Archief

Ik ga zo stilaan naar 80 jaar. Ik kwam ter wereld op 5 mei 1914 in Leuven, het jaar dat de eerste wereldoorlog losbarste. Na de inval van de duitse troepen is er een pure terreur uitgebroken. De duitsers hebben toen op barbaarse wijze de stad Leuven verwoest. Mijn ouders zijn moeten vluchten. Zij hadden alles verloren door de brandstichtingen die ook heel onze straat in as legde. Net als zoveel anderen zijn ze gevlucht naar Engeland. Zij zijn in augustus '14 met mij als baby naar Nederland gereden waar ze vanuit Rotterdam zijn overgevaren naar Engeland. Als vluchtelingen zijn ze in Lancaster beland. Mijn vader kon er als architect aan de slag bij een bouwbedrijf. Wij zijn daar jaren gebleven. Ik heb daar heel goede herinneringen aan. Mijn broer Gaston (Tony) is in Lancaster geboren. We hadden het daar goed. Ik ging er naar school en had daar vriendinnetjes waarmee ik speelde. Best dat kinderen niet beseffen welke gruwel oorlog veroorzaakt. Door de functie die mijn vader had in die bouwfirma zijn wij in 1918 nog langer in Lancaster gebleven vooraleer terug te keren naar België. Ik was al zeven jaar toen ik in Leuven aankwam en kende niet veel vlaams. Voor mij was het raar om nonkels en tantes en mijn grootouders te ontmoeten die ik nog nooit gezien had. Ik kwam in een vreemde wereld terecht. Na enkele weken kon ik naar school. In een snel tempo leerde ik vlaams, maar ik kon aleen maar rekenen in het Engels. Na drie maanden moest ik een klas hoger, mrt veel spijt en verdriet dat ik mijn nieuwe kameraadjes moest achterlaten. Ik miste ook mijn engelse vriendInnetjes. Maar dat ging ook voorbij. Mijn taal verbeterde heel snel. Op school leerde ik Nederlands en Frans; vlaams met mijn kameraadjes en Engels thuis want mijn ouders wilden dat wij die taal machtig bleven.

Mijn ouders hadden een huis gekocht, waar we naar toe verhuisden. Tot waren we ingetrokken bij mijn grootouders van vaders kant. Mijn vader was intussen als architect partner geworden bij een Leuvense bouwonderneming die volop werk had met de heropbouw van Leuven.

Tot daar dit uittrekseltje uit het dagboek 11994 van mijn mama.

meer over de oorlog veroestingen van 1914 in Leuven op YT

Ik digitaliseer.

Zou het nostalgie zijn? ge weet wel dat verlangen naar een vervlogen tijd die nooit meer terugkomt, die pijnlijke hunkering naar vreugdevolle gelukzalige momenten van vroeger.

Of zou het het eerder verzamelwoede zijn, die afwijking waar verzamelaars van postzegels, champagne kurkcapsules, sigarenbandjes, bierglazen  en andere prllaria niet aan kunnen weerstaan. Hamstergedrag, een mooi woord. Digitalisatiedrang, de invulling van verloren tid.

Ik ben nu de gelukkige bezitter van een nieuwe pick-up, een platenspeler met een mp3converter  om oude vinylplaten af te spelen en te converteren naar mp3 files die met usb op een pc kunnen opgeslagen worden. Rest alleen om de muziekmap te benoemen met de titel van de opgenomen plaat en elke mp3 file de het naam van het track te geven. Ik heb nog een heel karton met vinylplaten te digitaliseren.

Ik ben ook mijn dia's aan het digitaliseren, opnieuw. Ik had vroeger al heel wat dia laders gedigitaliseerd, maar eigenlijk was ik niet zo gelukkig met de scanresultaten, de jpeg copies waren niet zo best. Ik was het beu om elke jpeg wat bij te werken in Lightroom of Photoshop. Ik heb mij een nieuwe diascanner aangeschaft, de reflecta X10 scan, dat autonoom werkt. De dia wordt met een gecalibreerde led belicht en het ingebouwde fototoestel maakt er een foto van die opgeslagen wordt op een SD geheugenkaart. De lens van f 3,5 is fefocust op de 24x36 dia en de scan neemt op in een resolutie van 4608x3072, 44MP met bitdiepte 24, 180 dpi. De foto's zijn scerp, prima kleuren, kortom echt mooie jpeg copies van die dia's. En vooral het gaat aardig snel. Als een diareeks is gescand dan stop ik het SD geheugenkaartje in mijn pc zn importeer ik de jpegs in een map. nog wel enkele duizend dia's te gaan. Leuk winterwerkje

Mijmermuziek. Dat is het woord dat ik geef aan de ijle, medidatieve muziek die mij doet wegdromen naar fijne zorgeloze zonovergoten dagen, muziek met een vleugje nostalgie maar vooral fijne romantische relaxmomenten. Veel van die newage muziek worden gemaakt door russische componisten. De beelden en de muziek doen mij mijmeren over de tijd van het verlerleden, het heden maar ook naar de toekomst. Tijd om eens werk te maken van het downloaden van die russische mp4 clips, en te converteren naar mp3 muziektracks en zo een compilatie CD te maken met mijmermuziek om ze af te spelen op mijn Sony stereo.

We hebben de film "ONZE NATUUR" gezien in een Kinepolis cinema. Inderdaad een indrukwekkende documentaire met echt prachtige beelden van al de flora en fauna in ons klein lanje. Ongelooflijk hoe scherp de filmopnames van de digitale videocamera's zijn, en hoe perfect de beelden en de soundtrack op elkaar zijn gemonteerd. De muziek die Dirk Brossee heeft gecomponeerd op het ritme van de filmbeelden tilt de film op tot Kunst met een grote K. In een donkere  Kinepolis zaak met klasse beamer op een groot beeldscherm en met de klankrijkdom van de soundtrack op de 3d muziekinstallatie, werd deze documentaire een audio-visueel mesterwerk. Ik kijk uit om het terug te zien op televisie, al zal dat vaneigens nooit dezelfde  impact hebben als de magie van die eerste visie in een goede bioscoop. De cameramensen, de editors van de lontage, de muzikanten, iedereen die deze film hebben gerealiseerd verdienen eer en respect voor zoveel moois. Internationale klasse, van dezelfde orde als de beste natuurfilms van de BCC. En wat een muziek!

Nee, se tijd kun je niet vasthouden. Je wil wel die mooie momenten bewaren, maar dat lukt niet. De tijd glijdt als los zand door de vingers van je gesloten hand. Foto's bevriezen het moment, film proberen de tijd in te blikken, maar de tijd zelfis onherroepelijk voorbij, er blijft alleen nog  de herinnering van dat moment over. Mijn moto blijft wel: "verzamel geen spullen, verzamel momenten" want het zijn de wow momenten die het leven de moeite waard maken. Just another year is niet bevorderlijk voor de levenslust. in the dictionary of obsure sorrows is er een nieuw woord voor dat verlangen om de tijd te behouden.

 Angelo Alstmardatis is mijn engelbewaarder, hijheeft altijd goed voor mij gezorgd. Vandaar dat ik mijn goed voornemen voor het jaar 2023 aan Angelo opdraag:  "365 dagen zonder klagen en 12 maanden lang mijn zegeningen  tellen". En vaneigens blijven ademen, al zijn het eigenlijk net de adembenedemende momenten die dat waarde en zin geven. 2023 wordt een goed jaar.

De kracht van de verbeeling gecondenseert in vetsttiften , en de vluchtige muziekklanken van  Evangelis zijn synthesizer. Poëzie in beelden die geen woorden nodig hebben. 

Ergens doet het mij denken aan Amélie Poulain, een sprookje over een meisje met een gave.

. 

Mijn grootvader, de vader van mijn moeder, was Gustaaf Hermans, mijn "bompa". Zijn vrouw, mijn groormoeder, heette Virgenie Cobbaert, fet was  mijn "marainne". Zij sprak hem aan met "Staf" en hij noemde haar "Vierch", de verkorting van Virgénie. Bompa was een soort plaatselijke voorzitter of secretaris van het Willemfonds, een liberale boekenclub als tegenhanger van het katholieke Davidsfonds. Mijn Bompa bestelde en kocht boeken aan voor de bibliotheek van Ons Huis, de liberale trefplaats in Blankenberge. Ik leende boeken uit de schoolbibliotheek maar ook uit de bibliotheek van Ons Huis en vooral uit de boekenkast van mijn bompa.  Ik ben opgegroeid tussen de boeken, en mijn moeder en mijn bompa stimuleerden mijn leeslust.

Ik ben circa 12, 13 jaar. Bompa geeft me een boek uit zijn kast en zegt: ge zijt nu al groot genoeg om eens een echte roman te lezen en duwt me "Schipper naast God" van Jan De Hertogh in handen.ikbegin te lezen kom echt onder de indruk   van die eerste echte literatuur. Ik herinner mij nog steeds de boeken die mijn Bompa mij liet lezen in die tienerjaren: John Steinbeck : Ten Oosten van Eden, De druiven der Gramschap, Leon Uris; Exodus, en een nobelprijs boek van Knut Hamsun, maar de baam van die roman weet ik niet meer. Als 15 jarige lees ik Lode Zielens meesterwerk "moeder, waarom leven wij". Ik zit in het eerste middelbaar en we moet een boek lezen en  een boekbeschrijving over schrijven. Ik kies uit de bibliotheek kast van bompa een dikke kanjer van een roman: Het Geslacht Bjorndal van Tygue Gulbrassen. Ik lees in een ruk het eerste deel uit; En Eeuwig zingen de bossen, dan het tweede deel "Winden waaien rond de rotsen", en ook het derde deel "De Weg tot elkaar" versllind ik. Ik maak een lijvige boekbespreking van dit Noorse epos overde barse en trotse hereboer Dag BJorndal die in Noorwegen eindeloze bossen bezit en over zijn zonen Tor en Dag Junior, de schoondochter Adelheid, het generatie conflict, drama en catharsis, ik weet nog altijd welke impact dit grootse epos op mij maakte. Dus ik lever een behoorlijk lange boekbeschtijving  af aan de meester. Aanvankelijk twifelt de meester of ik inderdaad wel degelijk zo een dikke turf van drie romans echt uutgelezen heb in amper twee of drie weken tid, maar uiteindelijk gelooft hij mij dat ik het gelezen en zelf het opstel heb neergepend. Het is bijna 65 jaar geleden dat ik het boek over Dag Bjorndal in habdebn heb gehad, en ik kijk altijd of ik het ergens zou kunnen vinden. Pure jeugdnostalgie van een voormalige boekenworm.                

Het lijkt wel of 2018 goed op weg is om een cliché-jaar te worden. Alles moet duurzamer worden, wat dat ook mag betekenen. En plots is gender-neutraal ook zo een modewoord. Ecologie en groen zijn hip, en leve de smartfoon.

In 2018 mag er ook lustig gescholden worden op iedereen die durft een vraagteken te zetten bij de #metoo heksenjachten, bij de publieke verachting van Trump en Co, de verheerlijking van Bart DW. en Theo F., bij de opvoering van politiekers in allerlei onnozele televisieshows en de recuperatie van uitgerangeerde televisie BV's op de VRT. Twijfels en kritiek uiten getuigt van dwarsliggerij, is nestbevuiling van ambetante kritiekasters en wordt verfoeit. Facebook, Twitter en Instagram zijn anno 2018 respectabele communicatie middelen. Zeuren over privacy is flauwe kul van oude peetjes die niet mee zijn met de nieuwe tijd. Genoeg geleuterd over de vluchtelingenen, en iemand die durft aan te klagen dat de kloof tussen arm en rijk steeds groter wordt is een negatieve linkse zeveraar. Ja, 2018 wordt het jaar van de clichés. Alles wordt dit jaar beter.

Ik hou van muziek waar melodie in zit, muziek met een herkenbaar thema. Met opera heb ik geen enkele band, net zo min als met gillend gitaargeweld, metallica en zielloze techno en DJ gebeuk. Niet aan mij besteed, romantische klassiek wel. Ik hou vooral van pop, rock, soul en ballads, en dat gaat van Elvis, Queen, Abba, Adele, Raymond VHGW, Coldplay tot Beyoncé en alles daar tussen, inclusief de kleinkunst en de chansons. Kortom ritmische muziek + melodie.  Zo heb altijd de muziek van Radiohead kunnen appreciëren die me ergens deden denken aan sommige nummers van de Beatles.

De muziek van Radiohead is rijk aan thema's. Veel van de goedkope pop iheeft slechts 1 enkel thema dat eindeloos herhaald wordt, armoede troef. Als je dan zo Radiohead stuk hoort spelen op een piano met een prachtige klank dan kan ik echt genieten, zo mooi.

Voor alle mensen die kunnen luisteren naar mooie muziek: boxjes open, start de MP4 en geniet. KLIK HIER