vrijdag

Nagedachtenis van de 1e atoombom die in 1945 viel op Hiroshima, met 70.000 doden.

Zo, mijn huisje is weer eens spic & span. Het is in orde gemaakt voor mijn logés van dit weekend. Puffen en zweten zal ik vandaag wel niet doen, het is een fris windje dat voor wat afkoeling zorgt. Zelfs de hond is wat actiever geworden. Hij vond een eitje dat uit de boom was gevallen en heeft dat met smaak verorberd en zo zich van eiwitten en kalk voorzien. Goed voor zijn ouwe poten, zal ik maar zeggen. Het is weer de stilte voor de storm, in dit geval is de 'storm' de hitte die weer op ons gaat afkomen dit weekend. Het is lang geleden dat er zo'n zomer geweest is van veel 'niets' doen omdat het te warm was. Het lichaam kan echt eens die warmte gebruiken en al zeker al mijn oude gewrichten. En dat binnenzitten kan eigenlijk wel van pas komen want ik heb een bananendoos vol met documenten gekregen, netjes geklasseerde copiën, van mijn voorgeslacht, zowel van mijn moeder als mijn vader. Teruggevonden tot in het jaar 800 na Christus. Wat me wel verbaasd is dat ik en mijn broer, de eerste generatie ben, die wegtrekt uit Het Soete Waasland. Mijn groot groot groot.......ouders zijn allemaal onder de kerktoren van de gemeenten Stekene, Sint Pauwels blijven wonen met enkele uitzonderingen naar Sint  Niklaas en andere steden zoals Antwerpen en Brussel. Het zou reiken tot aan Karel De Grote (748-814),waar ik dan een erfgenaam van zou zijn, alzo zou blijken uit de dossiers. Een afstammeling van een keizer, die niet voor niks, de vader van Europa genoemd wordt. En dat is bijna letterlijk te nemen. 6 huwelijken met een uitgebreide kroost, daarnaast 4 bijvrouwen en ontelbare affaires en minaressen. Na zijn dood kon men 18 kinderen tellen en ontelbaren waarvan men het bestaan niet kende. Dus ja, ik heb een keizer als voorvader. Zoals er wellicht velen zijn in Europa. Zijn er eigenschappen die me aan deze verre voorzaat herinneren? Wel, men noemde hem een goedlachse man, met vrolijk gezicht, royaal, gul en joviaal met levendige ogen. Dat zijn toch eigenschappen die ik ook graag de mijne zou noemen. Hoe de onderzoeker tot die conclusie gekomen is, moet blijken uit alle papieren die ik nu gekregen heb en mijn geschiedenis vertellen. Tot morgen

Een heel ander weerbeeld vandaag, warm, bewolkt, plakkerig, 24°C en geen spatje water. Toch is het hier vrij druk aan zee, want de mensen zoeken nog altijd verkoeling door de zeebries op hun lijf en leden te krijgen. En onze burgervader is weer niet tevreden over toeristen en tweede-verblijvers, die durven kritiek op zijn beleid te voeren en geen tolerantie ten opzichte van nachtlawaai van de strandbars hebben. Hij noemt die mensen 'zuurpruimen' als ze die zomerse en uitbundige sfeer niet kunnen smaken. Maar ja, onze vader woont 5km van het lawaai, langs een rustig deel van de vaart en heeft op zijn plek nooit last van lawaai, wandelaars, fietsers en andere toeristen. Alle mensen die op de zeedijk een prachtig en duur  appartement hebben met zicht op zee, zijn de pineut. Volgens onze Jean Marie zou er zelfs een strandbar mogen komen om de kilometer strand van Middelkerke en dat zouden er dus 8 mogen zijn. Wel moeten ze stoppen met lawaai te maken na 21u30 maar ze krijgen allemaal een paar keer een uitzondering voor een optreden of een andere feestelijke gelegenheid. Reken daarbij ook nog eens het lawaai van de avondmarkten, het vuurwerk op het strand, aanwezigheid van radiozenders en luidruchtige feestvierders en ja, dan is de rust op de dijk en omliggende straten ver te zoeken. Het familiestrand is dan even en eigenlijk gedurende meerdere dagen, geen rustig familiestrand meer, eerder één grote kermis en gelagzaal. 

De droogte begint in Europa in bepaalde gebieden toch wel zijn tol te eisen op economisch vlak. De Rijn en de Donau staan bijna droog en zijn niet meer bruikbaar voor handel en cruises. En Antwerpen profiteert er een beetje van. Vooral de riviercruises worden omgeleid naar onze havenstad en zo leren veel Europeanen ook onze gewesten kennen. Veel tevredenheid bij de toeristen eens ze van boord kunnen in onze koekenstad, maar de vaarroute erheen is grijs, kil en eentonig te noemen. Dat vinden ze spijtig en is wat anders dan door de rederijen beloofd werd: de Lorelei horen en zien. Maar Antwerpen zal niet treuren want er wordt door de toeristen toch wat gespendeerd; koekenhandjes, bollekes om te drinken en Elexir d'Anvers goed als geneesmiddel voor alle kwalen.Tot morgen

Weinig volk op straat. Binnen blijven is de boodschap, ook hier aan zee. Bij 29°C valt de warmte als een blok op mijn hoofd als ik buiten kom. Omwille van de hond moet dat toch eens gebeuren, maar beiden zijn rap terug binnen. Het zal pas avond zijn eer we op een deftige manier van de zeelucht kunnen genieten. Er is van alles op teevee, maar of ik de tijdrit van de vrouwen in de Tour Femme ga volgen, denk ik niet. Zeker bij de professionele sporten is meedoen belangrijk om te winnen, vooral als er veel geld mee gemoeid is. Bij de amateursporters is meedoen belangrijker dan winnen, maar die Olympische gedachte geldt niet voor de rensters die vandaag aantreden. En daar wordt alles voor gedaan om toch de snelste tijd en winst te kunnen noteren. Zelfs kunstmatige borstvergrotingen met wielertenues om geen wind te vangen. Al snap ik de aerodynamica niet goed waarom er minder luchtweerstand zou zijn bij een vollere boezem. In ieder geval, moeten de dames hun borsten laten controleren vooraleer op het startpodium te gaan staan. Het nazicht gebeurt door de vrouwelijke commissarissen van dienst, de mannen zullen niet te vertrouwen zijn bij de contole, ze zouden er té veel plezier aan kunnen beleven en de ernst van de zaak over het hoofd zien of  voelen.

De bosbranden blijven het nieuws domineren. Niet alleen woeden die in het zuiden maar nu ook bij onze noorderburen. De massale vlucht van de Marokkanen uit hun land richting een vierkante kilometer Europa in Afrika, noopt tot nader onderzoek. Waarom vluchten plots 80.000 mensen richting Ceuta? Waarom keren er dan dezelfde dag plots zo veel terug naar hun heimat? Waarom zovele doden? De Europese Commissie zal een grondig onderzoek instellen want koosjer is die plotse immigratie van zovele mensen niet te noemen. Niet alleen de Middellandse Zee is een kerkhof voor vele vluchtelingen, ook onze eigenste Noordzee is de begraafplaats voor velen. Ook voor gewone bezoekers en toeristen eist de zee zijn tol. Volwassen die de impact van het koude water op het lichaam niet goed kennen, de verraderlijke onderwaterstromingen en de ouders die nonchalant hun kinderen de zee laten inlopen. Velen vergeten toch wel dat de grote plas, geen zwembad is. 

Het zweet staat me in mijn naad. Wat kan ik daaraan doen? Stoppen met werken, een koele plaats zoeken in de schaduw, veel drinken en luchtige kledij aandoen. Tot morgen

Sport, Pride Parade, dierenleed en de klachten van de groenten-en fruittelers. Dat is het nieuws op de frontpagina van de krant. Binnenin niet te vergeten, het verslag van het grote leed dat de branden in Zuid Europa meebrengen en de overrompeling van de Spaanse stad/enclave in Marokko door de Marokkanen en de terugkeer naar hun heimat. Ja, men kan wel stellen dat het een speciale zomer is met niet zo plezante gebeurtenissen waarin de 'droogte'en 'hitte' wel de belangrijkste zijn met alle gevolgen vandien. De Rijn en de Donau die bijna droog staan en het economische leven een flinke pad in de korf zetten: sluiten van de kerncentrales omwille van gebrek aan koelwater in Hongarije, een dinosaurusskelet dat te zien is alsook talloze schepen en ander gevaarlijk tuig uit de wereldoorlogen dat in de beddingen tevoorschijn komt. Ook op kleinere oppervlaktes zijn de gevolgen van de droogte stilaan zichtbaar aan het worden. Ik denk dat er een vroege herfst voor bomen en struiken zal aanbreken, om van het hooiveld in plaats van het grasperk, niet te spreken. Zo ook bij mij. Gelukkig heb ik nogal wat bloemen in potten staan zodat er wat kleur in de tuin is en ik toch wat van het dure kraantjeswater kan voorzien. Natuurlijk is zo'n warme droge zomer plezant. Ik zie dan ook de mensen van 's morgensvroeg op stap gaan met volle bolderkarren, gevuld met drank, eten, schuppen en plastieken vormpjes, om een dag op het strand door te brengen. Vakantie ten top en ons Noordzeestrand kan gerust concurreren met de zuiderse costa's. Natuurlijk is er één groot obstakel; de weg naar zee!! Dat is een lijdensweg geworden. Men is bij manier van spreken soms rapper in Spanje met het vliegtuig dan hier aan ons mooie Noordzeestrand want er is nog geen lijndienst voorzien in de lucht. Ik moet me niet verplaatsen want ik woon hier en voel me hier goed. In de zomer een beetje mildere temperaturen en in de winter is het wat zachter weer. Tot morgen 

Hoe kort de familie hier ook was, het is altijd even wennen als het hier weer stil is in huis. Ook moet ik wennen aan de lege kast van de zoetigheid. Alles is weer in het geniept binnengespeeld. De vooraad moet ik  weer aanvullen want zaterdag komt de laatste groep van de zee en oma genieten. Mijn kinderen en co, zijn zogezegd geen snoepers, maar alle koekjes en snoepjes zijn weer verdwenen en niet doordat hier kabouters wonen. Er huizen er wel 3 in mijn tuin, omdat ik vind dat dat volkje ook zijn plaats verdient hier ergens te velde. Voor de rest is alles peis en vree in ons land, al kan dat niet van de rest van de wereld gezegd worden. Ondertussen is er wel al een maand van het'grote verlof' gepasseerd. Tot hiertoe heeft iedereen goed kunnen genieten van dat prachtige weer en dat ga ik nu ook doen. Tot morgen                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

De laatste familieleden hebben hun boeltje gepakt om terug te keren naar het warme binnenland. Ik blijf hier achter met de rust, de was en de afwas. Maar het zijn echt wel drukke dagen geweest en niet alles is opgelost geraakt. De digitale meter kon nog niet geplaatst worden want eerst moeten de electriciteitskabels van de pyloon niet via de trossen in de lucht in mijn huis komen maar ondergronds. En daar zal de komende maanden geen tijd voor zijn, om de electriciteitsvoorziening op die manier in mijn huis te brengen. Het heeft een paar uur van de dag gekost van de Fluviusman om tot die vaststelling te komen. Op naar het volgende jaar dus. 

Vandaag is het de 19e verjaardag van een kleindochter, een bloem van een meisje en ze noemt dan ook Fleur. Het verjaardagsfeest zal toch een beetje in mineur verlopen omdat gisteren een jonge scoutsleider zich van het leven heeft benomen en een trein als middel koos. Wat samen met haar verjaardag een grootse fuif moest worden om de kas te spijzen van de scouts, is een beetje op een drama uitgekomen. De solidariteit van de groepen uit de omgeving zijn echt wel lovenswaardig. Ze komen  helpen waar nodig is, het Rode Kruis en slachtofferhulp is ook aanwezig, zodat de jongeren hun verhaal kunnen doen en professionele bijstand krijgen om deze dood te kaderen. 

Nog droevig nieuws, van een ander gehalte: de Middelkerkenaren hebben, dankzij de put in de gemeentelijke financiën, de grootste schuld per persoon te hebben opgebouwd, meer dan 4.000€ per persoon. Dat is geen 'schuld' zegt de burgervader, integendeel dat is rijkdom. Dat kan in zijn ogen zo zijn, maar voor mij is een negatief cijfer in gelijk welke begroting 'schuld'. Tot morgen

Ik sta op wacht, maar niet met mijn voeten in het water van de gracht..... want het is hier kurkdroog. En ja, ik wacht op Fluvius die vandaag de 'digitale meter' komen placeren. Dat tussen '08u00 en 17u00'en dus rekenen ze een ruime marge om me aan huis gekluisterd te houden. Maar die eerste woorden van mijn blog komen uit het gelijknamige liedje van Joop De Knegt (1931-1998) maar bij de Vlamingen vooral gekend door de interpretatie van Bobbejaan Schoepen (1925-2010). Overal te lande is er gisteren wel wat nattigheid vanuit de hemel gekomen, behalve hier aan zee. Elders in Europa kreunen ze ook onder de droogte met veel branden tot gevolg, waar men hier toch van gespaard is gebleven. En over die branden las ik gisteren iets speciaals : als 96% van de branden door mensen is aangestoken, welke rol speelt dan de klimaatverandering in gans dat gegeven? Ik ga hier geen polemiek over ontketenen want ik ben in dat opzicht een complete leek en heb me nog nooit tot de groep van believers of non-believers gewend om daar meer van te weten te komen. De overheid zal me wel dicteren wat ik moet doen en laten om het klimaat dat we hier hebben op zijn plaats te houden en ik volg, als een gedweeë burger, slaafs hun aanbevelingen. Of er vandaag een buitje zal vallen? Ik twijfel daar toch weer een beetje aan. Er is wat westenwind en die jaagt de wolken, die eventueel wat vocht zouden kunnen bevatten, richting binnenland. Maar heel die droogte zorgt voor een gemengd gevoel. Ik ben blij om zonder paraplu of regenjas buiten te kunnen lopen, staan en zitten,maar aan de andere kant zie ik al mijn planten, struiken, bomen, verschrompelen en daar doet mijn hart pijn van. Ik denk dat we misschien zullen evolueren naar de vegetatie van de Afrikaanse landen: geen grasperk en alleen in de tuinen bloempotten met wat bloemen om wat kleur te hebben. Die zijn dan tevrden met af en toe een geut kostbaar kraantjeswater. Zo, nu ga ik nog wat babbelen met mijn gasten en mijn krant lezen. Tot morgen

De branden woeden nog volop in Zuid Europa, met ongelofelijke hete temperaturen en wisselende windvlagen erbij, die het blussen van de branden bijna onmogelijk maken. Velen zijn de wanhoop nabij: de pompiers zijn doodop en de inwoners die hun have en goed verloren zijn zitten er machteloos bij in de opvangcentra. Hier zijn de temperaturen weer draaglijk geworden na de verzengende hitte van gisteren. Na het bezoek aan de notaris ben ik wat rustiger geworden en hebben we de dag met een mosselsouper afgesloten. Vandaag moet ik alleen maar wat boterhammen en een light middagmaal voorzien want mijn gasten gaan een paar toneelvoorstellingen in Oostende bekijken en blijven ter plaatse om het avondmaal te gebruiken tussen de voorstellingen in. Mijn babbel heb ik bij het ontbijt en op de noen al gehad.

En deze namiddag zal ik weer rustig met woeffie doorbrengen. Eens zien welke programma's ik allemaal opgenomen heb en beginnen wissen of bekijken wat er zoal op mijn lijst staat. Tot morgen

Het is hier niet echt stil te noemen. De F16's of de F35's doen hier oefenvluchten boven mijn leefwereld. De F16's zijn de oudste en zijn reeds in dienst sedert 1978. Het zijn wendbare eenmotorige vliegtuigjes, met een lengte van 15m, een hoogte van 5m en een snelheid van 2400km/u. Als je ze dan ziet verschijnen zijn het juist witte meeuwen die evenveel lawaai maken. De vliegtuigen hoor ik een minuutje, de meeuwen een godganse dag. Dat is dan ook weer gezegd. Vandaag op deze bloedhete dag, vergezelt mijn dochter me naar de notaris voor de ondertekening van de 'zorgvolmacht'. Ik voel me door dat document aan de laatste levensfase gekomen. Wat natuurlijk ook effectief zo is, maar je wensen op papier zetten voor die moeilijke periode die er misschien komt, vind ik intriest. "Dat is goed dat je dat doet, zeggen er velen, ik heb dat ook gedaan en je wensen op papier zetten, zorgt dat je gerust bent". Al degenen die me dat zeggen, hebben een partner die sowieso weet wat zijn of haar compagnon nodig heeft als er echte zorg vandoen is. Als alleenstaande zal een groot deel, als ik zorg nodig heb, door onbekenden moeten gebeuren. Hoe kun je in godsnaam je kleinste willetje aan een papier toevertrouwen? Een manier van slapen om maar iets te noemen, de slaapkledij, een venster of een open deur.... Door de vele schandalen en berichten rond de verzorging in de woon-zorgcentra slaat de schrik daarvoor toch een beetje om mijn hart als ik ooit daar beland. Een partner komt wel een paar keer per week kijken hoe het met zijn gezel gaat, van kinderen kun je moeilijk verwachten dat ze iedere dag controleren of alles goed met je gaat en dat je optimale verzorging krijgt. Zo, dat geschreven te hebben lucht me een beetje op. Mijn dochter en schone zoon komen direct en blijven enkele dagen want er is natuurlijk ook 'theater aan zee' in Oostende om te gaan bekijken, het prachtige weer en de garnaalkroketten. Tot morgen

"Wordt juli heet en droog, dan houdt de winter een kwaad betoog". Ik hoop niet dat dát bewaarheid wordt, want de gasprijzen zijn aan het stijgen. Het enige wat men dan nú kan doen, is voldoende warmte, vit A en D, in zijn lichaam op te slagen, om de winter gezond en wel door te komen. De extra hitte dagen komen er weer aan, die ik grotendeels in de schaduw zal beleven. Ik heb echt wel moeite gekregen die warmte te verdragen. Bij de minste activiteit krijg ik wel geen okselvijvers, maar mijn hoofd krijgt het zwaar te verduren: zweetparels en eruit zien als een rijpe tomaat. Dus ja, rustige dagen in het verschiet en zal ik maar naar mijn dochter haar optreden op het middagnieuws kijken en luisteren wat ze te zeggen heeft. Geen nieuws, goed nieuws hier te lande, want alle excellenties nemen hun congé payé, hier of in het buitenland. Maar in vele verloflanden zijn er werkelijk catastrofes aan de gang: bosbranden. En die zijn door het warme weer moeilijk te bestrijden of in te dammen. De natuur ziet af, maar het menselijke leed dat daarmee gepaard gaat is niet te onderschatten. De vakantiegangers kunnen terug naar hun huizen, maar de inwoners moeten in opvangcentra verblijven omdat hun have en goed, door de vlammen is verteerd. En de regen zit er nog niet aan te komen. Ik hoop dat we hier van dergelijke ramp toch gespaard blijven en dat de mensen voorzichtig genoeg zijn met hun barbecues, kampvuren en sigaretten. Tot morgen

Er keert weer rust in mijn huishouden nu de Tour 2026 gedaan is. Geen teevee meer in de namiddag om alles te volgen. Het zal enkel naar het nieuws kijken zijn en dan weer het beeld en de klank uitzetten. Maar de laatste rit was bijna een copy van die van vorig jaar met een andere maar even flamboyante begeesterende winnaar als die van vorig jaar. Wout en Mathieu, vanaf dag één van hun carrière elkaars echte concurenten in het veld en op de weg en toch elkaar iedere zege gunnen van de wedstrijden die ze betwistten. Ik denk dat Wout zat te gniffelen in zijn zetel toen Mathieu de veldslag op Montmartre won, in bijna identieke omstandigheden als hijzelf vorig jaar deed. Het was een pracht Tour, met een verdiende winnaar. En ik heb me vergist bij het aantal zeges van Lance Armstrong. Het waren er inderdaad 7 in plaats van 6 dat ik vermeldde, hierbij de rechtzetting.

De begankenis van honden is weer uitzonderlijk. Ieder baasje zoekt met zijn hondje een streepje gras om aan de behoefte van de hond te voldoen. En als ik buiten de krant zit te lezen omdat het 's morgens me goed doet dat te doen, is mijn rakker ook buiten. Mijn hond is een braaf beest en niet echt een keffer, maar is zeer lawaaierig als een andere hond de straat inloopt en de berm als een openbaar toilet beschouwd. Blaffen, over en weer lopen, tot het baasje en zijn ondergeschikte de straat uit zijn. Ik krijg altijd boze blikken en soms onbeschofte woorden van de hondeneigenaars, maar ik reageer er niet op. Mijn hond is baas op zijn erf en elke passant mag hij luidkeels wegjagen. In het toeristisch hoogseizoen, dat het nu wel is, zie ik 's morgens, 's middags en 's avonds wel een tiental honden passeren die hun plasje en wat meer, hier deponeren. Het is niet te verwonderen dat ik met al die afvalstoffen een vliegenplaag heb. Dat zal nog wel een 14 tal dagen duren dat er veel wandelaars met beestjes passeren. En het heeft nog niet geregend om dat allermaal weg te spoelen. Tenminste, ik kan de éne druppel op een bladje van een struik niet tot 'regen' bombarderen. Alles is en blijft hier kurkdroog. Vanavond weer met de tuinslang de plantjes water geven, niet de gazon, de struiken of het gras maar de bloemen die in potten staan. 

Bon, er is wel wat wind, daarmee is het hier ook maar een 18°C buiten. Maar uit de wind zal het toch zalig vertoeven zijn. Tot morgen

Er is regen voorspeld, maar het ziet er hier niet naar uit dat er veel druppels zullen vallen. Geen nood want de zon zal hier deze namiddag toch wel schijnen in mijn huis. Familiebezoek! De jongste van vier gaat op kamp naar Bredene en dan wordt er van de gelegenheid gebruik gemaakt om even mama en oma te bezoeken. Wel met de nodige wensen voor het avondmaal: wortelpuree en saucissen. Dat is een familie die erop staan om 1X per dag een warme maaltijd te hebben, wat ook het weerbeeld mag zijn. Ik heb me deze morgen dus al op pad begeven om alles in huis te halen wat hun maagjes lusten. Maar zoals altijd vergeet ik dan toch wel iets speciaals mee te brengen dat ze lusten: blikskes cola. Ze zullen dus met water in hun glas tevreden moeten zijn. Hun geliefde melocakes als dessert, heb ik wel meegebracht. 

De branden blijven maar laaien in Zuid Europa. Ook met veel gekwetsten en enorme materiële schade. En het is nog niet gedaan want de hittegolf is niet zinnens op te krassen en het minste vonkje zorgt voor een gigantisch kampvuur dat niet te doven is. 

De laatste dag van de Tour, en de winnaar is al gekend. Hij heeft een paar mooie etappes gewonnen in deze tour en kan nu de 5e zege achter zijn naam zetten. Dat is evenveel als Merckx en Hinault maar nog één minder dan de gediskwalificeerde Lance Armstrong, die dus in feite niks gewonnen heeft. Tot morgen 

Een zomerse zaterdag is begonnen. Nu zijn de temperaturen nog heel aangenaam en geschikt om een deel van mijn weekendkrant buiten te lezen. Een heel klein briesje zorgt voor voldoende natuurlijke airco. In ons leven moeten we altijd met twee woorden spreken want hetgeen vandaag niet nodig is kan morgen onmisbaar genoemd worden. Zeker in tijden van hittegolven. Maar airco is zo'n electriciteitstoestel dat té veel aan electriciteit nodig heeft om te functioneren. En al zeker hier te lande, vind ik zo'n toestel, waar maar voor enkele dagen temperaturen boven de 30°C genoteerd worden en aan zee hoogst uitzonderlijk voorvalt, zo'n aanschaf overbodig. Overdag is het best aangenaam weer als men in de schaduw gaat lopen of zitten en 's nachts heb ik altijd al een goede nachtrust gehad door het koude voetbadje of koude douche (zonder af te drogen) te nemen vooraleer in bed te kruipen. Energie kost al zoveel geld dat ik ze liever besteed aan kunnen eten bereiden, aan het werken van mijn contacten met de buitenwereld: PC, GSM,.....  en zeker en vast het internet voor mijn TV. Vandaag blijf ik binnen zitten want het is dé koninginnenrit in de Tour: van La Bourg-d'Oisan naar Alpe d'Huez. Een ferme bergetappe van 170 km, in een magisch decor van de Alpen. Het wordt weer uitkijken geblazen naar de krachtpatsers van dienst. Wie mag zich met recht en reden op het einde van de dag 'alpenkoning' noemen? 

Voor de rest staat er niet veel nieuws in de krant, tenzij men nieuwsgierig is naar de vakantie-oorden van onze excellenties. Ik kan me best voorstellen dat ze het buitenlnd verkiezen in plaats van onze kust of de Ardennen. De kans dat ze in eigen land ongestoord een pintje kunnen drinken, een wandelingske maken of een museum ongestoord kunnen bezoeken, is quasi nihil. En verlof moet een beetje ongegeneerd kunnen doorgebracht worden zonder storingen of bezoekers die men niet wenst. Mijn verlof vind plaats op 'Place Rondinella' dichtbij de Noordzee, waar het altijd goed vertoeven is. Tot morgen

Gisteren was het een aangename, zonnige dag met 3 kleinkinderen. Oud genoeg om met de auto naar zee te komen en in de file te staan vooraleer aan de kust te geraken. Idem dito 's avonds bij het naar huis rijden door een paar accidenten onderweg. Het was zowel voor hen als voor mij plezant een paar herinneringen op te halen, vooral de legendarische kajaktocht kwam ter sprake. Voor al degenen die ooit een trip naar Middelkerke overwegen is een kajaktochtje naar Leffinge echt een aanrader om tussen de West Vlaamse velden en akkers eens te roeien en onder de brugjes te varen. Garnaalkroketten, ijsjes, bickyburgers hebben tot het nostalgische gevoel voor iedereen, bijgedragen. Meteen ondervond ik ook weer waarom ik overdag de dijk mijd: veel volk. Ik was 'avonds wel pompaf door het rondbanjeren in volle zon en dat mijd ik anders als de pest. Maar ja, mijn gasten waren nu eens de baas en niet ik. Het deed me wel plezier dat ik hen de interesse voor de Tour in vervlogen jaren heb bijgebracht. In deze tijd van het jaar is dat een ideaal onderwerp om over te palaveren met 20 jarigen. Overigens zijn het ook sportievelingen: 2 basketters en 1 voetballer. 

De krant. Deze morgen vroeg ik me werkelijk af of ik oud werd, niet meer bij de tijd ben of de nieuwe woorden niet meer kan volgen. Het optreden van Straat zorgt weer voor controverse en dat al een week lang. Ik kan het niet negeren vooral als de titel in de krant voor mij bijna onverstaanbaar is en de aandacht erop vestigd. Het begon op p11; "Na de manosfeer, de mannenhaat". De laatste dagen is weer heel die problematiek ontstaan door het gezegde/lied van Sophie Straat, die op de Gentse Feesten riep: Alle witte mannen naar achteren. Het regende klachten op sociale media. Volgens Unia geen discriminatie en volgens Bieke Purnelle, van RoSa vzw (rol en samenleving), geen mannenhaat. Dan volgt er een zin waar ik echt eerst een studie van woord voor woord moest doen om te begrijpen waar Bieke het over heeft: We leven in een tijdperk van hypermasculiniteit, met machistisch leiderschap en de manosfeer als symtomen. Genderhistoricus van UGent, Jonas Roelens, gebruikt een beetje meer verstaanbare taal met de volgende zin: ook al hebben we op het vlak van gelijkheid veel gerealiseerd, het mannelijke blijft de norm in onze maatschappij. Kort gezegd, veel papier en woorden verbruikt voor hetgeen we al lang wisten: vrouwen en mannen zijn niet gelijk op geen enkel vlak. Als vrouw zijn we fysiek anders dan de man maar dat zou  ons niet mogen discrimineren op finacieel, maatschappelijk, sociaal, intellectueel vlak. Emancipatie is nog lang geen feit. en gezien mijn leeftijd, ga ik daar niet meer voor op de barricades staan. Dát is nu eens de plicht van de jongere generatie. Tot morgen

Ik ben een 'nieuwsgierig aagje' vandaag. Voor de eerste maal komen kleinkinderen, zonder ouders, eens een dag spenderen met de oma!!. Of het er nu 1, 2 of 3 zijn die langskomen zal ik wel merken als ze rond de middag arriveren. En dat het geen kleintjes meer zijn, wordt bewezen doordat ze met de auto komen. Dat zal wel een belevenis worden voor iedereen. Ook voor de hond, want mijn kleindochter had het meterschap voor Raziel opgenomen en dat is toen met een feestje gepaard gegaan: suikerbonen, een kaartje en veel knuffels. In ieder geval zal het buitenshuis gaan eten zijn. Zo op restaurant komen de gesprekken vlot op gang en moet ik niet koken. Nadien dan een wandelingske op de dijk en proeven van de heerlijke ijsjes onderweg. Al is het wel wat frisjes en schakelen we misschien over op een warme Brusselse wafel. Misschien gaan we ook rondneuzen bij JOE fm.

Het begint nu toch stilaan druk te worden hier aan de kust. Het wildparkeren en de overlast hoort daar ook bij. Maar hier rijden sinds een aantal jaren de contoleurs met een radarwagen rond, om de overtreders een flinke gasboete te bezorgen. Ondertussen rijden er al 2 rond, zodat er voor overtreders geen ontkomen meer aan is om een serieuze boete te krijgen. Tot morgen

Zo, de Nationale Feestdag is voor iedereen goed verlopen, zowel voor gezagsdragers, de belangrijkste familie van het land, de sportievelingen en de gewone Belg die mee kon feestvieren en het ook gedaan heeft. Waarom Delphine op een podium moet zitten begrijp ik langs geen kanten. De 'zonde'of beter gezegd de 'misstap' van Albert, vind ik nu niet echt een positieve aanwinst voor de familie Coburg. Ik denk dat ze zelf ook al spijt heeft van haar wil een prinses te willen zijn en daarvoor een proces gevoerd heeft om erkend te worden als lid van die belangrijke familie. Het heeft haar niet gebracht wat ze hoopte: geld, belangrijke uitnodigingen en artistieke erkenning. Waarom zou een instelling of een politicus haar ook een invitatie sturen? Ze vertikt het om ook maar één woord Nederlands of Frans te spreken. Ze is ook niet echt een meerwaarde als prinses al beziet ze zichzelf wel als topontwerpster. Zoals gisteren met haar poederroze asymmetrische jurk. Een statement tegenover de elegantie van de andere dames op de tribune; ik maak zelf wel mijn jurk, ik heb inspiratie genoeg om iets frivools te maken, alleen had ik stof té kort. Ja, ze krijgt dan ook geen werkingstoelage waarop ze gehoopt had, want ik denk niet dat haren Jim veel euro's in het laadje brengt. Zo, en nu heeft elkeen zijn werkzaamheden van dit eerste halve jaar achter de rug en kan de vakantie voor iedereen beginnen, in binnen of in buitenland. 

Al heb ik het soms moeilijk om de namen te onthouden van onze ministers (ze veranderen ook zo rap van functie) soms is er een meevaller van buitenlandse ministers die ik omwille van een associatie wel kan onthouden. De naam van de Hongaarse Eerste Minister die gewoon weergeeft vanwaar hij komt: Péter Magyar want de Hongaren zijn Magyaren. Ook de nieuwe Engelse premier zal ik wel kunnen onthouden: Andy Burnham. Gekookte of gerookte ham, in het Vlaams. Zo gebruik ik voor alles en nog wat van die ezelbrugskes om te onthouden of me terug te herinneren. Ik vind dat zelfs plezant om zo bijvoorbeeld vergeten namen terug te brengen zoals van een meubelmaker uit Sint Niklaas. Al lang overleden en allang geen meubelwinkel meer, maar ik wilde zijn naam terug weten. Wat ik me herinnerde was de straat en dat zijn naam in steen gebeiteld op de gevel stond. Dankzij goochelmaps vond ik de straat en ondanks een andere invulling van het huis, had men waarschijnlijk uit nostalgie die mooi gekapte naam laten staan en wist ik meteen weer wie de vriend van mijn vader was. Mijn dag was goed gemaakt. Tot morgen

Geen drache nationale voorzien op onze Nationale Feestdag. Goed voor alles en iedereen die meedoet aan een van de vele optochten doorheen ons land en dan zeker voor het Nationale Defilé op het Paleizenplein in Brussel. Alle Belgische hoogwaardigheidsbekleders zullen in hun beste outfit aanwezig zijn om het spektakel te bekijken. Ook voor de deelnemers aan de show, is het goed dat het een droge dag blijft omwille van de mooie kledij die dan aangetrokken wordt. Het zou spijtig zijn dat het allemaal doornat zou worden en zijn glans op deze dag verliezen. De natuur zoueigenlijk best wel een 'drache' kunnen gebruiken want de bladeren vallen al van de bomen, allemaal krullend van de dorst. Voordeel is wel dat ik nu, door de droge grond, het 'onkruid' met wortel en al uit de gazon kan verwijderen, zonder moeite. Ik heb nog nooit insecticiden in de tuin gebruikt omwille van de hond en de vele vogels die mijn tuin bezoeken. Dat wil wel zeggen dat er genoeg groen tussen mijn gras staat dat ik er liever niet heb, zoals klavers. Ik heb spijtig genoeg geen grote tuin zodat ik er geen koe, ezel of geit kan laten grazen en kippen zouden geen lang leven beschoren zijn door de aanwezigheid van een fret, marter of ander knaagdier in de omgeving. Dus is het zelf bukken om dat soort groen te verwijderen. Ik bezie dat dan als een gymnastiek oefening; buigen, door de knieën gaan en rechtkomen. Nen mens moet toch soepel blijven, nietwaar? Voor de rest zal het hier een kalme dag blijven. Deze namiddag kijk ik wel naar het Defilé en hopelijk is er een goede commentator aanwezig, die nog wat nationale geschiedenis vertelt dat ik nog niet weet. Tot morgen

Hier een straatje verderop werd er gisteren in het café de voetbalmatch van het jaar uitgezonden. Met alle oh's en ah's vandien in de lucht gesmeten en tot in mijn slaapkamer te horen. Ik bleef wakker liggen in bed, dat is comfortabeler dan in een zetel het einde van de wedstrijd te bekijken. Met de venster open kan ik via de aanwezige fans van het café horen hoe de match evolueert. Ik ben geen voetbalfan en blijf niet op voor het einde van de wedstrijd terwijl ik dacht, ik zal wel horen wie de winnaar is, aan het lied dat in de herberg, aan het einde wordt gezongen. Is het "Eviva España" van Samantha (1948-2023), die geen frank overhield van haar succesnummer of zal ik "Don't Cry for Argentina" horen kwelen?. Het waren de Spanjaarden en Koning Felipe die met de mondiale beker naar Europa keerden. En Messi en de Argentijnen moeten niet huilen voor een verloren wedstrijd. Nieuwe kans binnen 4 jaar en dan met 68 landen. Ik keek niet naar de voetbal, maar ik keek ook niet naar 'Vive Le Velo'. Ik wilde de lofzang op Remco niet horen en al zeker niet zijn eigen oordeel over zoveel kunnen: twee toppers verslaan is niet zo moeilijk als er één uitvalt door een valpartij, en één die geen goesting had om nr zoveel aan zijn naam toe te voegen nadat hij voortijdig uit bed was gelicht om een plasje te maken. Gelukkig is het vandaag rustdag en vallen de euforische beschrijvingen in de krant nogal mee. Morgen is er dan geen krant en blijf ik gespeend van verdere uitlatingen over Remco's kunnen. Het spijt me vreselijk voor al zijn fans, maar ik heb een zekere aversie tegenover deze sportman. 

De mooiste vraag en het speciaalste onderzoek dat ecologen ooit deden, stond vandaag in de krant: vliegen de vogels met plezier?. Via allerlei observaties, die natuurlijk jarenlang duurden is het uiteindelijke antwoord: Ja. Het zou toch maar triestig zijn moesten die altijd maar tegen hun zin in, de wereld verkennen vanuit de hoogte. Nochtans zijn er ook vogels die het beu zijn om te vliegen. De bekendste niet vliegers met andere ontwikkelde vaardigheden is bv de pinguïn, die dankzij hun vleugels razendsnelle zwemmers zijn. De struisvogel is dan weer een hardloper geworden. Maar onder de nietvliegende vogels is er ook de 'domste' vogel te vinden, de kakapo. Door zijn zwaarlijvigheid is hij in de onmogelijkheid nog van de grond te komen, laat staan te vliegen. Regelmatig vergeet hij dat, vooral als hij op een hoogte staat en valt in de ravijnen met alle dodelijke gevolgen vandien. 

Gisteren, noch vandaag is er hemelwater in het verschiet. Gisteren heb ik dan de meest kwetsbare planten in de tuin van kostbaar drinkwater voorzien. Zoals gewoontegetrouw op zondag, mijn planten in de cachepots ook van het nodige vocht voorzien. Alles heeft op tijd en stond mijn speciale aandacht nodig ofwel voor eens op te blinken, eens te kuisen of van plaats te veranderen. Tot morgen

Het is zondag, week 29 is ook weeral gepasseerd. Voor mijzelf was er niks speciaals deze week, wel voor de buren die een bom uit WO II zagen liggen bij graafwerken voor een zwembad. Spijtig genoeg voor de buren en ook voor mij, dat sinds er water in de put is gegoten de warmte verdwenen is. Bij 16°C kan men nog moeilijk spreken over aangenaam plonsweer in openlucht. Enfin, de piscine is klaar om te gebruiken bij een volgende hittegolf. Ik denk niet dat er al warm  water voorzien is om het aangenaam te maken om in te plonzen bij fris weer. Tenzij mijn buren een beetje ijsberen zijn, zullen ze mooi aan de zijkant van het bad van hun investering genieten met pootje baden. De wind komt voornamelijk uit het noordwesten en dat is niet echt een aangenaam tochtgat. Daardoor is het wel weer mogelijk om op mijn bank te gaan zitten en de parasol open te doen. In ieder geval moet ik vandaag geen schaduw op te zoeken, het is normaal Belgisch droog zomerweer. Deze morgen zijn er wonder boven wonder, 10 heerlijke waterdruppels uit de lucht gevallen, maar dat brengt geen soelaas aan de grote dorst van bloemen, planten, struiken en bovenal van de bomen. Het was zelfs niet voldoende om het stof te verwijderen. Blussen durf ik in die context niet gebruiken want dat moet gebeuren bij onze zuiderburen die niet weten waar eerst met hun waterslangen en blusvliegtuigen naar toe moeten. 

Net op tijd, vóór het zomerreces, zijn de regeringen het eens geworden over de laatste wetsvoorstellen, waar het belangrijkste is dat de vaders ook een extra 5 dagen geboorteverlof krijgen. Net op tijd ook zijn de onderhandelaars van good old Antwerpse voetbalploeg, klaar met alle punten, komma's en bedragen in te vullen om van eigenaar te veranderen en er voor te zorgen dat Wouter toch zijn voetbalploeg in handen heeft. Hetgeen niet lukte bij paars-wit kan nu wel bij rood-wit, grote baas zijn. Vandaag is er ook nog het sluitstuk van de wereldbeker voetbal in New York. Dat zal een Spaans onderonsje worden. Tot slot is er deze namiddag nog een prachtige bergetappe. In de Vogezen/Elzas, waar de Tour niet zo vaak passeert. En eerst nog wat buiten met hondje-lief, vooraleer aan de buis gekluisteerd te worden. Tot morgen