. Het weer blijft zodanig droog met een uitdrogend windje op de koop toe, dat ik bij die eenjarigen iedere dag moet water geven en dat durf ik nogal eens te vergeten.

Speciaal wereldnieuws is er niet, ook geen Belgisch of Vlaams nieuws. Tot morgen

Een drukke week eindigt met een gewone huiselijke activiteit: poetsen. Niet alleen een fris huis kan me gelukkig stemmen, maar ook een titel in de gazet. Vandaag doet die me vergeten dat ik deze week de naam van een zorgvolmachtdrager moest officialiseren. Daardoor moest ik diep nadenken over welke zorgen en specialekes, in geval van mijn onbekwaamheid, ik eiste dat er op schrift werden gesteld. Geen nood, als een vrouw van 104 nog bekwaam is om in haar voituur rond te toeren moet ik er voor ijveren en er naar streven, die ouderdom en die activiteit nog te kunnen verrichten. Dat zàl de bucketlist van mijn leven worden: mezelf vrij en onafhankelijk kunnen bewegenen en met de auto rondtoeren. Ik ga natuurlijk geen grote autoreizen meer maken of me in de files van het binnenland wagen, maar als ik zelf mijn boodschappen kan doen, mijn bloemekes in de tuincentra kan uitzoeken, eens naar Gistel rijden om een noveenkaars bij de H. Godelieve aan te steken, dan is dat ook een plezant uitje. 

8 mei is niet alleen een feest van de Vrede in ons land om het einde van de 2e WO te herdenken, maar ook een persoonlijke herdenkingsdag. In mijn geheugen is deze dag met onuitwisbare inkt gegrifd: mijn Eerste Communie in 1955 en mijn Plechtige Communie in 1960. Al sta ik op geen enkele foto van die dagen te glimlachen of te lachen, toch blijven het speciale belevenissenin mijn leven. De familiefeesten die voor die gebeurtenissen werden gegeven, de afschuwelijke kleren die ik toen moest aandoen en de pijpekrullen waarvoor ik een nacht met ijzers in mijn haar had moeten slapen. 

Aangezien ik deze week nog niet veel heb kunnen lezen en het vandaag een rustige aangename dag is, zal ik deze namiddag mijn schade eens inhalen en buiten op mijn bankske gaan zitten. Ik moet wel een zonnebril opdoen om  de stralen van de zon wat uit mijn ogen te houden of een grote zonnehoed opzetten als ik een leesbril moet opzetten. Voorlopig kan ik het nog stellen met een brilletje van een of ander grootwarenhuis van + 2,5 of 3 om tekst en uitleg te kunnen lezen. Zo, beste luitjes. Tot morgen

Weer een dag dat ik heel laat aan mijn schrijftafel zit. Het is deze week niet anders. Vandaag was er de controle na de catarctoperatie aan mijn linkeroog. Heeft het geholpen om meer zicht te krijgen? Niet echt want die matula is niet echt omkeerbaar. Blijkbaar moet men de 2 ogen een bijna dezelfde behandeling geven om een gunstig resultaat tee hebben. Maar mijn rechteroog werkt goed en voorziet mij van het nodige kijk- en leesplezier. En ik ben met de auto ernaar toegereden, want mijn ogen zijn goed genoeg om het verkeer te zien en me er ongevalvrij tussen te bewegen. Op het einde van de maand nog eens naar de oogarts om te bespreken welk soort glazen er nu het beste in een bril zouden passen om mijn kijk-en leesplezier te vergroten en te vergemakkelijken. Na mijn bezoek aan de notaris, gisteren, heb ik ook intensieve gesprekken gehad met mijn kids over de beslissingen die ik genomen heb als mijn oude dag aan de deur klopt. Ze konden er zich alledrie in vinden en dat stemt me tot tevredenheid. 

Ik ga nu nog wat 'oogdruppeltjes' doen, om mijn ogen vochtig te houden. En dan doe ik mijn ogen even dicht om die goed te laten inwerken. Tot morgen

Of ik nu wil of niet, ik ben geboren met één zekerheid voor het leven dat ik kreeg op deze planeet: het is eindig. Na bijna 78 jaar op deze aardbol te hebben vertoefd, is er de 'eeuwigheid' die op de drempel zal gaan staan. Ik kijk daar niet naar uit, het is hier echt nog plezant om te verblijven. Er wordt mij echter op gewezen dat ik toch al mijn wensen vóór mijn heengaan op papier moet zetten zodat iemand anders mijn laatste wensen in vervulling kan doen gaan, vooral als ik geen 100% zelf meer kan beslissen. Dat moet dan liefst officieel gebeuren, beschreven en onderschreven door een beëdigd ambtenaar, met name een notaris. Natuurlijk is mijn bucketlist niet afgewerkt, maar ik heb toch veel kunnen beleven en doen en ik woon op de plek die voor mij alle rijkdom inhoud. Ik heb echt wel moeten nadenken 'wat' als het dit is, 'wat' als het dat is. Dat zijn echt niet de fijnste momenten om te besteden, nadenken over ziekte, lijden en sterven. Toch moest dat eens gebeuren en dat heb ik deze laatste dagen wel intensief mee bezig geweest. Zelfs met heel veel plezier, omdat ik plots besefte dat ik nog eenmaal in mijn leven mijn kinderen kon zeggen wat ze moeten doen en dat ze dus naar mijn pijpen moeten dansen. Dat gaat gebeuren, ze zijn met 3 en d'er zal geeneen zijn die wil gezegd hebben dat ze niet naar de verlangens van hun moeder willen luisteren en doen wat ze vraagt. Het is plezant dat ik nog eens één keer mijn kinderen naar mij kan doen luisteren en dat ze moeten uitvoeren wat ik nog graag wil hebben. Maar niet getreurd, vandaag is er weer een verjaardag en wel van mijn viervoeter, Raziel. Mijn cherubijntje dat ook 8 hondenbrokjes mag doen verdwijnen in zijn maag. Hij wordt, net als zijn baasje wat ouder, maar ik zal hem wel een mooie oude dag bezorgen in mijn gezelschap. Deze dag eindig ik natuurlijk met een lied van Queen: "Who wants to live forever?". "Me" of "Ik" natuurlijk. Tot morgen

Vandaag is er een kleindochter jarig: 15 prille lentes!!

Zo, mijn tweede oog is ook hersteld!. Vandaag voelt alles zo'n beetje geforceerd aan door die ingreep. Die doet geen pijn maar het is een ongemakkelijke houding doordat je echt letterlijk en figuurlijk vastgekleefd ligt op de behandelingsstoel. Ook de verdoving (oogdruppels) werkt nog na. De oogschelp, geen zeeschelp  wel een hardplastieken exemplaar, heb ik daarjuist afgedaan en zal ze bij het slapengaan er wel terug opkleven. Ze dient voornamelijk om het oog stofvrij te houden en daarom loop ik maar met een zonnebril rond die is toch comfortabeler dan dat gratis (!) medisch beschermingsmiddel. Maar ik ga het bij deze zinnen laten, evenwel niet zonder jullie een mooi gezegde mee te geven: "Zelfs de rosse buurt kan niet zonder Windows". Tot morgen

Ik heb een heel drukke week voor de boeg en niet altijd met plezante bezigheden en afspraken. Vandaag zijn het de minst plezante uurtjes die eraan zitten te komen: cararact operatie aan mijn linkeroog. Het enige ontspannen moment vandaag zal de rit naar de polykliniek zijn met de tram. Dan kan ik de zee nog eens bekijken, de mensen op de tram  eens gadeslaan en de minuten aftellen vooraleer ik een schelp op mijn oog krijg geplakt. Ik heb wel een verkeerd uur doorgegeven dat de mobiele vrijwilligster me aan het centrum mag komen ophalen na de ingreep. Dat is natuurlijk geen ramp maar dat zal er voor zorgen dat ik wel wat later thuis zal zijn. Niettegenstaande ik weet wat de inreep inhoudt en dat  die geen pijn doet alleen een tijdelijk ongemak met zich meebrengt, ben ik toch een beetje zenuwachtig. Ik moet er alleen nog voor zorgen dat de hond alles gedaan heeft en krijgt wat nodig is om de uren dat ik er niet ben gemakkelijk door te komen. Dat vind ik altijd het ergste, de hond alleen laten. Maar ja, er zijn nu eenmaal plaatsen waar een beest absoluut niet welkom is en een operatiezaal is er één van. Het andere onwennige is altijd alleen naar een consultatie te gaan of zoals nu, naar een ingreepje. In de wachtzaal zie je dan al die mensen die gezelschap hebben en op hun spullen passen terwijl je weg bent, terwijl ik dan zit te bedenken waar ik mijn gsm, ID, bankkaart veilig kan bergen terwijl ik half op apegapen lig. De oplossing: ik doe lange sportkousen aan en steek die belangrijke hebbedingskes daar in. Er zijn immers geen kastjes voorzien waarin men deze belangrijke documenten zou kunnen steken terwijl ik bij de oogarts ben in de operatiezaal. Zo, een geluk dat mijn creaativiteit  nog niet aan diggelen gevallen is en dat ik voor elk probleem toch nog een geschikte oplossing kan vinden. Tot morgen

Wie dat er ook cakejes in mijn brievenbus gedropt heeft, van harte bedankt voor deze zoete snack op een natte zondagmorgen. Maar eerst ga ik mijn zondagse boterham vol met muizenstrontjes eten. Dat is natuurlijk een gesmos en daarom haal ik die chocoladen lekkernij voor op de boterham, niet zo dikwijls in huis. Achteraf lijkt het altijd alsof een meute muizen door de keuken trok.

En ja, er is goed nieuws voor walvis Timmy. Die was in het Duitse deel van de Oostzee terecht gekomen en kon daar onmogelijk overleven. Met man en macht en het geld van 2 miljonairs, werd een constructie gemaakt om deze verdwaalde gigant terug naar zijn overlevingshabitat te brengen. Men kon hem ongeschonden terug in de Noordzee brengen zodat hij verder alleen naar de Atlantische Oceaan kon zwemmen, naar zijn familie en vriendjes. Hoelang zou hij nog leven? Hopelijk héél lang zodat hij nog dartel tussen zijn soortgenoten kan leven als er geen harpoen tussen zijn ogen geschoten wordt. De walvisvangst is wel verboden sinds 1986 maar 3 landen kregen een uitzondering voor de commerciële vangst: Japan, Noorwegen en IJsland. Maar er zijn genoeg andere vissers die ook een stukje walvisvlees willen hebben, hun levertraan om de mens aan te sterken en hun 'ambergris' om duur te verkopen in de parfumindustrie. Veel meer inspanningen wordt aan vis Timmy gegeven en geleverd zodat hij zou kunnen overleven. Al die transmigranten, die in een betere wereld willen overleven, krijgen die kansen niet. Ze worden met drones, helicopters en zwaantjes opgespoord. Niet om hun een vrijheid te bezorgen maar in kampen te zetten en briefjes te geven met 'het verzoek het grondgebied' te verlaten en een lunchpakket voor onderweg. Ik begrijp ook wel, dat de ganse wereld niet kan opgevangen worden in West Europa, maar er wordt toch met veel meer ergernis gesproken en geprotesteerd om een libel, een bijtje, een wolf, kikkers enz dan om mensen die in nood zijn en gewoon een menswaardig bestaan vragen. Zelfs voor mijn ogen is er hier een uitdrijving aan de gang en een jacht op ongewenste gasten. De meeuwen die eksters, kauwen, mussen en duiven verdrijven van de daken hier in de omgeving. En dat met veel gekrijs en klapwieken. Ongewenst zijn, is overal te vinden. Niet alleen in de mensen- en dierenwereld, zelfs in de plantenwereld vindt men ongewenst groen. Men noemt dat dan onkruid. Zelfs, al hebben ze de mooiste bloemen zoals de pisbloem, boterbloem, kamille,... Zo, het zal  een kalme zondag worden met waarschijnlijk een leesboek bij de hand. Tot morgen

Het belangrijkste feit op 2 mei is de geboorte en vandaag dus de verjaardag, van mijn tweede kind, een jongen. Vandaag een struise kerel van 52 jaar!!!. Wat wordt hij al wat ouder en ik zeker !!!.Wat gaat de tijd toch snel in een mensenleven.

En.... nu mijn kinderliedje dat in mij opkwam toen ik een plasje water zag op mijn padje: "Twee emmerkes water halen, twee emmerkes pompen, de meisjes op de klompen (crocs), de jongens op een houten been (=  stelt), rij maar door mijn straatje heen. Van je ras ras ras, dans maar vrolijk door de plas....". Het was zo weinig dat de dorst zeker niet gelest is, maar het stof is een beetje weggespoeld van de huidmondjes zodat de bloemekes weer zuurstof kunnen opnemen en zonlicht voor de fotosynthese. Ik  ben niet uitbundig content maar toch een beetje tevreden dat er wat water uit de lucht gevallen is.

De aanslagen in Amerika van 11 september 2001 zijn al 25 jaar geleden. De verantwoordelijke terreurgroep was Al Qaida onder leiding van Osama bin Laden (1957-2011). Deze man werd op deze dag doodgeschoten en kreeg een zeemansgraf om te vermijden dat zijn graf een bedevaartsoord zou worden. Zijn testament bevatte toch wat rariteiten waar hij zijn familie mee opzadelde. Hij had 5 vrouwen en 20 kinderen en bepaalde dat zijn vrouwen geen andere man mochten hebben na zijn dood. Daarenboven verbood hij zijn kinderen toe te treden tot een terreurorganisatie en betuigde zijn spijt tegenover zijn nageslacht dat hij zo  weinig tijd in zijn leven aan hen had besteed. Spijt enn berouw komen na de zonde. 

Het zal wat minder warm worden dan gisteren en tegelijkertijd is er ook wat minder wind. Ik zal wel zien of er nog een plensbuitje komt vandaag, het is altijd welkom maar liefst als ik in mijn bed lig. Tot morgen