Archief

Brugge Markt - Jan Breydel en Pieter de Coninck - mythe en werkelijkheid

Bij onze laatste bezoek aan Brugge, kwamen we op de Markt want we wilden de tentoonstelling Boeket voor Brugge bezoeken in de Halletoren. We zagen het standbeeld van Jan Breydel en Pieter de Coninck, opgericht in 1887 en nu omringd door een rij toeristen om hun beurt af te wachten voor een rondritje met de koets.
We herinnerden ons de discussie omtrent beide verzetshelden: wat was fictie en wat was werkelijkheid?
Misschien leidde Jan Breydel samen met Pieter de Coninck de Brugse Metten, een opstand tegen Filips IV de Schone die uitliep op tot de Guldensporenslag (11 juli 1302).
Heel wat van de verhalen rond beide verzetsstrijders zijn niet historisch, ze dienden als werkmateriaal voor Hendrik Conscience boek De Leeuw van Vlaanderen. Het jonge België vond het goed dat die helden bezongen werden, omdat ze zo de identiteit van de dappere Belgen beklemtoonden en hun overwinning op de Fransen die een oogje bleven hebben op het onafhankelijke België. De flaminganten zagen in beide personen de symbolen van de Vlaamse identiteit.

De Gulden Sporenslag. was geen taalstrijd. Een Vlaamse volksleger vocht en won tegen een Frans ridderleger. Het was het graafschap Vlaanderen dat in opstand kwam tegen de leenheer de koning van Frankrijk. De aanvoerders waren Franstalige edellieden.
Er zijn geen aanduidingen dat Jan Breydel ooit zou meegevochten hebben. Hij verkocht vlees aan het leger en paarden. Conscience schreef dit boek met de steun van Leopold I. Dit boek was het symbool van de strijd van de Belgen – Vlamingen en anderen tegen de dreiging vanuit Frankrijk.
De Vlaamse beweging ontstond 1830 en paste in de Europese emancipatiebewegingen van de 19 de eeuw. Tot diep in de negentiende eeuw was ze overwegend een defensieve taalbeweging.
Het duurde tot omstreeks 1860 vooraleer zich langzaam een verschuiving voltrok van het literaire naar het politieke vlak.
Genoeg bedenksels en vlug voorbij de frietkramen vlak voor de Halletoren op weg naar Boeket voor Brugge.

Toerisme en erfgoed

Brugge bezit een rijk erfgoed. In 2000 aanvaardde de Unesco de binnenstad van Brugge als cultureel werelderfgoed. Brugge staat op een prominente plaats in de Werelderfgoedlijst van de Unesco en was culturele hoofdstad van Europa in 2002.
Het Belfort en het Begijnhof behoren eveneens tot het werelderfgoed. Op de eerste plaats is er natuurlijk de historische binnenstad. De algemene structuur van dit stadsdeel zit in het collectief geheugen van velen. Als we herinneringen ophalen zien we het middeleeuwse stratenpatroon, de reien en de vestingen. Van op het belfort of van het Concertgebouw ('t Zand 13) is dit historische stratenpatroon te volgen.

Dat Brugge zo’n rijk patrimonium heeft, is een gevolg van verschillende factoren. Op de eerste plaats kende Brugge als stad een enorme bloei tijdens de Middeleeuwen. Deze bloei kwam mede door zijn commerciële activiteiten over land en over zee.

Door haar indrukwekkend kunsthistorisch en cultureel patrimonium verwierf Brugge Europese faam als kunststad en toeristisch centrum. Met comfortabele hotelaccommodatie in historische panden, haar alom gewaardeerde keuken en kwalitatief hoogstaand recreatief aanbod heeft Brugge alles in zich om haar gerenommeerde reputatie van congres- en verblijfstad waar te maken.

Brugge is internationaal bekend als cultuurstad. Vele toeristen bezoeken de stad. Dit intensief toerisme houdt, volgens sommigen, de historische binnenstad in een wurggreep. De laatste decennia werden vele huizen omgebouwd tot hotels, restaurants en cafés. Sommigen vinden dat dit oprukkend toerisme de bewoning verdringt. Een goed evenwicht is niet zo makkelijk te vinden.

Voor het multimediale en sfeerbeelden kan je o.a. gebruik maken van het beeldenarchief van Brugge www.beeldbankbrugge.be www.brugge.be/toerisme en de erfgoedcel Brugge op www.erfgoedcelbrugge.be

Noteer ook alvast in de agenda: praalstoet van de Gouden Boom in Brugge telkens om 15.30 op zondagen 19 en 26 aug. www.goudenboomstoet.be

Boeket voor Brugge In Belfort loopt van “Boeket voor Brugge” (17 - 21 mei ) een unieke bloemententoonstelling naar aanleiding van het 100-jarige bestaan Groendienst van de vzw Brugge Bloeit en de stedelijke Groendienst.
Na het grote succes van "Laurier op de Markt" in 2010 werkt de vzw Brugge Bloeit opnieuw samen met bloemenkunstenaar Daniël Ost en de stedelijke Groendienst.
Daniël Ost werkte samen met de Belgische modeontwerper Edouard Vermeulen (modehuis Natan).

Ost gebruikt voor zijn grote bloemenkunstwerken bladeren, bloemen, takken, stengels, wortels,… daarvoor werd hij wereldwijd bekend. Op de tentoonstelling zagen we een speciale LED verlichting die bijzondere kleureffecten gaven op de planten en bloemen.
Op het binnenplein van het Belfort is een zwevend bloementapijt te zien zijn van 18m op 6m. Het bloementapijt werd beplant met 11.000 Verbena sun "Thalys Cream White". De constructie is opgebouwd uit polyester en is omringd worden met laurieren. Onder het zwevend tapijt wordt 133 m² gazon gelegd. Van op de eerste verdieping van de tentoonstelling is de aanblik; als je ernaast loopt vallen de details uiteraard meer op. De tentoonstelling is betalend op de verdiepingen (5 of 3 euro) en gratis op het binnenplein.

In de Rodenbachzaal, eerste verdieping van het Belfort, werd een 'bloemenbeek' aangelegd: 54 m² gazon en een grote slinger met 4.500 Verbena Estrella "Voodoo Red". De bloemenbeek leidt naar een takkenpoort van 5,30 m hoog en 8,10 m breed. De poort is gebonden met takken wilgenhout. Achter de poort bevindt zich een bloemenmuur beplant met 1.200 Verbena sun 'Kimono Red'.

‘Boeket voor Brugge’ blikt ook terug op 100 jaar Groendienst. Het werkmateriaal van de groendienst vormt de basis voor de aankleding van de Rodenbachzaal: snoeihout, gras en perkplanten zullen het decor vormen voor de fototentoonstelling over Brugs groen. Zowel het binnenplein van het Belfort als de Rodenbachzaal zijn een ontwerp van meester - bloembinder Daniël Ost, uitvoering door de Groendienst.

De Pickeryzaal, verlengde van de Rodenbachzaal, wordt volledig ingevuld door Daniël Ost, die hiervoor een beroep deed op 37 medewerkers. De creaties van Ost zijn opgebouwd uit bamboe, rozen, met ondermeer de nieuwe soort 'Brugge die Scone' en meer dan 7.000 orchideeën. Zowel de bovenzalen van het Belfort als het binnenplein worden verder aangekleed met honderden laurieren, in alle mogelijke vormen.

Medewerking van de Vlaamse Laurier Vereniging en enkele kwekers uit de Brugse regio en het Lauretum uit Jabbeke wordt de laurier als uniek Vlaamse streekproduct nog eens extra in de aandacht gebracht. www.boeketvoorbrugge.be

In het register lazen we o.a. ‘Bij dit bezoek was ik fier een Bruggeling te zijn.’… en dit geldt, denken we voor alle bezoekers die op de tentoonstelling virtuele Bruggelingen zijn

Antwerpen en het Steen der Wijzen

Ouders, scholen jeugdbewegingen zoeken naar educatieve uitstappen waar iets te beleven valt. In het kader van cultuur en natuur is er een locatie bijgekomen: het Steen der Wijzen. In het voormalige stedelijk museum Het Steen (vlak naast de Schelde) is het Steen der Wijzen op19 juni 2012 officieel geopend.
Het is een samenwerking van Het Paleis, het theaterhuis voor kinderen, de stad, het Stedelijk Onderwijs en Kidscam, een kunsteducatieve organisatie om kinderen vanaf zes jaar aan het denken te zetten over een bepaald thema.
Voor het eerste pilootproject is gekozen voor het thema water.

Sommigen vinden dat die andere bestemming geen goede zaak is voor het cultureel erfgoed en een ‘verkleutering’ is om alles te ‘verleuken’ en het commercieel exploiteren (merchandising). Anderen vinden dit educatief initiatief de moeite waard.

Steen der Wijzen is een knipoog naar De Steen der Wijzen van de alchemisten om gewone metalen in goud te veranderen en naar Harry Potter. Harry Potter en de Steen der Wijzen (Harry Potter and the Philosopher's Stone) was het eerste deel van de Harry Potterserie van J.K. Rowling met als hoofdpersoon de jonge tovenaar Harry Potter. De verfilming gebeurde in 2001.

Kessenich openkerk dag – Rozendorp Geistingen zomer 2012

Een mailtje om mij en de bloglezers attent te maken op de openkerk dag te Kessenich en het Rozendorm Geistingen, beide aan de Nederlandse grens.

Kessenich
Elke zondag van juli en augustus 2012 is er te Kessenich (tussen Thorn en Maaseik) een openkerk dag voor de neo-gotische St.Martinuskerk. Geistingen Rozendorp Geistingen: Bezoek de St. Lambertuskerk met het grafmonument van bisschop Martinus Rutten en he Mariapark met de zeven vreugden van Maria.
Geistingen
Geistingen - grenssite, Kinrooi – uit zich als rozendorp met een culinair rozenmenu (restaurant de Ambassade) gedurende het rozenseizoen en het het rosarium van Luc Van Esser.
Samen met de Landelijke Gilde is Van Esser de draagvader van het project. Hij geniet Europese reputatie op het vlak van rozenkweek tot in de Engelse Society's toe.
Op zaterdag 23 en zondag 24 JUNI zal het Rozendorp Geistingen hoogtij vieren. Het Maasdorp bulkt dan van de gepaste kinder- en andere animatie, muziekoptredens, creatitiveit, rondleidingen, workshops, bezoeken aan het rozarium, zelfs het proeven van lekkernijen zoals rozenlikeur, rozenijsroom...0474/98 37 91 lucvanesser@hotmail.com (Luc Van Esser)

Comfortfood en emo-eten

B.V’s. komen ook in het nieuws met hun gewichtstoename en vooral –afname.
Hun speciale diëten met vlug succes (crash diëten) krijgen aandacht en hun voorkeuren voor bepaalde gerechten zoals het comfort eten (comfortfood) en emo-eten.

Voorbeelden comfort eten:
friet met …, hamburger, appeltaart, gebakken appelen, broodpudding, wafel met slagroom, kippensoep, ,chocolade, ijs, pannenkoeken, rijstpap, gehaktballetjes, stoofschotels, gebakken kip, …
Comforteten gaat over gerechten die we heel graag lusten, ons doen denken aan ‘vroeger’.
Ze bevatten - spijtig genoeg -  veel vetten, koolhydraten en/of suikers.
We verlangen naar naar die gerechten als we op reis zijn, of doodmoe of gefrustreerd komen van een vergadering. We gaan op zoek naar comfortfood om zo te proberen  de stress, de verveling enz. weg te eten door een snelle hap thuis, in een frituur.
Comfort eten en emo –eten liggen in elkaars verlengde.

Er gebeurde onderzoek over comfortfood: er zijn aanwijzingen dat door toediening van vetzuren het effect van de droevige emoties verminderde.

Herman Cosijns : Ik noem God mijn onzichtbare Vriend.
Achtergrondinfo voor http://users.telenet.be/siti4/00spiritualiteit/VERSTILLING%20begeleiding.htm

Herman Cosijns is de secretaris-generaal van de Bisschoppenconferentie in België. Men noemt hem soms de ongemijterde bisschop; hij is tevens een parochiepriester.
In Kerk en Leven 11.01.2012 streepten we enkele interessante passages aan:
Waar zou u accenten willen leggen in het kerkbeleid van de toekomst?
Op de kern van het geloof: in een transcendente God die ons graag ziet. Verstaan zullen we het nooit, waarom Hij dat doet. Ik noem Hem altijd „mijn onzichtbare Vriend”. …
Ik leerde ik dat we als Kerk meer zichtbaar moeten zijn. Ik heb maar één echte zekerheid: het lijden beluisteren is een belangrijke taak voor christenen. Dat maakt ons pas geloofwaardig. Als we de pijn niet nabij zijn, hebben onze woorden geen betekenis.

 Hoe doe je dat, gelukkig zijn?
De diepste vorm van geluk is: in jezelf vrede vinden. Je duisternis aanvaarden, kun je maar als je je bemind weet.
Daarom speelt de God die ons bemint zo’n belangrijke rol. Hij ziet ons graag, niet voor onze goede daden, maar gewoon zoals we zijn.

India: leven en dood - Mahatma Gandi

Leven en dood liggen in India mentaal dichter bij elkaar dan in het Westen. Dit komt voor een groot deel door het idee van de reïncarnatie. Een persoon gaat nooit helemaal dood, hij leeft verder onder andere vormen, in een ander leven.
De crematie wordt overal in India toegepast en de as wordt verstrooid op heilige plaatsen (heilige rivieren, zee) en met ceremonies in urnen geplaatst.
De twee belangrijkste grafmonumenten die op de toeristische agenda staan, zijn het graf van Gandhi in Nieuw - Delhi en de Tai Mahal (Akra - grens Rajasthan): zie verder users.telenet.be/siti4/India (in opbouw).

Gandhi (1869 – New Delhi, 30 januari 1948) was een Indiaas politicus, jurist, vegetariër en een wereldbekend symbool voor vrede, gerechtigheid en geweldloosheid. We voegen er vaak aan toe Mahatma, Sanskriet voor "grote ziel". In India hoorden we vaak Bapu, "vader" van India en van het Indiase volk. Hij was voorstander van geweldloosheid als middel voor revolutie. Hij was sterke voorstander van de verzoening tussen hindoes en moslims in India. Daarvoor werd in 1948 te New Delhi vermoord door een extremistische hindoe.
In New Delhi Aan de oevers van de Yamuna rivier staat een eenvoudig vierkant platform van zwart marmer de plek waar Mahatma Gandhi is gecremeerd na zijn moord in 1948. Dit park wordt de Raj Ghat genoemd. Er is een stroom van bezoekers die in stilte en zonder schoeisel voorbijkomen om hem te begroeten en te herdenken.Het grafmonument en het omringende landschap en vooral de gewijde stilte van de stroom mensen laten een onvergetelijke indruk na, samen met de bekende afbeelding: Bapu als magere man, met brilletje en in een lang, wit zelf gesponnen lang kleed.

India: Religieuze verdraagzaamheid, fanatisme en fatalisme

In India leven veel religies vreedzaam naast elkaar. Af en toe zijn er spanningen en zelfs geweld. Volgens onderzoekers zijn er in elke godsdienst personen die onverdraagzaam zijn en met geweld optreden naar andere godsdiensten toe. Af en toe zijn er verdachtmakingen en opstootjes tegen de invloed en mogelijke bekeringen door christenen van moslims en hindoes.
De perikelen bij de onafhankelijkheid van India, die uitmondde in twee staten India en Pakistan, had een religieuze achtergrond: Moslims versus Hindoeïsme.
Gandhi, de nationale verzoener, bruggenbouwer bij uitstek, kon dit niet verhinderen en beschouwde dit als een persoonlijke nederlaag en een nederlaag voor India. Pakistan in het noorden - overwegend moslim - scheurde zich af van wat wij nu India noemen - overwegend hindoe. Sindsdien - 1947 - zijn er gespannen verhoudingen tussen beide naties.
Dat merk je als je dichter komt bij de grens met Pakistan. De wegen ernaar toe zijn beter omwille van het vervoer van troepen. Er is weinig of geen bebouwing.
Het fatalisme is zeker aanwezig in India: Het is de wil van Allah (Moslims), of: ons leven op aarde is een passage naar een ander (Hindoe - reïncarnatie).
Op de straten van India ziet men extreme armoede en bedelaars. Die worden wel soms opgevangen, maar structurele veranderingen zijn er weinig of niet. De laatste jaren werft men wel tijdelijke werkkrachten voor kleine opbouwwerken en vooral voor opruiming en dit in het kader van een betere openbare hygiëne.

Heel wat monumenten in India (en andere landen) verwijzen naar grafmonumenten en begraafplaatsen. Deze plaatsen worden met rust gelaten zoals dit ook het geval was in de tijd van de Romeinen met de catacomben.
Het is anders gesteld met de symbolen van regimes. Beelden van Hitler, ook straatnamen, werden na WO II verwijderd. Dat was niet of veel minder het geval met afbeeldingen van Napoleon. Bij het omverwerpen van dictatoriale regimes, zoals die van Sadam Hoessein (Irak) en van Khdafi (Libië) werden hun beelden en afbeeldingen vernietigd.
Ook de materiële symbolen van godsdiensten zoals kerken, boeken, cultusvoorwerpen... werden door tegenstanders vernietigd. Denken we aan de Jodenvervolgingen, de Beeldenstorm, aan het verwijderen van 'heidense' cultusvoorwerpen door de christelijke kerk.
Een van de meest spraakmakende voorvallen was toen de Taliban de Boeddhabeelden in 2001 opblies in Afghanistan. De twee Boeddhabeelden (52 en 38 meter) van Bamiyan werden tweeduizend jaar geleden door rondtrekkende Boeddha’s vervaardigd uit grote rotsen. In 2001 werden de beelden door de Taliban opgeblazen, omdat ze niet thuishoorden in de ‘ultieme moslimstaat’.
In de vallei van Bamiyan in Afghanistan worden de resten bewaard. Samen maken de duizenden fragmenten, variërend van stukjes pleisterlaag tot enorme rotsblokken,  90 procent van de originele beelden uit.
Japan, Zwitserland en UNESCO hebben hun steun beloofd voor de herbouw van de beelden. Het cultuurlandschap en de archeologische ruïnes van de Bamiyanvallei werden in 2003 door UNESCO op de Werelderfgoedlijst geplaatst. http://www.dewereldwonderen.nl/algemeen/boeddhabeeld-bamiyan-herbouwd/
De Boeddhabeelden waren geen officiële wereldwonderen, maar werden wel door velen bewonderd. Vaak verwijst men in een adem naar de zeven wereldwonderen uit de klassieke oudheid: Piramide van Cheops; Hangende tuinen van Babylon; Tempel van Artemis in Efeze; Beeld van Zeus te Olympia; Mausoleum van Halicarnassus; Kolossus van Rodos; Pharos van Alexandrië.
We zullen nog beleven dat wereldwonderen uit andere culturen in lijstjes worden gezet.
De lijsten van het Werelderfgoed van de Unesco levert al heel wat materiaal.