Een kaarsje...

.

Geen gedicht maar een klein bericht
Prettige kerstdagen!

.

Zon en bloemen laten vergeten,

gedachten als donderwolken grijs,

uit gebogen regenboogkleuren weten,

alles geraakt wel eens even van de wijs.

.

Maak tijd voor anderen, niet enkel vandaag,

wens ze een dag, zonder zorgen in de maag,

het zich goed laten voelen van kop tot teen,

doet harten verblijden, ze zijn niet van steen.

.

Met elkaar samen leven,

van zichzelf gaat dat niet,

tracht jezelf weg te geven,

pas dan zie je wat je ziet.

.

Enkel echte liefde kan de hele wereld aan,

op haar beurt knielt deze zelfs voor haar,

blijf dus niet in de volle duisternis staan,

volg het licht op het pad dat je wil begaan.

.

Ooit zullen,

wanneer mijn ‘zijn’ verleden is,

woorden vanuit deze vingers,

dan versteven,

hun onvergankelijkheid bewijzen,

als een nagedachtenis,

eer betuigend aan de stilte,

waarin ze zijn neergeschreven.

Onze dierbare ouders...    tedere herinnering !

Met de dood sterft enkel het lichaam en de stem,

levend blijft de herinnering aan haar of aan hem,

al kan je verdriet delen met vrienden om je heen,

de eenzaamheid in je hart gaat er niet mee heen.

.

Ook ons heeft de tand des tijd geraakt,

hij heeft ons rijper en wijzer gemaakt,

dat wat vroeger aan ons hard was en wild,

kneedde hij geduldig om tot zacht en mild.

.

Er was eens,

vertelde het sprookje,

waaruit een verhaal ontstond,

in die tijd die was of wederkomt,

begint of eindigt het laatste strookje,

ooit.

.