Maandag 8 mei 2006
dagdenkertjes
- het lachen zou je nooit mogen vergaan ...- ( ... vallen, struikelen, zijn evenwicht verliezen... Overal gebeurde het, op elke reis, in elke stad maakte hij op de één of andere manier kennis met de grond. Altijd, in die ene hand de camera, in de andere een loodzware tas waar boeken, informatie, lege films, volle flessen water en nog meer van dat moois in zat. De oplossing leek voor de hand te liggen in het kopen van een rugtas. Maar die 'rug'tas werd gebruikt als 'hand'tas. En hij bleef vallen...
Thermissos lag als een adelaarsnest hoog in de bergen tegenaan de Turkse kust.
Een steile klim op een vochtig paadje. De rotsige steenbrokken boden hier en daar een goed houvast. Op sommige plaatsen vormden boomwortels een ideaal struikel-obstakel.
We klommen puffend omhoog, hij achter me aan, met in zijn ene hand de camcorder, aan de andere de 'rug'tas ...
Plots een kreet.
De tas viel tegen de grond en met de camcorder stevig geklemd trippelde hij verder, met beide armen molenwiekend in de hoop toch nog zijn evenwicht terug te vinden.
De richting waarin hij koers zette was niet vooruit, niet achteruit, niet naar de rotsmassa links, maar naar rechts, regelrecht op weg naar de beboste, steile helling van de afgrond.
Na de boomwortel als oorzaak van de vreemde trippelpartij was het de boom zelf die de vaart naar en in de afgrond stuitte...
Terwijl hij mopperend de tas ging oprapen ben ik het bijna bestorven van het lachen.
Hij keek me scheefweg wat boos aan ...
Nadien is de rugtas datgene geworden waar ze voor bestemd was ... een tas om op de rug te dragen ... ) - ( foto : sirince - turkije )
Geschreven door Hugje om 02:29
Reageer op dit bericht
