|
|
Op de chat vond ik je al gauw
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Ode aan mijn schoonzus Myriam die op 40jarige leeftijd stierf
Myriam
Je was zo lief en zacht
Waarom ging je toch heen,zo onverwacht?
Het ene moment was je nog kerngezond
En het andere stonden we geslagen als een hond
Je was zo eenvoudig en toch superintelligent
Dat weet iedereen die je kent
Je snelle geest was zo opvallend
Toch leefde je ONopvallend
Je was met iedereen begaan
Had iemand problemen,stond je steeds vooraan
Iedereen vond je aardig en tof
Je gaf zelfs alles weg uit je hof
Als men dan zei,Myriam,nu heb je zelf niets meer
Dan zei je,dan rijdt ik wel naar de winkel alweer
We zagen steeds de levenslust in je ogen twinkelen
Maar je lach zullen we nooit meer horen rinkelen
Wij;en onze Harry missen je toch zo erg
Onze Harry zien lijden snijd door been en merg
We vragen ons af,waarom is God je komen roven?
Maar ja,het zijn de engelen die ze nodig hebben hierboven
Hopelijk wordt je heengaan niet vereeuwigd
En worden we allemaal opnieuw herenigd
Van je schoonzus:Cecille
Aan de Ludo
Brut,stoer en toch aardig en lief
Neemt altijd een goed initiatief
Hij kan werken als een paard
Zo is nu èènmaal zijn aard
Wil je je huis laten verandere?
Dat kan hij als geen andere
Hij is sociaal als gèèn ene
Maar stamp hem niet tegen zijn schene
Vandaag is hij verjaard
Zijn vrienden vieren mee,hij is het waard
Kathleen zorgde voor een verrassingsfeest
Zo zijn wij nog eens in Ruddervoorde geweest
Van je vrienden:Cecille en Francois
Aan mijn lieve zoon
Je kwam op de wereld,3 weken te vroeg
maar aan je snuitje zag ik genoeg
Je donkere ogen zagen me direct
dat gaf een overweldigend effect
Je lag in mijn armen met een blik vol vragen
zoals,waar zouden ze me nu heen dragen?
Ons bed werd naar onze kamer gebracht door de gangen
t'was of je vroeg'wat gaan ze nu met me aanvangen'?
Ik streelde beschermend je hoofdje
toen wist je,het wordt hier geen zootje
Je groeide op en al vlug stelde IK me vragen
zoals,hoe moet ik al dit kattekwaad dragen?
Ik noemde je de brave deugniet
je had altijd wel iets in het verschiet
Steeds moest je de clown uithangen
de leerkrachten konden zich soms wel verhangen
Maar dan zagen ze op je gezicht HET lachje
en dat redde steeds je hachje
Nu ben je 22 en nog steeds ongeduldig
maar ook totaal onschuldig
Er schuilt in jou helemaal geen kwaad
maar volg toch altijd een goede raad
Van je moedertje



1 reactie op dit bericht
mooi hier te mogen lezen