zondag

Prachtig weer voor al degenen die deelnemen aan de Belgian Coast Walk, ondertussen de 7e editie al. Een 15.000 sportievelingen hebben zich ingeschreven en aangemeld om één van de 5 afstanden (80-60-42-25-10 km) af te leggen. Ditmaal is de startplaats Knokke-Heist en eindpunt De Panne. Kennissen (dochter van vroegere collega) zijn in Middelkerke gestart om de 25 km af te leggen. Dat zijn fervente wandelaars maar geen fanatiekeingen om de 80 km aan te vatten en te beëindigen. Er zijn genoeg stappers te bespeuren op het strand, de dijk, maar ook gewoon langs de baan. Allemaal met het doel beweging te hebben en de gezonde zeelucht op te snuiven. Van heinde en verre komen ze naar de kust want er zijn maar liefst 20 nationaliteiten genoteerd. Ik zal me wel met mijn bloempotten en hun inhoud bezig houden. Het is zeer aangenaam weer om buiten bezig te zijn. Wat onkruid wieden, want dat groeit als kool. Of ik ook gewone geraniums/pelargoniums ga planten, weet ik nog niet. Het weer blijft zodanig droog met een uitdrogend windje op de koop toe, dat ik bij die eenjarigen iedere dag moet water geven en dat durf ik nogal eens te vergeten.

Speciaal wereldnieuws is er niet, ook geen Belgisch of Vlaams nieuws. Tot morgen

Een drukke week eindigt met een gewone huiselijke activiteit: poetsen. Niet alleen een fris huis kan me gelukkig stemmen, maar ook een titel in de gazet. Vandaag doet die me vergeten dat ik deze week de naam van een zorgvolmachtdrager moest officialiseren. Daardoor moest ik diep nadenken over welke zorgen en specialekes, in geval van mijn onbekwaamheid, ik eiste dat er op schrift werden gesteld. Geen nood, als een vrouw van 104 nog bekwaam is om in haar voituur rond te toeren moet ik er voor ijveren en er naar streven, die ouderdom en die activiteit nog te kunnen verrichten. Dat zàl de bucketlist van mijn leven worden: mezelf vrij en onafhankelijk kunnen bewegenen en met de auto rondtoeren. Ik ga natuurlijk geen grote autoreizen meer maken of me in de files van het binnenland wagen, maar als ik zelf mijn boodschappen kan doen, mijn bloemekes in de tuincentra kan uitzoeken, eens naar Gistel rijden om een noveenkaars bij de H. Godelieve aan te steken, dan is dat ook een plezant uitje. 

8 mei is niet alleen een feest van de Vrede in ons land om het einde van de 2e WO te herdenken, maar ook een persoonlijke herdenkingsdag. In mijn geheugen is deze dag met onuitwisbare inkt gegrifd: mijn Eerste Communie in 1955 en mijn Plechtige Communie in 1960. Al sta ik op geen enkele foto van die dagen te glimlachen of te lachen, toch blijven het speciale belevenissenin mijn leven. De familiefeesten die voor die gebeurtenissen werden gegeven, de afschuwelijke kleren die ik toen moest aandoen en de pijpekrullen waarvoor ik een nacht met ijzers in mijn haar had moeten slapen. 

Aangezien ik deze week nog niet veel heb kunnen lezen en het vandaag een rustige aangename dag is, zal ik deze namiddag mijn schade eens inhalen en buiten op mijn bankske gaan zitten. Ik moet wel een zonnebril opdoen om  de stralen van de zon wat uit mijn ogen te houden of een grote zonnehoed opzetten als ik een leesbril moet opzetten. Voorlopig kan ik het nog stellen met een brilletje van een of ander grootwarenhuis van + 2,5 of 3 om tekst en uitleg te kunnen lezen. Zo, beste luitjes. Tot morgen

Weer een dag dat ik heel laat aan mijn schrijftafel zit. Het is deze week niet anders. Vandaag was er de controle na de catarctoperatie aan mijn linkeroog. Heeft het geholpen om meer zicht te krijgen? Niet echt want die matula is niet echt omkeerbaar. Blijkbaar moet men de 2 ogen een bijna dezelfde behandeling geven om een gunstig resultaat tee hebben. Maar mijn rechteroog werkt goed en voorziet mij van het nodige kijk- en leesplezier. En ik ben met de auto ernaar toegereden, want mijn ogen zijn goed genoeg om het verkeer te zien en me er ongevalvrij tussen te bewegen. Op het einde van de maand nog eens naar de oogarts om te bespreken welk soort glazen er nu het beste in een bril zouden passen om mijn kijk-en leesplezier te vergroten en te vergemakkelijken. Na mijn bezoek aan de notaris, gisteren, heb ik ook intensieve gesprekken gehad met mijn kids over de beslissingen die ik genomen heb als mijn oude dag aan de deur klopt. Ze konden er zich alledrie in vinden en dat stemt me tot tevredenheid. 

Ik ga nu nog wat 'oogdruppeltjes' doen, om mijn ogen vochtig te houden. En dan doe ik mijn ogen even dicht om die goed te laten inwerken. Tot morgen

Of ik nu wil of niet, ik ben geboren met één zekerheid voor het leven dat ik kreeg op deze planeet: het is eindig. Na bijna 78 jaar op deze aardbol te hebben vertoefd, is er de 'eeuwigheid' die op de drempel zal gaan staan. Ik kijk daar niet naar uit, het is hier echt nog plezant om te verblijven. Er wordt mij echter op gewezen dat ik toch al mijn wensen vóór mijn heengaan op papier moet zetten zodat iemand anders mijn laatste wensen in vervulling kan doen gaan, vooral als ik geen 100% zelf meer kan beslissen. Dat moet dan liefst officieel gebeuren, beschreven en onderschreven door een beëdigd ambtenaar, met name een notaris. Natuurlijk is mijn bucketlist niet afgewerkt, maar ik heb toch veel kunnen beleven en doen en ik woon op de plek die voor mij alle rijkdom inhoud. Ik heb echt wel moeten nadenken 'wat' als het dit is, 'wat' als het dat is. Dat zijn echt niet de fijnste momenten om te besteden, nadenken over ziekte, lijden en sterven. Toch moest dat eens gebeuren en dat heb ik deze laatste dagen wel intensief mee bezig geweest. Zelfs met heel veel plezier, omdat ik plots besefte dat ik nog eenmaal in mijn leven mijn kinderen kon zeggen wat ze moeten doen en dat ze dus naar mijn pijpen moeten dansen. Dat gaat gebeuren, ze zijn met 3 en d'er zal geeneen zijn die wil gezegd hebben dat ze niet naar de verlangens van hun moeder willen luisteren en doen wat ze vraagt. Het is plezant dat ik nog eens één keer mijn kinderen naar mij kan doen luisteren en dat ze moeten uitvoeren wat ik nog graag wil hebben. Maar niet getreurd, vandaag is er weer een verjaardag en wel van mijn viervoeter, Raziel. Mijn cherubijntje dat ook 8 hondenbrokjes mag doen verdwijnen in zijn maag. Hij wordt, net als zijn baasje wat ouder, maar ik zal hem wel een mooie oude dag bezorgen in mijn gezelschap. Deze dag eindig ik natuurlijk met een lied van Queen: "Who wants to live forever?". "Me" of "Ik" natuurlijk. Tot morgen

Vandaag is er een kleindochter jarig: 15 prille lentes!!

Zo, mijn tweede oog is ook hersteld!. Vandaag voelt alles zo'n beetje geforceerd aan door die ingreep. Die doet geen pijn maar het is een ongemakkelijke houding doordat je echt letterlijk en figuurlijk vastgekleefd ligt op de behandelingsstoel. Ook de verdoving (oogdruppels) werkt nog na. De oogschelp, geen zeeschelp  wel een hardplastieken exemplaar, heb ik daarjuist afgedaan en zal ze bij het slapengaan er wel terug opkleven. Ze dient voornamelijk om het oog stofvrij te houden en daarom loop ik maar met een zonnebril rond die is toch comfortabeler dan dat gratis (!) medisch beschermingsmiddel. Maar ik ga het bij deze zinnen laten, evenwel niet zonder jullie een mooi gezegde mee te geven: "Zelfs de rosse buurt kan niet zonder Windows". Tot morgen

Ik heb een heel drukke week voor de boeg en niet altijd met plezante bezigheden en afspraken. Vandaag zijn het de minst plezante uurtjes die eraan zitten te komen: cararact operatie aan mijn linkeroog. Het enige ontspannen moment vandaag zal de rit naar de polykliniek zijn met de tram. Dan kan ik de zee nog eens bekijken, de mensen op de tram  eens gadeslaan en de minuten aftellen vooraleer ik een schelp op mijn oog krijg geplakt. Ik heb wel een verkeerd uur doorgegeven dat de mobiele vrijwilligster me aan het centrum mag komen ophalen na de ingreep. Dat is natuurlijk geen ramp maar dat zal er voor zorgen dat ik wel wat later thuis zal zijn. Niettegenstaande ik weet wat de inreep inhoudt en dat  die geen pijn doet alleen een tijdelijk ongemak met zich meebrengt, ben ik toch een beetje zenuwachtig. Ik moet er alleen nog voor zorgen dat de hond alles gedaan heeft en krijgt wat nodig is om de uren dat ik er niet ben gemakkelijk door te komen. Dat vind ik altijd het ergste, de hond alleen laten. Maar ja, er zijn nu eenmaal plaatsen waar een beest absoluut niet welkom is en een operatiezaal is er één van. Het andere onwennige is altijd alleen naar een consultatie te gaan of zoals nu, naar een ingreepje. In de wachtzaal zie je dan al die mensen die gezelschap hebben en op hun spullen passen terwijl je weg bent, terwijl ik dan zit te bedenken waar ik mijn gsm, ID, bankkaart veilig kan bergen terwijl ik half op apegapen lig. De oplossing: ik doe lange sportkousen aan en steek die belangrijke hebbedingskes daar in. Er zijn immers geen kastjes voorzien waarin men deze belangrijke documenten zou kunnen steken terwijl ik bij de oogarts ben in de operatiezaal. Zo, een geluk dat mijn creaativiteit  nog niet aan diggelen gevallen is en dat ik voor elk probleem toch nog een geschikte oplossing kan vinden. Tot morgen

Wie dat er ook cakejes in mijn brievenbus gedropt heeft, van harte bedankt voor deze zoete snack op een natte zondagmorgen. Maar eerst ga ik mijn zondagse boterham vol met muizenstrontjes eten. Dat is natuurlijk een gesmos en daarom haal ik die chocoladen lekkernij voor op de boterham, niet zo dikwijls in huis. Achteraf lijkt het altijd alsof een meute muizen door de keuken trok.

En ja, er is goed nieuws voor walvis Timmy. Die was in het Duitse deel van de Oostzee terecht gekomen en kon daar onmogelijk overleven. Met man en macht en het geld van 2 miljonairs, werd een constructie gemaakt om deze verdwaalde gigant terug naar zijn overlevingshabitat te brengen. Men kon hem ongeschonden terug in de Noordzee brengen zodat hij verder alleen naar de Atlantische Oceaan kon zwemmen, naar zijn familie en vriendjes. Hoelang zou hij nog leven? Hopelijk héél lang zodat hij nog dartel tussen zijn soortgenoten kan leven als er geen harpoen tussen zijn ogen geschoten wordt. De walvisvangst is wel verboden sinds 1986 maar 3 landen kregen een uitzondering voor de commerciële vangst: Japan, Noorwegen en IJsland. Maar er zijn genoeg andere vissers die ook een stukje walvisvlees willen hebben, hun levertraan om de mens aan te sterken en hun 'ambergris' om duur te verkopen in de parfumindustrie. Veel meer inspanningen wordt aan vis Timmy gegeven en geleverd zodat hij zou kunnen overleven. Al die transmigranten, die in een betere wereld willen overleven, krijgen die kansen niet. Ze worden met drones, helicopters en zwaantjes opgespoord. Niet om hun een vrijheid te bezorgen maar in kampen te zetten en briefjes te geven met 'het verzoek het grondgebied' te verlaten en een lunchpakket voor onderweg. Ik begrijp ook wel, dat de ganse wereld niet kan opgevangen worden in West Europa, maar er wordt toch met veel meer ergernis gesproken en geprotesteerd om een libel, een bijtje, een wolf, kikkers enz dan om mensen die in nood zijn en gewoon een menswaardig bestaan vragen. Zelfs voor mijn ogen is er hier een uitdrijving aan de gang en een jacht op ongewenste gasten. De meeuwen die eksters, kauwen, mussen en duiven verdrijven van de daken hier in de omgeving. En dat met veel gekrijs en klapwieken. Ongewenst zijn, is overal te vinden. Niet alleen in de mensen- en dierenwereld, zelfs in de plantenwereld vindt men ongewenst groen. Men noemt dat dan onkruid. Zelfs, al hebben ze de mooiste bloemen zoals de pisbloem, boterbloem, kamille,... Zo, het zal  een kalme zondag worden met waarschijnlijk een leesboek bij de hand. Tot morgen

Het belangrijkste feit op 2 mei is de geboorte en vandaag dus de verjaardag, van mijn tweede kind, een jongen. Vandaag een struise kerel van 52 jaar!!!. Wat wordt hij al wat ouder en ik zeker !!!.Wat gaat de tijd toch snel in een mensenleven.

En.... nu mijn kinderliedje dat in mij opkwam toen ik een plasje water zag op mijn padje: "Twee emmerkes water halen, twee emmerkes pompen, de meisjes op de klompen (crocs), de jongens op een houten been (=  stelt), rij maar door mijn straatje heen. Van je ras ras ras, dans maar vrolijk door de plas....". Het was zo weinig dat de dorst zeker niet gelest is, maar het stof is een beetje weggespoeld van de huidmondjes zodat de bloemekes weer zuurstof kunnen opnemen en zonlicht voor de fotosynthese. Ik  ben niet uitbundig content maar toch een beetje tevreden dat er wat water uit de lucht gevallen is.

De aanslagen in Amerika van 11 september 2001 zijn al 25 jaar geleden. De verantwoordelijke terreurgroep was Al Qaida onder leiding van Osama bin Laden (1957-2011). Deze man werd op deze dag doodgeschoten en kreeg een zeemansgraf om te vermijden dat zijn graf een bedevaartsoord zou worden. Zijn testament bevatte toch wat rariteiten waar hij zijn familie mee opzadelde. Hij had 5 vrouwen en 20 kinderen en bepaalde dat zijn vrouwen geen andere man mochten hebben na zijn dood. Daarenboven verbood hij zijn kinderen toe te treden tot een terreurorganisatie en betuigde zijn spijt tegenover zijn nageslacht dat hij zo  weinig tijd in zijn leven aan hen had besteed. Spijt enn berouw komen na de zonde. 

Het zal wat minder warm worden dan gisteren en tegelijkertijd is er ook wat minder wind. Ik zal wel zien of er nog een plensbuitje komt vandaag, het is altijd welkom maar liefst als ik in mijn bed lig. Tot morgen 

Dag van de Arbeid. Maar bij mij zal er niet gearbeid worden. Het is veel te mooi weer om lichaamlijke inspanningen te doen en mijn handen uit de mouwen te steken. Dat zal ik doen als ik straks buiten zit om op mijn armen ook dat winterse wit te doen verdwijnen. Mijn armen zijn al lang genoeg verstoken gebleven van de zonnestralen en verdienen ook een méér dan gezonde aanblik. Om mijn benen aan het zonlicht bloot te stellen is de oostenwind nog iets te fel aanwezig en op straat loop ik toch niet meer met korte rokjes en shorts rond. Dat is enkel nog een aanblik die ik de hond gun. Dat melkwit met bloemekes mag blijven. Kort gezegd is het in de volksmond het 'Feest van de Socialisten'. Omdat de katholieken er een rooms tintje aan wilden geven werd in 1955 nog rap een feestdag ingevoerd, zodat niet alleen Rerum Novarum een feestdag was voor de katholieke arbeider, maar ook op 1 mei: Heilige Jozef Arbeider. Dat heeft nooit een succes gekend. Maar over de socialisten gesproken. Dat zijn enkel nog de arbeiders en andere werknemers, want hun leiders of bazen noem ik gewoonweg 'salon socialisten'. Die treden niet meer op voor de werkmens, enkel nog in naam, maar voor het etablishment waar ze zelf al lang toe behoren en alleen nog met lippendienst de werkende bevolking aanspreken. Positief komen de 'Vooruit' leiders ook niet meer in het nieuws enkel nog met slogans over de rijkentaks en op de eerste rij bij een optocht. Waarschijnlijk 'willens nillens' en 'tegen heug en meug'. Genoeg over deze zonnige vrije dag voor iedereen. Er is ook een andere verjaardag te vieren, nl van onze grootste Vlaamse dichter, Guido Gezelle (1830-1899). Zijn bekendste zinnen: 'k hoorde zo geirne de veugelkes schufelen. Nog bekender is natuurlijk  "O 't ruischen van het ranke riet". Een zin die wereldberoemd werd in de Lage Landen door het lied van Toon Hermans (1916-2000): "Wat ruist er in het struikgewas?". Er is op die vraag nog nooit een antwoord gekomen en er zal nooit een antwoord op gegeven worden !!!. 

Zo, de maand mei is goed ingezet, met nu al 16°C. Maar het is kurkedroog en er zijn weeral planten die het lastig krijgen door de uitdrogende wind. Een regenbui zou eens goed doen om alles eens van water te voorzien en het stof eens weg te nemen. Tot dan zal het redden zijn wat te redden valt met een gieter vol water. Bomen en struiken van water voorzien is bijna onmogelijk. Voor mij en de andere mensen is dit een heerlijke tijd om onze voorraad Vit A & D op te nemen, zodat we ziektes de baas kunnen blijven, zowel zomer als winter. Tot morgen

Tussen twee activiteiten door (poetsen en winkelen) toch nog vlug een beetje mijn laatste bedenkingen noteren. Niet dat ik iets speciaals bedacht heb, want de wereld draait toch maar door en door, of ik er nu bedenkingen bij heb of niet. Wel is er goed nieuws uit de familiekring gekomen: mijn neef mag waarschijnlijk, na 6 weken op intensive care, volgende week naar een gewone ziekenhuiskamer verhuizen. Het herstel is langzaam maar zeker ingezet. Voor de rest is  er niets te melden dat niemand al weet. Het is zonnig en zeer winderig weer, zodanig zelfs dat ik mijn parasol niet kan opzetten en het met een zonnehoed moet stellen om me tegen de felle stralen te beschermen. De luchtoefeningen van ons defensieleger zijn ook afgerond, en het zal weer rustig buiten vertoeven zijn. Dus my dear folks, thats the end of my speech today. Tot morgen

Zo, goeie morgen allemaal!. Iedereen is wellicht tevreden met dit zonnige winderige weer, behalve de bloemen en planten. Die vergaan bijna van de dorst. Er zit wel een regenzone dichterbij te schuiven maar dat zal nog ettelijke dagen duren vooraleer die haar hemelwater zal lossen. Het is echt wel genieten om buiten te zitten, wel een beschut plaatsje zoeken voor de straffe wind die uit het noordoosten komt. Ik heb gisterenavond nog wat verder kennisgemaakt met de nieuwe tv-box vooral met het gebruik van het nieuwe kaske en de cursor. Uiteindelijk, na veel missers, weet ik nu bijna voor 100% zeker hoe ik programma's, afleveringen enz moet verwijderen en opnemen. Ondertussen heb ik er een paar per ongeluk uit mijn bestand gewist en moet ik weer nauwkeurig de tv-programma's bekijken in de krant. Ik ben altijd te ongeduldig en denk dat ik alles direct kan zonder er eens goed naar te kijken of de richtlijnen te lezen. Ik ben zo iemand van direct doen en dan de lezen hoe ik het moest doen. Ik heb me gisterenavond ook nog wat beziggehouden om mooie humoristische muzikale filmpkes te vinden en ik heb er verdorie nog een plezant opvoedkundig liedje bij gevonden ook. Het Noorse duo, gebroeders Ylvis, genre Kommil Foo, weigeren deel te nemen aan het Eurovisie Songfestival zolang Israël ook mag meedoen aan die wedstrijd. Maar ze zijn zeer gekend in Noorwegen en hebben een prachtig educatief eenvoudig muzikaal nummer geschreven om de 193 onafhankelijke landen te onthouden, "Nations of the World". Grandioos gebracht en de moeite van het beluisteren waard. Het zou plezant zijn om dat in de lessen aardrijkskunde te gebruiken om op een aangename manier het lappendeken van de wereld te leren kennen. Is er voor de rest iets te vermelden dat de moeite waard is? Ja, ik heb geen enkel spelleke tot een goed einde gebracht: geen filippine, geen Beter Engels, Duits, Frans of Nederlands, geen wordl 5 of 6. Er zijn dagen dat er nevelen zijn in mijn brein, vooral als mijn vensters ook al wat nevelig zijn. Verder: King Charles die een charme bezoek aan zijn voormalige kolonie brengt en die ontvangen wordt met alle égards die een vorst en zijn gemalin moeten krijgen. Verder is er onze federale minister van defensie die ook in de USA aanwezig is en vereerd werd met een interview op CNN en zijn visie op de Navo-USA-Europa en België mocht zeggen. Als ik nog iets vergeten ben vandaag, zal ik het morgen wel zeggen. Tot morgen

Start van een zeer winderige dag. Toen ik aan mijn desk met pc ging zitten om mijn blog te beginnen had ik wel goesting om eens goed te lachen en te gniffelen. Aangezien ik recente ontdekkingen heb gedaan van humoristische sketches met klassieke muziek moest ik niet lang zoeken om een glimlach op mijn gezicht te krijgen. Ik begon met een Caroll Burnett Show te bekijken, met de uitbeelding van 'Weirdest Orchestra'. Echt goed om te zien en met verbazing kijken naar de timing van the performance. In die shows zijn er prachtige optredens en toneeltjes te zien. Ik kreeg nog meer smile on my face als ik naar de Victor Borge en Anton Komba's  uitvoering van Vittorio Monti (1868-1922)'s "Czardas" keek en luisterde. Maar het meest leuke was toen ik naar Victor Borge's "Opera" luisterde en keek. Mijn dag is met een lach begonnen en het is al gelijk hoe ik die gekregen heb, ik heb er van genoten. Voor de rest zal het een doodgewone dinsdag zijn, wel met veel lawaai van ons leger. Defensie is met zijn F16's hier aan het oefenen, om in tijden van nood, onze piloten weten hoe onze 65km lange kust er uit ziet vanop grote en gemiddelde hoogte. Maar zoals iedereen weet is een straaljager een luidruchtige vogel, zeker als daar tussenin ook nog eens de gewone lijnvluchten vliegen om te landen in de luchthaven van Ostend-Bruges. Een dag vol leven in de lucht dat ik hier beneden ook hoor.

Ik heb gisteren gekeken naar "Oranje Boven", de viering van de 59e verjaardag van de koning. Ditmaal waren de feestklokken te horen vanuit Friesland. Ik ben niet Oranje gezind, maar ik kijk graag naar de kledij van prinsen en prinsessen. Het is altijd met een Belgisch tintje, van Huize Nathan, dat de dames zich laten bewonderen en vooral Maxima heeft behoefte aan die bewondering. De rest van het gezelschap loopt er voor spek en bonen bij.

Natuurlijk is droog en zonnig weer zeer plezant, maar de aarde is hier kurkdroog geworden. Het verbaasd me niks dat al opgeroepen wordt om zuinig met water om te springen en voorzichtig met vuur te zijn in de duinen om branden te vermijden. Ik heb niet al té veel potplanten staan, dat is best overzichtbaar om water te geven, maar ik zie dat sommige van mijn struiken en bomen het al knap lastig hebben met de droogte. Ze zijn nog niet allemaal herstelt van de vorige droge zomers en ze moeten het nu weeral stellen met af en toe een druppeltje hemelwater. Vanaavond zal ik weer rondgaan met water want overdag zorgt de zon en de wind ervoor dat alles heel snel weer opgedroogd is. Tot morgen

With a little help from my friends, is mijn tv aansluiting met de nieuwe tv-box volledig in orde gekomen. "That's what friends are for" zingt Dionne Warwick. Alles is in orde gekomen en dus kan ik met volle goesting in ideale omstandigheden naar al de programma's kijken die ik wil zien, zelfs de 'Max' is nu een vast waarde geworden in het tv-schema. En wat nu? Wel, nu had ik gisterenavond echt geen goesting om naar een programma te kijken. Wel bleef het beeld aanstaan en een geroezemoes op de achtergrond, maar ik zat meer te tokkelen op mijn GSM en wel op 'instagram'. Uiteindelijk weten die mediamensen die men nooit ziet of hoort, welke beelden en filmkes en video's ze mogen posten en waar je naar gaat kijken. Soms is dat een vloek, maar ook soms een zegen. Zo krijg ik uiteindelijk wel eens stukken van series of optredens van lang vervlogen tijden te zien en te horen, waar ik kan van genieten of eens zalig kan om lachen en om een of andere reden al lang vergeten ben. En zo kwam ik gisteren weer de humoristische pianovituoos tegen die me het laatste uur van de dag een gigantische lachbui bezorgde. Nu noemt men dat onschadelijk en onschuldig amusement, zonder woorden en dat is het ook. Sommige optredens van comedians verdienen het af en toe eens terug uitgezonden te worden. Ik heb gisterenavond gegniffeld met de optredens van Victor Borge (1909-2000) en deze morgen al geluisterd en op pc gekeken naar een optreden. Het is amusement met klassieke pianomuziek als aangever. Uiteindelijk kunnen die shownummers alleen maar gebracht worden als de pianist een virtuoos is. Het is zo'n beetje vergelijkbaar met de mannen van "Les Ballets Trocadero de Monaco". Allemaal topballerino's die het genre toegankelijk maakt voor iedereen door er een humorstische draai aan te geven. Dat is voor mij op en top ontspanning, zeker vóór het slapen gaan. Christel de Laat is ook zo'n cabaretière die ik op instagram regelmatig eens kan zien en ook op mijn pc zet om eens een hele show te bekijken. 

Voor de rest, ik heb Luik-Bastenaken-Luik in verkorte versie bekeken, want ik had wat babbelbezoek. Kort gezegd, de beste heeft gewonnen en een nieuwe snelle man biedt zich aan. De oude garde tegenover de nieuwe lichting de volgende maanden. Het zal best nog spannend worden op koersniveau. Meer heb ik niet te vertellen op deze maandagmorgen. Tot morgen

Goed geslapen en vroeg uit de veren!. Het is nog wat frisjes maar het zal opnieuw een zonnige zonovergoten dag worden. Daar kan men er nooit genoeg van hebben. Het nadeel is dat ik weer met mijn gieter, gevuld met water, de bloemekes water moet geven. Het is hier kurkendroog en dat zal, naar het zich laat aanzien, niet rap veranderen. Ik heb een beetje schrik van die droogte want er zijn veel planten die met moeite de droge zomer en de droge winter van '25 hebben doorstaan en die kijken weeral tegen een watertekort aan. De ribesstruik was de helft met dode takken gevulde en in de japanse kerselaar staan er ook veel kale takken. Gisteren heeft de tuinman al een deel verwijderd zodat die weer gezond ogen, al is natuurlijk de vraag, is dat wel juist? De tijd zal het uitwijzen. En gisteren heb ik dan mijn nieuwe tv-box geïnstalleerd. Perfect heb ik het niet gedaan want ik heb mijn oude kaske nog nodig om het scherm te doen starten. Het zal weer uitzoeken zijn om 'hoe' correct die nieuwe box te installeren en gebruiken. Het is nog wat uitzoeken en dat zal overdag moeten gebeuren, zodat ik 's avonds toch wat beeld en klank heb. Volgens Proximus was mijn box té oud en aan vervanging toe, niettegenstaande ik nooit enige veroudering heb vastgessteld bij het kijken naar een programma. Het pakske werd gratis geleverd geleverd door Bpost. In  Vlaanderen is er vooralsnog geen staking van deze firma. De oude box moet ik naar het containerpark brengen, want die nemen ze niet terug. 

Was of werd er een aanslag beraamd op Trump? In ieder geval is er wel iemand aangehouden die daarvoor in aanmerking kwam. Hij zal er wel weer een heel  gedoe rond maken en zeggen dat de goddelijke voorzienigheid nog niet overtuigd was dat zijn tijd hier op aarde voorbij was. Maar de snoodaard zijn leven zal hier niet glamoureus en gemakkelijk meer zijn. 

De 'ten miles' worden gelopen in Antwerpen met ± 40.000 lopers, joggers en snelwandelaars. Daarvoor wordt de stad weer afgesloten voor alle verkeer al zal niemand merken dat ze afgesloten is omdat er toch al geen binnenkomen meer aan is, door al de geplande werken. Voor de mensen is er geen geld, voor de nieuwe straatstenen wel, want bestaande mankementen worden ook niet gerepareerd. Dit evenement zegt me eigenlijk niet zoveel omdat ik nooit van lopen en lopers gehouden heb. Wat me meer aanspreekt is 'La Doyenne', de oudste wielerkoers van de wereld: Luik-Bastenaken-Luik. Deze koers is al georganiseerd sinds 1892 en er moet wat meer afstand te overbrugd worden dan de 'ten miles', 275 km  in een glooiend en bergachtig landschap. Moge de beste winnen, maar liefst geen Remco. Tot morgen

Eerste dag van een zomers lenteweekend. Hoelang gaan we nog van weekends kunnen spreken?Als we luisteren naar de eigenaars van grootwarenhuizen en andere privé-ondernemingen mag er geen vrije zaterdag of zondag bestaan. Een week zal omschreven worden als 7 werkdagen en moesten al die bazen van de grote concerns het voor het zeggen hebben, zouden er nog 7 nachten bij komen om het te spenderen bedrag van de gewone werkmens uit hun zakken te kloppen. Rust is niemand nog gegund in deze hypernerveuze en zenuwslopende tijden. Het is precies van; nu het nog geen oorlog is spendeer jullie spaarcenten maar bij ons in plaats van aan al die overlevingsplaketten die jullie toch niet nodig gaan hebben. Trump probeert de code van de nucleaire installaties te ontfutselen van degene die ze kennen om af en toe eens een bom te kunnen gooien op de landen met hun leiders die het oneens zijn met zijn politiek. Het is een onbetrouwbare oude man geworden, zeker nu zijn populariteit naar de dieperik gaat omwille van de hoge benzineprijzen in de USA. Hoe kan hij dat terug omdraaien om hem 'the greatest president of all' te maken? De  landen die weigeren olie aan hem te bezorgen eens te bombarderen met een atoombommeke. Maar de vrije verlofweekends afschaffen is wel godgeklaagd. Binnnenkort kan er nooit geen gezellig samenzijn met de familie of gemeenschap meer bestaan. Alle dagen zullen werkdagen worden en zullen gezinnen in twee kunnen splitsen. Eeuwen geleden werd er gestaakt en gevochten voor een 8u werkdag, een vrije dag om met het gezin door te brengen en rust te krijgen. Maar de mannen en vrouwen met de privé eilanden, luxe jachts en privé jets, vinden dat er nog meer geld hun richting moet komen en daar moet de 'man van de straat' voor zorgen door te werken en te zweten. Priester Daens (1839-1907) zal terug uit de dood moeten verrijzen om ons uit de nood te helpen en Rerum Novarum, de encycliek van Leo XIII (1810-1903) zou terug in voege moeten treden en geen dode letter meer zijn. 

Ander nieuws komt er van de banksector. Ze hebben opgemerkt dat de mensen iets omzichtiger met hun geld omgaan omdat ze aan hun eigen geld niet meer geraken: geen bankkantoren, té weinig cashpunten, té weinig verrichtingen waar ze ook geld mee verdienen. Er moeten dus wat geldautomaten bijkomen en dus op plaatsen die al beveiligd zijn en waar er daarbij nog voldoende gespendeerd wordt: grootwarenhuizen. Die gaan de functie van bankier overnemen. Hoe moeilijk kan de functie van bankier zijn als er aan de kassa, tussen de soep en de patatten over geld kan gesproken worden? Tot morgen

Geen poetshulp gezien vandaag. Dat kan gebeuren als je 4 jonge kinderen hebt en geen mens die het eens wil overnemen. Zieke kinderen is een stadiul dat ik niet meer moe meemaken, gelukkig. Dat is een van de minst plezante tijden van het jonge moederschap. Ik had dus tijd voor wat anders te doen en dat was niet poetsen, al zou ik daat wel hebben moeten doen. Maar zo eens op de radee gaan en tijd te spenderen aan onnozele kleine boodschappen, is eens een goede afwisseling. Met dergelijk prachtig weer, is het een plezier om te gaan winkelen want iedereen wil op luchtige manier van de zon genieten en niet in een winkel. Maar de Euroshop is zo'n grootwarenhuis waar men alles kan vinden behalve etenswaren. Ik had zo van alles wat nodig van kleinigheden en daar hebben ze van alles een redelijke keuze in hun schappen liggen. Volgende maand zijn er 4 kleinkinderen jarig en die krijgen altijd een kaartje dat de postbode levert. Daar vind ik in hun collectie altijd wel iets dat dienstig is voor tieners en jong volwassenen. Mijn haarspellen waren ook aan de sletige kant en dus had ik wat nieuwe exemplaren nodig om mijn lange lokken wat in toom te houden. De oogarts zegde me ook, dat aangepaste glazen pas voor na de laatste controle zal zijn en dat ik met een goedkoop leesbrilleke van 2,5 toekom. Een zonnebril kon ik ook gebruiken want ik loop al 30 jaar met hetzelfde beschermingsglas rond, en daar was een nieuw beschermingsglas ook van gerechtvaardigd. Natuurlijk ook de nodige lintjes voorzien om mijn extra ogen aan mijn hals te laten bengelen als ik ze niet gebruik. Ze hebben er ook 2 rayons dierenvoeding en speeltjes. Ik heb weer mijn lentevoorraad voor de hond ingeslagen en wat snoepjes voor mijn kameraad. Ik heb ook wel eens een nieuwe tuinstoel/ligzetel nodig, maar dat is voor een volgende keer. Daarna nog voor wat voeding zorgen dat te vinden is bij de Colruyt. Ze hebben in de beenhouwerij weer hun koude schotels bereid en ik bracht dan maar de lekkere frisse tonijn met perzik mee. Gisteren moest ik dan wachten op de nieuwe tv-box, gratis aangeboden door Proximus, vandaag stond ik op wacht voor een leverancier van apotheek producten die zonder voorschrift te verkrijgen zijn, zowel voor mens als dier. Zo, alles is weer aangevuld en dan ga ik seffens eens zien of ik die nieuwe tv-box kan aansluiten. En nu als de bliksemschicht met mijn nieuwe attributen, van de zon genieten. Tot morgen

Vandaag geen poetsdag, dat is voor morgen. Maar het waren heel vermoeiende uurtjes, zelfs door niks te doen. Met de tram naar de oogarts omdat ik niet 'zeker' van mijn oog was of ik alles zou zien wat er op de baan gebeurde. Vooral omdat ik om de paar uur moet indruppelen en dat is niet plezant. Vandaag was het marktdag in Middelkerke en Oostende en al meer volk dan anders dat zich wil verplaatsen met het openbaar vervoer, om geen problemen te hebben bij het zoeken van een parking maar ook omdat de tram heel wat goedkoper is dan een stalling voor de auto. Volwassen mensen die op stap gaan en al zeker in het vooruitzicht om wat te kopen  en een koffie met pannekoek te kunnen nuttigen, geven in de tram normaliter een aangenaam geroezemoes. Dit keer was dat een misrekening van mijn kant, want de wagons zaten vol uitgelaten jongeren die op zeeklassen waren in Nieuwpoort en een uitje deden naar Oostende. Een groep Franstaligen van 30 en een troep Nederlandstaligen van 25, die lawaai en plezier maakten voor een heel peloton. Ik had eigenlijk een beetje compassie met de begeleiders, die iedereen in het oog moesten houden, de uitgelaten bende wat kalmeren en zorgen dat iedereen op tijd uitstapte zonder iemand te vergeten of een jas of rugzak te laten liggen. Hezelfde scenario op mijn terugweg. Mijn oren tuiten nog van het geschreeuw, geroep en gejoel. De kinderen konden het eigenlijk niet beter treffen om een weekje aan zee te hebben met de school. Het weer is prima, vol zonneschijn en uitleven op het strand is voor jong en oud, aangenaam. En mijn oog? Wel dat is goed geëvolueerd en de lens ter bescherming van de echte is verwijderd. Ik zie weer helder tenminste door het oog dat al gerepareerd is. Maar ik zie ook dat ik mijn vensters moet kuisen, want die zijn niet meer zo proper en geven gen helder en klaar beeld meer. Dat is ook voor morgen. Nu wacht ik nog op de nieuwe proximus decoder, die ze me gaan toesturen. Er was niets mis mee, maar blijkbaar is hij te oud geworden en aan vervanging toe. Tot morgen

Met de schelp op mijn oog heb ik toch heel goed geslapen. Voor de rest van de dag, het is een pyjamadag, zal ik wel met een zonnebril op mijn neus doorbrengen. Het is mooi blauw weer, maar voorzichtigheid is geboden om geen vuiltje in mijn oog te krijgen. En als ik dan seffens buiten ga zitten, zal het met mijn strohoedje op mijn hoofdje zijn. Mijn parasol heb ik nog niet buiten gehaald, dat is voor een van de volgende weken. Nu zou het toch geen zin hebben, want door de wind (4 à 5 Bft) zou hij wel omver kunnen waaien. Tenandere, deze namiddag is er koers en daar zal ik toch een stukske willen van zien. En over koers gesproken: men gaat ervoor ijveren bij de UNESCO om de kermiskoersen met hun coureurs, pensen, friet en bier, als immatrieel erfgoed, te doen erkennen. Een zéér goed idee, want die koersen rond de kerktoren brengen alle mensen van het dorp bijeen en ook de mensen van nabijgelegen gemeentes en gewoonweg alle liefhebbers van koersen. Tegenwoordig zal men er nog een andere wedstrijd aan koppelen: rollatorkoers !!!. Een speciaal parcours zal er uitgetekend worden om de mensen die een ijzeren steun nodig hebben om vooruit te komen, ook eens terug met vuur over de straatstenen en kasseien te doen bewegen, hotsen en botsen. Natuurlijk met de nodige EHBO-werkers aan de zijkant.

Voor de rest is er niks veranderd. Altijd dezelfde mensen die het goede, middelmatige en slechte nieuws brengen of veroorzaken. Ook bij onze regering is het armoe troef. Bij gebrek aan liquiditeiten, proberen ze ons weer contant geld uit onze portemonnee te slaan, om zonder ons te doen 'panikeren' weliswaar, een noodpakket in huis te laten halen. Zelf samenstellen is niet voldoende, het moet weer aangekocht worden bij officiële verdelers zoals het Rode Kruis. Daarin heeft men dan de keuze voor een 'basic' of een 'uitgebreid' voor een gezin. De prijzen variëren enorm, afhankelijk van waar men de aanschaf doet en wat men erbij wil hebben en de kwaliteit (50-1000€). Ik bedank in ieder geval voor een 'conserve in bokaal van witte bonen in tomatensaus', want dat krijg ik onder geen enkele omstandigheid doorgeslikt. Het enige dat ik niet in huis heb is een noodradio en een dynamo voor de gsm op te laden ( ik heb geen fiets meer). De rest kan ik hier allemaal in mijn huis vinden en dat zal ik eens allemaal bijeensprokkelen en in een rugzak steken. Vooral ook voor de hond is een noodvoorziening belangrijk, die heeft niks aan de Be-Alert roep van de overheid of aan een doos sperziebonen. Daar moet ik ten allen tijde zelf voor zorgen. Tot morgen

De eerste ingreep aan mijn ogen is gedaan. Al bij al viel dat mee. Dat deed geen pijn maar was enorm vermoeiend. Gefixeerd op een zetel werd er duchtig aan mijn oog gewerkt tot er een nieuwe lens gestoken was. De techniek staat tegenwoordig voor niks nog stil. Eenmaal thuis waar mijn trouwe viervoeter op me wachtte, ben ik stanta pede in de zetel in slaap gevallen. Dat onder het toezind oog van de hond want die vond mijn gezicht toch wat veranderd met die plastieken schelp erop. Ik had een goede chauffeuse die me ophaalde en voor mijn poort gezond en wel afzette. Gelukkig dat die dienst van Mobiele Vrijwilligers van de CM bestaat want het zou niet plezant geweest zijn om met de tram terug te keren naar mijn dorp. Zo, dat zit er weeral op voor mijn rechteroog.  Maar vandaag is er nog een uitje: met de hond naar de kapper !!!. Ik zal mijn vertier maar zoeken door in de omgeving te blijven vertoeven. Ik ga niet over en weer gaan, ook geen boodschappen doen (mag niet heffen en bukken vermijden), ik zal ergens een rustig plekje opzoeken ofwel een croqueske gaan eten in een van de vele brasseries op den dijk. En bij mijn neef is een gewone ziekenkamer nog niet aan de orde, maar alles gaat de goede kant uit zowel qua ademhaling als beweging.Tot morgen