dagdenkertjes

Je bent niet hier
maar ergens.
Ik ben daar niet.

Al is het er,
dat ergens,
ik vind het niet.

Ik vind het niet
dat ergens.
Waar jij nu bent.

Waar ik niet ben,
ik die alleen maar
ergens voor jou ben.

Mark Insingel

Hoe is het mogelijk dat sommige mensen altijd ontevreden zijn ?
Uit schrik dat iemand anders meer aandacht zou krijgen ?
Omdat ze de zon niet in het water kunnen zien schijnen voor een ander ?
Uit vrees dat een ander het beter zou hebben ?

Dat voortdurende ontevreden zijn is toch enkel zelfbeklag?
Zelfbeklag, angst en wantrouwen.

Een ander het licht in de ogen niet gunnen is dat licht uitdoven voor jezelf !

- de koning in al zijn glorie ... -

- ... born to be free... -

- ( de kracht van de motor, het padangpadang-geluid en de trillingen op het stuur. De wind komt van rechts ... het westen, denk ik.
Terug op de weg. Op weg naar ergens en naar nergens.
Vanaf nu alleen... De \'point of no return\' is bereikt. Er is geen weg terug.
Die weg die nu voor me ligt is onzeker, ongekend. Hij zal lang zijn, maar ik heb al de tijd ... niks hoeft, niks moet. De weg die zich voor me zal ontplooien moet ik volgen. Waar die heen zal leiden moet ik ontdekken.

De motor helt tegen de wind gestuurd door mijn gevoel. Terug op weg ... na al die maanden. ) -

vervolg van het verhaal over de GSM-masten en looptelefoontjes in Humo in hun antwoordrubriek \'open venster\'. Blijkbaar heeft de reportage zijn effect gehad.
Even op de site gaan zoeken waar hier zendmasten staan ...
Het zijn er maar 3 in de nabije omtrek en op veilige afstand.
Hoop ik.
Ik heb de stekker van de looptelefoon uitgetrokken en zal me een toestel met draad aanschaffen. One never knows...

http://www.humo.be/cps/rde/xchg/humo/hs.xsl/DezeWeek_index_2412.html

en een motor-woman in Tjernobyl :

http://www.angelfire.com/extreme4/kiddofspeed/chapter1.html

(... de mannen gingen eerst. Op verkenning vooraleer wij, vrouwen, de lage tunnel in kropen. Het leek de moeite waard.
Ik draaide me even om voor we op onze knieën de smalle gang inkropen. Ze keken ons na, de ene met twijfels op het gelaat de andere met een glimlach.
Het was er stikdonker, bedompt en er ging een muffe geur.
Ik kroop voorop, camera in aanslag. De grafbewaker achterop, met een zaklamp die betere tijden gekend had. We verbeten onze angst, spraken elkaar moed in, probeerden niet te denken aan wat onder, naast en boven ons kon meekruipen.
Een gemompel in het arabisch deed ons halt houden. Een figuur in djelabai schoof naast ons naar voren en knipte de zaklamp aan.

Wie tierden.

In het schrale licht zagen we een hoofd ... tanden ... nog een hoofd ... vormeloze donkere vodden ...tenen ... Stuk voor stuk, fragment per fragment, telkens de smalle, gelige straal  van de zaklamp  zich verplaatste ...
Ik drukte de knop van de camera in, wist niet meer of die afgesteld was of niet en vluchtte op handen en knieën de tunnel uit.
Gemummificeerde menselijke resten in de hoop op eeuwig leven van de ziel. Nu een zekere bron van inkomsten voor hun verre nazaten ... ) ( foto : de mummies in het graf van nefer-rompet )

Bloemen leven hun laatste blad,
in een zachte nazomer van pijn.

De winter wacht hen en net als ik,
weten ze niet hoe de volgende lente zal zijn.