Vrijdag 13 januari 2006
weekend
Geschreven door roosje om 21:12
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Vrijdag 13 januari 2006
Joannes Baptista Wellekens
Het leven verdwijnt, gelijk de wind
Gelijk eene bloem in't veld, die spoedig verslind.
Joannes Baptista Wellekens
echtgenoot van
Maria Catharina Van Den Eynde
geboren te Denterhoutem (prov.O.VL)
op 6 November 1872
overleden te Merxem op 21 Maart 1926
O dood,o bitere dood,hoe hard zijn uw slagen.
Vaarwel mijn echtgenoote ik moet ten grave dalen.
Vaarwel ,mijn kind'renlief, uw vader ga naar 't grag.
Vergeet de woorden niet die ik u dikwijls gaf.
Ik heb u altijd bemind,zoolang ik was op aarde.
Met een gevoelig hart,geen zorgen voor u spaarde.
Wat bate mij de ouderdom,als't leven mij verliet.
De dood kwam met haar zeisdoorsnee mij als 'n riet.
Vergeet uw vader niet ,denk dikwijls op zijn lijden.
O bittre droeve uur,als ik van u moest scheiden.
Geen zuchten of geween,geen kermen of getraan.
Ik moest de wereld af,het was met mij gedaan.
Ik ga naar 't donker graf eeuwig mijn woning kiezen.
'k Moest kinderen en vrienden verliezen;
Na vele pijn en smart te hebben doorstaan.
Het was naar Gods bevel mijn uur was reeds geslaan.
Hoe zag ik mijn kinderen rond mij zweven.
Hun tranen baten niets 'k gaf hun mijn laatsten zegen.
Staat toch elkander bij in druk en tegenspoed.
Want God belooft zijn rijk die zijnen wil voldoet.
Vrijdag 13 januari 2006
Oscar De Bock
Hij wist wat werken was
en waakzaam gadeslagen
al 't gene, hem vertrouwd,
bij nachten en bij dagen
bekommerde zijn hart,
vol eedle vromigheid.
Oscar De Bock
echtgenoot van
Mevrouw Celesta Thienpont
geboren te Leupegem den 8 Maart 1882
en te Gent overleden den 20 Oktober 1932
Meer dan 30 jaar was hij met verkleefdheid
in zelfden dienst,
daarom mag tot hem gezegd:
Uw sterven wel was 't voorbedacht,
want vaardig waart gij, dag en nacht,
om, altijd en met naarstigheid,
te doen dat u was opgeleid.
't Zij wie,met recht, u gaf bevel,
gij hoorde 't en gij deedt het wel,
en altijd hebt g'uw meesterwoord
of waaar 't Gods eigen , wel aanhoord.
Verblijd u , goede knecht,voortaan;
gij hebt nu grooten dienst gedaan,
in de allerminste kleinigheid;
verblijd u in der eeuwigheid.
Geschreven door roosje om 16:11
Reageer op dit bericht
Vrijdag 13 januari 2006
Jozef Van Oers
De ouderdom is een kroon van waardigheid
welke in de wegen der gerechtigheid wordt gevonden
Ps. 16
Jozef Van Oers
echtgenoot van
Elisabeth Donckers
geboren te Nieuwmoer den 7 April 1882
en aldaar overleden den 18 Augustus 1948
Geschreven door roosje om 15:44
Reageer op dit bericht
Vrijdag 13 januari 2006
Theophile Theodore Roels
Theophille Theodore Roels
weduwenaar van
Mevrouw Mathildis Rumfels
geboren te Ledeberg de 28 november 1885
overleden te Gent de 26 november 1969
Geschreven door roosje om 15:34
Reageer op dit bericht
Vrijdag 13 januari 2006
Petrus Blendeman
Die in oprechtheid wandelt zal behouden zijn.
Spreuken XXVIII, 18
Petrus Blendeman
echtgenoot van
Cristina Uyttersprot
Gemeenteraadslid
geboren te Calcken,den11 Juli 1842
en aldaar overleden den 17 Mei 1917
Een strijd is 't leven van den mensch op aarde.
Geschreven door roosje om 15:25
Reageer op dit bericht
Donderdag 12 januari 2006
spreuk
GEEN ENKELE VREUGDE IS KLEIN
WANT IN ELKE VREUGDE LEEFT
EEN WONDERLIJK GEHEIM.
Geschreven door roosje om 19:18
Reageer op dit bericht
Woensdag 11 januari 2006
Kamiel De Graeve
Die in leven , lijden en sterven zich onderwerpen
aan Gods H.Wil, ontslaapt in vrede.
Kamiel De Graeve
Echtgenoot van Mw Marie Helène Engels
geboren te Zwijndrecht, 9 November 1891
en overleden ,23 December 1940
Geschreven door roosje om 17:00
Reageer op dit bericht
Woensdag 11 januari 2006
Josephus Van Reusel
Heer, schenk hem de eeuwige rust
en het licht des hemels strale hem tegen.
Josephus Van Reusel
Weduwenaar van Mevrouw
Joanna Francisca De Sutter
geboren te St.Niklaas-waas op 1 April 1861
en overleden te Antwerpen op 9 April 194
Geschreven door roosje om 16:39
Reageer op dit bericht
Maandag 9 januari 2006
voor mijn vrienden
Je mag er zijn,dat weet je toch,
of zei ik het te weinig?
Je mag er zijn,
dat merk je toch,
of toonde ik het te weinig?
Je mag er zijn,
dat voel je toch
aan heel veel kleine dingen.
Je mag er zijn,
zoals je bent, zo mag je zijn,
je hoeft niet meer,
niet groter, niet beter
en niet anders te zijn.
Je mag er zijn
op je eigen manier,
met je eigen mogelijkheiden
of onmogelijkheden,
je mag er zijn,
je mag helemaal 'jezelf' zijn.
Vrijdag 6 januari 2006
spreuk
KLEINE DINGEN GEVEN VAAK
'T ANTWOORD OP GROTE VRAGEN.
Vrijdag 6 januari 2006
Frans Carpentier
Gelukkig hij die leeft en sterft
onder de bescherming van Maria
Frans Carpentier
weduwenaar van Mevrouw
Regina Lambrechts
geboren te Ooderen op 12 September 1850
overleden te Antwerpen op 29 November 1913
Geschreven door roosje om 16:34
Reageer op dit bericht
Vrijdag 6 januari 2006
Jacobus Mertens
Het is geschied zoals de Heer beliefde;
de naam des Heerens zij gezegend!
Jacobus Mertens
echtgenoot van Mevrouw
Catharina Vissers
geboren te Loenhout ,den 24 Maart 1859
overleden te Borgerhout den 5 December 1918
Geschreven door roosje om 00:00
Reageer op dit bericht
Donderdag 5 januari 2006
spreuk
WIJ HEBBEN HIER GEENBLIJVENDE WOONPLAATS.
S.Paulus
Geschreven door roosje om 15:04
Reageer op dit bericht
Woensdag 4 januari 2006
Willy Albert Geeraers
Willy Albert Geeraerts
geboren te Berchem op 14 januari 1938
en daar overleden in het St Mariagasthuis op
2 november 1965
Woensdag 4 januari 2006
Philemon-Dominicus Willems
Geen dood en mag voor kwaad gehouden worden,
welk een goed leven voorafging
Philemon -Dominicus Willems
echtgenoot van
Mevrouw Theresia Van der Straeten
geboren te Herdersem den 22 October 1846
overleden den 15 Mei 1922
Geschreven door roosje om 16:17
Reageer op dit bericht
Woensdag 4 januari 2006
Hoedjes en klakjes
Hier volgen prentjes van overleden personen met hoofdeksel op.
Geschreven door roosje om 16:00
Reageer op dit bericht
Vrijdag 30 december 2005
oudejaarsavond
OUDEJAARSAVOND
Jaren glijden door de handen.
Als wij aan een eindpunt staan,
komen de herinneringen...
Levensflitsen zien wij gaan...
Wat ons 't meeste heeft verrast,
houden wij graag even vast.
De ballans is opgenomen,
van het jaar dat van ons vliedt.
Zachtjes klinkt een ouventure
van 't nog onbekende lied...
Vluchtig tikt de aardse tijd
in de klok der eeuwigheid.
Donderdag 29 december 2005
***************** BLIJDSCHAP*************
Blijdschap is als een vlinder die,
wanneer achternagezeten, altijd buiten je bereik zal blijven
maar die, als je rustig gaat zitten,
wellicht op je neer zal strijken
Geschreven door roosje om 16:36
Reageer op dit bericht
Donderdag 29 december 2005
de dood van een jaar
De dood van een jaar
Jaar, wat zijt ge een vreemd oud-jaar!
Heet dat gaan sterven?
Met bruine kransen in uw haar
Als een jong man, voor een feestmaal klaar,
Zorgloos, zie ik u zwerven...
O vreemd oud-jaar!
Hoe gaat gij dood, oud-jaar?
Zult gij gaan zitten op een hoop
Blaren, wel bruin, maar warm van zon,
Midde' in het licht en in een doop
Van stralen, of ge eerst nu begon.
Een vroom licht leven:
En leggen dan uw mooi bruin hoofd
Op blaren bruin, in stralen guld,
Tot uw glimlach klaar de lucht vervult,
Als toen, door bosjes bruin omloofd,
Herfstdraden dreven:
Gaat gij dan dood, oud-jaar?
Zal 'k u dan zoeken over 't land,
En lopen in de zonneschijn
En zeggen, neen, dat kan niet zijn,
Dat dit jaar stierf in zonneglans
En zoele winden
En zal 'k dan toch u aan de kant
Van 't pad dat 'k loop langs 't ruige duin,
Al slapende, op uw blarenbruin,
Een dood jaar vinden:
Zeg, kan dat zijn, oud-jaar?
O, smartenrijk oud-jaar,
Oud-jaar, dat 'k zo heb liefgehad
Van dat 'k met u te schreien zat
En haast zou breken
Daar ge iets van 't liefste wat ik weet:
Me een lieve vriend verliezen deed,
't En hielp geen smeken.
Zeg, op uw hand zijn, ziet ge niet?
De tranen die gij schreien liet
En sterft gij nu, of nooit verdriet
Een traan deed leken:
Zeg, kan dat zijn, oud-jaar?
O, vreugderijk oud-jaar,
Mij gaaft gij, onder 't schreien door,
Voor 't liefste wat ik ooit verloor,
't Liefste wat 'k dorst dragen:
De liefste van wie 'k zeker weet
Dat 'k, saam met haar, één lief-en-leed
Getroost durf dragen:
O zeg, kan 't zijn, dat gij zo blij
Kunt sterven, Jaar, omdat gij mij
Vreugd gaaft, die langer leeft dan gij,
O Jaar van weinig dagen...
Zeg, kan dat zijn, oud-jaar?
Sterf dan vrij blij, oud-jaar!
Ik heb van u veel smart gehad
Maar vreugd, als nooit dit hart bezat,
daarneven...
Schud 't bruine doodsbed zacht en dicht,
Houd 't hoofd omkranst, laat lach en licht
't omzwerven.
'k Zal zeggen als 'k uw broeder spreek:
Raak hem niet aan; hij 's nu zo bleek
Maar is zo blij gestorven:
Die 't liefste leven
Mij heeft verworven...
Sterf nu vrij blij, oud-jaar...
Albert Verwey
uit: Declamatorium de Nederlandse poëzie,
Teresa van der Meulen - van Marcke,
Standaard Uitgeverij 1967
Tiba.
Jaar, wat zijt ge een vreemd oud-jaar!
Heet dat gaan sterven?
Met bruine kransen in uw haar
Als een jong man, voor een feestmaal klaar,
Zorgloos, zie ik u zwerven...
O vreemd oud-jaar!
Hoe gaat gij dood, oud-jaar?
Zult gij gaan zitten op een hoop
Blaren, wel bruin, maar warm van zon,
Midde' in het licht en in een doop
Van stralen, of ge eerst nu begon.
Een vroom licht leven:
En leggen dan uw mooi bruin hoofd
Op blaren bruin, in stralen guld,
Tot uw glimlach klaar de lucht vervult,
Als toen, door bosjes bruin omloofd,
Herfstdraden dreven:
Gaat gij dan dood, oud-jaar?
Zal 'k u dan zoeken over 't land,
En lopen in de zonneschijn
En zeggen, neen, dat kan niet zijn,
Dat dit jaar stierf in zonneglans
En zoele winden
En zal 'k dan toch u aan de kant
Van 't pad dat 'k loop langs 't ruige duin,
Al slapende, op uw blarenbruin,
Een dood jaar vinden:
Zeg, kan dat zijn, oud-jaar?
O, smartenrijk oud-jaar,
Oud-jaar, dat 'k zo heb liefgehad
Van dat 'k met u te schreien zat
En haast zou breken
Daar ge iets van 't liefste wat ik weet:
Me een lieve vriend verliezen deed,
't En hielp geen smeken.
Zeg, op uw hand zijn, ziet ge niet?
De tranen die gij schreien liet
En sterft gij nu, of nooit verdriet
Een traan deed leken:
Zeg, kan dat zijn, oud-jaar?
O, vreugderijk oud-jaar,
Mij gaaft gij, onder 't schreien door,
Voor 't liefste wat ik ooit verloor,
't Liefste wat 'k dorst dragen:
De liefste van wie 'k zeker weet
Dat 'k, saam met haar, één lief-en-leed
Getroost durf dragen:
O zeg, kan 't zijn, dat gij zo blij
Kunt sterven, Jaar, omdat gij mij
Vreugd gaaft, die langer leeft dan gij,
O Jaar van weinig dagen...
Zeg, kan dat zijn, oud-jaar?
Sterf dan vrij blij, oud-jaar!
Ik heb van u veel smart gehad
Maar vreugd, als nooit dit hart bezat,
daarneven...
Schud 't bruine doodsbed zacht en dicht,
Houd 't hoofd omkranst, laat lach en licht
't omzwerven.
'k Zal zeggen als 'k uw broeder spreek:
Raak hem niet aan; hij 's nu zo bleek
Maar is zo blij gestorven:
Die 't liefste leven
Mij heeft verworven...
Sterf nu vrij blij, oud-jaar...
Albert Verwey
uit: Declamatorium de Nederlandse poëzie,
Teresa van der Meulen - van Marcke,
Standaard Uitgeverij 1967
Tiba.
Geschreven door roosje om 15:11
Reageer op dit bericht
2 reacties op dit bericht
Weekend
Er staan toch vaak prachtige teksten op die doodsprentjes vind ik.
mooi plaatje