Categorie: 11. KORTE VERHALEN

De voormalige grintgroeve, annex vuilnisbelt werd in beginsel omgetoverd tot een stadspark. Later werd er ook een speeltuin gerealiseerd. Heel veel werk moest worden uitgevoerd. Veel grond moest er worden verplaatst. In verband met de hoogte verschillen konden er geen vrachtwagens rijden. Er waren smalle spoorrails gelegd waarop de kiepwagens op en aanreden. Na schooltijd waren we hier steeds te vinden.

• Tijdens een pauze van de grondwerkers was ik met enkele vriendjes in een kiepwagen gaan zitten om stiekem een sigaretje te roken. Plotseling raakte de wig van de rails; onder luid geschreeuw daalden wij een helling af. Hein (J) vloog uit het kiepwagentje; kwam met zijn hoofd op de rails terecht. Ik sprong onmiddellijk uit de wagen en hield deze tot stilstand om erger te voorkomen; desondanks had Hein een flinke hoofdwond opgelopen.
  
  
• Bij de spoordijk liepen twee tunnels; een voor het normale verkeer en een voor de tram die van Kerkrade naar Heerlen reed en natuurlijk ook weer omgekeerde richting. Met een aantal vrienden bij de tramtunnel aan het spelen: cowboy en indiaan.Wij legden ons oor op de rails om te luisteren of de tram al aan kwam. In dat geval legden we enkele kiezelsteentjes op de rails om deze te laten verpulveren tot poeder. Terwijl de tram aankwam liepen we langs de schuine kant van de tunnel omhoog om ons te verstoppen.
  
  
• Op dat moment dat de tram de tunnel uit kwam gleed dezelfde Hein plotseling van de tunnelrand naar beneden.  Deze keer was het Hilmar (C) die hem op het nippertje kon redden; greep hem bij zijn kraag. Regelmatig bleek Hein de pechvogel te zijn….!!

Blij worden van het afval van de ander. Wat de één niet meer kan gebruiken en naar de afvalhoop brengt kan voor de ander heel waardevol zijn. De pechvogel uit het vorige verhaal maakte zijn redder van het ene op het andere moment tot een geluksvogel.  

• De opa van Hein (J) was de schuur aan het opruimen. In de onnoemlijke berg rommel kwam hij ook een fiets tegen met kapotte spaken en versleten banden. In opdracht van zijn opa moest Hein de fiets naar de vuilnisbelt brengen. Terwijl Hein hiernaar onderweg was, kwam hij Hilmar (C)) tegen die de fiets wel wilde hebben.
  
  
• Maar Hein was onverbiddelijk; moest de opdracht van zijn opa correct vervullen. Hilmar volgde hem naar de belt. Terwijl Hein aanstalten maakte om de fiets de berg af te kieperen; greep Hilmar de fiets aan de achterzijde beet en riep: "Fiets, ik heb je...!"
  
  
• Enkele dagen later reed de geluksvogel met zijn aanwinst door de straten. Zijn vader had enkele spaken vervangen en nieuwe banden opgelegd. Vervolgens een goede poetsbeurt. Hilmar trots als een pauw en Hein met een beteuterd gezicht.

In de buurt bevond zich een beemdgebied. In beginsel was dit waterrijke en natuurlijk gebied afgegraven voor zand en grintwinning. In een later stadium werd deze grintgroeve dicht gestort met huisafval. In de volksmond ook ´de Bende´ genoemd. De benaming Bende is afgeleid van het woord Beemd; waterrijk gebied. Dit gebied had een enorme aantrekkingskracht op de jeugd. Enerzijds zoeken in het afval naar gebruiksvoorwerpen of onderdelen; anderzijds klimmen in de bomen of verstoppertje spelen. Maar ook oorlogje voeren tegen andere wijken.

• Op een gegeven moment werd een volle lading zaagsel (sjnietsmeeël) gestort afkomstig van de timmerwerkplaats in de buurt. Het was geweldig om na een aanloop, in duikvlucht naar beneden te zweven. Echter mijn oudere neef Michel (H), had enorme pech. Door het smeulend afval verbrandde hij beide enkels.
  
  
• Na verloop van tijd werd het natuurgebied annex vuilnisbelt omgetoverd tot een hertenpark inclusief een speeltuin. Het hertenpark was nog in de eerste fase. Om voetballende jeugd van de straat te weren, kregen wij van de gemeente een plek aangewezen waar we mochten voetballen. Het was enige meters lager gelegen dan het hertenpark; zeer hobbelig met onregelmatige heuvelpartijen. 
  
  
• Met man en macht werd met kruiwagens de nodige grond verzet. Na enkele weken hadden we in onze ogen dan ook een prachtig stadion, waren hier na schooltijd dan ook vaak aan het voetballen. Helaas kon onze vreugde niet lang duren. De gemeente zag hier heil in voor ontwikkeling hertenpark tweede fase. Ons ´stadion´ werd omheind; vervolgens een schuin aflopende tunnel gegraven, waardoor de herten of overige dieren zich naar het lager gelegen gebied konden begeven. Snik, snik, het werd weer voetballen in de straat, waarbij helaas vaker een ruit sneuvelde.
  
  
• In onze ogen was het gemeentelijk besluit dan ook erg onrechtvaardig; met enige agressieve uitingen tot gevolg. Met katapulten werd op diverse objecten geschoten. Eveneens moest de straatverlichting het op een aantal plaatsen ontgelden. Zelfs een bouwkeet van de gemeente werd omgeduwd. Uiteraard niet goed te praten; echter ons stadion hadden we aangelegd met bloed, zweet en tranen…..

Vaak is men in een gebeurtenis direct of indirect betrokken. Voor de een is het een bijzondere ervaring, voor de ander een vage herinnering, of mogelijk in het vergeetboekje geraakt.  Hoe dan ook; leuk om onderstaand verhaal te vermelden.

• Frans (W) woonde in de Erensteinerstraat; op al jonge leeftijd maakte hij kenbaar dat hij geroepen was om God en de mens te dienen. Het was ook niet zo vreemd; zijn oudere broer Piet was reeds jaren missionaris in de Derde Wereld. Frans was een echte wereldverbeteraar en het was zijn grote wens om zijn broer Piet te volgen. Hij kon hierover geweldig vertellen. Eveneens werd hij sterk geïnspireerd door een boek over Paul Krüger: de vijfde president van Transvaal en een voorvechter voor onafhankelijkheid. Enige tijd voordat  Frans zijn studie definitief begon aan de Katholieke Universiteit in Tilburg beschrijf ik de volgende anekdote waarvan een duiventil deel uitmaakt.
  
  
• Voor de duidelijkheid hoe het een en ander is ontstaan; eerst de volgende toelichting. De vader van Laurens (D) hield sportduiven; enerzijds voor wedstrijden en anderzijds om af en toe een kluifje in de soep te hebben. Op een keer haalde Laurens een aantal duiveneitjes uit het hok om deze in de pan te bakken. Echter om de pan gevuld te krijgen  waren er nogal wat nodig; maar het smaakte wel.
  
  
• In het hertenpark stond een duiventil met sierduiven. Regelmatig vroegen we aan de parkwachter of de duiven nog geen eitjes hadden gelegd. Elke keer weigerde hij ons te antwoorden totdat hij het kennelijk zat was. Op een gegeven moment gaf hij toestemming om in de paal te klimmen waarop een duiventil bevestigd was. 
  
  
• Frans, de priesterstudent klom in de ladder om vervolgens zijn zakken vol te stoppen met de aanwezige duiveneitjes. Echter toen Frans de ladder afdaalde gingen de eitjes stuk. Helaas stonk Frans een uur in de wind; kennelijk was de houdbaarheidsdatum verstreken…!
  
  
• Na zijn studie is Frans als missionaris vertrokken naar Nicaragua. Jaren later nog een keer ontmoet terwijl hij in onze parochie de eucharistie deed en een inzameling hield voor getroffen gebieden. Naast zijn priesterschap had Frans het beroep van lasser geleerd. Zo kon hij effectief in de missie werkzaam zijn. Hij kwam echter in opstand omdat de bisschop collecten en zwaar verdiende gelden opeiste.
  
  
• Naar ik vernomen heb is Frans op latere datum uit het priesterambt getreden; is docent en vertaler. Woont momenteel samen met zijn vrouw in Spanje (Tarragona).

Twee boezemvrienden; Walter en Nol. Ze woonden in de zelfde straat en gingen naar de zelfde school. Twee belhamels  die waren geïnspireerd door de verhalen van ´De Bokkenrijders.´ Hoe dan ook; ze wilden graag een extra zakcentje verdienen en besloten het volgende plan uit te voeren.

• In de brievenbus van een buurtgenoot een brief met het uitdrukkelijke verzoek om de volgende dag voor een bepaald tijdstip, tien gulden te leggen onder een kei in de doodlopende brandgang achter de woning. Als bewoner hier niet aan zou voldoen; een dreiging dat het huis in de fik gezet zou worden. Ondertekend door de club van ´De Zwarte Hand.´
  
  
• Op het bewuste tijdstip slopen boezemvrienden door het donkere gangpad om de buit op te halen. Echter een verdekt opgestelde politieagent greep hun in de kraag en nam hen mee naar het politiebureau. Daar mochten ze over hun zonden nadenken. Op de knieën met hun gezicht naar de muur: in beide handen een geraniumpot. Loodzwaar; echt waar. In ieder geval gedeelde smart; halve smart…!!!

Een jongeman uit onze wijk was met een meisje uit een andere wijk op stap geweest. Nadat hij haar thuis had gebracht en afscheid had genomen werd hij door de jongemannen van betreffende wijk met argusogen nagekeken. Op weg naar huis had hij al snel het gevoel dat hij gevolgd werd. In  het schijnsel van de maan, zag hij reeds de schaduw van zijn achtervolger. Hij begon sneller te lopen. echter zijn achtervolger volgde hem even snel. Hij werd nu toch wel erg angstig, draaide zich om en zwaaide hevig met zijn vuisten. De achtervolger stond eveneens stil met zwaaiende vuisten. Wat een opluchting; het was zijn eigen schaduw.

Als mijnwerkers na uren zwoegen weer boven kwamen, stonden we met honderden tegelijk in het bad en was lokaal. Over en weer werden de ruggen gewassen (poekelen). Regelmatig kwam de Mijnpolitie controleren of er in het bad lokaal gerookt werd. Luidkeels werd dan geroepen: " Politie…Politie." 

• Een poedelnaakte mijnwerker had de Mijnpolitie niet gezien of horen aankomen; van schrik wist hij niet waar hij zijn sigaret moest houden en hield quasi onverschillig zijn handen op de rug. Stel je dit beeld eens voor; vermanende Mijnpolitie in uniform naast de poedelnaakte mijnwerker. Deze herinnering roept steeds weer een glimlach op.

Tegenover mijn ouderlijke woning in de Koestraat woonde een oudere weduwe. Haar man Louis Sluis was al enkele jaren overleden. Haar zoon Piet was een man met twaalf ambachten en dertien ongelukken. Hij stond bekend om de ondeugende streken die hij uithaalde. In onderstaand verhaal was hij buschauffeur.

• Twee busondernemingen zorgden voor het vervoer van Kerkrade naar Heerlen. Ze stonden bekend als de groene lijn (LTM) en de rode lijn (IAO). Met beide lijnen kon men Heerlen bereiken, zij het via een afwijkende route.
  
  
• Op een vroege wintermogen had een mijnwerker zich verslapen en stond op een latere bus te wachten. Bang dat hij te laat kwam trappelde hij van ongeduld. Hij was blij toen Piet kwam aanrijden. Beiden waren vrienden van elkaar. Even later reed Piet in volle vaart naar het mijnbedrijf waar zijn vriend werkzaam was. Echter in de opwinding negeerde hij de overige halten en liet wachtenden letterlijk en figuurlijk in de kou staan. Zijn vriend kwam alsnog op tijd. Uiteraard moest Piet zich verantwoorden bij de Directie; kreeg hierbij flink de oren gewassen.
  
  
• De moeder van Piet kon moeilijk omgaan met het belhamelgedrag. Zij bezocht het graf van haar overleden echtgenoot en maakte een kuiltje in het graf en sprak de historische woorden: "Louis....., hoor je mij? Die verdomde Piet maakt mij knettergek!"