Hotel California is de naam van de titelsong van het gelijknamige album van de Amerikaanse band Eagles. Het lied werd ook op single uitgebracht. Het is een van de bekendste songs uit de moderne muziekgeschiedenis en het bekendste lied van de Eagles.

Algemene opmerkingen

De oorspronkelijke versie van het lied kent de opbouw van een traditionele rocksong: in het begin een zich herhalend melodieus gitaarthema, daarna aangevuld met zang, waarbij de gitaren- en de baspartij de zang ondersteunen. Na afloop van het tekstgedeelte wordt het lied afgesloten met enkele, elkaar opvolgende gitaarsolo's die het openingsdeel gevarieerd herhalen. De prominente gitaarpartijen worden gespeeld door Joe Walsh en Don Felder. De tekst van het lied is geschreven door Don Henley, Glenn Frey en de al genoemde Don Felder.

Walsh verklaarde in de Top2000 a Gogo versie 2007, dat de titel verwijst naar de vele kunstenaars die rond die tijd naar Californië trokken om deel uit te maken van allerlei kunststromingen die daar plaatsvonden en de aldaar verworven vrijheden. Velen gingen echter net zo snel als ze kwamen; Californië leek wel een doorgangshuis met korte verblijven; een hotel.

Hotel California is wellicht beïnvloed door de in 1969 door de groep Jethro Tull op hun album Stand Up gepubliceerde song 'We used to know'. De akkoorden zijn vrijwel gelijk en ten tijde van het uitbrengen van 'We used to know' tourden de beide groepen samen.

Interpretatie

De tekst van het lied gaat letterlijk over een vermoeide reiziger die de nacht doorbrengt in een luxe hotel wat er aanvankelijk gastvrij en welkom uitziet, maar wat later een verschrikkelijke plaats blijkt te zijn waar men nooit meer uit kan vertrekken.

De abstracte opzet van de tekst heeft ertoe geleid dat veel mensen er hun eigen interpretaties aan hebben gegeven. Een veelgehoorde theorie is dat de tekst een allegorie is voor het hedonisme en de zelfvernietiging in muziekindustrie van Zuid-Californië gedurende de jaren 70 van de 20e eeuw. Don Henley noemde het "our interpretation of the high life in Los Angeles

Tijdens een optreden in The Howard Stern Show op 17 juli 2008 gaf Don Felder de volgende omschrijving van de oorsprong van de tekst:

"Don Henley and Glen wrote most of the words. All of us kind of drove into LA at night. Nobody was from California, and if you drive into LA at night... you can just see this glow on the horizon of lights, and the images that start running through your head of Hollywood and all the dreams that you have, and so it was kind of about that... what we started writing the song about. Coming into LA... and from that Life In The Fast Lane came out of it, and Wasted Time and a bunch of other songs."

Andere theorieën over de tekst zijn dat de tekst satanistische aspecten zou bevatten (met name de zin but they just can't kill the beast), dat het hotel uit het lied het Camarillo State Mental Hospital (een inrichting voor mentaal gehandicapten) zou zijn, en dat de tekst een metafoor is voor kanker. Al deze theorieën zijn echter ontkend door de Eagles.

Een populair gerucht aan de University of North Texas is dat het lied zou gaan over Don Henley’s ervaringen van toen hij met Bruce Hall samenwoonde.

Andere uitvoeringen

Er zijn enkele cover-versies van Hotel California bekend. Zo namen de Gypsy Kings een gedeeltelijk Spaanstalige flamenco-versie op, te horen in de film The Big Lebowski. In 2004 verscheen een uitvoering van William Hung. Van de Australische band The Cat Empire is een Franstalige versie bekend, onder de titel L'Hotel Californie. De Moonraisers namen het lied op in een reggae-variant. Ook Bob Marley en Majek Fashek namen reggaevarianten van het nummer op.

Diversen

• Hotel California won een Grammy Award in 1978.
• Bij vele in de loop der jaren opgestelde lijsten van 'beste popsongs aller tijden' eindigt Hotel California hoog in de lijst.
• Naast de oorspronkelijke uitvoering hebben The Eagles het lied ook een plaats gegeven op hun in 1980 verschenen live-album en eveneens (maar dan in een akoestische versie) op hun in 1994 verschenen cd en video Hell freezes over.
• Van de zinsnede They stab it with their steely knives / But they just can't kill the beast wordt aangenomen dat het een 'verwijzing-met-een-knipoog' is naar de volgende tekstpassage van Steely Dan: Turn up the Eagles, the neighbours are listening in hun lied 'Everything You Did'. In een interview uit 2003 heeft Glenn Frey dit inderdaad bevestigd.
• De meest bekeken cover van Hotel California op videowebsite YouTube is die door Amerikaan Jimmy Gelhaar en Nederlander Bastiaan77. Hun interpretatie is binnen anderhalf jaar tijd reeds meer dan 3 miljoen keer aanschouwd.

Hitnotatie

Top 2000

Bryan Adams (Kingston (Ontario), 5 november 1959) is een Canadese zanger. Hij wordt ook wel de Canadese Bruce Springsteen genoemd.

Als kind trok hij met zijn ouders door Europa en het Midden-Oosten. Op de leeftijd van tien jaar kreeg hij zijn eerste gitaar; twee jaar later kocht hij zijn eerste elektrische gitaar. Op 14-jarige leeftijd verhuisde hij naar Vancouver. Een jaar later verliet hij de school en trok hij door Canada om op te treden. Als 18-jarige kreeg hij zijn eerste platencontract aangeboden.

Zijn grootste successen behaalde Bryan Adams begin jaren '90 onder de productionele leiding van Robert John "Mutt" Lange, een Zuid-Afrikaanse topproducer. Zijn single (Everything I Do) I Do It for You werd een wereldwijde nummer 1-hit, waaronder in Nederland. In veel landen, waaronder Nederland, was het de bestverkochte single van 1991. In Nederland bleef het nummer 12 weken op de eerste positie staan in de Nationale Hitparade, destijds een record. Het nummer stond op de soundtrack van de film Robin Hood: Prince of Thieves.

Bryan Adams zong in die jaren vaker voor de soundtrack van grote films. Zo scoorde hij een hit met Have You Ever Really Loved A Woman? (afkomstig van de soundtrack van de film Don Juan de Marco) en All For Love (van de soundtrack van de film The Three Musketeers). Dat laatste nummer zong hij met Rod Stewart en Sting. Andere bekende nummers van Bryan Adams zijn Summer of '69, It's Only Love (met Tina Turner) en When You're Gone (met Mel C.). In 2005 kwam er een greatest hits album (2-CD) uit waar al zijn grootste hits plus enkele live-opnames op staan, genaamd Anthology.

In de Nederlandse Top 2000 van Radio 2 staat Bryan Adams verschillende keren genoteerd. Summer of '69 scoort al jaren goed, evenals (Everything I Do) I Do It for You, Heaven en Run To You. In België stond het nummer Summer of '69 al jaren op de tweede plaats in de eindejaarshitlijst Donna's top aller tijden. Het moest enkel Bohemian Rhapsody van Queen laten voorgaan. Op vrijdag 14 december 2007 kwam daar verandering in. Summer of '69 liet na 6 jaar Bohemian Rhapsody achter zich.

In juni 2007 gaf Bryan Adams een concert in een uitverkochte Rotterdamse Ahoy en het Antwerpse Sportpaleis. Op 14 maart 2008 kwam zijn elfde album uit genaamd: "11". Ter promotie van dit album gaf Adams weer een reeks concerten waarbij opnieuw Ahoy en het Sportpaleis.

Bij de opening van de Olympische Spelen in Vancouver (2010) zong Bryan Adams samen met Nelly Furtado het nummer Bang the Drum.

In 2012 werden tijdens een Greatest Hits Tour onder andere het Zénith in Parijs en wederom het Rotterdamse Ahoy en het Antwerpse Sportpaleis aangedaan.

Privé

Adams is ongehuwd. Hij heeft same met zijn vriendin (Alicia Grimaldi) een dochter. Het stel verwacht in 2013 hun tweede kind.

Procol Harum is een Britse band, die in het begin van de jaren '60 werd gevormd. De band is vooral bekend van hun nummer-1-hits A Whiter Shade of Pale en Homburg. De band wordt gezien als een van de wegbereiders van het genre progressieve rock. De samenstelling van de band is in de loop der tijd veelvuldig gewijzigd. De enige constante leden zijn zanger/pianist Gary Brooker en tekstschrijver Keith Reid.

Biografie

De wortels van Procol Harum lagen in een live band genaamd 'The Paramounts', die door Gary Brooker en Robin Trower werd geleid, populaire artiesten in het begin van de jaren '60. Zij sloten in 1963 een contract af bij Parlophone en brachten de single Poison Ivy uit, die een gematigd succes was in Groot-Brittannië. Zij konden dit succes echter niet vasthouden en de band viel in 1966 uiteen. Brooker ging werken als liedjesschrijver en kwam hierbij in aanraking met tekstschrijver Keith Reid, met wie hij een aantal nummers schreef. Om deze nummers uit te voeren werd een nieuwe band genaamd 'Pinewoods' opgericht, met daarin naast Brooker o.a. organist Matthew Fisher en bassist Dave Knights. Met deze band werd het nummer A Whiter Shade of Pale opgenomen. Nog voordat dit nummer werd uitgebracht werd de naam van de band veranderd in Procol Harum. De bandnaam werd gekozen door de manager, naar de naam van de kat van een vriend.

A Whiter Shade of Pale werd een enorm succes en is één van de weinige nummers die tot twee keer toe de nummer 1 positie in de hitparade zou behalen. Het nummer wordt algemeen beschouwd als één van de grootste popklassiekers. De samenstelling van de band werd gewijzigd door twee leden te vervangen door oud-Paramounts Robin Trower (gitaar) en B.J. Wilson (drums). Een eerste album werd opgenomen, eenvoudig Procol Harum geheten. Ook verscheen een tweede single, Homburg, dat weliswaar minder succes had dan de voorganger, maar wel weer de 1ste plaats behaalde in de hitparade. Latere singles hadden vaak weinig succes maar de LP's vonden hun weg naar een groot en trouw publiek, echter vooral in het buitenland, met name in Nederland. Op de volgende albums, Shine on Brightly en A Salty Dog werd de op het eerste album ingeslagen weg verder gevolgd, steeds met compositorische bijdragen van Brooker, Fisher en Trower. Daarna verliet Matthew Fisher de band om te worden vervangen door Chris Copping, waarmee alle oud-leden van de Paramounts weer herenigd waren. In deze bezetting werd het album Home opgenomen, min of meer een conceptalbum rond het thema de dood. Na het volgende album, Broken Barricades uit 1971, verliet ook Trower de groep. Hiermee bleef Brooker als enige componist over.

In de jaren zeventig bleef Procol Harum populair. De band ging ondanks een constant wijzigende bezetting door met het maken van muziek. Zij waren een van de eerste groepen die succes had met een symfonieorkest.

Meer personeelsproblemen droegen bij tot dalende verkoop tegen het einde van de jaren zeventig. Korte tijd later viel de band uiteen (1977), al werd de groep vijf maanden later herenigd voor een eenmalig optreden. Brooker begon vervolgens een solocarrière. In 1991 werd Procol Harum echter heropgericht. De band bestond nu uit Brooker, Trower, Fisher en drummer Mark Brzezicki. B.J. Wilson was het jaar daarvoor overleden. Na de opname van het album The Prodigal Stranger viel ook deze bezetting uiteen. Pas in 2003 verscheen het meest recente album The Well's on Fire, waarop ook Fisher weer te horen is. Na dit album stapte Fisher echter weer op. In november 2006 stapte hij naar de rechter om zijn deel in de rechten op A Whiter Shade of Pale op te eisen. Hij kreeg vervolgens 40% van de credits toegekend, omdat de rechter het met hem eens was dat zijn orgelspel een wezenlijk onderdeel van de song is. In april 2008 werd deze beslissing in hoger beroep weer teruggedraaid en kreeg Brooker weer de volledige rechten. Een van de redenen was dat Fisher pas na 30 jaar om deze royalty's vroeg.In 2010 maakt Fisher op zijn website bekend dat hij een overeenkomst heeft gesloten met Onward Music Ltd, waarin alle juridische en financiële aangelegenheden met betrekking tot de rechtszaak op een bevredigende manier zijn opgelost.

Christina María Aguilera (Staten Island (New York City), 18 december 1980) is een Amerikaans popartiest. Ze brak definitief door met haar debuutalbum Christina Aguilera (1999). Eveneens goed ontvangen werden Mi Reflejo (2000), een Spaanstalige popalbum, en My Kind of Christmas (2000).

Aguilera's tweede studioalbum Stripped (2002) werd minder goed ontvangen dan haar vorige albums - een punt van kritiek was dat ze haar onschuldige tienerimago had verruild voor een nieuw meer expliciet sexy imago. Haar derde studioalbum Back to Basics (2006) had invloeden van soul-, jazz- en bluesmuziek en werd wel positief ontvangen. Inmiddels heeft ze een Greatest hits album uitgebracht genaamd Keeps Gettin' Better: A Decade of Hits (2008) en is ze al bezig met haar vierde studio album, wat in de zomer van 2009 uitgebracht zou worden. Wereldwijd heeft ze meer dan 42 miljoen platen verkocht.

In haar carrière heeft Aguilera een groot aantal prijzen gewonnen, waaronder vijf Grammy Awards van de achttien nominaties.

Biografie

Vroege levensjaren

Aguilera werd op 18 december 1980 geboren in Staten Island (New York, Verenigde Staten). Haar vader, Fausto Wagner Xavier Aguilera, is een sergeant in het Amerikaanse leger, afkomstig van Ecuador en haar moeder, Shelly Loraine Fidler, docent Spaans, is van Ierse afkomst. Toen Aguilera zeven was, besloten haar ouders te scheiden. Volgens Aguilera en haar moeder leed de familie onder het huiselijk geweld van haar vader. Dit zou later een belangrijk thema worden in haar muziek, zoals in de songs "I'm OK" (Stripped) en "Oh Mother" (Back to Basics). Samen met haar moeder en haar jongere zusje Rachel trok Aguilera na de scheiding bij haar oma in, in Rochester (Pennsylvania, Verenigde Staten). Hier heeft ze haar jeugd grotendeels doorgebracht.

Aguilera had van jongs af aan al de ambitie zangeres te worden. Het was haar oma die haar zangtalent ontdekte. Tot haar muzikale invloeden behoren Etta James, Aretha Franklin, Madonna, Whitney Houston en Nina Simone. Ook heeft de musical The Sound of Music haar beïnvloed. Als kind stond Aguilera overal bekend als "het meisje met de grote stem", iets wat haar in haar jeugd meer problemen heeft bezorgd dan geluk. Ze deed mee aan lokale talentenjachten en zangwedstrijden, maar vaak trokken de tegenstanders zich terug als ze hoorden dat ze tegen Aguilera moesten. Mensen werden jaloers op haar en op school werd ze genegeerd en gepest. Op een gegeven moment besloot ze zelfs haar zangtalent geheim te houden zodat ze niet gepest zou worden.

Op 15 maart 1990 maakte Aguilera haar televisiedebuut als deelnemer aan Star Search, ze won echter niet. In 1993 deed ze mee aan The New Mickey Mouse Club, een televisieprogramma waarin zang, dans en acteren centraal stonden. Aguilera stond bij haar collega's van de show (onder andere Justin Timberlake, JC Chasez, Rhona Bennett, Ryan Gosling, Keri Russell en Britney Spears) bekend als "de diva". Toen het programma stopte in 1994, begon Aguilera met het opnemen van demo's in de hoop een platencontract te kunnen scoren. Op veertienjarige leeftijd nam zij haar eerste liedje op, "All I Wanna Do", een duet met Japanse popzanger Keizo Nakanishi. In 1997 deed ze mee aan het Golden Stag International Festival, waar ze het podium deelde met Sheryl Crow en Diana Ross.

Carrière

In 1998 mocht ze de soundtrack inzingen voor "Mulan" toen ze bewezen had dat ze een hoge, krachtige stem had waarmee ze een hoge "E" een octaaf boven midden "C" kon zingen in het liedje "Run to You" van Whitney Houston dat ze in haar badkamer had opgenomen. De videoclip die de film moest promoten toonde een jonge Aguilera met kort haar. Reflection werd genomineerd voor een Golden Globe voor "Best Original Song for a Motion Picture" in 1998.

Debuut

Haar eerste album, "Christina Aguilera", kwam op 24 augustus 1999 uit en verkocht meer dan 8 miljoen kopieën in de VS. Haar cd versloeg P. Daddy's tweede album Forever. De singles "Genie in a Bottle", "What a Girl Wants" en "Come on Over (All I Want is You)" kwamen allemaal in de top van de Billboard Hot 100 binnen in 1999 en 2000. Ook de single "I Turn To You" deed het goed met een derde plek. Maar Aguilera had niet alleen commercieel succes; ze werd in 2000 beloond met een Grammy voor "Best New Artist", waarmee ze Britney Spears versloeg. Ze was ook genomineerd voor "Best Female Pop Vocal Performance" voor "Genie in a Bottle". "Obvious", het laatste liedje op de cd, was een origineel liedje dat ze naar Ron Fair had ingezonden voor ze een contract sloot met RCA Records.

In 2000 benadrukte Aguilera haar Latino-afkomst door een Spaanstalig album, Mi Reflejo, uit te brengen. Deze cd bevatte Spaanstalige versies van de liedjes op haar Engelstalige cd, maar ook nieuwe Spaanse liedjes. De cd leverde haar een "Latin Grammy" op voor "Best Female Pop Vocal Album". De single "Falsas Esperanzas" kwam in de Top 40 in Argentinië in 2001. Ricky Martin vroeg haar om een duet met hem te zingen op "Nobody Wants to Be Lonely" voor zijn cd "Sound Loaded". Het was zijn tweede single van die cd. De single haalde de top 5 in Groot-Brittannië en Duitsland. Om zich een rauwer imago aan te meten veranderde ze in de loop van 2001 haar uiterlijk. Eerst verscheen een nog redelijk beschaafd neusknopje maar niet veel later verscheen er ook een piercing in haar onderlip.

Stripped

Aguilera's cd's werden goed verkocht, maar toch was ze niet tevreden. Ze was toen nog een "Bubblegum Pop"-artiest en voelde zich niet prettig bij de muziek en het imago dat haar team voor haar had gecreëerd. Ze wilde dat haar volgende cd meer diepgang zou hebben, zowel in de muziek als de teksten. Ze veranderde van management omdat ze overboekt werd en omdat ze geen inspraak had in de muzikale beslissingen en nam Irving Azoff aan als haar nieuwe manager. De verandering in management zorgde eveneens voor een verandering in Aguilera's imago.

Na vele vertragingen kwam op 29 oktober 2002 Aguilera's tweede Engelstalige cd uit: "Stripped". De cd kreeg niet zulke goede recensies als haar eerste cd. Stripped is ongeveer 80 minuten lang en toont een grote verscheidenheid qua onderwerpen en muziekstijlen. "Impossible", geschreven door Alicia Keys, werd door jazz geïnspireerd. "Soar" werd dan weer door gospel geïnspireerd en gaat over iemand die op eigen benen leert staan. "Make Over" is een pop-rockliedje over iemand die een individu wil worden en andere mensen die haar proberen te veranderen. Aguilera's grootste uitdaging was niet vocaal, maar emotioneel, zoals het liedje "I'm Ok". Dit liedje gaat over het feit dat ze als klein meisje door haar vader mishandeld werd. Ze bedankt ook haar moeder voor de liefde die ze haar schonk tijdens deze periode in haar leven. Zo zingt ze: 'And every day afraid to come home/In fear of what I might see, next/Bruises fade, father/ But the pain remains the same/I still remember how you kept me so afraid...'

Het ging bij deze cd niet zozeer om Aguilera's muziek, maar vooral om haar nieuwe, meer provocerende imago te lanceren. Toen de cd uitkwam nam ze deel aan een fotosessies voor tijdschriften zoals Maxim en Rolling Stone. In veel van die foto's was ze naakt of bijna naakt zien. Ze ontkende dat ze dit deed voor publiciteit, maar ze zei dat de foto's beter bij haar nieuwe, echte imago pasten dan het imago van 1999. Haar pikante look had een negatief effect in de VS. Hoewel de video "Dirrty" een grote hit werd op MTV, bleef de single op 48 staan en viel deze vlug uit de singleslijst. "Dirrty" was wereldwijd wel een hit, en behaalde de nummer 1-positie in vele landen. De tweede single, "Beautiful", werd vlug op het einde van 2002 in de VS uitgebracht en werd meteen een radiosucces. De volgende 2 jaar werden "Fighter", "Can't Hold Us Down" en "The Voice Within" uitgebracht. Door het succes van deze singles kon de cd op de lijsten blijven staan tot ver in 2004. Er werden in de VS alleen al ongeveer 4 miljoen exemplaren verkocht. Rekening houdend met de crisis in de muziekwereld is dit een heel hoog verkoopcijfer.

Aguilera stond niet alleen met door haar gezongen nummers in de hitlijsten. Zo schreef ze de leadsingle 'Miss Independent' van Kelly Clarksons debuut album, 'Thankful'. Het nummer zou oorspronkelijk ook op de cd Stripped staan, maar haalde de cd net niet.

Aguilera werd o.a. genomineerd voor "Number 1 Female Artist" van 2003, maar die prijs werd door Beyoncé gewonnen.

Back to Basics

Back to Basics is de derde volledig Engelstalige studio-opname van Aguilera en ook haar eerste dubbel-cd. De bevestigde “release”-datum van het album was 15 augustus 2006. Aguilera omschrijft haar volgende cd als een soulopname gecombineerd met elementen van blues en jazz uit de jaren ’20, ’30 en ’40 met hedendaagse invloeden. Ze werkt samen met nieuwe gezichten uit de hiphop wereld zoals producers DJ Première, Kwame en Mark Ronson. Ze werkt opnieuw samen met Linda Perry, die met Aguilera samenwerkte aan Stripped (2002).

Tijdens het opnemen van dit album viel Aguilera vooral op door haar ouderwetse kapsel om zich zo beter te kunnen inleven in de liederen en de tijdgeest; om de emotie en de energie weer te geven en vooral tijdens het zingen van de hoge noten. Ook lijkt deze uitstraling erg op die van Marilyn Monroe. Om zich op het album voor te bereiden omringde zij zich met oude foto’s van Billie Holiday en Pearl Bailey. Ze wilde letterlijk in de kern van die muziek geraken. Acteurs noemen het ‘method acting’ volgens Aguilera is het ‘method singing’. De visie van Aguilera voor het album ontsproot uit een gedicht dat zij tijdens haar laatste wereldtournee schreef waarin ze zich afvroeg: “Waardoor wil ik echt zingen? Waardoor wil ik echt dansen? Waardoor geniet ik zo van muziek?” Het antwoord bleek soul- en bluesmuziek te zijn.

Aguilera contacteerde verschillende producers waarvan ze dacht dat die genoeg verbeelding hadden om met haar mee te gaan in de oude blueswereld via een brief waarin ze haar visie verklaarde. Ook werd er een compilatie van meer dan 30 liederen -vanaf de jaren 20 tot de jaren zestig- ingesloten die haar beïnvloedden. Zij moedigde de producenten ook aan om de liederen op de compilatie-cd zodanig te verknippen en mee te experimenteren om zo iets nieuws te creëren." In februari 2006, tijdens MTV’s TRL Awards speelde ze drie onafgewerkte nummers van haar volgende album, Candyman, Back to Basics en Ain't No Other Man, de eerste single van het album. De wereldpremière van Ain't no other man vond plaats tijdens de MTV Movie Awards. Ook deed ze onder de naam Baby Jane (ze heeft Xtina afgezworen) een paar kleine jazzclubs aan om zo haar nieuwe nummers te promoten.

Na het redelijk succesvolle Ain't No Other Man werd bekend gemaakt dat Hurt de tweede single werd van Back To Basics. Het nummer werd erg succesvol en stond in de Nederlandse Top 40 weer vanouds op de tweede plaats. De clip van het nummer is de eerste clip van Christina waar ze ook in heeft geproduceerd. Eind 2006 werd Tell Me, de tweede single van Diddy's album Press Play, uitgebracht, waar ook Aguilera in te horen is. In het voorjaar van 2007 was Candyman als derde single van het album uitgebracht. Deze clip werd mede geproduceerd door haar zelf. Dit werd al een wereldwijde hit toen de single nog niet eens te koop was. Slow Down Baby is een promotiesingle die alleen te downloaden is en te horen is op de radio. Dit geldt alleen in Nieuw-Zeeland en Australië.

Back to basics werd in een speciale tour edition uitgebracht voor fans. Hierbij staan de normale cd's op + clips van Ain't no other man, Hurt & Candyman. Ook The making of Candyman staat op deze dvd. Deze special edition werd eind juni 2007 uitgebracht.

Op 25 juni 2007 kwam er een coveralbum uit van John Lennon. Aguilera heeft hier op het nummer Mother gecoverd.

Back To Basics Tour

De concerttour van haar album Back To Basics was bedoeld als promotie van het gelijknamige derde studioalbum. Deze tour ging de hele wereld over, het publiek en de fans werden hierbij terug in te tijd gevoerd met oude elementen. Van alles kwam er in voor, van een oude jazz-café tot een groot oud circus. Ook bracht ze haar oudere nummers ten gehore. Ze tourde onlangs in Europa waar ze ook Nederland & België aandeed. Ook in Amerika, Azië & Australië deed ze aan in deze tour. Een dvd van deze tour is in Sydney opgenomen op 24 en 25 juli 2007. De tour was opgedeeld in 4 gedeeltes: 1 tour in Europa, 1 in de Verenigde Staten, 1 in Azië en 1 in Australië en Nieuw-Zeeland. De dvd ervan werd op 24 en 25 juli 2007 opgenomen in Sydney en zou al voor de kerst uitkomen. De platenmaatschappij heeft de releasedatum uitgesteld tot eind maart 2008. Op 4 januari bevestigde RCA UK dat The Back to Basics tour zal gereleased worden op dvd op 4 februari 2008.

Keeps Gettin' Better en vierde studio album

In september 2008 maakte Aguilera een muzikale comeback tijdens MTV Video Music Awards in Hollywood. Ze trad op met een nieuw opgenomen versie van Genie In A Bottle, gevolgd door Keeps Gettin' Better, de eerste single van het aankomende greatest hits-album getiteld Keeps Gettin' Better: A Decade of Hits. Naast oude hits bevat het album 2 nieuwe tracks + 2 heropnames van eerdere singles. Christina Aguilera viert met dit album haar 10-jarige bestaan in de muziekwereld. De greatest hits-album is een voorproefje naar haar nieuwe album dat naar eigen zeggen meer poppy is dan haar laatste werk.

DJ Premier heeft bevestigd dat hij weer werkt aan haar aankomende album. Premier heeft naar verluidt de productie gedaan van een toekomstig duet tussen Christina en Aretha Franklin, maar het is nog niet geheel duidelijk of dit nummer daadwerkelijk haar vierde album zal halen. Singer/songwriter Sia, zal meehelpen schrijven aan Christina haar nieuw album. Aguilera gaat ook samenwerken met Goldfrapp, Ladytron, Claude Kelly en Tricky Stewart. Het album wordt verwacht voor deze zomer en zal een modern element bevatten dat komt van Christina liefde voor Tokyo. Het album zal meest waarschijnlijk geproduceerd worden door Linda Perry, die al een hele historie heeft met Aguilera's albums.

In juni 2007 werd bekend gemaakt dat Aguilera haar eigen ster krijgt op de Walk of Fame.

Andere toekomstige plannen

Er werd bekend gemaakt dat Christina Aguilera haar debuut op het witte doek zal maken in 'Burlesque' die Steven Antin zal regisseren.

Parfum

Haar eigen parfum, dat in oktober 2007 uitkwam genaamd Christina Aguilera, werd een succes. Het luchtje kwam in vele landen op 1, en is het best verkochte "celeb"-luchtje van het jaar 2007. Een Amerikaans tijdschrift noemde het luchtje meestbelovend.

Op 2 september 2008 lanceerde Aguilera in New York haar nieuw parfum, Inspire.

Haar nieuwste parfum zal By Night zijn en zal rond de herfst in de winkels liggen. Op haar website staat dat Ellen von Unwerth de fotoshoot en reclame zal maken.

Burlesque

Burlesque is een film geregisseerd door Steven Antin. Het is de film waarin pop-sensatie Christina Aguilera haar debuut zal maken als een plattelandsmeisje (Ali) dat op zoek is naar succes in Hollywood. Tess (vertolkd door Cher) is de eigenaresse van een nachtclub en geeft het meisje een kans op het podium. Onder meer Cam Gigandet ('James' in Twilight) en Kristen Bell zullen rollen vertolken. De film ging op 16 november 2010 in première.

Persoonlijk

Aguilera trouwde in 2005 met de eveneens Joodse Jordan Bratman, met wie ze sinds 2002 een relatie heeft. Op 12 januari 2008 beviel ze van een zoon, Max Liron .The Voice

In 2011 kwam Aguilera op televisie als jurylid in de zangwedstrijd The Voice. Ook in het tweede en derde seizoen is ze jurylid.

Lotus

In november 2012 word er een nieuw album van haar verwacht, met als titel "Lotus". De eerste single "Your Body" zal 17 september verschijnen en is geproduceerd door Max Martin. Dezelfde producer heeft ook voor artiesten zoals Kelly Clarkson en Katy Perry gewerkt.

Persoonlijk

Aguilera trouwde in 2005 met de Joodse Jordan Bratman, met wie ze sinds 2002 een relatie had. Op 12 januari 2008 kreeg zij een zoon. In 2010 maakte Aguilera bekend dat zij en Bratman gaan scheiden. Sinds 2010 is Christina samen met Matthew Rutler, een assistent die ze heeft leren kennen op de set van de film Burlesque.

James Travis Reeves (Galloway, 20 augustus 1923 — Nashville, 31 juli 1964) alias Gentleman Jim was een Amerikaans country-zanger die bekend stond om zijn warme fluwelen stem.

Biografie

Reeves werd geboren in Galloway in Texas als jongste in een gezin met 9 kinderen. Zijn vader overleed toen hij 1 was. Ondanks zijn liefde voor de muziek begon hij een carrière als honkballer, waaraan in 1947 een vroegtijdig einde kwam door een enkelblessure. Hij kreeg een baan als dj bij een radiostation in Louisiana en in 1953 nam hij zijn eerste succesplaat, Mexican Joe, op dat een nummer 1 notering kreeg. In 1955 tekende hij een contract met RCA en werd lid van de Grand Ole Opry. Tegen het einde van de jaren 50 kwam de Rock-'n-Roll op en verschoof Reeves onder invloed van Chet Atkins zijn stijl van de pure country wat in die richting. Reeves was - met Patsy Cline - een van de eersten die de Nashville-sound brachten.

Jim Reeves was een van de eersten die met 'close talking' microfoontechniek werkte, iets dat zijn stem extra goed deed uitkomen. Hierover had hij met de opnametechnicus van RCA een zo hooglopende ruzie dat hij tussen 1962 en begin 1964 geen opnames meer maakte.

Jim Reeves' vliegtuig kwam op weg naar huis in Nashville op 31 juli 1964 in een zware storm terecht. Beide inzittenden, Reeves als piloot en een vriend, Dean Manuel, kwamen om.

Een paar van de nummers die hij bekend maakte zijn:

• Mexican Joe
• Talkin' to your heart
• Yonder comes a sucker
• A fool such as I
• Distant drums
• I love you because
• I won't forget you
• Adios Amigo
• Blue Boy
• Billy Bayou
• Home
• Am I Losing You

Zijn grootste hit scoorde hij in 1959/1960 met He'll have to go

Jim Reeves heeft ook een plaat uitgebracht met daarop uitsluitend liedjes in het Afrikaans getiteld Jy Is My Liefling.

Ook lang na zijn dood heeft Reeves nog hitlijstnoteringen gekregen; de laatste in een duet met Patsy Cline I fall to pieces uit 1982. Een en ander was mogelijk door de enorme hoeveelheden niet uitgebracht studiomateriaal en het zorgvuldige beheer daarvan door zijn vrouw.

Joe Cocker (Sheffield, 20 mei 1944) is een Engels blueszanger. Zijn eigenlijke naam luidt John Robert Cocker.

Hij is zijn leven lang al bezig met muziek, en zat al in kleine bands in zijn geboortestad Sheffield toen hij 15 jaar oud was. Hij was voor het eerst op de Amerikaanse televisie in 1969, in de Ed Sullivan Show.

Zijn eerste grote hit was het lied With a little help from my friends, een cover van de Beatles song. In hetzelfde jaar verscheen hij op het Woodstock Music and Art Festival. Andere vroege hits zijn Cry me a river en Feelin' alright.

Aan het begin van de jaren zeventig had hij problemen met drugs en alcohol, maar hij maakte een comeback in de jaren tachtig. Hij had grote hits met You are so beautiful, Up where we belong en Unchain my heart, waardoor hij een nieuw publiek aan zich bond.

Cocker is bekend om zijn opvallende, rauwe stemgeluid en een typische mimiek die enigszins doet denken aan luchtgitaar spelen.

Vaya Con Dios (een Spaanse groet, letterlijk Ga met God) is een Belgische popgroep opgericht in 1986. Begin jaren negentig scoorde de groep enkele grote internationale hits.

Na een succesvolle samenwerking van Dani Klein en Willy Lambregt in de band Arbeid Adelt! wordt in 1986 samen met contrabassist Dirk Schoufs Vaya Con Dios opgericht omdat hun hart bij de jazz, opera en zigeunermuziek ligt en het een genre is dat in Brussel nauwelijks bekendheid geniet. In hun eerste single Just a friend of mine zijn al Spaanse invloeden te horen. De single wordt een grote hit in Frankrijk waar meer dan 300.000 exemplaren worden verkocht. Willy Lambregt heeft inmiddels de groep al verlaten om zijn carrière bij The Scabs de volle aandacht te geven. Hij wordt vervangen door Jean-Michel Gielen. Het tweede album bevat de grote hitsingles What's a Woman en Nah neh nah. What's a woman staat in de zomer van 1990 drie weken op nummer 1 in Nederland.

In 1991 gaat het duo Dani Klein en Dirk Schoufs uit elkaar. Dirk Schoufs verlaat de groep en Vaya Con Dios gaat verder als eenvrouwsband. Op 24 mei 1991 overlijdt Schoufs aan de gevolgen van AIDS die hij door zijn heroïneverslaving heeft opgelopen. In 1992 verschijnt het derde album Time Flies. De muziek is veel triester dan op de eerste twee albums, met invloeden uit de soul en Latijns-Amerika. De bekendste single van dit album is Heading for a fall. Ondanks de personele en muzikale wijzigingen blijft Vaya Con Dios populair in grote delen van Europa, vooral in Duitsland, Frankrijk en Scandinavië en Zuid-Amerika. Alleen in Nederland en België blijft het succes beperkt. In 1993 wordt een grote wereldtournee georganiseerd vanwege het grote internationale succes.

In 1995 komt het vierde album uit. In 1996 maakt Dani Klein bekend geen plezier meer te beleven aan de muziekwereld, en besluit ze de band te stoppen, die op dat moment nog maar uit één persoon bestaat. In 1997 verschijnt nog een verzamelalbum. Dani Klein begon in 1999 weer met zingen en wordt zangeres bij Purple Prose.

Zeven jaar later, in 2004, wordt Vaya Con Dios opnieuw opgericht. De groep, die nog steeds uit zangeres Dani Klein, enkele nieuwe muzikanten en muzikanten van de beginjaren van Vaya Con Dios bestaat, brengt een nieuw album uit in oktober 2004 onder de naam 'The Promise'.

Op 31 augustus 2006 werd in Theatre Vaudeville te Brussel de eerste van een nieuwe reeks akoestische optredens gegeven. Op 3 november verscheen hiervan de CD/DVD The Ultimate Collection. Op 3 september 2006 bracht Vaya Con Dios hun nieuwe single 'Pauvre Diable' uit.

Vaya Con Dios verkocht in totaal meer dan 7 miljoen albums en meer dan 3 miljoen singles.

Christopher Anton (Chris) Rea (Middlesbrough (Engeland), 4 maart 1951) is een Britse zanger.

Chris Rea is met zijn krasse zangstem vooral bekend geworden met nummers als Fool (If you think it's over), Josephine en Driving home for Christmas, die nog altijd veel gedraaid worden op de radio.

Verder schreef hij een aantal nummers voor films, en een aantal van zijn bekendere nummers werden gebruikt als themamuziek. Hij speelde zelf in twee films, in 1985 in Willie and the Poor Boys en in 1999 in Parting Shots, waar hij tevens de muziek van deed. Hij schreef en produceerde de film La Passione, die in 1996 verscheen.

In 2005 heeft hij nog 11 nieuwe cd's uitgebracht (130 nummers), een dvd en een boek met schilderingen die hij gemaakt heeft tijdens zijn herstel van een ernstige ziekte rond het jaar 2000. Chris Rea heeft omstreeks 2005 bekend gemaakt dat hij stopt met touren. In 2006 deed hij zijn The Farewell Tour. Tijdens deze tour speelde hij oude klassiekers en nieuwe nummers.

Hoewel zijn gezondheid hem nog steeds parten speelt, maakt Rea in het najaar van 2007 zijn terugkeer naar het podium bekend. In het voorjaar van 2008 heeft hij met een nieuwe band, the Fabulous Hofner Blue Notes, een korte Europese tournee gedaan: "The Return of the Fabulous Hofner Blue Notes". De band speelt een mix van blues en instrumentale nummers, nieuwe songs en klassiekers. De muzikale invloeden gaan van de instrumentele platen uit de jaren 50 tot en met Miles Davis.

Een album van het quintet is verschenen in februari 2008.

In april 2011 is het volgende project van Chris Rea aangekondigd. Dit is het 'Santo Spirito Project' wat zal bestaan uit 2 speelfilms met bijbehorende soundtracks en een apart album op 3 cd's. De datum voor de release is 5 september 2011.

Vanaf april 2012 wordt op de officiële website van Chris Rea een aankondiging gedaan voor een 'nieuw' project: mogelijk een heruitgave of re-make van La Passione (1996). Er wordt helaas nog geen releasedatum gegeven.

ABBA is de naam van een voormalige, megasuccessen boekende, Zweedse popmuziekgroep, die bestond uit de volgende vier vocalisten:

• Agnetha Fältskog (geb. 5 april 1950 in Jönköping, Zweden);
• Björn Ulvaeus (geb. 25 april 1945 in Göteborg, Zweden);
• Benny Andersson (geb. 16 december 1946 in Vällingby (Stockholm), Zweden);
• Anni-Frid Lyngstad (geb. 15 november 1945 in Ballangen, Noorwegen).

De naam ABBA was een acroniem van de voornamen van de leden. Toch wordt de naam vaak als Abba geschreven. Op hun albums wordt de eerste B in de naam vaak in spiegelbeeld geschreven.

Wereldwijd neemt ABBA, na The Beatles, de tweede plaats in qua aantal verkochte albums (ruim 350 miljoen stuks). Het succes begon toen ABBA in 1974 het Eurovisie Songfestival won met het nummer Waterloo. Manager van de groep was Stig Anderson. In 1983 werd een pauze ingelast, die echter zou leiden tot het uiteenvallen van de formatie.

In 1999 ging in Londen de musical Mamma Mia! van start (deze bevat de songs van ABBA maar heeft een verhaal, dat niet over de leden zelf gaat). Hij werd overal in de wereld, in verschillende talen, opgevoerd. In 2004 wees het viertal een aanbod van 1 miljard dollar af dat werd gedaan, voor een eenmalige reünie tour van 100 concerten.

Historie

Voorgeschiedenis

Benny Andersson was lid van de Zweedse rockband de "Hep Stars". Deze groep beleefde tussen 1964 en 1969 in Zweden haar hoogtepunt en was ontstaan naar model van bijvoorbeeld Herman's Hermits, The Beatles en The Rolling Stones. Björn Ulvaeus was lid van de "Hootenanny Singers". Deze groep had een rustiger geluid dan de Hep Stars. Af en toe kruisten de wegen van beide groepen elkaar en dat leidde tot het samen schrijven van enkele liedjes door de twee genoemden. Agnetha Fältskog, het jongste lid van ABBA, was in haar tienerjaren al bekend en speelde bijvoorbeeld de rol van Maria Magdalena in de Zweedse versie van de musical Jesus Christ Superstar. Ook schreef Agnetha zelf muziek. Ze bracht in Scandinavië vele hitsingles en zes succesvolle soloalbums uit en behoorde al voordat ABBA bestond, tot de populairste artiesten in haar vaderland. Tijdens één van hun tours ontmoette Agnetha Björn van de Hootenanny Singers. Ze trouwden in 1971, iets wat in de Zweedse media groots werd verslagen. Anni-Frid "Frida" Lyngstad was parttimezangeres en nam deel aan een talentenjacht, die ze won. Haar muzikale doorbraak kwam op het moment dat Zweden rechts ging rijden in plaats van links. De bevolking werd gevraagd niet de straat op te gaan. Frida trad op in een spectaculaire show die die nacht op televisie werd uitgezonden. Niet veel later ontmoette zij Benny Andersson, met wie ze trouwde in 1978.

Eerste begin band

Begin jaren '70 hadden Björn en Agnetha, ondanks hun huwelijk, nog ieder hun eigen carrière. Stig Anderson, manager van de Hootenanny Singers, bracht Björn en Benny echter samen in één band. Deze beiden vroegen vervolgens hun partners Frida en Agnetha in 1971 de achtergrondvocalen voor hun rekening te nemen op het album Lycka. Van toen af vormden de vier samen een band, met de naam Benny & Björn, Agnetha & Frida (soms ook als Benny & Björn, Agnetha & Anni-Frid). Björn en Benny zetten hun samenwerking voort en experimenteerden met nieuwe arrangementen en geluiden. Resultaat was de single People need love. Het werd een bescheiden hit, maar voldoende om aan te tonen, dat de samenwerking goed was. Het jaar daarop, 1973, werd Ring Ring gemaakt, waarmee de groep voor het eerst deelnam aan het Nationale Songfestival. Velen verwachten dat het de eerste plaats zou worden, maar weer werd het een derde. Stig was overtuigd van het feit, dat een hit in Engeland of Amerika de definitieve doorbraak zou betekenen en zocht naar een andere bandnaam. Uiteindelijk werd het acroniem ABBA gekozen.

Verder als ABBA

In 1974 won de band, nu onder de nieuwe naam ABBA, het Nationale Songfestival en werd uitgezonden naar het Eurovisie Songfestival, waaraan deelgenomen werd met het zelf geschreven nummer Waterloo. Dit liedje is een paar jaar geleden gekozen tot beste Eurovisie Songfestivalliedje van de afgelopen 50 jaar. Dit werd tevens een hit in Engeland, ABBA's eerste nummer 1. In de VS kwam het op een zesde plaats. Een vervolg zat er echter nog niet in. Het duurde tot SOS, oorspronkelijk als solosingle voor Agnetha geschreven, voordat ze een nieuwe top-10 hit hadden. Na SOS was de status van eendagsvlieg definitief verdwenen. In 1977 verscheen de film ABBA: The Movie waarin de band en de bandleden de hoofdrol spelen.

Megasucces

Na 1975 kwam wereldwijd succes met onder meer Mamma Mia en Fernando. Daarna volgden Money, Money, Money, Knowing Me, Knowing You en Dancing Queen, hun grootste hit, van het album Arrival. Van het album ABBA - The Album kwamen hits als Take a Chance on Me, Thank You for the Music en The Name Of The Game en Eagle. In 1978 was ABBA uitgegroeid tot een megagroep. Hits als Summer Night City, Chiquitita, Voulez-Vous, Does Your Mother Know, Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight), I Have A Dream Happy New Year en Super Trouper bleven komen. De relatie tussen de bandleden ging echter achteruit, iets wat te merken was in singles als The Winner Takes It All en One Of Us.

Einde van de groep

In 1983 laste de groep een rustperiode in, waarna ze besloten niet verder te gaan. De singles The Day Before You Came en Under Attack blijken achteraf de laatste ABBA releases te zijn. Met het in 1982 verschenen compilatie-album The Singles sloot ABBA zijn bestaan af, met een wereldwijd nummer 1 album.

Op 4 juli 2008 waren alle ABBA-leden voor het eerst in vele jaren weer samen in het openbaar, bij de première van Mamma Mia The Movie in Stockholm, waar Frida en Agnetha samen een dansje maakten met Meryl Streep.

Solocarrières

Nadat ABBA was opgehouden als groep te bestaan, legden Björn en Benny zich gezamenlijk toe op het componeren van muziek voor musicals. Een van de eerste was Chess (1984), waarvoor Tim Rice de tekst schreef. Chess draaide drie jaar lang in Londen en in 1988 kwam ook een Broadwayversie uit. Deze werd echter geen succes, wat te wijten was aan een gewijzigde opzet. Björn en Benny hadden echter een goed gevoel bij musical, wat overigens ook al tijdens tours van ABBA bleek. In 1999 ging de op de gelijknamige ABBA-hit gebaseerde musical Mamma Mia! in première in Londen. Het zou een groot succes worden, met vertalingen in vele landen. Anno 2006 werken Benny en Björn aan de Engelse versie van hun Musical Kristina från Duvemåla (Kristina uit Duvemåla), die op Broadway in première moet gaan. Benny is verder actief met zijn folkmusic band 'BAO' In 2007 verschijnen er berichten in de pers dat Benny met zijn groep een oud ABBA nummer uit 1979 dat niet eerder op cd is verschenen zal opnemen en uitbrengen. De fans wachten in spanning af!

Agnetha en Frida gingen beiden op de solotoer. In 1982 bracht Frida haar album Something's Going On uit, dat door Phil Collins geproduceerd werd. Van dit album verkocht de roodharige zangeres ruim 1.5 miljoen exemplaren. Na het relatief floppen van het album Shine besloot zij te stoppen met zingen. Het gebrek aan solosucces, maar vooral motivatie was aanleiding tot deze stap. Wel bracht ze in 1996 (maar dan alleen in Zweden) nog het album Djupa Andetag uit. Deze cd werd in Zweden een grote hit en behaalde zelfs de eerste plaats. Geen van de drie singles wist echter de Zweedse top 10 te bereiken. In 2006 verschijnt er van Frida een dvd met een retrospectief van haar carrière. Alhoewel het in de planning staat dat de dvd overal ter wereld verkrijgbaar zal zijn, verschijnt hij alleen in Zweden en Nederland in de winkels. Frida verkoopt in de twee landen samen niet meer dan 2500 dvd's. Anno 2007 heeft Frida geen plannen meer voor een internationaal soloalbum en houdt zij het bij wat low-profile duetten die in zeer beperkte oplage verkrijgbaar zijn. Haar laatste recente opname was met Ex-Deep Purple Jon Lord, the Sun will shine again, uit 2004. Zij heeft het nummer tijdens het concert van Jon Lord in Keulen live gezongen. Verder verscheen er in Duitsland 2005 een fan-boek van verstokte Frida fans Philippe Elan & Jean-Marie Potiez. In hetzelfde jaar verschijnt er internationaal een officieel boek van de hand van Benny, Bjorn en Mamma Mia producent Judy Craymer onder de titel 'Mamma Mia, How can I resist you'.

Agnetha deed het na ABBA iets beter in haar eentje . De singles 'Never Again', 'The heat is on', 'Wrap your arms around me' en 'I won't let you go' (van haar tweede soloalbum 'Eyes of a woman') werden in de jaren tachtig in Europa, Japan en Scandinavië hits, de een wat kleiner dan de ander. Met 'The heat is on' scoorde zij in vele landen een van de grootste zomerhits van 1983. Het eerste internationale soloalbum 'Wrap your arms around me' verkoopt wereldwijd meer dan 1,3 miljoen exemplaren. Na het verschijnen van haar derde Engelstalige album I stand Alone in 1988 en de kleine Billboard hit I wasn't the one in Amerika, stopte ook Agnetha wegens gebrek aan groot succes met zingen. In 1998 verschijnt er een internationaal Greatest Hits album van Agnetha met de titel "That's me - The Greatest Hits" waar het publiek in het algemeen niet warm voor loopt. Daarnaast brengt Agnetha in 1996 een boek uit met haar levensverhaal. In 2004 maakt ze haar echte comeback met het album 'My Colouring Book'. Het album werd goed ontvangen en haalde in verschillende Europese landen de top 10. In Zweden staat het album wekenlang op de eerste plaats. Ook in Duitsland, Nederland en Groot-Brittannië doet de cd van Agnetha het goed. De single 'If I thought you'd ever change your mind' weet zelfs de Britse top 10 te halen in de midweek sales van mei 2004 maar uiteindelijk blijkt het net de top 10 niet te halen als de chart openbaar wordt gemaakt. Aan het einde van het jaar verschijnt er in Scandinavië een cd-box "Agnetha 1967-1979", met daarin alle zeven soloalbums die Agnetha voor en tijdens de ABBA periode opnam voor Sony Music. Begin 2006 verschijnt er een nieuwe Greatest Hits cd '13 Hits' van Agnetha met daarop songs van haar eerste twee solo albums na ABBA. Net als bij de post ABBA solo albums van Frida, verschijnen ook de solo albums die Agnetha na ABBA op het Universal label maakte geremastered en met nieuw artwork op de markt. De interesse in deze re-releases van beide dames is beperkt.

In 2005 verschijnt Agnetha op de première van Mamma Mia! in Stockholm. Ze wordt in de zaal ontvangen met een staande ovatie, terwijl haar andere ABBA collega's onopvallend de zaal in kunnen lopen. Agnetha is de ster van de avond. Ook bij het stoppen van de musical in 2007 is Agnetha aanwezig. Na afloop zingt ze live met collega Tommy Korberg het duet 'True Love' met Benny aan de piano. Samen met Bjorn en Benny staat Agnetha die avond ook nog even op het podium om een Zweeds danklied te zingen. De drie ABBA leden zijn duidelijk weer vrienden. Frida is die avond niet aanwezig. Agnetha werkt inmiddels aan een nieuw album met zelfgeschreven songs, zo fluisteren de ingewijden nu. De release zal waarschijnlijk in 2008 plaatsvinden. Tevens werkt Agnetha's eigen productiemaatschappij aan een dvd over haar carrière.

Jan De Wilde (Aalst, 1 januari 1944) is een Vlaams zanger en kleinkunstmuzikant. Zijn bekendste liedjes zijn "Walter, ballade van een goudvis", "Een vrolijk lentelied", "Joke", "Hé Hé", "Eerste sneeuw" en "De fanfare van honger en dorst".

Jeugd

Jan De Wilde werd in 1944 geboren in Aalst. Toen hij negen was overleed zijn vader aan kanker. Begin jaren 60 leerde hij instrumenten bespelen en schreef hij zijn eerste liedjes. Onder zijn invloeden bevinden zich Georges Brassens, Kor van der Goten en Jaap Fischer en later door Bob Dylan, maar evengoed vroege rock-'n-roll, rauwe spirituals en Johann Sebastian Bach.

Hij trad voor het eerst in het openbaar op in 1962 en maakte zijn tv-debuut in 1965. Tijdens deze periode volgde hij kunstonderwijs aan de St. Lukasacademie en was ook actief bezig met fotografie en vooral met poppentheater. Nadat hij afgestudeerd was organiseerde hij een aantal tentoonstellingen rond zijn schilderijen.

de jaren zeventig

Begin jaren 70 groeide De Wildes bekendheid als zanger tijdens het Humorfestival van Heist. Hij werd populair dankzij zijn bizarre podium-présence en ironische en sarkastische, dan weer tedere liedjes. Vrolijke folk-nummers als "Ik kan het, ma", "Joke" en "Een vrolijk lentelied" maakten hem zowel geliefd als berucht in Vlaanderen. Regels als "De Fallus Impudicus staat al in bloei" en "Joke, Joke, trek je witte jurkje uit" zorgden voor controverse bij het meer conservatieve gedeelte van de bevolking.

Tijdens zijn succesperiode (1970-1972) werkte hij ook mee aan Kris De Bruyne's debuutplaat en produceerde drie albums voor Urbanus van Anus. De Wilde droeg in belangrijke mate mee aan de lancering van Urbanus' carrière. Zo zelfs dat Urbanus hem ten slotte in populariteit oversteeg. Dit had echter meer te maken met het feit dat Urbanus ook humoristische conferences aan zijn optredens toevoegde. De Wilde zelf heeft het nooit erg gevonden dat hij niet hetzelfde succes gekend heeft. "Ik heb dat altijd comfortabel gevonden", zei hij eens, "Bij Raymond, Willem Vermandere of Urbanus heb ik gezien dat je van succes vaak meer last dan genot hebt. Zij kunnen dat misschien aan, maar ik niet." Het bekendste nummer dat De Wilde en Urbanus samen zongen is "De Aarde".

Jaren 80

Het zou tot eind jaren 80 duren voor Jan De Wilde nog eens in de kijker stond. In 1987 schreef hij de muziek voor de eerste Urbanus-film Hector. Op aandrang van Urbanus bracht hij twee nieuwe albums uit. "De Bende van Jan De Wilde" (1987) bevatte nrs. als "Zussen" en "Anneke Weemaes" en introduceerde de artiest Wigbert van Lierde aan het brede publiek. "Hé Hé" (1990) was nog grootser. De cd werd door Henny Vrienten geproduceerd die samen met onder meer Boudewijn de Groot ook op enkele nummers meezong. Naast nieuwe versies van oudere nummers als "Walter, ballade van een goudvis" en "Een vrolijk lentelied" stond er ook gloednieuw materiaal op. "Hé, Hé", "De fanfare van honger en dorst", "Eerste sneeuw" werden nieuwe klassiekers en zijn nieuwe tournee bewees dat hij weer helemaal terug was van weggeweest.

Jaren 90 en 00

Na deze heropbloeing duurde het tot 2000 voor er een nieuw De Wilde-album uitkwam. "Oude Maan" (2000) bevatte nummers die onder meer geschreven waren door Luc De Vos (Gorki). Ook Raymond van het Groenewoud zong op twee tracks mee. De cd werd geproduceerd door Jo Bogaert van Technotronic. Datzelfde jaar bracht De Wilde ook het boek "Niks aan dan vel" uit, waarin al zijn liedjesteksten verzameld staan.

Trivia

• Jan De Wilde treedt al ruim 25 jaren op met het Combo. De bezetting werd tijdens die jaren enkele malen gewijzigd.

• Uitzonderlijk trad Jan op in andere combinaties: Jan De Wilde en de Centimeters (Tournee 1987), Jan De Wilde en de Magnificent 7 (Ancienne Belgique 1991), Jan De Wilde en de Fanfare van Honger en Dorst (Zomertournee 1991), Jan De Wilde & Prima La Musica (Tournee 1991-1992) en Jan De Wilde & De Favoriete Beesten (Tournee 2001-2002)

• In 2005 eindigde hij in de Vlaamse versie van De Grootste Belg op nr. 311 buiten de officiële nominatielijst.

• Sinds enkele jaren woont hij in de Oost-Vlaamse gemeente Aaigem, die regelmatig onderwerp uitmaakt van zijn liedjesteksten.

• Hij is ooit geïmiteerd door Dirk Denoyelle.

Charles Edward Anderson Berry (St. Louis, Missouri, 18 oktober 1926), bekend als Chuck Berry, is een Amerikaans gitarist, zanger en componist. Berry was het eerste lid van de Rock and Roll Hall of Fame (1986).

Biografie

Johnnie Johnson had de band Sir Johns Trio, en nodigde Chuck Berry in 1952 uit mee te spelen als vervanging voor de zieke saxofonist. Snel nam Berry de leiding van de band over. Hij componeerde zijn liedjes in samenwerking met Johnson (die 20 jaar zou meespelen op zijn nummers), en liet ze registreren met "Chuck Berry" als enige componist/schrijver.

Berry's "Maybellene" (1955) is één van de eerste R&R-nummers.

Berry's idolen waren Nat King Cole, Louis Jordan en Muddy Waters, die allen voornamelijk bluesmuziek maakten.

Hij geraakte met meer dan 30 van zijn opnames in de top-10 en ze worden nog altijd gebracht door bands over de hele wereld.

Teksten

Johnny B. Goode werd opgenomen met twee teksten: 'colored boy' werd 'country boy' ('colored' kon je niet verkopen, wist Leonard Chess). Het hele nummer Brown Eyed Handsome Man is een ode aan de trotse, zwarte man in de VS. In een enkel coupletje legt hij uit: de Venus van Milo verloor haar armen in een gevecht om een brown-eyed (lees: zwarte) handsome man te veroveren - en ze won.

Muzikale kenmerken

Zijn hele gitaarspel is beïnvloed door de pianist Johnnie Johnson. Door de piano-akkoorden over te nemen hadden de Chuck Berry-nummers niet de standaard A-D-E-akkoorden, maar Bes, Es en F.

De nummers van Chuck Berry hebben de traditionele bluesmaatvoering, namelijk 12 maten, ook wel bluesschema genoemd.

Hierdoor verdwijnt de "bluesy" (beetje zeurderige) stemming en krijgt een opgewekter karakter, rock-'n-roll. Een andere vondst is "zijn" gitaar-intro. Het karakteristieke intro van veel van zijn rockers is een typisch pianistisch opmaatje.

Naast de pure R&R nam Chuck warme, slow bluesnummers op, maar dat werden geen singles en geen hits.

Het nummer "Johnny B. Goode" is voor en op Johnnie geschreven.

Om optredens te verlevendigen maakte Chuck op komische wijze gebruik van zogenaamde Hillbilly-wijsjes. Mede hierdoor werd hij door sommigen gezien als een countryzanger. Ook wist hij op deze wijze blank publiek naar zijn optredens te trekken. Dat was in de beginjaren 50 een prestatie, vanwege de rassenscheiding in de Verenigde Staten.

Zijn beroemde duckwalk ontstond tijdens zo'n komisch Hillbilly-nummer.

Invloed op anderen

Berry had een grote invloed op andere muzikanten, zoals op de Rolling Stones en John Lennon, wiens nummer "Come Together" zelfs geplagieerd zou zijn van Berry's "You Can't Catch Me". Angus Young van AC/DC, zegt ook beïnvloed te zijn door Chuck Berry, en heeft ook diens ganzenpas of duckwalk gebruikt als één van zijn gimmicks. AC/DC heeft op het album T.N.T. het nummer Schooldays van Chuck Berry opnieuw ingezongen. Een ode aan Chuck Berry en zijn muziek wordt gedaan door Steppenwolf in het nummer Berry Rides Again, waarin de gitaar en de piano treffend het karakteristieke geluid van Berry's gitaar en Johnsons piano laten horen en alle hits voorbij komen.The Beach Boys moesten Chuck Berry vermelden als auteur van hun hit Surfin' USA omdat het nummer in sterke mate op Sweet little sixteen leek.

Ook Elvis Presley was onder de indruk van Berry. In de jaren '70 speelde Presley met de gedachte een album op te nemen met enkel liedjes van Berry. Dit is echter nooit gebeurd. Wel heeft Presley door de jaren heen regelmatig Berrynummers opgenomen en gebruikt in zijn live-acts, te weten: Brown-eyed Handsome Man, Memphis, Tennesse, Too Much Monkey Business, Promised Land, Maybellene, Johnny B. Goode, Rock and Roll Music en School Days.