dagdenkertjes

(... de mannen gingen eerst. Op verkenning vooraleer wij, vrouwen, de lage tunnel in kropen. Het leek de moeite waard.
Ik draaide me even om voor we op onze knieën de smalle gang inkropen. Ze keken ons na, de ene met twijfels op het gelaat de andere met een glimlach.
Het was er stikdonker, bedompt en er ging een muffe geur.
Ik kroop voorop, camera in aanslag. De grafbewaker achterop, met een zaklamp die betere tijden gekend had. We verbeten onze angst, spraken elkaar moed in, probeerden niet te denken aan wat onder, naast en boven ons kon meekruipen.
Een gemompel in het arabisch deed ons halt houden. Een figuur in djelabai schoof naast ons naar voren en knipte de zaklamp aan.

Wie tierden.

In het schrale licht zagen we een hoofd ... tanden ... nog een hoofd ... vormeloze donkere vodden ...tenen ... Stuk voor stuk, fragment per fragment, telkens de smalle, gelige straal  van de zaklamp  zich verplaatste ...
Ik drukte de knop van de camera in, wist niet meer of die afgesteld was of niet en vluchtte op handen en knieën de tunnel uit.
Gemummificeerde menselijke resten in de hoop op eeuwig leven van de ziel. Nu een zekere bron van inkomsten voor hun verre nazaten ... ) ( foto : de mummies in het graf van nefer-rompet )

Bloemen leven hun laatste blad,
in een zachte nazomer van pijn.

De winter wacht hen en net als ik,
weten ze niet hoe de volgende lente zal zijn.

- Jade is van oudsher als een edel gesteente aanzien in het Verre Oosten hoewel het een mineraal is en geen edelsteen. Jade geeft innerlijke rust en wijsheid (oosterse wijsheid?) Het mineraal zou versterkend werken op nieren, blaas en ogen (goed voor chatters ?). De steen bestaat in diverse kleuren, meestal (varianten van) groen. Geschikt voor mensen die uit balans zijn, die heen en weer geslingerd worden tussen extremen. Jade brengt harmonie en evenwicht. Groen is een kalmerende kleur, niet enkel in kledij en juwelen, maar ook in het interieur. Op plaatsen waar rust, harmonie en sereniteit moet heersen  is de muur- en vloerbekleding het beste een variant van groen. Groen is complementair aan rood. Dat wil zeggen dat de kleuren elkaar aanvullen en versterken. Rood en groen in gelijke delen met elkaar gemengd geven grijs, waarbij de tint, door een tikkel méér van het één of het ander, van groengrijs naar roodgrijs kan gaan.- (foto : halsband van Dyrberg/Kern in jade, swarovski en aventurijn )

- Het is gelukt ! Met veel bloed, zweet en ( figuurlijke) tranen, een hels lawaai, gevloek en zenuwen van J,  het pijnigen van mijn auto-batterij, een goed uur proberen en twijfels over wat nu wel plus of min was.... is het rode monster gestart !
Het leek of het kotak-kotak-kotak-geluid ging blijven duren. Hij wilde wel maar kon niet. (al op gelet dat een motor bij ons mannelijk is en in franssprekend België vrouwelijk?)
Ik had de moed al opgegeven, was al van plan om Touring te bellen : "opslepen dat machien, lukt nooit...." en vroem. Eén seconde... maar toen wisten we dat het zou lukken.
" Waarom rij jij met een Harley ? Had je niet beter een Honda gekocht? ". Tjah...waarom rij ik met een Harley ? Waarom reden E en ik allebei met een Harley ? We hadden gewoon geen antwoord op die vraag.
Of misschien enkel omdat we van de 'easy rider' generatie zijn, dat Harley onze jeugd vertegenwoordigd, dat we opgroeiden met het idee dat 'HD' staat voor 'vrijheid'. Nostalgie zeker?
Duur? Alles is relatief, ook de kostprijs van een Harley Davidson. Ok, bij andere merken heb je méér chroom, méér accesoires, een stoerder uitzicht, bredere banden en méér carrosserie voor dezelfde prijs, klopt. Dat is een keuze die je kan maken. Wij kozen voor ijzer, staal en een beetje chroom, een motor in zijn 'blootje'. Iemand anders kiest voor alluminium en polyester met veel chroom, ' all dressed up'. We zijn allebei beginnen rijden met een Virago 535 en toen klonk het " dat is geen motor dat is een ' velootje '...". En onze Sportsters werden dan weeral te licht bevonden om ''echte' HD's te zijn...
Zo zie je maar...het was ons een zorg en het zal mij een zorg wezen.

Ik hoop maar, dat de 50 km die ik gereden heb, voldoende zijn om het beestje morgen weer aan de praat te krijgen. Want ... de kriebels om de baan op te gaan zijn erg aan het worden ! -

- ...all those things will be lost, like tears in the rain. ( uit: do androids dream of electric sheep? - Philip K Dick )

- ( ...de rit naar Damme was altijd heerlijk. Niet enkel door de prachtige landschappen van de smokkelroute, maar ook het parkeren van de motoren op de markt, de boekenwinkels afstruien en de verpozing op een terrasje maakten het tochtje tot favoriet.

Toen de eerste druppels vielen beslisten we om toch maar huiswaarts te rijden, de bui te vlug af zijn. Niet langs de binnenwegen, langs de kustweg. Veiliger, dachten we, maar we reden de regen tegemoet.

Ergens halverwege viel het water met bakken uit de lucht. We stopten, trokken regenkledij aan, het water droop van onze helmen.
We reden traag, dicht bij elkander, beseffend hoe kwetsbaar we waren.

Wat later, toen de bui over was zijn we aan de kant gaan staan. We hebben onze sokken uitgewrongen en we hebben gelachen. We voelden ons goed \'on the road\', samen ... ) - ( foto: le rouge et le noir, de H.D - Sportsters. )

Turkoois is oprechte steen, een echt kadootje van de aarde, maakt compleet, een verbinding tussen hemel en aarde. Het is een rustige en ook krachtige steen die al van oudsher wordt gebruikt. Turkoois zou ook geluk brengen en de vriendschap bevorderen. We spreken dan over de echte Turkoois natuurlijk, een steen die niet goedkoop is en niet in grote massa gevonden wordt. Maar de kleur is zo rustgevend, zo warm en doet denken aan lagunes, verre eilanden, de zuidzee en palmenstranden. D/K noemde deze collectie 'sea'. Right to the point ...

- ....We are so small between the stars, so large against the sky.... (L. Cohen, Stories of the Street ) -

(....de Sam Sand Dunes bleken een verzamelplaats van mooie-kiekjes-nemers te zijn. Wij zochten rust en stilte. Echter, overal waar Japanse jeeps, rijtjes Japanse toeristen naartoe kunnen brengen, doen ze dat ook. We lachten wat om onszelf. Een dromedaris biedt niet het comfort van een jeep en dat verschil merkten we. Een grenspatrouille - die op die bultruggen zaten zoals wij in een luie zetel - poseerde graag voor de foto. Na zonsondergang ( de Japanners stapten in hun jeeps, wij op onze woestijnschepen....) reden we terug. Het was een inktzwarte nacht, geen maan, de bewoonde wereld kilometers ver weg. En toen zagen we de melkweg.....die heldere stroom sterren aan die zwarte hemel. We voelden ons tevreden, de pijn was vergeten, de stilte en de rust overweldigden ons....)