HZomertijd, maar nog altijd Maartse buien en way Aprilse grillen. Maar we leven op de hoop van zonnige stranddagen onder een blauwe hemel en kijken uit naar ons kabientje op de strandbar Sunset Beach.

Wanneer ons klokradiootje om 7.25 uur begint te spelen, lig ik al luisterend wakker in ons warm bed, gewekt door het geschreeuw van tientallen meeuwen. Het is volop romantica in het meeuwenland, Op de schhoorstenen en de daken rodom ons zitten dtientallen meeuwen hun passie uiten door luidkeels scheeuwend een lef te zoeken om te paren. Door ons veluw raam op het 5de verdiep zie ik aan de overkant van de straat hoe op een dak 2 meeuwen steeds maar dichter bij elkaar aanschuiven en beginnen aan de vrijage. Binnenkort is er weer de miserie van tienrallen meeuwennesten met eieren en jonge kuikens bovenop de platte daken van de talloze Blankenbergse appartmentsgebouwen. Dat behoort nu eenmaal bij het leven in een badstad. 

ze zal een icoon blijven van de sensuele vrouwelijkheid. RIP Brigitte Bardot, mijn herinnering aan de film Dieu crea la femme in de cinema COLISEE blijft voor altijd verbonden met een episode van mijn jeugd.

https://www.youtube.com/watch?v=XklCdtqtwL4

Otis Redding mijmerde "Sitting on the dock of the bay" in de ochtendzon.

op de banken van de paravang zit ik in de avondzon en zie de zon zakken in haven van Blankenberge. Elke avond zitten er tal van mensen op de praravangbanken te genieten van de zonsondergang en de opkomende roze schemering, dikwijls dezelfde oude zielen, altijd klaar voor een vrijblijvende babbel over de simpele geneugten van het hiernumaals. Die gouden momenten, zittend aan de haven in de avondzon, zou een vlaamse versie van Otis Redding zijn song moeten krijgen, een gedicht dat past bij het paravabg gemijmer.

"ier ennik asan osem" Voor de niet-Blankenbergenaars is de veraling in het nederlands: "Hier heb ik altijd adem".

Dinsdag , 9 september 20225 was er een receptie in het casino voor alle nieuwe inwoners van Blankenberge, om met een drankje en een hapje,  kennis te maken met de burgemeester en de schepenen en de raadsleden, met uitleg over de het steedje, en wat er hier allemaal te doen is en welke faciliteiten er zijn qua ontspanning, sport, cultuur, jeugd en ouderen verenigingen, enz.

De grote Saveringzaal zat vol met aallemaal nieuwe inwoners, echt ongeooflijk hoeveel nieuwe Blankenbergenaars er in 1 jaar aangespoeld Zijn. Het aantal inwoners in de gemeente Blankenberge is met 4.276 inwoners gestegen van 16.378 inwoners in 1990 tot 20.654 inwoners in 2025. In de gesprekken de we hadden met de nieuwe aangespoelden uit het binnenland bleek dat er veel waren die behoorlijk wat last hadden om het Blankenbergs dialect te verstaan: de  mensen uit Brabant en Limburg verstonden er soms niets van.

mien boai = mijn trui (pullover)

een stutte met bloelink = een boterham met bloedworst

hurt e kee nor heur = luister eens naar haar

k'en geen enkelgeld = ik heb geen kleingeld 

'k jeun mien ier = ik amuseer mij hier, ik voel mij hier goed

j'is antidden = hij is op tijd

doet de draperie toe = sluit het gordijn

enz.  geef toe het westvlaams is inderdaad een aparte taal, maar hier an tzeetje hennik asam osem en schient de zunne asan in mien herte.

Hier is de upgrade naar versie LIFE 3.2 vlekkeloos verlopen.

De zon, het strand, de zee, blauwe lucht en witte wolkjes, een zacht zeebriesje, wonderbaarlijk wat dit doet methet geluksgevoel dat maakt dat je goed in je vel zit. Wat zijn we gelukzakken dat we hier aan het zeetje wonen. 

Ik ben het  het geleuter beu over "woke". Erger, ik krijg zelfs het zuur en kotsneigingen als ik hoor hoe verheven universitaire politiekers zich laagdenkend uitspreken over de cultuurcritische woke "gutmensch", het sarcastisch pejoratief voor mensen die zich te politiek correct gedragen volgens die elite . Zeker de parlementairen die rechten gestudeerd hebben en het heel goed kunnen uitleggen staan met stip vooraan op mijn lijst van usual suspects.

Inderdaad, ik kan niet tegen onrecht, racisme, sekisisme, politieke zakvulderij en bijhorende politieke hoogmoed. Is mijn wantrouwen tegenover al die oude partijpolitieke krokodillen en dynastiën en de latijnse spreuken orakelende BDW een teken van woke of gebrek aan kennis? Ben ik een anti-politieker omdat ik meen dat de royale partijdonaties een vorm van stelende zelfverrijking is? Ben ik "woke" door mijn afschuw over de aankoop van immobiliën door politieke partijen met de oorlogsbuit van de dotaties, betaald door de beroofde belastingbetalers van het kiezersvee ?

Mij een zorg, ik ben een ketter, en ben allergisch tegen dogma's. Ik vind dat helemaal niet erg om af en toe een eigenzinnige mening te hebben. Laat ze maar zeveren en gebakken lucht verkopen, dat is nu eenmaal de aard van politiekers en pastoors.

Elke dag zijn er 1440 minuten. Twee derden van die tijd brengen we  bewust door, altans toch degenen onder ons  die er nog toe in staat zijn om momenten echt te beleven, momenten van vreugde en verdriet, van succes en mislukking, van passie en gelatenheid, momenten met vooral de mogelijkheid om van het leven iets waardevol en plezant te maken en te genieten met de mensen om je heen.

Ik weet het, als ik dit geschrijfsel hierboven herlees, dan klinkt het als een wollige woordenbrij en ruikt het naar belegen duffe raad van de Bond Zonder Naam. Maar wat ik eigenlijk wilde onder woorden brengen is eigenlijk simpel: hoe ouder ik word hoe meer ik besef dat het leven per definitie eindig is. Juist daarom word het leven in dit hiernumaals seeds waardevoller en verzamel ik mooie en leuke momenten in plaats van dingen en spullen.

Ik weet niet meer wie de schrijver was die ooit stelde: "the greatest thing you will ever learn is to love and be loved in return". De Beatles zongen de eseentie: "All you need is love". Kortom, ik wil gelukkig zijn, samen met de mensen waarvan ik hou.

. .

Die week tussen Kerstmis en Nieuwjaar heeft geen naam, als ontbreekwoord zou ik opteren om die ussentijd "de slappe zetel week" te noemen: een week tussen twee feesten in, waar weinig te doen is, veel mensen zitten thuis in de zetel te niksen en te bekomen van al die hapjes, de kerst shopping, de eindeloze Christmas songs, en al die nostalgische 1000 of 2000 beste songs of popklassiekers op de radiozenders. Joe All-the-way en Radio Twee wedijveren voor de beste playlist met meest memorabele tijdloze oldies die in het collectief muzikaal geheugen zijn blijven hangen. Als Christmas klassieker is "Stille Nacht" collectief erfgoed. Zo oud als de eerste straat bestaat die Silent Night in ontelbare versies. De versie van dit Historisch deuntje dat mij dit jaar is opgevallen was het pseudo Monikken gezang van de groep Gregorian. Eigenlijk commerciele kitch die mij ondanks alles  toch heeft getroffen: het klinkt inderdaad als oude Gregoriaanse kerkmuziek en roept een soort esotherische sfeer op. Om de kerstperiode nu definitief te beeindigen nog een keer Stille Nacht, Heilige Nacht. Boxjes open en neuriet mee met de nep-paters.

https://www.youtube.com/watch?v=zTbVDp_vmPk

Mijn moeder heeft altijd veel zorg besteed aan het schrijven in haar dagboeken. De twintig laatste dagboek stukjes zijn niet meer in net schoonschrift maar wat houterig neergekrabbeld met een blauwe BIC kogelpen. 

Mijn mama is overleden op 22 november 2006 op 92 jarige leeftijd aan een thrombose herseninfarct veroorzaakt door de vele blauwe plekken en een gebroken rib na een val in haar badkamer. Een bloedklonter in haar hersenen is haar 2 dagen later fataal geworden in haar bed. De avond. voordien was ze nog heel alert , ze had wel veel pijn aan haar ribben maar praatte toch heel levendig.Op 22 Februari 2006 schrijft ze op haar 92ste :

Vandaag heb ik weer behoefte om mijn gedachten neer te pennen. Ik stel vast dat iedereen al begint te denken aan vakantie en aan het vastleggen van een reis. Vroeger was dat ook zo voor mij, maar nog veel meer voor mijn man. Die begon zelf van in het begin van het jaar te kijken in de brochures van Sunair waar wij naar toe konden gaan: Tenerife of Spanje om nog te genieten van het voorjaar in de volle zon. Die vliegtuig reizen waren maar pas mogelijk toen de kinderen groot waren en wij op latere leeftijd op pensioen waren. Ik heb dan ook heel goede herinneringen aan de vele reizen die wij samen hebben gemaakt. Soms herleef ik die mooie tijden nog eens door naar de foto's te kijken, ook al is het wel met spijt dat ik dat nu niet meer kan. Oud worden is veel moeten opgeven. En ja, dit pijn.

Ik heb leren houden van films in de bioscoop door mijn grootmoeder. Als kleine jongen mocht ik elke zondag namiddag met haar mee naar de cinema. Er waren in de jaren '50 en '60 drie cinemazalen in Blankenberge: de Paladium, de Colisée, en het Casino. In de Paladium werden vooral Amerikaanse fims van Warner Bros en MGM te zien, In de Colisée werden er nogal veel franse en 20th century fox fims gedraaid, terwijl inhet Casino er ook engelse Rank fims en Tarzan en  cowby films aan bod kwamen. Van mijn 6 jaar tot mijn 16 jaar heb ik zeker 400 of 500 films gezien of nog meer.

De filmtaal om om met beelden een verhaal te vertellen leerde ik door elke week naar de cinema te gaan, en nu ik 80 jaar ben kan ik nog altijd intens genieten van een goede film zowel thuis op mijn 55" Oled TV als in een bioscoop. Ik ben nog steeds een cinéfiel. In de Colisée was het geen probleem om samen met mijn grootmoeder naar binnen te gaan voor  een KNT film. Al die voorfilmtjes van de dikken en den dunnen, Abott & Castello, Charly Chaplin en co heb ik allemaal gezien en dan was er pauze en toen startte pas de film.

Er zijn vaneigens veel films die ik vergeten ben, maar er zijn er toch die mij zodanig aangegrepen of  geïmponeerd hebben, zo

dat ik ze mij bijgebleven zijn. Zoals: From here to Eternity (1953) het begin van WW2 met Frank Sinatra, Burt Lancaster en Montgommery Clift.

Le salaire de la peur, (1953) een spannende frase film over een camion met nitro-glyserine.

Jeux Interdits (1952) aangrijpende franse film over kinderen in de wereldoorlog 1945

On the beach (1959) post nucleaire oorlog drama van de overlevenden

Judgement at Nuremberg , (1959)

A cat on a hot tin roof, relatiedrama met een zwoele erotische sfeer met Elisabeth Tailor

On the WAterfront met een heftige Marlon Brando 

Die Brucke, anti oorlogsfilm Duitsland (1959) de zinloze dood van tiener-soldaten.

The bridge over the river Kwai, nog altijd een prachtige film over de gruwelen in Thailand.

Et dieu créa la femme met een verrukelijk mooie Brigitte Bardot

Never on Sunday

De Derde Man

A streetcar named Desire met een jonge Marlon Brando