Archief

De ochtend belooft weer weinig goeds. Het is deze nacht beginnen regenen en dat doet het nog steeds. Vandaag staat een eerder korte rit op het programma langs de vallei van de ‘Yonne’ en het ‘Canal du Nivernais’.

Zo goed als mogelijk beschermd tegen de regen vertrekken we om 10u uit ‘Auxerre’. Amper voorbij de buitenstad rijden we al naast de mooie, brede ‘Yonne’-rivier. Eerst nog langs de D163 en wat later op een vrij recent aangelegd ‘jaagpad’ dat hier en daar onderbroken is door enkele tientallen meter grind. Het rijden zelf is comfortabel. Aan de talloze sluizen gaat een klein, pittig klimmetje vooraf, gevolgd door grind en zand ter hoogte van de sluiswoning. Meestal heeft dat niet zoveel te betekenen maar met dit regenweer is het altijd even opletten. Wat op papier één van de mooiste ritten moest worden is zo goed als bijna letterlijk in het water gevallen. Een tikje zon, geen wind…

Het zijn met momenten echte plensbuien die op onze donder vallen. We houden even halt voor een broedende zwaan en steken net na ‘Cravant’ de splitsende waterweg over. Van hieraf volgen we het ‘Canal du Nivernais’ dat begin de 19^e eeuw werd aangelegd en de verbinding betekende tussen de ‘Loire’ en de ‘Seine’. De wind is ondertussen nijdig op komen zetten.

Mijn beentjes doen het relatief goed. Het is echt prachtig fietsen. We passeren de ‘Rochers du Saussois’, steile kalkformaties als een steile wand langs de route lopen. In ‘Châtel-Censoir’ verlaten we het vlakke pad en volgen de borden ‘Vézelay’. Het is nog 16 km klimmen, eerst een wat zwakke aanloop van 7 km en vanaf ‘Asnières’ gaat het steeds steiler tot een kilometertje voor de drukke D951.

Het blijft nu regenen, alles is doorweekt, we hebben nauwelijks gestopt en meer dan een reepje krachtvoer hebben we nog niet gegeten. In de verte ligt ‘Vézelay’, nog even!

Een haarspeld of drie en we zijn aan de wortels van de stad. Er volgt een steile knik tot aan de Ste Madeleine, een romaanse kathedraal uit de 12^e eeuw. De smalle hoofdstraat gaat echt enorm steil omhoog waardoor zwaarbepakte fietsers en wandelaars hun ballast beter eerst op de camping of B&B kunnen achterlaten.

Ik schakel op het grootste tandwiel achter en duw me tot op het kerkplein, zwoegend, zwetend en oppassend voor de horde toeristen die dat gefiets maar niets vinden en je scheelogend aanstaren. Thierry is er net voor mij en we beginnen, voor de koude toeslaat, te zoeken naar de stempelmadam, niks natuurlijk, middagpauze…

We dalen af als de besten en hebben al de moeite van de wereld om de toeristen niet weg te maaien. De camping ligt een kilometertje verder. De 3 motorhomes hebben zich op de harde grindweggetjes gezet, bang om vast te rijden op de graspercelen. Het is pompen of verzuipen op de camping! De ene na de andere camper rijdt onherroepelijk vast bij het betreden van het grasland. Jef en onze dames waren een beetje te geslepen om zich te laten ringeloren.

Bij de douches zijn een 200-tal jongeren verzameld na een sportweekend en duiken het water in….voor ons rest …koud water natuurlijk.

We hebben tijd genoeg! Na het middageten smijt ik mij in de bedstee en heb ongelofelijke deugd van een gigantische uil.

Het is nu 19u, het is nog altijd aan’t regenen, straks de koppen bijeen want voor morgen ziet het er slecht uit en er staat een ritje van bijna 100 km gepland.

Het heeft de hele Godganse nacht geregend. Ik ben er zelfs enkele keren van wakker geworden en dat wil al wat zeggen. Rond 6u is het opgehouden. Een laag wolkendek hangt nu dreigend over ‘Troyes’.

Gezien de lengte van het traject tot ‘Auxerre’ vertrekken we om 9.30u en nemen afscheid van Marina, Monique, Philip en Dirk.

‘Troyes’-stad is mooi, authentiek en verlaten op een zondagmorgen. In de binnenstad kronkelen smalle straatjes langs houten met leem opgevulde, schots en scheve huizen. We stoppen aan de St Pierre kathedraal voor een stempel maar staan voor een gesloten deur. De tijd dat het hier een toeloop was op God’s dag is lang vervlogen tijd. In het verlengde van de kathedraal liggen nog 3 kerken, allemaal gesloten…

De stad op zich is des te mooier. We cruisen langs de honderden etalages en café’s. Alles is nog dicht, op een eenzame voetganger na geen levende ziel.

De weg volgt overwegend rustige wegen en lichte hellingen. De eerste 35 km gaat het bijna permanent omhoog, bijna onzichtbaar behalve op de Garmin. Het landschap biedt weinig afwisseling en verveelt zelfs. Af en toe worden we getrakteerd op een paar druppels, maar we houden het voor de rest droog.

In ‘Ervy-le-Châtel’ hebben we, gezien de mogelijke regenbuien, afgesproken met de motorhomes. Het is altijd meegenomen om de boterhammen op te eten in het comfort van de camper.

We zijn halfweg. De hellingen zijn soms lang, niet overdreven zwaar, maar de hoeveelheid ‘bergop’ begint weer door te wegen. Mijn benen voelen als fietspompen, leeg, de spieren op, niet voldoende hersteld.

Het is al zwaar geweest. Mijn schrik om zonder hoogtemeters aan dit avontuur te beginnen komt uit. Ook het feit dat we de laatste dagen wat langere etappes met flink wat htm’s voorgeschoteld kregen maakt het er niet eenvoudiger op. Bij de minste helling moet ik passen, kom nog moeilijk in het ritme en kan niets anders dan duwend en harkend de top bereiken.

Het ergste van de dagrit zit achteraan en moet nog komen. Thierry zet me enkele kilometers uit de wind, die nu pal op de kop zit. De ‘Bourgogne’ zit er aan te komen, nog even doorbijten!

‘Ligny-le-Châtel’, poort van de Chablis-wijnen. Van de akker- naar de wijnbouw. We beginnen aan de laatste klim die in 4 etages is opgesplitst. Aan de kant van de weg staan reclameborden van ‘Caves’. Hoe aantrekkelijk het ook is, ons doel is ‘Auxerre’ dat nu minder dan 20 km voor ons uit ligt. Het is fameus klimmen. Mijn bilspieren kraken en piepen. Voorbij ‘Lignorelles’ gaat het ietsje bergaf, gevolgd door een korte knik bergop. Het lijkt iets beter te gaan. Ik kan 2 versnellingen omhoog schakelen. Nog 4 km klimmen tot ‘Egriselles’, de brug over de autostrade, het eindpunt van onze calvarie. Eindelijk, het is gelukt!

We duiken de vallei in van de ‘Yonne’ en zien recht voor ons uit, op de tegenhelling, Auxerre liggen, indrukwekkend. We suizen de stad in…

Jef en de vrouwen zijn ondertussen al geïnstalleerd op de lokale Municipal en zijn naar het centrum van ‘Auxerre’ gewandeld. We spreken af aan de kathedraal St Etienne. We halen de stempel bij een wel hele rare koster. Volgens Thierry vliegt ze bij volle maan door de straten van de binnenstad, op haar bezem, ik zou hem nog geloven ook. Ria mag het stempelen in ieder geval niet fotograferen.

We rijden langs de ‘Tour d’Horloge’ en trakteren onszelf op een ‘grote’ café au lait. Het is nog 3 km tot de camping. Het was zeker geen superdag, nog vanwege het terrein waar we door reden, nog vanwege de fysieke conditie.

Wat een zalig gevoel, zon, fluitende vogels, opgewekt, hoe anders is het toch met die enkele graden verschil.

Gezien de lengte van de rit hebben we besloten redelijk op tijd te vertrekken. Hoe anders zou het zijn om droog te vertrekken en misschien wel droog aan te komen, een luxe die we tot nu nog niet gehad hebben!

Onze pas toegekomen vrienden besluiten om met Jef en de vrouwen richting Troyes te rijden, vandaar de fiets op te springen en ons tegemoet te rijden…

Bij het buitenrijden van ‘Châlons-en Champagne’ wacht ons een golvend landschap. Als een lappendeken met vooral gele en groene tinten. We rijden vlotjes en babbelen uren aan één stuk, over de meest uiteenlopende onderwerpen. Het is plezant rijden, we profiteren er beiden van. Thierry heeft wat last van de drukpunten op z’n achterwerk terwijl ik een licht geknaag voel aan de kruisbanden van de rechterknie. Er ligt een pittig klimmetje in ‘Soudé’ waarna we door ‘Poivres’ en het militaire kamp van ‘Mailly’ rijden.

We zijn halfweg. Het is nog steeds zonnig met overwegend de wind schuins achter. Als we iets tegenkomen om de boterhammetjes op te eten, dat zou van pas komen…

Tot daar onze vurige wens…

Niets, niets en nog minder ook!

In ‘Lhuître’ stoppen we dan maar in de schaduw van de kerk. We hebben nog geluk, er staat een aftandse bank waar we ons lunchpakketje kunnen opeten. Ik doe andere kleren aan en een kwartiertje later zijn we alweer op weg.

In ‘St Nabord’ steken we de ‘Aube’ over. Het weer is plakkerig geworden, we houden het niet droog vrees ik. In de verte is van de azuurblauwe hemel geen sprake meer.

‘Daar’ roept Thierry, ‘fietsers, met vieren…’ Malvina, Marina, Dirk en Philip bollen met een gezwind tempo in onze richting. Da’s tof. Er wordt wat gegrapt en gegrold als we allen richting ‘Troyes’ rijden. We vinden een groezelig café, de koffie slecht en koud, maar het kan geen kwaad, we hebben er verdomd goesting in! Een klein halfuurtje later beginnen we aan het laatste stukje tot de camping. De gaskraan wordt voor de verandering wat opengedraaid, het ziet er echt niet zo goed uit. Donkere wolken opeengepakt, klaar om open te barsten. Er wordt echt geknald om het droog te houden, de eerste drup, hopsa, te laat, we hebben er van!

Op de camping hangen vlaggen, Jef, Christiane, Monique en Ria hebben er hun werk van gemaakt. Wat een welkom, echt tof! Spijtig ‘weeral’ van het weer. Toch kunnen we na de douche nog wat buiten zitten en een lekker pintje drinken. Ondanks het feit dat het een relatief vlakke etappe was, hebben we toch weer 600 htm gehad, verspreid over 93 km. Het was lang, maar prettig, en daar zat het weer zeker voor iets tussen. Morgen nog zo’n klepper tot ‘Auxerre’!

‘Varennes’ ontwaakt, het is grijs buiten, hoe kan het ook anders. Tot nu toe is het droog. Jef gaat al vroeg naar de bakker en brengt ovenvers brood en croissants mee. Tenminste één schrale troost…Nauwelijks negen uur en we hebben er weer van; regen en nog niet zo’n klein beetje ook.

De moed zinkt alweer diep weg, ik haat dit. Voor de zevende dag op rij gaan we’t niet droog houden. Onze motorhome is een echte wasserette. Ria doet niets anders dan rijden en de was en plas doen. En, krijg al die kleren maar droog, alles is zo vochtig!

Nog enkele dagen dit weer en ik haak af, dat staat vast, deze morgen had ik al een serieuze snotter- en niesbui en dat zal er niet op beteren. De kilometers hebben me tot op dit moment weinig of niets gedaan maar het weer tackelt me elke dag opnieuw!

Alé, al de rommel aan en mee en wijle weg. We hebben afgesproken om de motorhomes te kruisen na ongeveer 30 km.

Gewoontegetrouw krijgen we meteen een muur voorgeschoteld na het vertrek en vandaag is dat niet anders. Een pittig begin gevolgd door een drietal kilometer tegen 5 à 6%. De regen pletst omhoog, mijn bril dampt weer aan, mijn half natte handschoenen worden nog natter. Van Thierry heb ik andere overlaarsjes gekregen.

We krijgen een tiental kilometer flauw bergaf en rijden door het ‘Bois de la Gruerie’, een bos met geschiedenis. We merken er weinig van.

Stilaan wordt het landschap opener, de regen is drup geworden. De motorhomes halen ons in en rijden naar het RV-punt bij ‘Somme-Boinne’. Als we er een half uurtje later aankomen is het eindelijk opgehouden met regenen.

Thierry en ik eten een hap en ik trek droge kleren aan. Een kwartiertje later vertrekken we terug, profiterend van die enkele opklaring. Het landschap is nu volledig open. In de verte ligt een plattelandsdorp, half verscholen achter hele velden met knalgele koolzaadbloemen contrasterend tegen het biljartgroen van de korenvelden. Schaduwen nestelen zich naast de fietsen, heel even, dan weer heel even. De weg gaat met de regelmaat van de klok op en neer over de eindeloze kleurvakken van de gigantische akkers. In de verte duiken de twee torenspitsen op van ‘L’Epine’. We zijn bijna in ‘Châlons-en-Champagne’.

We zoeken de kortste weg naar de gotische kerk van ‘Notre-Dame-en-Vaux’ en halen onze verdiende stempel. Eens op de camping is het echt zalig. De zon schijnt vollen bak en het is genieten. Alle zorgen verdwenen. Eindelijk kunnen enkele machines draaien en voldoende drogen.

Morgen wordt het weer een zware dobber tot ‘Troyes’. Wat later komen Philip, Monique, Dirk en Marina, allen motorhomevrienden, op de camping toe. Ze hebben speciaal een omweg gemaakt op de weg naar het Noorden om te supporteren, knap hé…

Om 6u ’s morgens is het beginnen regenen, onafgebroken, met momenten als één aanhoudende wolkbreuk. Eigenlijk zie ik het niet zitten om in die drash te vertrekken. Om 9u steken we de koppen bij elkaar. Ik pleit voor een snipperdag maar Thierry weet me te overtuigen, 10°C duidt de thermometer aan, net geen winter.

We stellen half elf voorop om te vertrekken en hopen tevergeefs op beter.

De moed zakt in m’n schoenen als ik de pedalen vastklik.

De laatste 5 km op Belgische bodem zijn er om snel te vergeten. Mijn bril, eigenlijk bedoelt tegen de zon, hangt in een mum van tijd vol met waterdruppels. Diepe plassen liggen verspreid over het wegdek, een stortvloed spettert omhoog, we zijn amper vertrokken en ik voel het water al zo langs mijn benen in m’n schoenen lopen, nog 70 km, we zijn er bijna… Net de Franse grens over wacht ons een fameuze klim. Thierry voelt zich goed en geeft er een lap op, ik haak wat af en moet de helling met nog koude beenspieren enkele versnellingen kleiner bedwingen, maar het lukt wel. De beentjes hebben de inspanningen van de laatste dagen wonderwel verteerd, eigenlijk voelen ze wat moe aan maar geen spatje pijn.

We duiken de vallei van de ‘Thonne’ in maar stoppen eerst aan de mooie kerk van ‘Avioth’. We hadden er afgesproken met de motorhomes. We plaatsen de fietsen tegen de gevel van het gemeentehuis en gaan al op zoek naar ‘de stempel’ van de dag. De bediende heeft echt medelijden met ons.

Het blijft gieten, dit is corvee, van genieten is in de verste verte geen sprake. De weg gaat constant op en neer, geen lange klimmen of afdalingen, maar pittig des te meer. We rijden door ‘Montmédy’, verlaten, geen levende ziel op de baan, alleen 2 zotten op een fiets. Het is nog 30 km tot ‘Dun s/Meuse’, we volgen de D110. Elke kilometer voel ik me minder en minder lekker. De constante regen en het ijskoude gevoel beginnen op het moreel te werken. In ‘Louppy s/Loison’ draai ik de ketting tussen de achterderailleur. Het materiaal heeft het hard te verduren. Alles is doorweekt. Weeral! Ik geraak niet opgewarmd, alles begint bij elke pedaalslag meer en meer pijn te doen, ik krijg honger. Ondanks het voornemen beslissen we om te stoppen in ‘Dun s/Meuse’. Een koffie, droge kleren, handschoenen uitwringen, en sokken, ik kan best mezelf eens uitwringen! Stilaan en na 2 grote ‘café au Lait’ begin ik wat te ontdooien. We kunnen weer een klapke doen tegen elkaar, iets wat de laatste uren nauwelijks kon. Nog een Cola en dan maar weer op weg. De regen is eindelijk overgegaan in gedruppel, na 50 km in dat geklets meer dan welkom. De boekjes van Sweerman beschrijven het landschap nogal door een roze bril. Als er staat ‘matig glooiend’, ga er dan maar van uit dat er pittige hobbels tussenzitten. De heuvelruggen staan vol met gele koolzaadbloemen. In ‘Romagne s/s Montfaucon’ ligt het grootste Amerikaanse kerkhof van Europa, wij rijden rechtdoor, maar Jef en de vrouwen hadden het eerder bezocht. Indrukwekkend, was hun oordeel en je kan er een heel parcours in afleggen met de auto, lees motorhome. In ‘Véry’ ligt weer zo’n hobbel, kort, enkele honderden meter, maar meer dan 15%. We zijn in ‘Varonnes-en-Argonne’. Alles is kletsnat, dan maar direkt onder de douche, minutenlang. We zijn er door, weer een dag dichter bij de zon, hopelijk, want da’s zonder meer het grootste gemis!

Gisteren waren er wat moeilijkheden met het internet en de telefonie. Er bestaan nog streken die uitgesloten zijn van elke vorm van moderne technologie, en een gedeelte van Zuid-België is daar het voorbeeld van.

15 mei, de laatste nacht van de ijsheiligen, als het al een magere troost kan zijn. De sneeuwgrens ligt momenteel op 900m en wij staan op 500m, m.a.w. het is berekoud deze morgen, amper 8°C. Het regent, alles is grijs.

Na het ontbijt wachten we tot na tienen, maar dan houdt het op, we moeten op weg. De etappe wordt beschreven als een overgangsetappe tussen de hoog-Ardennen en het land van de Gaume, zacht golvend, overwegend in dalende lijn, maar het blijft wel 85 km.

Aangegespt en redelijk beschut tegen alle winterse toevalligheden vertrekken we van op de camping richting ‘Bastogne’. Daar hebben we afgesproken met de mth’s.

Na een kilometertje plat staan we al meteen voor een serieuze muur tot in ‘Cetteru’. Koud ontploffen is voor mij echt niet weggelegd. Thierry heeft er weinig last van. Het moet zeker 15% of meer zijn geweest, een verschrikking.

Het is eindelijk opgehouden met regenen. Volgens de kaart rijden we overwegend op een 500 meter hoog plateau, maar het is constant ‘of’ ferm dalen ‘of’ steil klimmen. We doen meer dan een uur over de eerste 15 km. De wind komt pal uit het zuiden, ook dat nog.

Het is permanent zweten om te klimmen of rillen om af te dalen. We riskeren het zelfs niet om te stoppen om een foto te nemen!

Voorbij ‘Bourcy’ vertrekt een nagelnieuw fietspad tot ‘Bastogne’. De oude spoorwegbedding biedt enige beschutting tegen de elementen en we zijn maar wat blij dat we na 30 km, eindelijk in ‘Bastogne’ zijn. Het is er pokkedruk. We vinden vrij makkelijk de motorhomeparking waar onze vrouwtjes (en Jef) ons opwachten. Snel andere kleren aan en brandstof tanken.

Na een klein uurtje vertrekken we terug. Tot ‘Léglise’ zou het overwegend vals plat zijn, bengelend weeral rond de 500 htm.

Het is terug beginnen regenen. Ik rij halfbevroren rond. Dit is echt 'ver voorbij' het aangename. De weg duikt constant omlaag om dan weer in alle hevigheid te stijgen. Mijn beenspieren verkrampen, de rugspieren waar ik zo voor vreesde beginnen op te spelen. Ik probeer zo soepel mogelijk rond te trappen maar het vat geraakt leeg. De derde dag op rij dat we tegen de limiet rijden en dat begint zich zo nu en dan te manifesteren. De regen klettert naar beneden, ik geraak doorweekt. De gemoedstoestand bevindt zich ver onder het vriespunt. Mocht ik nu...

Ik wil er niet aan denken. Een zwak momentje, kort maar het is er wel! We zijn in ‘Léglise’. Thierry rijdt enkele meter voor mij uit. We praten niet, blik op oneindig, verstand op nul.

Het blijft op en neer gaan. We passeren terug het Nederlandse koppel, ze staan stil en schuilen in een aftands bushok. Wij durven niet, bang dat we daarna niet meer op de fiets kunnen.

We passeren de E411, nu zou het moeten dalen! Nope. Weer op en neer, een duik in de vallei en een fameuze klim, nu al tientallen keren na elkaar, om moedeloos van te worden. Het wordt donker, we rijden door het ‘Forêt de Neufchâteau’, enigszins beschut tegen regen en wind. Gaat dit nu nooit stoppen?

De kilometers op de Garmin tellen langzaam op!

Het begint langzaam de dalen, de hemel is wat opengetrokken, ik zie zelfs de zon, een mirakel. Het wordt met de minuut voelbaar warmer als we de hoogtelijnen overschrijden. Van ‘Rossignol’ tot ‘Les Bulles’, de laatste klim van de dag, venijn, alles doet pijn, de automatische piloot doet zijn werk, mijn hersenen al lang niet meer in de mogelijkheid om rationeel beslissingen te nemen, mijn wereld draait op adrenaline. We duiken een derderangsbaan op voorbij ‘Walansart’. Alle hens aan dek. Putten, grind en brokken asfalt door elkaar, zeker tegen 50/uur, de laatste kilometers worden onze schouders en armen danig op de proef gesteld. We bereiken de omwalling van de abdij, eindelijk, eindelijk, eindelijk,....

Er is net een bus gestopt met toeristen, ze kijken allen verdwaasd als twee uitgeputte fietsers hun vehikel tegen de muur plaatsen. Thierry blijft even bij de fietsen, ik ga op zoek naar de stempel en steek daarbij de hele meute busgangers, tot groot ongenoegen van, voorbij! Kan me niet schelen... We hijsen ons op de fiets en leggen de laatste meters tegen slakkengang af, weeral 1100 htm vandaag!

Deze avond overnachten we op de parking van het restaurant, net voorbij de abdij. We gaan er eten, voor mij een dikke steak, met frieten en een ‘Orval’...

Het is half acht als ik nog moe, de ogen open. Ria is al in de weer. Rond 1u had ik een tijdje wakker gelegen, maar al bij al toch redelijk geslapen. Het regent niet, da’s het enige positieve nieuws. Mijn benen voelen als 2 betonnen blokken, dat belooft voor vandaag, op papier één van de zwaarste ritten voor de komende weken.

De fietsen worden ingeölied en klokslag 10u vliegen we (nu ja vliegen) richting ‘La Reid’. De eerste 15 km staat er al meteen een hoogteverschil van 350m op het menu. In een ooghoek passeren we de ruïne van ‘Franchimont’. Ondanks de koude benen kan ik een redelijk tempo aanhouden. In ‘La Reid’ zoeken we tevergeefs een plaats om onze Carnet af te stempelen. De weg blijft stijgen tot ‘Haute Desnié’, het is puffen.

Heel af en toe duikt er wat schaduw op naast de fietsen maar meestal blijft het grijs en droog. We volgen de N606 richting ‘Stoumont’. Het is een pittige afzonk met een slecht wegdek. Na een haarspeld volgen we de N645 richting ‘Lierneux’. De 23 km door het dal van de ‘Lienne’ overbrugt een hoogteverschil van 250m. Soms rijdt je door dichte bossen, dan weer door een open heuvellandschap. Beroepsrenner Maxime Montfort kruist ons op de tijdritfiets. Net voor ‘Les Trous de Bra’ passeren we het Nederlandse koppel van gisteren. Madame trapt veel te groot en de ketting van Mijnheer moet dringend aan het olie-infuus. Alles tsjirpt en kraakt. Thierry raadt hen aan om dringend een fietsenmaker op te zoeken. De hele achter derailleur dreigt hopeloos in de soep te draaien.

De weg blijft langzaam oplopen, nooit echt stijl, maar door de vele kilometers begin je de hoogteverschillen te voelen. Nog een half uurtje en dan hopen we in ‘Lierneux’ een tas koffie te vinden. De N645 knikt omhoog en wordt steiler. Links en rechts in de verte wat verlaten huizen en grote boerderijen.

We zijn blij dat het enige café in ‘Lierneux’ open is, bestellen een koffie en eten onze sandwiches op. De televisie staat op RTL-TVi. Het regionaal nieuws gaat over een zwaar verkeersongeval in Spa. Een vrachtwagen was door de remmen gegaan en had enkele voetgangers weggemaaid. De camera zoemt in op de plaats van, en plots, uit het niets duikt een witgrijze Dethleffs op, euh, zie ik goed, ik kijk naar Thierry, ‘was dat nu Ria niet’? ‘Ja, volgens mij wel’. We sturen een sms en inderdaad, wat een toeval!

We bestellen nog een Cola en genieten van de pauze. Greg van Avermaet, ook profrenner, zoeft door de bocht voorafgegaan door een motorfiets.

Alles doet pijn nu, met momenten druppelt het. De weg blijft stijgen door de open velden. Op de kam staan wat bomen. Na drie gescheiden pittige klimmetjes komen we in ‘Langlire’ op het dak van de rit, 575 meter. De afdaling is meer dan welkom. We storten ons de diepte in. Rest ons nog een tiental km tot camping ‘Moulin de Bistain’ in ‘Gouvy’.

Jef staat ons op te wachten. De motorhomes staan weeral keurig op een rijtje naast de rivier. Hier is ‘rust’ troef. De douche is een balzaal en het heet stomend water verdrijft alle pijn en smart. 

Na het eten wordt er nog wat gepetanqued, ik schrijf de blog. Internet is niet voorhanden, ook het GSM netwerk is onvindbaar. Weer een dag voorbij, het ergste hebben we gehad in de Ardennen, nu de staart nog, tot ‘Orval’…

De spieren voelen wat slapjes aan deze morgen. Vooral door de kou en de regen van gisteren! Ik heb nochtans reuze geslapen.

Het is droog maar voor hoelang. Rond half tien vertrekken Thierry en ik van de parking, voor alle zekerheid ingepakt in wintertenue! Van ‘Kortessem’ gaat het licht bergop richting ‘Tongeren’. Het zijn de eerste hoogtemeters en die voelen absoluut niet goed aan. 'Het betert wel' roept Thierry. 'Ja, dat zal wel' (maar wanneer)

We houden het momenteel droog. Af en toe komt er zelfs een schuchter zonnetje piepen, de wind staat rechts tot rechtsachter, dat is meegenomen. Na ‘Tongeren’ duiken we de Maasvallei in die we oversteken in ‘Visé’. Van daar af gaat het alleen maar bergop tot in ‘Polleur’. 'Het zal wel meevallen', hou ik mezelf voor! 'De eerste zijn de ergste'. Ik spreek mezelf constant moed in, het zal nodig zijn. Net voorbij de kruising met de N627 komen we op het traject dat we de volgende 36 dagen min of meer zullen volgen: 'Langs Oude Wegen' beschreven door Clemens Sweerman.

We hebben er de eerste 40 km opzitten als we de grote parking van de ‘Val-Dieu’ abdij oprijden.

We hadden er eerst nog geen erg in maar redelijk vooraan staan drie wel heel bekende motorhomes, de wereld is klein hé!

Het doet goed, Thierry en vooral ik kunnen droge kledij aantrekken en we eten een hap. Op het secretariaat halen we onze derde stempel, altijd spannend.

'Snel' roept Jef, 'als jullie nu vertrekken blijven jullie voor de rest van de namiddag droog'
Dat moeten ze ons natuurlijk geen twee keer zeggen. De telefoonapplicatie had ons gisteren goed geholpen en bleek accuraat, dus waarom zou dat vandaag niet het geval zijn...

Na tien minuten is het beginnen druppelen en het is voor de rest van de dag niet meer gestopt met regenen, kl...ding. Thierry en ik besluiten Jef, met sigaar en al onder de 'koude' douche te houden, bij wijze van vergelding.

Het is met momenten serieus klimmen. In ‘Limbourg’ staan we voor een helse muur en als dat nog niet voldoende zou zijn begint het nu echt te stortregenen. De lol is er snel af. Het is stampen, duwen en trekken om de helling van meer dan 15% gedurende een dikke km te bedwingen. We hebben de wind nu pal op kop, de regen voelt als ijswater, alles is in een mum van tijd doorweekt. Ik weiger om af te stappen, hoeveel pijn het ook doet. Ondertussen zijn we de eerste pelgrims tegengekomen. Een Nederlands, ouder koppel uit ‘Drenthe’. Madame ziet het niet meer zitten. Na de eerste klim beslissen ze al om 'grote kuis' in hun bagage te houden en de rest terug te sturen...overgewicht. Ze houden halt op de top van een pittig klimmetje om wat te eten, ze zullen kou krijgen, zeker weten, ze zijn niet goed bezig...Hoor ons als echte 'oude rotten'

Het regent pijpenstelen, 'nog 10 km' roept Thierry. Nog een klim en nog één, het water staat in de schoenen, mijn handschoenen doorweekt!

In ‘Jehanster’ gaat het stilaan naar beneden, tot ‘Polleur’, het dorp door en dan naar de camping. Jef en de vrouwen hadden de campers al perfect geïnstalleerd. Voor hen was de rit ook best speciaal geweest met het bezoek aan de abdij van ‘Val-Dieu’ en het kerkhof van ‘Henri-Chapelle’.

Ik ben uitgeput, 'Flandrien-weer'. Als eerste rit in de Ardennen kon dit tellen, morgen nog zo één...

De wekker staat op 8u. Ik lig nog even te soezelen als het er met bakken uitvalt.

Malvina heeft ontbijt geregeld. Misschien wel voor de laatste keer in lange tijd ovenverse pistolekes met rijkelijk beleg, ja, ook dat zullen we moeten missen. Jef houdt ondertussen nauwlettend de IPhone in de gaten. De Online weersvoorspelling bezorgt iedereen een fronsend voorhoofd. Tja, tot de middag ziet het er niet goed uit, maar daarna?

Goed, we besluiten om het vertrek uit te stellen en houden angstvallig de buienradar in de gaten. Ronny heeft zich ondertussen tot de schare supporters gevoegd. Hij zou meefietsen, maar ja, het weer...

Om 12.30u klikken we de pedalen vast. We kunnen niet langer wachten, regent het, tja, dan is het maar zo! Het vertrek is best wat emotioneel, we kunnen er niet meer omheen, we vertrekken echt!

Eerst langs Frank, een collega. Tot ‘Westerlo’ is het amper 10 km, net tijd genoeg om warm te draaien. Frank staat al klaar en enkele minuten later bollen we met 3 tot de abdij van ‘Tongerlo’, tijd voor de eerste officiële stempel.

Alles lijkt verlaten, nu goed 't is zondag. Net als Thierry aan wil bellen gaat de deur open. Een jeugdige pater in crêmekleurige pij staat oog in oog met het zootje fietsers. Naar ‘Compostela’ mannen, maar jullie rijden verkeerd, ‘Santiago’ ligt daar. Hij wijst de richting van de bedevaartsstad aan. Ja, we weten het pater, maar we willen ook nog langs 'Orval'...

Ah, dat verandert de zaak.

De geestelijke blijkt trouwens op 100 meter van onze woning in ‘Schoten’ te zijn opgegroeid. Dat wil lukken. De pater geeft ons de enige echte stempel van de abdij en gaat gewillig mee op de foto. Morgen vormen we het onderwerp tijdens de misviering, je weet maar nooit.

Als we enkele kilometer verder de brug over het kanaal nemen rijden we regelrecht in een stortbui. Er zit niets anders op om te stoppen en regenkledij aan te trekken, dit loopt anders niet goed af.

We hebben wind mee en dat scheelt. Met de regelmaat van de klok worden we nat. De spieren geraken niet opgewarmd, het is zelfs met 9°C eerder koud.

60 km op de teller. Hasselt komt in zicht. We hadden afgesproken met de eega’s ter hoogte van de 'Grote markt'. Het is geen terrassenweer...dan maar binnen en 'een dikke mok koffie MET slagroom' om wat op te warmen. Na een half uurtje vertrekt Frank terug naar ‘Westel’, die zal ook goed slapen na 105 km. Thanks Frank voor de compagnie...

Malvina en Ria hebben de motorhomes keurig op de slaapplaats gezet horen we van Jef en Christiane. Ook voor hen is de eerste dag belangrijk. Onze madammen hadden zenuwen, begrijpelijk, maar nu begint voor hen ook de vakantie, nogal krakken hé onze dames!

Rest ons nog een tiental kilometer tot de camperplaats in ‘Kortessem’. Het eerste 'vals plat' meldt zich aan. We zijn er, 75 km, moe, wat verkrampte benen door de kou. Voor de volgende dagen voorspellen ze niet veel goeds wat het weer betreft, we zien wel, we hebben al geleerd om ons aan te passen aan de IPhone van Jef en het Online weerbericht...

Bij het opstaan was het al grijs en bewolkt en nu ziet het er nog altijd allesbehalve goed uit. Donkere wolken wisselen af met zonnige periodes, af en toe wat regendruppels en heel af en toe een fikse bui, dat zou het worden vandaag. Onze pa en dochter Nathalie komen afscheid nemen net voor 14u. Het is tijd, ik stuur nog een sms'je naar Thierry en hopla...de wijde wereld in...

Het dorp en de weg waar ik al zo dikwijls langs reed, wordt nu het begin van het verhaal.

Toch, kijk ik nu met andere ogen, ik kijk naar elk huis, elke voortuin. Niet dat er zoveel verandert is op korte tijd, maar de beleving is anders, je hebt al de tijd Filip, houd ik me voor, geniet er van, dat zou de boodschap zijn. In ‘Wijnegem’ draai ik op het breed geasfalteerde jaagpad langs het Albertkanaal. De westenwind geeft een extra duwtje. Het zal nodig zijn, in de verte hangen donkere regenwolken. Dat wordt kantje boord. Ik laat me alleszins niet opjutten en rij kilometers langs de waterweg. Na een kleine 15 km zie ik Thierry in de verte!

We zetten koers richting ‘Herentals’. Het zal nijpen, droog of doorweekt, er lijkt geen tussenoplossing. We zetten er iets meer vaart achter, tevergeefs. Een korte, hevige bui. Het gaat nog, we zijn niet door en door nat en besluiten om verder te rijden en geen regenkledij aan te trekken. De wind blaast in ons voordeel en da’s maar goed ook. De kilometers vliegen voorbij. Na de koekjesfabriek steken we het kanaal over en peddelen langs een oude treinbedding richting Noorderwijk. Het gaat trager, de wind bijna recht op de neus. Het is nog slechts enkele kilometer, de regen lijkt ons in te halen. Bijna...het begint nu redelijk hard te druppelen! We zijn er, net geen 35 km, nat, maar niet doorweekt.

De kop is er af. Wat een vakantiestart. Ze voorspellen al zeker tot en met dinsdag regenweer!