Categorie: columns

Het is midden september en de Sint is al heel hard aan het werk. Hij doet zwartepietenaudities op het Italiaanse eiland Lampedusa. Een titanenjob want 10 helpers uitzoeken tussen 6800 kandidaten is niet niks en elke dag komen er zo’n duizend mogelijke sollicitanten bij. Ze zitten er allemaal wat apathisch bij en niemand is van plan, nadat hij juist van over de Middellandse zee aangemeerd is, terug op dat bootje van de Sint te stappen en met een omweg en een stoomslakkengangetje naar het vasteland van Spanje te tuffen. Daarna worden ze verondersteld wat meer in noord Europa snoep en  geschenken uit te delen. Uitdelen?? Ze hebben nog nooit een pepernoot, chocolade Sint, puzzels en legoblokken van dichtbij gezien, dus ze willen krijgen, niet uitdelen. En in Afrika ging het gerucht, dat ze in Europa  op hun hoede moesten zijn voor broeders, priesters en pastoors en allerhande katholieke pedogeestelijken, zoals die zogezegde heilige Sinterklaas. Zeker als je minderjarig was, moest je oppassen en liep je gevaar dat zo’n gelovige je zou laten voelen waar zijn wijwater, choco en zijn mayonaise vandaan kwamen en dat een klokkenspel niet alleen in de kerktoren hing en dat je daarna vervolgens een week niet op je kont kon zitten. Er loopt blijkbaar daar nu ook in België op de televisie een programma over  “van God verlaten” misbruik in de kerk, en de helft van de inwoners van dit mini landje heeft zich al uit de katholieke kerk laten ontdopen…

Sinterklaas was verbaasd dat al die kanshebbers nu eerst een beetje zeeziekcomateus met hun telefoontjes in de hand op de kade zaten. Hij liep al een paar eeuwen mee en vroeger zouden ze elkaar verdringen om als helpertje mee naar Nederland of België te mogen. Plots begon een groepje heel druk op hun smartphone te tokkelen. Waren ze nu reeds de mogelijke arbeidsmarkt en de knelpuntberoepen aan het googelen? Neen, ze surften naar alle Europese slaapmogelijkheden. Op internet hadden ze gezien waar ze op straat, in tenten of in hotels gedropt zouden worden. Een paar hadden Tinder ontdekt en swipten vervolgens hun schermpje naar rechts bij elke dikke en mollige blonde overgangstoot. Die ngo-jongens informeerden hun al, dat een trouwring rond het zwarte vingertje perspectief bood om een snelle doorstroming naar Noord Europa. Die midlifecrisisvrouwtjes met hun mannenkapseltje, moesten alleen maar een dikke reet, een paar flinke tieten en vooral een goedgevulde spaarpot en een auto hebben. Want Bwana Kitoko heeft hun verteld dat iedere Europeaan een auto bezit. Niet om in te rijden, maar om voor de deur geparkeerd te staan, om gemeentelijke flitspaalgasboetes te betalen als de voet eventjes in eigen straat over de 30 km per uur ging en op elke autostrade van Europa bumper aan bumper in de file te staan. Kilometers lange files…Ja jongens, dit is weer een nieuw woord dat jullie hier moeten leren: file! 

De homo’s onder hen hadden voor een twintig personen Zodiac-cruise naar Griekenland betaald, want daar werd het homo-zijn tenslotte uitgevonden. Maar enkele kilometers uit de kust had de motor het begeven, een enorme storm had hun overvallen, en met een paar gigantische golven waren er een 140  medevaarders uit het bootje gelazerd. De rest van hen werd door een Duits “wiedergutmachungs” ngo-schip later, nadat ze in wat andere havens geweigerd werden alsnog op Lampedusa aan wal gezet. Sommigen lopen al een beetje Vooruit op de zaken. Dat zijn de homo’s die via wifi uitpluizen in welk land er de meeste regenboogvlaggen hangen en of er nog ergens een politieker of een partijbons een mogelijke deur gevonden heeft om uit de kast te komen.

De Sint bekijkt deze evolutie argwanend. Arme Afrikaanse hongerzwartjes met smartphones, facebook, Instagram en Twitter…

Ergens achteraan zit een groepje apart. Ze kijken achterdochtig naar die lange jurken man met zijn witte baard en rare hoed op zijn kop. Voor ze de voettocht naar Tunesië begonnen, riep hun moeder nog: ‘Mohammed, zeg daar in Europa nooit dat je moslim bent! Ze hebben daarginds al de nodige islamterreur meegemaakt en staan een beetje wantrouwig tegenover djellabas en hoofddoekjes. Ze hebben er daar blijkbaar al teveel van die Midden Oosten islamieten, die op elke nieuwjaarsnacht en bij elk akkefietje de Europese steden kort en klein slaan en alles in brand steken wat ze op hun plundertocht tegenkomen.  Er gaat ginds een verhaal dat er een generatie geboren is die geen normen, waarden en respect meer hebben, die elkaar en oude mensen in elkaar slaan en die om snel geld te verdienen drugs dealen en granaten gooien naar mogelijke wanbetalers. Daar willen jullie niet bij horen! Integreren betekent iets totaal anders. Zet die gedachte aan die 70 maagden nu eventjes opzij en regel voor ons als de bliksem die familiehereniging!”

Sinterklaas bekijkt het overaanbod…dat niks meer wilt dan zo snel mogelijk in Europa verspreid te worden en bed, bad en brood en alle mogelijke faciliteiten te krijgen. En als ze het niet krijgen dan kraken ze wel een pand links of rechts en zoeken ze al surfend op het internet een pro deo advocaatje dat zich voor hun zaak wil inspannen. Jaren kunnen ze het zo volhouden en een papiertje om het land te verlaten…een Europees lachtertje!

En juist nu komt er zo’n zwart asielzoekertje zijn smartphone onder de neus van de Sint duwen.’ Kijk,’ zegt deze vluchteling, ‘een lange-jurkendrager, die wat hoger op jullie roomse ladder staat, de paus, is juist in Marseille aangekomen om over het vluchtelingenprobleem te leuteren. Kan jij, Sinterklaas, dat eventjes aan ons uitleggen. Dat een man van het rijkste staatje in Europa, in Frankrijk een mis gaat opdragen omdat de Europeanen wat barmachtiger tegenover ons, de economische vluchteling zouden staan? Als er echt een God, Allah, Jehova of Jahweh zouden bestaan, zouden die dan niet allang ons niet aan ons lot overgelaten hebben en de onrechtvaardigheid de wereld uit geholpen hebben?? Leg dat eens uit!!’

En de Sint krabt in zijn lange witte baard, zet zijn mijter wat rechter op zijn hoofd, duwt zich met zijn staf richting zijn stoomboot en denkt: ‘ Niks aan te doen, dan dit jaar maar weer opnieuw die namaak roze, blauwe en roetpieten?’

Sim september 2023

https://cornelissimone.blogspot.com

. Vlaams televisieaanbod voor geestelijk gestoorde kijkers!

Kunnen jullie nog een drol leggen zonder je smartphone,  Instagram, Facebook of Twitter te controleren?  Doen jullie ook telkens mee als er weer eens een nieuwe hype op het internet circuleert? Bv een emmer ijsklontjes over het hoofd kappen, een wasgeltablet in je mond laten smelten of zoals nu recent, een hele hete peper in je mond nemen, of een leuk wurgspelletje? Zijn jullie nu niet alleen aan alcohol, drugs en seks verslaafd maar tevens volledig in de ban van jullie telefoontje, zodat jullie, Tournée minerale, een maand zonder drank, vlees of een maand zonder zeuren en klagen prachtige initiatieven vinden? Of wachten jullie massaal op een technologische expert of een IT intellectuele nerd die alle verslavende app’s eventjes, voor jullie, voor een paar weken kan blokkeren, omdat de demarche niet uit jullie eigen hersens opborrelt?Houden jullie je werkelijk bezig met al dat infantiel gedoe? Maken jullie ook nog massaal foto’s en filmpjes, die dan op kleuterniveau bewerkt worden? Niet moeilijk dat televisie makend Vlaanderen denkt dat wij een bende geestelijk gehandicapten zijn. Nu zenden ze al jaren herhalingen van herhalingen uit en trakteren ze ons telkens weer op opnieuw gerecycleerde programma’s! Soms worden, alle onder contract betaalde, Bekende Vlamingen opgetrommeld om onverstaanbaar door elkaar roepend en hysterisch lachend, zichzelf of elkaar te amuseren. Al deze recyclageprogramma’s worden dan aan elkaar geleuterd door één of andere van het schab afgehaalde presentator of een stand up nieuwkomertje. Nog eventjes en ze beginnen aan de zwart/wit fragmenten van de jaren vijftig. Misschien dat ze voor de dementerende rusthuistelevisiekijkers, snel voordat deze de pijp uitgaan, nog  ‘Schipper naast Mathilde’ kunnen inkleuren en als nieuw uitzenden.

Wat denken die televisiezenders van hun kijkers, als ze een programma maken met een paar idioten, die ze in een Big Brother huis opsluiten en waar een kluitje onderontwikkelde uit balans geraakte comakijkers zit te loeren hoe deze randdebielen, eten, slapen, zich wassen, douchen en zelfs masturberen.  

Al meer dan 25 jaar broeden scenarioschrijvers op ‘Thuis-en Familiesoaps’. Alles is de revue al gepasseerd. Huwelijk, geboortes, overspel, incest, pedofilie, transgenderproblematiek, moord en doodslag, waarbij je eigen familie toch uit een clubje saaie triestige stameltypes lijkt te bestaan.  Begrijpen jullie ook, dat er mensen zijn die al meer dan twintig jaar, elke dag opnieuw, naar dezelfde soaps kijken. Ze kennen de ‘C-soapacteurtjes-would be- Bv’s’ beter dan hun eigen moeder, broer, oom, tante of neefjes. De soapfanclub kan zelfs met hun televisiefamilie een dagje in één of ander pretpark doorbrengen of voor een weekje op een georganiseerde cruise wegvaren!

Hoe wanhopig kan je zijn, als je een televisiezender een partner voor je laat uitzoeken in programma’s als  ‘Boer zoekt vrouw’ of ‘Blind getrouwd’ First dates?  Mijn televisie zapt spontaan uit zichzelf weg als de Verhulstjes, De Meilandjes, De Vermeires, De Pfaffs, en de Planckaerts hun infantiele familiedialogen op Vlaanderen loslaten.

Nog verder gaan de kijkcijferzoekers om bestaande koppeltjes op een ‘Temptation island’ te droppen tussen strakke-tieten snollen en fors gebouwde bodybuildertypetjes, die als verleiders, op een paar wilde avonden, de boel uit elkaar moeten neuken.

Hoe mediageil kan je zijn om aan zulke uitzendingen deel te nemen? Hoe krijg je de mensen zo gek? De kijkers die zich met zulke programma’s verkneukelen, zijn toch regelrechte ordinaire voyeurs?

En op alle zenders klutsen, mixen, bakken en braden de kookgoeroes de klok rond. 

Niet moeilijk dat de jeugd het stilaan voor bekeken houdt en lachend Netflix enz binnenhaalt.

Enfin, ik wil maar zeggen, het gaat overal van kwaad naar erger: welkom in de kleutermaatschappij!

Sim, Costa del Silencio Tenerife   14 februari 2024

Helemaal niet blij met het televisie aanbod.

Ik had deze voormiddag met een vriendin afgesproken op de Bist in Wilrijk. Ik fietste er met mijn nieuwe e-bike naartoe. Helm op, zonnebril op de neus en ik peddelde aan 16 km per uur op batterijnummertje 1. Op nummertje 2 kon ik zelfs tot 20 km/u halen. 3 durfde ik zelfs niet uit te proberen!  Prachtig dacht ik, lekker snel.

Plots kwam er achter mij langs een opgedreven step voorbij geflitst met twee luidruchtige joelende haantjes. De eerste met één hand aan het stuur en in zijn rechterhand de smartphone. De tweede met zijn linkerhand rond de buik van nummer één en zijn telefoon in een soort Hitlergroet de hoogte in. Filmpjes maken voor straks op de sociale media zeker?

Plots kwam er tussen twee geparkeerde auto’s door een man met een roze fiets het fietspad opgedraaid. “Godverdomme” riep de man, “kunnen jullie niet uitkijken?” De step-macho’s remden te abrupt en de twee donderden van hun elektrische trottinet terwijl hun telefoons een grote bocht in de ruimte maakten en met een krak op de stenen vielen.

De achterste kwakte met zijn hoofd op het fietspad, terwijl de voorste met mankende knieën richting telefoons hinkte.

“Fuck you, vuil janet” riep hij. De man draaide zijn fiets richting de twee Marokkanen. “Ten eerste ben ik geen homo, ten tweede mogen jullie niet, met zulke snelheid, met jullie opgefokte steppen hier op het fietspad en ten derde mogen jullie niet met twee op zo’n ding rondrijden. Maar al deze wetten tellen alleen voor ons de brave burgers zeker, nooit voor zo’n bruin smoelen zoals jullie,, Maar ik ken jullie wel hoor, nog snel een pakje wiet of een gram wit poeder gaan afgeven zeker?”

“Fuck you man, wij vinden jou, ik zweer het”. Ik krijg jou wel, ik zweer het.” De eerste wreef over zijn pijnlijke knie en de tweede streek met een gekneusde hand door zijn zwarte kroezelkrullen

De roze fietsman draaide zich om, bekeek het tweetal nog eens extra en fietste gewoon verder. Op de stoep naast de gesneuvelden op het fietspad, stonden ondertussen, naast mij,  al een vijftal hoofddoekvrouwen commentaar te geven.

Eventjes overwoog ik, moet ik nu de politie of een ambulance bellen? Maar toen ik de haat in de pikzwarte Arabische ogen zag oplichten, dacht ik, gewoon snel hier vandaan! Niet mee moeien (het blijft moeilijk voor mij, maar ik leer bij)

Ondanks ik met mijn e-bike toch een behoorlijke snelheid kon halen, fietste ik toch stilletjes op een gezapig tempo achter de roze fietser aan. Je weet maar nooit dat de wraak, die zich opbouwde en langs achter zou komen, sneller uitgevoerd zou worden.

De fietser zette zijn fiets op het plein tussen de fietsrekken, deed de boel niet op slot en slenterde naar het cafeetje op de hoek.  Ik zette mijn fiets wel een eindje verder tussen de rekken. Ik deed hem op slot met de sleutel en met nog een extra zwaar fietsslot. In deze buurt weet je maar nooit. Ik bedacht dat deze man, gezien het steprelletje, wel extra onvoorzichtig was... Straks een roze fiets met twee platte doorgesneden banden, of met maar één wiel en zonder zadel…maar ja….

Toen ik mijn handtas uit de fietszakken haalde, kwam er een moeder met haar dochter voorbij gewandeld. “Kijk”, riep het meisje, “dat is mijn fiets, die vorige week voor de Zeeman gestolen werd!!”

“Ben je zeker?”, zei de moeder, “Maar ja ma, kijk met de sticker van het lieveheersbeestje op de fietsbel, en kijk die roze bloemetjes op de fietszak! En hij staat niet op slot, mijn roze fietsketting hangt er niet meer op. Moeten we nu de politie bellen, om te zeggen dat we mijn gestolen fiets teruggevonden hebben”? Het meisje en haar moeder keken nog eens rond. “Niks politie, je neemt nu je fiets uit het rek en je fietst er nu onmiddellijk mee naar huis, opgelost” zei de vrouw.

Eventjes dacht ik aan die man, die straks uit de kroeg zou komen en die zeker zou denken dat die twee kut..M zijn fiets gestolen hadden. Karma bestaat!

Sim, 6 augustus 2026

Toen ik vorige week in een gigantisch tuincentrum binnen stapte om herstelgazon te kopen, liep er voor mij een oma met haar kleindochter, van zo’n 5 a 6 jaar, aan de hand.

‘Vlug eventjes een boeketje bloemen kopen voor mama’ zei de grootmoeder. Dat vlug zou snel vergeten zijn, want voor je aan de serre met snijbloemen kwam, moest je eerst, zoals bij Ikea, het volledige tuincentrum doorlopen.

Het kindje, liet oma’s hand los en rende richting een tafel vol met emmertjes met daarin volledig versierde kerstboompjes. Ze sloeg haar armpjes rond zo’n emmer en liep vol verwachting richting oma. ‘Kijk oma, hoe leuk.’ ‘Ja, heel plezant, Kellieke, maar dat gaan we nog niet kopen, het is amper eind september en het is nog meer dan drie maanden voor het Kerst is, dus terugzetten, die emmer en snel.’ ‘Waarom?? Zei de kleine. ‘ Daarom’ antwoordde de oma. Kelly drentelde terug richting de tafel en pleurde de emmer tussen zijn identieke vriendjes. De kerstboompjes trilden nog wat na en sommigen lieten zelfs hun opspuitsneeuw al wat naar beneden dwarrelen. Mokkend liep de kleindochter opnieuw naar de grootmoeder. Handjes geven wou ze niet meer! Plots brak haar lach terug door, kijk oma dansende kerstmannen. Ze bleef vol bewondering kijken naar de hoelahoepende figuurtjes. Leuk hé, nemen we deze dan mee? Nee Kellieke dat is nog veel te vroeg, Sinterklaas moet nog eerst komen. Kelly trok een lip, ook de speculaas Sinterklazen lagen toch ook al in de Lidl??? ‘Nee Kelly, nu niet’   ‘Maar waarom?’ ‘Waarom, waarom, zijn de bananen krom?’ antwoordde de grootmoeder.  De oma dacht aan haar eigen grootmoeder die in de late jaren 50, steeds met dit liedje voor de zwart wit tv meezong met Tony Corsari. Deze was in de pioniersjaren van de Vlaamse televisie een heel populaire presentator, zo’n Ben Crabbé, James Cooke of Eric van Looy avant la lettre. Die hield met zijn quiz 100.000 of niks en zijn liedje van de bananen heel tv- kijkend Vlaanderen in 1959 aan de zwartwit beeldbuis gekluisterd. 

Oma grinnikte en zong zachtjes. Waarom tjienboem, zijn de bananen kroem, waarom zeg mij waaroem…ze begon zelfs een beetje op de maat te stappen. Oma maakte zelfs bij tjingboem, zo’n raar gebaartje met haar hand onder haar neus….Kelly begreep er niks van, als ze anders met oma ging winkelen, moest ze maar een kik geven en oma stond lachend met haar bankkaart klaar. Nu niet dus??? Was ze ziek?

Een beetje verder wandelden ze tussen twee bergen pompoenen. ‘Oma, kan je die opeten?’, vroeg de kleindochter. ‘Nee hoor, die zijn voor Halloween. Om samen met duivels, spinnewebben en skeletten aan de voordeur te leggen.’ ‘Halloween, wat is dat oma?’ ‘Tja, hoe leg ik het uit, het is gewoon een verkoops-idioot-opgeklopt ideetje, dat net als secretaressedag vanuit het debiele Trumpland komt overgewaaid…’

Waar ergens dat Trumpland lag wist Kelly niet, maar wel dat als er vrienden van mama en papa op bezoek kwamen ze steeds over die gestoorde, getikte Trump praatten. Dat die beter afgezet zou worden of nog beter ergens opgesloten zou moeten worden. Waar juist wist Kelly niet, maar wat gebeurde er dan met Trumpland??

‘Kom schatje, we zijn aan de snijbloemen, ga je mee een heel mooi boeket voor mama samenstellen? Dan gaan we direct naar de overkant van de straat in het hospitaal op bezoek bij mama. Misschien dat die volgende week terug naar huis mag!’

Je zag de kleindochter nadenken. Logeren bij oma was heel leuk, ze werd er verwend en alles wat ze vroeg kreeg ze, alleen vandaag niet…raar. Maar als ze mama straks heel goed knuffelde, dan konden ze misschien snel, als ze uit de kliniek kwamen, hier een dansende kerstman komen kopen…

Met een doos herstelgazon neuriede ik terug naar huis. Waarom, tjienbom, met het gekende kommagebaartje onder mijn neus…..zijn de bananen krom, waarom zeg mij waarom….

Ja jeugdige lezers, zoek het maar eens op!  Tony Corsari        

Ik reisde door heel verre streken steeds m'n ogen uitgekeken Naar al wat ik zag
Om erg veel wijsheid te vergaren studeerde ik twintig jaren
Achttien uur per dag

Ik dacht dat ik van alles alles wist
Maar hoe verschrikkelijk had ik mij vergist
Want op een keer vroeg mij een heer 'nou excuseer dat ik geneer'
Maar ik had graag een antwoord op mijn vraag

Waarom zijn de banaantjes krom
Waarom zeg mij waarom
Is dit feit nu uit te leggen omdat vele mensen zeggen
Dat in vruchtjes zonder pit gewoonlijk er geen beentje zit

Waarom zijn de banaantjes krom
Waarom zeg mij waarom
Ach het zou ten alle tijde alle mensen wis verblijden
Als men zeggen kon waarom

En sinds die dag ben ik gaan zoeken in de verst gelegen hoeken
Die ik vinden kon
Of er toch niemand was in leven die mij het antwoordje kon geven
Hier onder de zon

Ik ging van Brussel tot Amerika
Van Amsterdam tot in Noord Afrika
En keer op keer vroeg ik toen weer 'nou excuseer dat ik geneer'
Maar ik had graag een antwoord op mijn vraag

In Holland waarom zijn de banaantjes krom
Waarom zeg mij waarom
Is dit feit te expliceren omdat mensen pretenderen
Dat in vruchtjes zonder pit habitude er geen beentje zit

Waarom zijn de banaantjes krom

De hittegolf had zich nog steeds boven Europa genesteld en iedereen zocht overal de schaduw en de koelte op. We waren niet echt moe van de lichamelijke arbeid, maar zweterig en afgemat van de hitte.

Het was behoorlijk warm in de slaapkamer en net toen ik bijna in ’t slaap dommelde, hoorde ik op de achtergrond een sirene afgaan. Niks brand- of autoalarm alleen een vrouwtjesmug die naar lekker bloed op zoek was. Waarom moeten die loeders eerst met een schrille zoemtoon een paar rondjes rond je oren doen alvorens ze wilden aanvallen? Ergens in de evolutie is er toch daar in de muggenwereld iets faliekant fout gegaan! Waarom maken die vrouwtjes zo’n snerpend lawaai alvorens ze hun bloedgever gaan aanvallen? Waarom strijken ze niet zonder kabaal te maken gewoon op je arm of je bil neer, schroeven ze hun slurfje erin en tappen een beetje van dat lekker bloed, punt. Zo zou het moeten zijn. Maar nee eerst er zeker van zijn dat het slachtoffer je aanval goed gehoord heeft, dan de schroef erin, bloed oppompen en daarna je donor als dank een joekel van een beet geven die nog dagen blijft jeuken.

Je mag je ondertussen insmeren met allerlei anti muggensprays, je kan diverse stekkers met anti insecttabletten in de elektriciteit steken of met een bus rondsproeien, die smeerlappekes zijn er ondertussen immuun voor geworden. Ja van de vrouwtjes kan je alles verwachten.. de mannetjes daarentegen steken nooit, Ik ben geen echte muggenzifter, maar waarom kan de wereld niet uitsluitend uit mannelijke homo-muggen bestaan?

Je hoort ze rond je oren zoemen omdat je daar je lichaamswarmte uitstraalt. Want ook je bloed moet op een zekere temperatuur zijn, wil madame mug jouw eiwitten kunnen gebruiken om haar eitjes te kunnen ontwikkelen. En waarom altijd mijn bloed? Nooit dat van manlief! Oké ik heb O positief en daarom straalt dat misschien optimistischere en leukere dingen uit dan bij een A negatief mens.. maar toch verdeel het een beetje! Ieder zijn eigen muggenbeet en jeuk!

En lef dat die krengen hebben. Ze steken zich daarna zelfs niet weg achter de gordijnen of achter de kasten.  ’s Morgens zitten ze dan zo’n twintig centimeter boven je nachtkastje, met een stoma vol van jouw bloed, uit te buiken op het crème kleurige slaapkamerbehang. Ze weten verdorie goed dat hun bloedgever hun niet met de vlakke hand gaat plat meppen, want dat je anders binnen tien jaar nog steeds die bloedtransfusie op het papier kan zien…

 Met insectenspray in aanslag, krijgt de toekomstige moedermug van mij een stevige douche. Hopelijk werkt die nog alvorens er opnieuw een roedel kleine stekers geboren worden.

Sim,  met grote joekel muggenbeet op mijn kont

13.07.2026

Vorige vrijdag was het weer zover, boodschappen doen.

Manlief bleef liever eventjes in de auto zitten, terwijl ik snel een rondje Lidl deed.

Dat was de bedoeling, maar een ouder echtpaar slenterde zigzaggend voor mij uit. Het was een wat ouder ogend paar zeventigers of een jonger ogend stel tachtigers of zelfs negentigers. Wie zou het zeggen. Maar ze liepen iedereen behoorlijk in de weg alsof ze de enige klanten in de winkel waren. De man nam een tweetal peren uit het rek en deponeerde ze in de winkelkar. Onmiddellijk nam de vrouw met veel gezucht het fruit er terug uit “Zeg je weet dat je die niet meer kan kauwen Louis, leg terug!” “Maar, Maria, als ik ze in kleine stukjes snij, dan gaat het toch nog” Wie moet die dan in kleine stukjes snijden, hé?? Marie duwde de kar wat verder en kneep eerst wat in een koppel nectarines alvorens ze die in de kar legde. “Wat gaan we vandaag eten?” Louis keek aarzelend rond. Worteltjes misschien?” Weeral pekes, Louis, Pekes, pekes, pekesstoemp! Ik heb al genoeg aan één oud peke zenne!!” Ze grinnikte, keek rond alsof ze verwachtte dat ze bijval zou krijgen van de andere klanten, want ze vond zichzelf heel hilarisch. “Zal ik spinazie nemen? Dan maak ik daar puree mee!” “Maria er ligt nog een heel pak spinazie van vorige week in de ijskast!” “Dat geloof ik niet Louis, dat zal je weer verkeerd gezien hebben”. Louis haalde zijn schouders op en liep door, terwijl Maria heel demonstratief een bloemkool in haar kar kieperde. “Lekker met worstjes, dat kunnen we nog goed bijten, Louke!”

Vervolgens kwamen we aan het rek met de koekjes. Ik manoeuvreerde mijn kar heel demonstratief, met een sorry, voor die van het zaagkoppel.

De uiteenzetting van de zachte of de harde koeken moest ik eventjes niet meer aanhoren. Toen ik aan de achterkant van deze afdeling naar de flessen wijn stond te kijken, hoorde ik hun gekakel over de minuutsoepjes en de kokosroom verder gaan. “Nee Louis, die kan je kopen, als je beloofd er maar ééntje per dag te nemen, niet zoals gisteren vijf tegelijkertijd in je mond te proppen, eventjes vergeten dat je diabetes hebt?? Godverd.. je lijkt wel een klein kind.” “Maar Maria die vind ik helemaal niet lekker, vind ik niks aan.” “Tuttut, die zullen we eens proberen”

Ik deed de rest van mijn boodschappen in snelmodus eventjes de winkel rond. Op weg naar de kassa, kwam ik ze opnieuw tegen. Nog steeds zwalpten ze van de ene naar de andere kant tussen de rekken, terwijl er achter hen een tweetal klanten zich stilaan begonnen te ergeren.

Vrolijker waren ze er ondertussen niet op geworden. Zij met een kop als een donderwolk, hij er moedeloos sleffend achteraan. Het was waarschijnlijk de ruzie niet waard, maar op zijn hoofd stond bijna in grote letters getatoeëerd “Hoe lang nog!”.

Ik was al lang blij dat mijn manlief dit toekomstbeeld niet had moeten aanhoren…Het zag er niet veelbelovend uit!

Sim, 26 september 2026 met volle winkelkar naar buiten.

Vorige week ging ik nog eens samen met mijn vriendin Annie shoppen in Antwerpen. Vanaf 1 juli waren daar de solden weer gestart en in plaats van sterk afgeprijsde kledingstukken, kregen wij de indruk dat de kledingzaken volgepropt waren met nieuwe goedkope rommelspullen. T-shirts, bloesjes, zomerjurken en djellabas in allerlei kleuren tegen elkaar geperst.

We waren het erover eens, de laatste vijf jaar is niets meer zoals het moet zijn in Antwerpen. Niet alleen in de Action of in de Primark domineren hoofddoekverkoopsters maar nu ook in C&A en Hema begint de religieuze tendens de overmacht te krijgen. Oké, ze werken, maar iets vertelt me toch dat het niet integreren maar stilaan provoceren wordt. We mogen met onze sjaal niet voor de klas staan en we mogen met onze doek niet achter een openbaar loket zitten, dus nemen we gewoon het Antwerpse straatbeeld over.

Zelfs op de bus naar huis werd het pijnlijk duidelijk. Ik stapte op en ging bijna helemaal achteraan zitten. Het gangpad werd ondertussen geblokkeerd door twee kinderwagens. Een hoofddoek- Marokkaanse met een krijsend kind en een negerin in een Afrikaanse pagne, een heel kleurrijke wikkelrok (sorry ik blijf gewoon dit woke woord gebruiken, want je ziet ineens een volronde zwarte vrouw voor je, met een kont waar je een volledig Ikea servies op kan zetten). In haar kinderwagen lag een zoet lief klein zwartje braaf te slapen.

Bij de volgende halte stapte een Jodin op met een buggy . Betalen daar deed ze niet aan. Het was bijna 40 gr op de bus, maar die mevrouw deed lustig mee aan het grote religieuze carnaval. Platte schoenen, dikke kousen, een plooirok, daarboven een dikke vest, een pruik en daarboven op een melig hoedje. Het peutertje had al grote pijpenkrullen en een mini keppeltje op. Ik vroeg me instant af, hoe dat keppeltje op dat bolleke bleef staan zonder bij elke bots op de grond te vallen…Bij mij zou dit desastreus zijn.. maar ik zou dan ook geen.. enfin

Al na één halte stapte de Jodin terug af. Te lui of te warm om een stukje te wandelen. De éne eraf een volgende kinderwagen erop.

Een volledig ingepakte Indonesische moslima duwde haar kinderwagen, zonder eventjes te wachten, tussen de benen van de afstappers door, de bus op. Achter haar vier jongetjes met elk 10 cm verschil en één als een paasei omzwachteld zesjarig meisje. Eén in de kinderkoets en één in de monumentale buik.

De jongetjes liepen ineens naar de achterbank (juist achter mij) waar ze lief naast elkaar konden zitten. De mama riep hen iets na en ze gingen braaf met zijn vieren op twee stoelen zitten. Het meisje bleef bij mama rondhangen.

Er was een reukje aan die jongens. Ik rook ineens een putluchtje. Het beerputgeurtje werd intenser. Er kwamen twee jonge mannen de bus op gesprongen. Ze schoven door naar de achterste stoelen. “Godmiljaar, ruik jij dat ook? Er heeft er éne in zijn broek gescheten!”. “Ja nu je het zegt, das ni normaal hé! Hebben jullie in je broek gekakt?” Ze knijpen met hun vingers heel demonstratief in hun neus. Ze wijzen naar de vier Islamietjes, maar die begrijpen er geen woord van. Nog niet voldoende Nederlands geleerd of nog maar voor kort als gezinshereniging aangekomen waarschijnlijk!

Bij de volgende halte sta ik op, want ik krijg stilaan braakneigingen en ga enkele banken naar voor in de bus zitten. De rioollucht is daar ietwat dragelijker. Als de bus nu maar niet in een file terechtkomt want dan zijn we allemaal goed gechareld! De bus rijdt een stukje naast een plantsoen met een speeltuin en daar gaat de Indonesische pinguïn met haar zes dwergen van de bus af. De strontlucht walmt achter hen aan.

Als ze daar naast de bus op het voetpad staan te wachten, kan ik het niet nalaten om eventjes de rekening te maken. Zes, bijna zeven keer kindergeld/groeipremies dus niet moeilijk dat onze regering die bodemloze miljardenput niet gedempt krijgt! Nu maar te hopen dat die kansparel, die voor dit jaarlijkse legsel verantwoordelijk is, wel degelijk werkt en niet leeft van ons stempelgeld, ziekenkas of van een door onze regering goedgekeurd leefloon. Men zegt, pecunia non olet, maar in dit geval…stinkt geld misschien toch een beetje.

De bus rijdt verder met een vleugje Chanel nr Kak. De Marokkaanse wuift met haar hand voor haar gezicht. “Het is hier warm hé!” Manlief zou dan al dadelijk inpikken en zeggen “doe dan die sjaal af , stukken beter en frisser hoor”. Maar manlief is er niet bij en ik hou wijselijk mijn mond. Dit gebeurt niet veel, maar in tijden van….je weet maar nooit dat je straks opgewacht wordt en een mes in je lijf krijgt.

Het krijsende kind is gelukkig stilgevallen en het negerjongetje speelt ondertussen met een speelgoedgiraffe. Aan de halte bij het hospitaal stappen deze twee kinderwagenmama’s af.

Er zitten nu nog zo’n zeven authentieke Vlamingen op de bus die elkaar wat bedremmeld aankijken. 

Ik ben allang blij dat deze ingevoerde roedel afstapt voor ik aan mijn eigen halte ben.

Maar straks gaat de gemeente iets verder, na deze halte, een verplichte sociale woningwijk optrekken… en dan rijden ze gegarandeerd weer allemaal verder mee…

Toen ik ’s avonds naar Annie appte, wat ik op de bus allemaal meegemaakt had, zei ze “je moet eens mee langs het Sint Jansplein en de Dam rijden, je ogen rollen eruit!”

Sim, zonder hoofddoek en niks ervan is gelogen.

19.7.2026

Nee, nee! Het is niet wat jullie denken..alhoewel..

Nee ik kocht gisteren in de Lidl een mooie grote mega-bloemkool. Zo één waar wij als senioren twee keer van eten en nadien nog voor driekeer bloemkoolsoep van koken.

Die bloemkool lag nu op het aanrecht te wachten om in roosjes verdeeld te worden.

‘Zeg’ zei manlief, ‘hebben ze jou vroeger ook wijsgemaakt, dat de kindjes uit de bloemkolen kwamen?’ ‘Nee, zei ik ’mijn ouders waren nogal realisten, maar dat verhaal ken ik wel hoor!’. ‘Wat ze de kinderen vroeger allemaal op de mouw spelden! In Nederland kwamen ze zelfs uit rode of witte kolen (toen moesten ze nog geen bruine of zwarte kolen uitvinden) Hhelemaal in het hoge noorden kwamen ze zelfs onder een steen vandaan. Op die steen moesten dan de toekomstige ouders een cent leggen. Twee centen als het een jongetje moest zijn. Voor een stukje extra, moest wel wat meer betaald worden’, grinnikte ik! Wie met die centen ribbedebie was??? Wat de mogelijke uitleg was als er dan toch een piskous uit kwam in plaats van een haantje, dat vond ik nergens terug in de volksbijbel. Maar er zal wel een onmogelijk verhaal aan vast gezeten hebben. Men kon en kan de mensen alles doen geloven.’

En nu nog zie je overal als er een kindje geboren is, ooievaars met een blauw of roze pamperpakketje aan het raam hangen. Hoe komen ze erbij? In einde en verre, normaal, nooit een ooievaar in België te bespeuren. Tenzij ze naargelang het broedseizoen later in de Zoo van Planckendael wat eieren op een hoge paal komen leggen. ! En toch brachten die blijkbaar het ganse jaar door kwistig overal borelingen rond. Moesten ze nu als transporteur een reisduif of een reiger uitgekozen hebben, dan zou het nog een beetje geloofwaardiger geweest zijn, maar een ooievaar??

Tja dat was zoiets als de klokken van Rome, die zag je ook niet vanuit Italië overzweven met een voorraad ontsmeltbare chocolade eieren, niet waar!

Mijn papa hield niet van dat soort sprookjes en die zei mij gewoon dat kindjes uit de buik van de mama kwamen. Als zesjarige stond je er dan nog niet echt bij stil, hoe die er dan inkwamen, maar ergens in mijn lagere school-hersentjes werd die informatie met een aantal vraagtekens opgeslagen.

Toen ik na een tijdje aan ons ma vroeg ‘hoe komt nu die baby in de buik?’ Antwoordde ze ‘Awel mama en papa liggen in bed en dan wordt de plasser van de papa heel dik en dan komt die naar de mama geschoven.’ Op mijn vraag ‘sliepen jullie dan al?’ kwam er geen antwoord. Dus had ik een volledig kinderjaar het idee, dat er een kruipende papaslang ergens in de navel van mijn moeder geklommen was…

Elke dag, na schooltijd, was ik bij moemoe en vava. Die woonden in Antwerpen, recht tegenover het toenmalige Zeemanshuis. Ik had daar twee vriendinnetjes van een jaar ouder, wiens ouders op de hoek van de straat het volkscafé Den Tweeling hadden. Die vertelden met veel overtuiging wat ze al allemaal wisten en ik niet.. Dat Sinterklaas niet bestond, dat de paashaas geen chocolade eikes bracht, dat Jezus geen water in wijn kon veranderen en ook niet in bier, want dat anders hun ouders het café wel konden sluiten. Dat ik al die onzin en riedeltjes, die sommige van mijn klasgenootjes opdreunden, die hun eerste communie aan het voorbereiden waren, van weesgegroet Maria vol van genade en Here God.. zeker niet voor waar moest aannemen. Dat de ooievaar geen babies kwam brengen en dat bloemkolen alleen waren om op te eten! Zij wisten al hoe de vork in de steel zat.. enfin hoe de spuitroom in het horentje kwam.. Dat ma en pa zelf een spelletje met die piemel deden dan dat die met veel plezier in het plasgaatje van mama een zaadje dropte, dat dan in mama’s buik begon te groeien. En na al dat plezier  kwamen daar de kindjes van. Bij hen had hun papa zelfs twee zaadjes tegelijkertijd gespoten…

Soms zagen we op het grote grasveld voor het Zeemanshuis twee hondjes een wipje maken en dan riep de tweeling ‘kijk zo ongeveer zijn wij ook ooit gemaakt!’

Elke avond vertelde ik al deze geheimen aan mijn papa, die hier zonder schaamte, onmiddellijk zijn eigen theorie aan toevoegde.

Ik kon het niet laten! Ik was nog niet in mijn puberteit maar moeder t(p)esten vond ik al op heel jonge leeftijd heel plezant. Ik legde deze proef op de som, dan ook later aan ons ma voor. Hoe kwamen die kindjes nu eigenlijk echt in die buik en hoe kwamen die er dan uit? Hevig blozend moest die toegeven dat er inderdaad zoiets als seks bestond. Ik liet ze wat rond de pot draaien en wat stuntelen. Wist zij veel! Ik wist alles al, in geuren en kleuren, van naaldje tot draadje met dank aan mijn vriendinnetjes van Café Den Tweeling!  Pa, zat achter ons, met een heimelijk glimlach naar ons ma haar uiteenzetting te luisteren.

Dus om nu een lang verhaal kort te maken, vanavond eten we bloemkolen met ‘witte saus’ en een grote dikke boerenworst!

Sim, Edegem 21 juli 2026

Het was warm! Wat zeg ik, het was heet! Zo heet dat de mussen van het dak vielen..Nou ja als er nog mussen zouden geweest zijn. Sinds een paar jaar al in einde of verre in onze tuin geen mus meer te bespeuren. Ofwel hadden ze, voor de wereld aan de klimaatopwarming zou vergaan, zich stelselmatig geliquideerd ofwel waren ze slimmer en waren met de eerste Belgische hittegolf geëmigreerd naar betere oorden. Ergens waar er veel minder mensen waren en het nu ondertussen veel rustiger was, in bijna de helft van Afrika dus.

Het was heet, het zweet liep in straaltjes vanonder mijn haren, recht in mijn zonnebril. Mijn haar was constant kletsnat en stond in kroezelpieken op mijn kop.  Heet, warm, zwoel. Alleen een aantal duiven hadden er blijkbaar geen last van, die roekedekoeden er vrolijk op los. Ze stapten met warme pootjes en hete gedachten achter elkaar aan op de rand van  het tuinhuis.  Roekedekoeke, roekedekoeke! Om gek van te worden. Ik klapte in mijn handen om de zagevogels weg te jagen. Als dank scheten ze een lekkere bruine plas recht op de tuintafel. Ik riep dat ze verdomme ergens anders moeten gaan sexen. Ze keken me verontwaardigd aan en het leek alsof ze me wilden antwoorden. Als je natuurlijk denkt dat duiven je gaan uitschelden, dan is het tijd dat je jezelf laat interneren of dat je dringend de schaduw moet opzoeken.

Tijdens de hittegolf had je in onze tuin vier alternatieven. Ofwel ging je achteraan zitten en werd je krankjorum van het gekrijs en geroep van de kinderen van de marginale socialewoningmoeder. Het leek wel alsof in haar tuin een volledige schoolopvang rond joelde. Het waren er blijkbaar maar drie van de zes. De overige drie waren waarschijnlijk, met de ouderschapsplanning na de scheiding, met vakantie naar drie van de respectievelijke vier vaders ofwel opgenomen in het verbeteringsgesticht. Opvoeding en respect stond aannemelijk niet in haar moederschapswoordenboek.

Ofwel ging je halverwege in de tuin zitten.  Sinds de Sociale woningen achter onze tuin opgetrokken waren, weerkaatste het geraas en getoeter van elke file op de E19 alsof de camions en de auto’s van de nabije autostrade door je tuin leken te rijden.

Derde optie was in de schaduw tegen ons huis zelf te gaan zitten, waar je rechts de warmtepomp van de buren hoorde brommen.  Pomp die na een eerdere burenruzie toch veel te dicht bij onze tuinmuur geplaatst werd en met deze hitte overuren deed; Leuk lekker koel bij de buurtjes, maar voor mij met mijn hypersensiviteit voor alle mogelijk lawaai, leek het alsof er een hommel op mijn oorlel was komen zitten.

En vierde optie was gewoon binnen in onze living te gaan zitten, waar de hond van de buren, met verlatingsangst, vanaf ma en pa Roemeen naar hun werk vertrokken totdat ze terugkwamen nu al twee jaar, onafgebroken blafte, huilde en jankte. Vriendelijk man wel, die Roemeen, toen ik hem voor de zoveelste keer, op het hondenlawaai aansprak. “Hondje depressie”. Tja, begrijp ik, ik straks ook grote depressie van jullie hond”  “Hondje soms praate met andere hondjes in straat”. Enfin wat hij ook gedaan heeft, hondje mee naar werk genomen? Hondje gedrogeerd? Hondje weg gedaan? Het maakt niet uit, Hondje zwijgt!

Manlief heeft hier allemaal geen last van. Met zijn één hoorapparaat in het éne oor en het andere oor volledig potdoof, zit hij in volledige stilte de hitte te overleven. Hij blijft volhouden dat hij geen twee hoorapparaten nodig heeft, want dat het de ganse wereld is die niet goed articuleert. Soms krijg ik moordnijgingen en het enige dat mij tegenhoudt om met een pan op zijn hoofd te slaan, is het feit dat ik met deze hittegolf, de trap op moet lopen om in de keuken een pan te zoeken die ik de volgende decennia zou kunnen missen…

Ik weet niet of jullie de film “Falling Down” met Michael Douglas ooit gezien hebben?? De man die met zijn kalashnikov de wereld wil verbeteren. Die alle respectloze haantjes, sjoemelde politici en lawaaivirtuozen instant uit de weg wil ruimen? Wel dat is wat deze hitte met mij doet… jullie weze gewaarschuwd een tweede hittegolf komt eraan…Nog één duif, die het waagt te roekedekoeien…nog één blaf van een hond…

Al de mensen, die net zoals wij, in het zuiden van Tenerife komen overwinteren, zien dit jaar onmiddellijk de klimaatverstoring. Het eens zo zonnige Canarische eiland heeft te kampen met hevige rukwinden, wolken, eindeloos veel Calima’s (Saharazandmist) en zelfs regen. Dus de Costa del Silencio verandert in Costa del Viento. 

Ook neemt het wagenpark, sinds corona, zienderogen toe. De autostrade lijkt op een oeverloze stilstaande filecolonne. Het lijkt de ring van Antwerpen wel. Overal staan auto’s bumper aan bumper geparkeerd. Neem de hoeveelheid van 6 autosalons en pleur ze overal, in rijen van tien, zelfs op de iets wat afgeplatte lavarotsen.

Op elke parking vind je ingeslagen ruiten en worden banden plat gezet. De criminaliteit neemt ook hier waarneembaar toe.

Om het drukke verkeer van zowel locals als toeristen tegen te gaan, heeft de plaatselijke bevolking nu een gratis buskaart gekregen.

Dus ook wij nemen nu regelmatig een busrit richting Los Cristianos, wat een belevenis op zich is. Wat wij de laatste jaren opmerken is, dat de doorsnee Canarie-bewoner met de ondertussen, zoals overal in Europa, derdewereldmix en ook het overgrote brexit-toeristenaantal collectief naar het Neanderthaler-niveau af dendert. Smartphone verslaafden die de ganse busrit swipen en scrollen. Geen mens die nog opziet behalve de leurzwarten die met elkaar praten zodat je ze zelfs tot in Senegal kan verstaan. Onze samenleving is naar de kl…..n.

Als we een plaatsje op één van de terrassen veroveren, bekijken wij vol ongeloof de voorbij slenterende massa. Buiten de normale oude overwintersenioren moet je tijdens deze periode geen hoogbegaafden of intellectuelen verwachten maar tegen de psychiatrie aan schurkend klootjesvolk.

Een man volledig in Chinese inkt gezet, had zelfs het voetballogo van Manchester United bovenop zijn kale kop getatoeëerd. Zijn vriendinnetje liep ernaast met een complete ijzerwinkel in oren, wenkbrauwen, neus  mond en navelbuik. Een zwart rokje, van 15 cm lengte, liet haar tattoobillen bloot maar eronder kwam een jarretelgordel piepen die een paar volle gebreide zwarte kousen omhoog hield. Dan verwacht je van zo’n kind dat ze hieronder een paar flinke legerbottines aan zou hebben, maar het geheel werd afgerond met een paar kemelharen sloffen.

Tussen twee tattoo-mastodonten in, zwiert een lelieblank blond peutertje van een jaar of twee. Het kleintje is zich nog niet bewust van de waanzinnige inktverslaving van mama en papa.

Soms lopen er vrouwen in volledige badkleding over de wandeldijk. Ik pleit ervoor, dat na een bepaalde leeftijd of een welomschreven gewicht, bikini’s verboden zouden moeten worden.

Achter ons zaten een tiental, nog rozige, Engelse 50-plus mannen grote glazen bier te hijsen. Ze hadden blijkbaar bij aankomst allemaal om ter fleurigste hemden en T shirt gekocht. Het is nu wel de carnavalsweek maar om rond te slenteren met T-shirts waarop staat “I love 69 en I love sluts”  hengel je mee naar de carnavalsprijs van de grootste sukkels. Ik kan me zonder problemen voorstellen dat deze roedel na zonsondergang een gangbang organiseert tussen de oleanders en de palmbomen.

Een setje nitwits Real Housewives of Antwerp zou hier heel zeker niet misstaan! Er lopen hier ergere kneuzen rond.

Tussen twee zonnestralen en een hoop donkere grijze wolken in, gaan we terug naar de “avonturenbus” richting Costa del Silencio. We hebben eventjes genoeg van de lachwekkende halfgaren-parrade.

Volgend jaar in plaats van blote tattoos, dikke anoraks, pelsen jassen, paraplu’s en moonboots.

Sim 18 maart 2026.