Categorie: 11. KORTE VERHALEN

In dit gedeelte zijn een aantal korte verhalen gebundeld waarin ik direct of indirect betrokken ben. Maar ook verhalen uit de omgeving. Vaak komen verhalen spontaan naar boven drijven. Daarnaast liggen verhalen diep te sluimeren en worden door de juiste prikkels aan de vergetelheid onttrokken. Ik vond het de moeite waard om ze te vermelden. Evenzo bijzondere gebeurtenissen en prachtige boodschappen die zo maar voorbijkomen. 

INHOUD
11.1 VERDRIET
11.2 DE FANTAST

Op 6 september 1948 werd prinses Juliana, na de troonsafstand van haar moeder Wilhelmina, ingehuldigd als nieuwe Koningin. Er was een feest comité, die ter ere van de nieuwe Koningin een optocht organiseerde. Muziekkorpsen, turnverenigingen, padvinders en gidsen zouden op de markt langs het bordes van het stadhuis voorbijtrekken.

• Enkele dagen voor de optocht had vader mijn step versierd. Over het stuur had hij een boog gespannen. Deze was versierd met oranje linten en strikken. Door de spaken waren eveneens oranje linten gevlochten. De dag voor de optocht reed ik trots met de step door de koestraat. Maria (S), de oudste zus van mijn jeugdvriendin Annie moest voor boodschappen naar de Coöperatie. Zij vroeg mij om samen op de step te gaan.
  
  
• Terwijl ik beide voeten op de loopplank hield, leunde ik tegen het stuur. Maria steppend en sturend, verloor plotseling het evenwicht, waardoor we kwamen te vallen. Ik had meer verdriet om de beschadigde boog dan van de bezeerde knieën. Maria troostte mij met een ijsje...!!!

Zijn naam was Albert, maar iedereen kende hem als 'Al' en sommigen noemden hem 'Alberto'. Van beroep vrachtwagenchauffeur en zijn verhalen waren steeds bijzonder. De verhalen die hij vertelde, waren zó gruwelijk overdreven, dat hij aanvankelijk de bijnaam had van 'De Fantast'. Aan ons jongeren vertelde hij: "Bij ons op zolder staat een zilveren fiets en mijn vader heeft een gouden buik".

• In zijn jonge jaren werkte hij in het Roxy Theater; liep met een zaklamp voorop om de plaatsen aan te wijzen. Vaak kondigde hij in geuren en kleuren de film van de komende week aan (ook zwart-wit). Tijdens avonden van de buurtvereniging droeg hij gedichten voor, of speelde hij virtuoos op een piepklein mondorgeltje.
  
  
• Op een keer wilde hij een zakcentje verdienen en vroeg of ik ook interesse had. Hierop volgend werden aan de spoordijk wilde katjes geplukt en in kleine bosjes gebundeld. Vervolgens de verkoop in een welgestelde buurt. De verhalen die hij aan de dag legde deden de verkoop dan ook zeker slagen.
  
  
• Albert had aan zijn fantasie te wijten dat hij geplaagd werd met de bijnaam fantast en opschepper. Om zijn moed te bewijzen wilde hij een stunt uithalen. Terwijl buurtgenoten met verbazing toekeken sprong hij met een geopende paraplu uit het slaapkamerraam van zijn ouders. Met een harde knal en pijnlijke voeten kwam Albert op de straat terecht. De fantast kreeg nu de bijnaam: 'PARACHUTIST.'
  
  
  

Enkele jongens uit de buurt waren soldaatje aan het spelen. Het spel werd erg realistisch gespeeld. Een van hen had een versleten piespotje op het hoofd gezet. Heel voorzichtig naderde hij de vijand....., echter ook hij werd heel voorzichtig benaderd. Plotseling kreeg hij met een enorme knots een ontzettende dreun op zijn helm. Hierdoor raakte het potje bekneld over zijn oren. Wat een paniek...! 

• Met spoed naar de smid; deze wist wel raad. Hij kwam aanlopen met een snijtang en verklaarde doodnuchter dat het hele hoofd er maar af moest. Het geschreeuw van de Jeu (W), leek op dat van een varken dat naar de slachtbank wordt geleid….

In Kerkrade op de Markt was een klein snoepwinkeltje. Het winkeltje werd beheerd door een oud vrouwtje. Wij noemden haar ´Het Wiefke’. Voor een paar centen kon je al veel verkrijgen; suikerpapier, drop, of toverballen. Vooral het laatste was een begeerd artikel. Om het wonder van de kleurverandering te bewonderen, was de toverbal vaker uit de mond dan in de mond. 

• Het Wiefke was erg bijziend. Verlustigd op de lekkernijen, maar door geldgebrek, stopten wij vaker een oude munt, of een cent in zilverpapier gewikkeld, in haar handen. Ook een begeerd artikel waren de vierkante plakken kauwgum. In die verpakking bevonden zich foto's van bekende filmsterren. 
  
  
•  In de Nassaustraat woonde Louki (V); hij had niet alleen veel dubbele plaatjes, maar hij praatte ook dubbel. Regelmatig vroeg hij dan ook: "Wil jij met mij fi... fi... fi..., fimmelsterren ruilen?" 
  N.B. De laatste zin is geen drukfout.....!!!

In de buurt was een groot natuurgebied. Er was bos en water waardoor prachtige speelgelegenheid. Wij waren er vaak te vinden en beelden verhalen uit die we kenden van de film zoals Cowboy en Indiaan of de rol van Tarzan. 

• Het liep tegen Pasen; ik had een nieuw blauw matrozenpakje gekregen. O, wat chique! De dag voor Pasen mocht ik het pakje reeds aan. Trots als een pauw liep ik door de straat. Moeder maande mij echter om voorzichtig te zijn. Even later ging ik met Jan (K) naar het natuurgebied. Wij klommen in een boom en wilden Tarzan nadoen. Tarzan kon het schijnbaar beter want wij kwamen helaas in de blubber terecht. Wat een pech...!!!
  
  
• Als dieven in de nacht via enkele zijstraten en een tuinpaadje door de achtertuin voor hulp naar Laurens (D). Wij wilden onze kleren bij de kachel drogen. Omdat wij hout nodig hadden voor de kachel werden eerst enkele houtblokken verspaand. Op het moment dat ik bukte om houtspaanders op te rapen, kwam het bijl naar beneden. Een ernstige hoofdwond was het gevolg. Dubbele pech...!!!
  
  
• Met een handdoek om mijn hoofd én toch nog een nat pakje naar huis. Helaas een pak slaag. Driedubbele pech...!!!

21 maart 1951 overleed de burgemeester van Kerkrade. Dagelijks liep de schooljeugd voorbij het bordes van het gemeentehuis. Op de jeugd had de burgemeester steeds een sympathieke indruk gemaakt. Wij vonden zijn heengaan dan ook bijzonder spijtig. Korte tijd later was ik met enkele vriendjes aan het spelen bij het zogeheten ´Verboden Bos´. Wij zagen enkele gemeentearbeiders in de hun bekende houding staan; met hun oksel leunend op een schop.

• Dichterbij gekomen hoorden wij hoe ze aan het roddelen waren over de pas overleden burgemeester. Wij waren op zoek naar wraak. Een eind verder stonden hun fietsen; aan het stuur bevonden zich leren bont gevoerde handwarmers. Jan (G) had een idee; hij dook de bosjes in om even later de binnenzijde van de handwarmers in te wrijven met ontlasting. Onsmakelijk ja..... maar wij hielden toch zoveel van de burgemeester...!!!

Kerkrade was twee bioscopen rijk; het 'Hollandia' en het 'Roxy' theater. In het weekend stonden de mensen in een lange rij voor een bezoek. Er speelde weer een leuke film; helaas kwam ik met een stel vriendjes enkele dubbeltjes te kort. Zodoende gingen wij in de belt lege flessen zoeken. 

• Wij vonden enkele lege melkflessen en brachten deze naar melkboer Faber in de Koestraat. De winkel bevond zich op de begane grond en het woonhuis boven de winkel. Naast de winkel was een lange overdekte gang. Deze gang kwam uit op het erf achter de winkel. Nadat we statiegeld hadden ontvangen bracht de melkboer de flessen achter de winkel naar de binnenplaats.
  
  
• Intussen stond in de gang reeds iemand van ons klaar om via het poortje weer enkele flessen te vergaren. Natuurlijk ging dit slecht maar één keer goed. Even later was het de beurt van Jan (G). Heel voorzichtig opende Jan het poortje maar had echter buiten de waard (lees Faber) gerekend. Deze verkocht Jan een flinke draai om de oren.

Ik was in de straat aan het voetballen. Moeder riep mij om een boodschap bij de slager te doen. "Hè..... hè..... altijd ik." Maar het geklaag had geen zin. De boodschap moest toch gebeuren. Ik vroeg aan Laurens (D), of hij even mee ging naar America. "Dat is wel erg ver" zei Laurens plagend, wetend dat America de naam van de slager was. Samen op één fiets reden wij naar het centrum van Kerkrade. Daar  werden pamfletten uitgedeeld. Terwijl wij zo voorbij fietsten greep ik naar een aantal pamfletten.  

• Door middel van het pamflet zocht de KVP steunbetuiging voor de aankomende Kamerverkiezing. Tevens was er een prijsaankondiging door middel van een volgnummer. Na de boodschap wilden wij ons huiswaarts begeven. Plotseling scheerde er een helikopter over ons heen; deze bleek te gaan landen op het terrein van de huidige 'Roda Hal'. Nieuwsgierig gingen wij een kijkje nemen. Via megafoons werden winnende nummers van de pamfletten afgeroepen.
  
  
• Al gauw bleek dat ik een winnend nummer had. Samen met een buurtgenoot mocht ik in de helikopter plaats nemen voor een rondvlucht boven Kerkrade. Dit was indrukwekkend. Echter toen ik later thuis kwam was moeder boos; ze stond al enige tijd op het vlees te wachten en vader was ook al thuis van de mijn. Opgewonden vertelde ik wat ik gewonnen had. "Ja, ja, jouw fantasieën ken ik......", zei moeder.
  
  
• Gelukkig....., de volgende dag stonden de winnaars met een foto in de krant.....!!!

Aan de Koningsweg bevond zich een smalle bosstrook; aangeduid met het bord: VERBODEN TOEGANG. In de volksmond dan ook bekend als het verboden bos. Desondanks een prachtig speelgebied. Aan de overzijde een grote witte zandplaat als overblijfsel van de reeds ontgonnen grintgroeve. Inmiddels in gebruik als stortplaats voor het huisvuil en andere afgedankte spullen. De omgeving had op de jeugd een enorme aantrekkingskracht. 

• Wij hoopten dat de afgraving wel wat te bieden had. Na enige tijd vonden wij een oude stenen vaas. Denkend aan de Germanen, Batavieren en Romeinen, besloten wij de ´kostbare´ vaas naar het museum te brengen. Het museum was gevestigd in een zijvleugel van kasteel ´Oud Erenstein.´Onderweg waren wij reeds plannen aan het smeden hoe wij het geld zouden besteden. Bij het passeren van een boerderij kwamen wij een vrouw tegen op een fiets. Zij zag de vaas en stapte af. Zij vond de vaas erg mooi en bood ons een kwartje aan. Natuurlijk gaven wij hier geen gehoor aan. Wij waren ervan overtuigd dat wij even later steenrijk zouden zijn.
  
  
• Jan (K) zag het eigenlijk niet zo zitten. Hij had het grootste plezier en lachte dat het een lieve lust was. Nadat wij aangebeld hadden bleef Jan op de onderste kasteeltrede zitten. De beheerder zag het ook niet zitten en dacht dat wij hem in de maling wilde nemen. Boos stuurde hij ons weg. Erg teleurgesteld trachtten wij de eerder geïnteresseerde vrouw nog ergens te ontdekken. Helaas in geen velden of wegen te bekennen. Ontmoedigd gooiden wij de vaas stuk tegen de scheidingsmuur van de boerderij.
  
  
• De oude muur stond erg wankel op de fundering. Men was bezig om de muur te slopen. Wij vroegen of wij mochten helpen. De boer vond het goed. Energiek begonnen wij tegen de muur te duwen, de muur begon te wankelen om even later met geraas en een stofwolk het onderspit te delven. Trots en voldaan vroegen wij de boer om drinken. Zijn antwoord: "Jullie zijn bedankt, ga maar lekker in de sloot drinken."
  
  
• Om onze ergernis te verdrijven gingen wij in de buurt van de tunnels bij café ´De Bril´ slootje springen. Het spreekwoord ´Wie het laatst lacht, lacht het best´ was even later van toepassing. Jan (K) die zoveel plezier had gehad om de vaas, viel in de sloot. Proestend kwam hij boven water en riep: "Ik verdrink, ik verdrink!"  De sloot was echter niet zo diep, het water was wel erg vuil. Nu was het onze beurt om te lachen. Hilmar (C) sloeg zich op de knieën van plezier. Het was ook een uiterst komisch gezicht; Jan met een natte graspol op zijn hoofd.
  
  
• Bekomen van het plezier besloten wij de boer in de luren te leggen. Wij stapten het café binnen. Even later verscheen er achter de tap een dikke vrouw. Wij vertelden dat we de boer hadden geholpen en dat wij van hem een glas limonade te goed hadden. Hij zou later komen afrekenen. Argwanend schonk zij ons een glas limonade. Toen ik dit op had kon ik mijn lachen bijna niet ophouden en zei: "Ik ga even kijken of de hond noch aan de lijn zit." Buiten gekomen, een enorme lachbui. Even later volgen de anderen met her zelfde verhaal. Wanhopig riep de vrouw: "Hoeveel honden hebben jullie dan.....?"