lancia delta s4

Moskovitsj 402
Moskovitsj 1500De Moskvitsj (cyrillisch: Москвич; "Moskoviet", ook wel Aleko en Scaldia in exportmarkten) is een Sovjet-Russisch automerk.

Na de Tweede Wereldoorlog nam de Sovjet-Unie de hele fabricagelijn van de Opel Kadett mee uit het Duitse Rüsselsheim naar Moskou als herstelbetaling.

Een fabriek met de naam MZMA (Moskovski Zavod Malolitrazjnych Avtomobilej; "Moskouse Fabriek voor kleinmotorige Automobielen") begon in 1947 een auto genaamd Moskvitsj 400 te bouwen, die gebaseerd was op de Opel Kadett. Later werd de fabriek hernoemd tot AZLK (Avtomobilni Zavod imeni Leninskogo Komsomola; "Komsomol-Automobielfabriek").

Latere modellen van Moskovitsj werden ook gebouwd in Izjevsk.

Moskovitsjen waren auto's zonder luxe, die ook geschikt waren voor de wat slechtere wegen in Rusland. In de jaren '60 en '70 beleefde het merk haar gloriedagen, toen de auto's naar vele landen in de wereld werden getransporteerd. Velen werden naar India geëxporteerd, waar ze werden gebruikt als taxi's in verschillende steden, waaronder New Delhi. Er was altijd een grotere vraag, dan dat er aanbod was, waardoor kopers vaak lang moesten wachten op hun auto, iets wat overigens bij veel automerken in het oostblok het geval was.

De Moskvitsj werd ook geproduceerd in Bulgarije tussen 1966 en 1990 op basis van Complete Knock-downbouwpaketten. Daarnaast was er een assemblagelijn in België bij de firma Scaldia-Volga SA, waar de Moskvitsj auto's werden uitgerust met dieselmotoren van Peugeot.

zis moskva 1956

Het idee om met een Sovjetvariant op de Amerikaanse Buick-limousine te komen, was afkomstig van Stalin. Net als de Moskouse wolkenkrabbers waren de Zil-limousines vooral bedoeld om het imago van de Sovjet-Unie als sterke en onafhankelijke supermacht te versterken.

De eerste Zil zag het licht tijdens de slag om Stalingrad in 1942. Na de Tweede Wereldoorlog kwam de productie pas goed op gang. In de hoogtijdagen van het communisme rolden er twee limousines per maand de fabriek uit, grotendeels met de hand in elkaar gezet. Meestal werden ze na tien jaar afgeschreven en vervolgens tot schroot verwerkt

Gaz Popeda
Omdat het vijfjarenplan van 1928-1932 grote nadruk legde op de tot dan toe weinig ontwikkelde autoindustrie, sloot de Opperste Sovjet in 1929 een overeenkomst met de Amerikaanse autoproducent Ford, waarvan een productiefaciliteiten werd geïmporteerd en licenties werden overgenomen voor de eerste modellen.

Het eerste model van de fabriek was de gemiddeld geprijsde Ford Model A, die eerst werd verkocht als NAZ A en Ford Model AA onder de naam GAZ AA. De "A" productie begon in 1932 en liep tot 1936, waarbij 100.000 exemplaren werden gebouwd. De A werd opgevolgd door de modernere GAZ M1, die grotendeels gebaseerd was op de Ford V8 en werd geproduceerd van 1936 tot 1942. De letter M stond voor Molotovets ("van Molotov's trots"), wat de bron vormde voor de bijnaam van de auto; Emka (Эмка).

Door de ervaring met de A en M1 wisten ingenieurs bij GAZ hun eigen automodel te ontwikkelen onafhankelijk van Ford. In 1942 begon de productie van de GAZ M2, een auto die bedoeld was voor de hogere klasse, die in beperkte oorlogsproductie bleef tot 1946. De carrosserie van de M2 werd in beperkte productie vanaf 1941 op een vierwielaangedreven onderstel geplaatst en in kleine hoeveelheden verkocht als de GAZ-61, waarmee het mogelijk de eerste vierwielaangedreven personenauto ter wereld was. Tijdens de oorlogsjaren werkten ingenieurs bij GAZ aan de ontwikkeling van een nieuw automodel, dat in productie moest worden genomen, wanneer de vijandelijkheden waren beëindigd. Dit model, de GAZ-M20 Pobeda ("overwinning"), was een laaggeprijsde gestroomlijnde, fastbackachtige sedan die in productie kwam in 1946 en door GAZ werd geproduceerd tot 1958 en onder licentieproductie door het Poolse FSO tot de jaren '70. Daarnaast werd de GAZ-72, een vierwielaangedreven versie van de GAZ-M20 Pobeda, op kleine schaal geproduceerd.

Hiernaast werden tijdens de oorlogsjaren ook de Chevrolet G7107 (met hijsinstallatie) en G7117 geproduceerd uit onderdelen die uit de Verenigde Staten werden geïmporteerd als onderdeel van de Lend-Lease Act. GAZ maakte ook de GAZ-12 ZIM, GAZ-21 en GAZ-24 Volga en de limousines GAZ-13 en GAZ-14 Tsjaika.

Gaz 12 zim
Gorkovski Avtomobilny Zavod (Russisch: Горьковский автомобильный завод; [Gorkovski Avtomobilny Zavod]; "Automobielfabriek van Gorki") of GAZ (ГАЗ)
is een Russische autofabriek in Nizjni Novgorod en onderdeel van de groep RusPromAuto. De fabriek startte in 1929 als NNAZ, een samenwerkingsverband tussen Ford en de Sovjet-Unie. De naam veranderde toen de stadsnaam van Nizjni Novgorod werd vernoemd naar Maksim Gorki. Van 1935 tot 1956 werd daar de toevoeging imeni Molotova achter geplakt (letterlijk "vernoemd naar Molotov").

Niki Lauda crash in een Ferrari 312 T2
Op 1 augustus 1976 raakt de Oostenrijkse Formule 1 coureur Niki Lauda zwaargewond op de Nürburgring tijdens de Grote Prijs van Duitsland.



In de tweede ronde vliegt de Ferrari van de wereld- kampioen uit de bocht naar links en schiet temidden van rondvliegende onderdelen weer de baan op. Coureur Guy Edwards kan het wrak nog ontwijken, maar Brett Lunger knalt er bovenop.



Lunger slaagt er in om samen met coureurs Arturo Merzario, Harald Ertl en Edwards en een baancommissaris, Lauda uit zijn wagen te halen.



Lauda wordt behandeld in een ziekenhuis in Adenau en in de loop van de avond wordt hij naar een brandwondenkliniek in Ludwigshafen overgevlogen.



Iedereen wacht op het bericht van zijn dood en hij krijgt de laatste sacramenten toegediend.



Dagenlang vecht hij in het ziekenhuis voor zijn leven.
Maar hij komt er door

Zijn racecarrière leek voorbij, maar tot ieders verbazing zat Lauda enkele weken later alweer achter het stuur van zijn Ferrari en miste hij
op slechts één punt de wereldtitel


Niki Lauda zes weken later

Niki Lauda debuteerde in de Formule 1 door in 1971 zich met het geld van zijn familie in te kopen bij het team van March. Zijn eerste resultaten waren bedroevend, maar hij wist toch al snel een stoeltje te bemachtigen bij BRM. Hij leerde het vak snel en in 1974 had hij zoveel indruk gemaakt, dat hij een contract kreeg aangeboden door Scuderia Ferrari.
In 1975 won Lauda zijn eerste wereldtitel
In 1979 besloot hij tijdens de trainingen voor de Grote Prijs van Canada dat het welletjes was en vertrok om zijn eigen luchtvaartmaatschappij te beginnen.


Dit is het wrak van de ferrari

ZIL 111
 Deze nieuwe ZIL 111  was  op de expo van 1958 te Brussel de meest prominente aanwezige auto
De glimmende Zil-limousine was ooit de trots van het politburo.
De Sovjetleiders lieten zich maar al te graag in de gepantserde en kogelvrije wagen rondrijden. Menig Moskoviet herinnert zich nog dat in de Sovjettijd regelmatig doorgangswegen werden afgezet om een colonne Zils ruim baan te geven.

Meer dan vijftig jaar waren ze heer en meester op de Russische wegen. Maar sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie is het snel bergafwaarts gegaan met de Zil-limousines.

De Moskouse Lichatsjov-fabriek raakt haar nieuwste modellen niet meer aan de straatstenen kwijt en heeft ze inmiddels met fikse korting in de uitverkoop gezet.

De dood van  Roger Williamson



Roger Williamson was begin jaren zeventig een succesvolle autocoureur. 
In 1973 debuteerde Williamson in de Formule 1 voor het team van March tijdens de Grand Prix van Groot-Brittannië. Tijdens die race was Williamson betrokken bij een startcrash en moest opgeven.

Zijn tweede Grand Prix was in Nederland
De Grand Prix van Zandvoort. Tijdens die wedstrijd gebeurde een fataal ongeluk. Williamson vond de dood op het circuit.



GRAND PRIX VAN ZANDVOORT 1973
De Grand Prix van 1973 is de zwartste bladzijde van Nederlandse autoracegeschiedenis.
In die wedstrijd kreeg hij in de achtste ronde een lekke band waardoor hij crashte en zijn auto op de kop kwam te liggen. Williamson kon zich niet bevrijden uit zijn brandende auto. Een ronde later stopte een andere coureur, David Purley, om Williamson te helpen maar hij kon in zijn eentje de auto niet recht tillen.

De baanofficials boden geen adequate hulp waarna Purley de enige aanwezige brandblusser van een official pakte en deze vergeefs leegspoot op de auto van Williamson.


David Purley probeert tevergeefs hulp te bieden

Toeschouwers die wilden helpen werden door de politie met honden .tegengehouden


Purley word miselijk  als hij  williamson zied

Buiten de plek des onheils dachten velen dat er niets aan de hand was, Purley die rond de auto liep werd aangezien als de man bij wie het wrak hoorde, onder andere door tv-commentatoren.


Roger Williamson word uit het wrack getild

De brandweerauto kwam uiteindelijk veel te laat aan omdat het in een laag tempo een groot deel van het circuit moeten overbruggen, de race was niet stilgelegd en de brandweer wilde niet tegen de rijrichting in rijden. Williamson was omgekomen, verstikt door het vuur, niet door het ongeluk zelf. 
De organisatie schoot zwaar tekort.

Pontiac GTO
De Pontiac GTO was een sportauto die tussen 1964 en 1974 werd gebouwd door Pontiac en tussen 2003 en 2006 door General Motors-afdeling Holden in Australië.

Van 1964 tot halverwege 1973 was de auto nauw verwant met de Pontiac Tempest, maar het laatste model uit de 20ste eeuw was gebaseerd op de Pontiac Ventura. De GTO uit de 21ste eeuw is in wezen een Holden Monaro met het stuur links, die op zijn beurt een coupéversie is van de Holden Commodore.

Hieronder de productiejaren van de verschillende generaties GTO's.

1965–1967: eerste originele generatie;
1968–1972: tweede originele generatie;
1973–1974: laatste originele generatie;
2004–2006: nieuwe generatie.

Chevrolet Camaro
Chevrolet Camaro SS uit 1969.De Chevrolet Camaro is een populaire Amerikaanse sportwagen die wordt geproduceerd door de Chevrolet Motor Division van General Motors. Hij werd geïntroduceerd als concurrentie voor de Ford Mustang op 29 september 1966, oftewel productiejaar 1967. Bij Chevrolet beginnen productiejaren drie maanden voor het begin van het daadwerkelijke jaar.

De belangrijkste onderdelen van de auto waren gelijk aan die van de Pontiac Firebird, waarvan de productiejaren exact overeenkomen met die van de Camaro en die eveneens gestaakt werd in 2002:

1e generatie: 1967–1969;
2e generatie: 1970–1981;
3e generatie: 1982–1992;
4e generatie: 1993–2002.

Chrysler Imperial 1956
De imperial kon in 1956 in drie carrosserievarianten worden besteld.
Als vierdeurssedan ,en als tweedeurshardtop en als vierdeurshardtop.
Hun 5801cc v8 motor leverde 284pk/4600tpm.
Bij de imperial vielen vooral de hoge achterspatborden op.
Zijn v8 was sterk genoeg om de auto naar een top van 175km per uur te brengen

Vreselijk ongeval in Le Mans  83 toeschouwers dood

Auto ontploft in publiek.   Datum: 11 juni 1955

In 1955 lijkt het erop dat de fransman Pierre Levegh de 24 uur  gaat winnen in Le Mans , totdat hij in het laatste uur een schakelfout maakt.

het drama van le mans

De Mercedes van Pierre Levegh stuift de rechte lijn voor de hoofdtribune op. Levegh raakt de Austin voor hem met een snelheid van 240 km/uur en wordt in de lucht gekatapulteerd. De Mercedes explodeert te midden van het publiek. en Levegh was opslag dood

Pierre Levegh licht dood voor zijn wagen

83 mensen kwamen om en meer dan 108 raakten gewond bij het ernstigste auto-ongeluk in de autosport.

de plaats waar de meeste doden vielen

Op de plaats van het grootste drama uit de geschiedenis van de autosport, heerste complete chaos. Alsof een vliegtuig was neergestort. 

na het drama was er al een priester  ( rechterkant van de foto )

 De race ging door, maar nog voor de race was afgelopen, haalde Mercedes-Benz echter zijn auto’s binnen en trok zich terug uit de racerij. 
De Brit Mike Hawthorn won de 24 Uur van Le Mans.

de resten van de mercedes tussen het publiek

Frankrijk  verbood onmiddellijk alle racewedstrijden. Ook de Grand Prix' van Duitsland, Spanje en Zwitserland werden afgelast. In Zwitserland is het verbod nog steeds van kracht. 

de mercedes 300 slr wat er van overbleef

Packard
Packard was een merk van luxeauto's uit de Verenigde Staten dat van 1899 tot 1958 bestond. De Packard Motors Company was gevestigd in Detroit (Michigan, VS) en fuseerde in 1954 met Studebaker tot Studebaker-Packard. Packard gebruikte een zeer bekende slogan die luidde: Ask The Man Who Owns One, of Vraag het aan hij die er één bezit. Vandaag de dag zijn Packard's zeer gezocht door verzamelaars

In de prille jaren dertig staat de klasse van Packard op zijn hoogtepunt en is dan waarschijnlijk de meest bekende - en meest verspreide - Amerikaanse luxe wagen ter wereld. Na de crisis van 1929 zal het nog duren tot 1935 voordat de lichte achtcilinder (serie 120) te zien is die de redding zal betekenen van de firma; Packard gaat evenwel door met het vervaardigen van zijn grote acht- en twaalfcilinders tot aan de Tweede Wereldoorlog.

Duesenberg Model J
De Duesenberg Model J was een personenauto die geproduceerd werd door Duesenberg. De Model J was de eerste auto van Duesenberg na de overname door Erret Cord. In totaal werden er 470 van gebouwd.

Het Model J werd geïntroduceerd in december 1928 op het autosalon van New York. Doordat de techniek die gebruikt werd in deze auto zeer vooruitstrevend was en de prestaties hoger dan alle andere personenauto's uit die tijd, was de auto meteen erg populair bij het publiek. Zo had de auto een 420cid (6884cc) 8-in-lijnmotor met dubbele bovenliggende nokkenas en vier kleppen per cilinder. Deze motor produceerde 265 pk en gaf de auto een topsnelheid van 187 km/h.
De enige reden dat er niet zoveel van verkocht werden kwam door het prijskaartje: het chassis alleen koste $8.500 en afhankelijk van het gewenste carrosserie kon de prijs oplopen tot $25.000, wat toentertijd een enorm bedrag was.

Na de introductie van de auto werkte Fred Duesenberg nog verder aan de Model J, zo zette hij er o.a. een supercharger op. Dit nieuwe model zou vanaf 1929 verkocht worden als het Model SJ.

In 1932 kwam August Duesenberg om het leven nadat hij met zijn Model J van de weg af was gereden.

Duesenberg Model SJ uit 1935.
Duesenberg was een Amerikaans luxe-automerk van 1920 tot 1937. Voordien was het bedrijf een racewagenbouwer. De merknaam Duesenberg stond bekend voor elegantie, luxe, mechanische precisie en kracht. Zodanig zelfs dat het afgeleidde woord doozy/duesy Engelse straattaal werd om iets van hoge kwaliteit aan te duiden. Desondanks ging het prestigieuze merk in 1937 ten onder.

Het einde
In 1937 kwam een einde aan Duesenberg's productie nadat moederconcern Cord financieel ten onder ging. In dat laatste jaar werden nog 650 Duesenbergs gebouwd.

Type: Model J
Productiejaren: 1928-1937
Opvolger: Duesenberg Model SJ
Motor: 6884 cc
PK: 265 pk
Gewicht: 2300 kg
Wielbasis: 3607 mm 

Batman
Batman was een populaire televisieserie in de jaren '60, gebaseerd op de stripheld Batman. Batman werd door American Broadcasting Company (ABC) uitgezonden van 12 januari 1966 tot en met 14 maart 1968.

Batman werd gespeeld door Adam West, Robin door Burt Ward. Met een hoop gadgets (waarvan de naam altijd begint met bat-) en de Batmobile bestrijden zij het kwaad vanuit de Batcave. In het echte leven gaan ze door het leven als Bruce Wayne (Batman) en Dick Grayson (Robin).

Na het eerste seizoen van de serie is er een film gemaakt over Batman en Robin, waarin de bekendste "slechteriken" samenspannen tegen het "dynamic duo". Deze bekendste Batman-slechteriken zijn; Penguin, The Riddler, The Joker en Catwoman
 

Volkswagen Kever
 Dramatische momenten in de wereldgeschiedenis willen nog wel eens briljante vondsten opleveren. Neem nou de Volkswagen Kever. Want hoewel men het bij Volkswagen zelf hard probeert te vergeten, is deze auto toch écht bedacht door de man die de Tweede Wereldoorlog ontketende. Maar ook zonder hem blijkt het idee van de Volkswagen trouwens nog altijd sterk. Dankzij Ferdinand Porsche wordt de auto al vanaf 1934 ontwikkeld. De productie komt echter na de oorlog pas op gang, in 1946 om precies te zijn. Oorspronkelijk is het autootje voorzien van een luchtgekoelde viercilinder boxermotor van 1.131 cc. Goed voor 25 pk en een topsnelheid van precies 100 km/h. In de loop der jaren groeit de Kever en zijn motor gestaag. Na 1955 was er een ovaal achterruitje in plaats van het bekende ‘brilletje’ (een ovaal met een spijl ertussen). Vanaf 1957 verdwijnt ook die achterruit om plaats te maken voor een groter exemplaar, samen met een grotere voorruit trouwens. Onderwijl neemt het vermogen van de boxermotor toe naar 30 pk en komt er in 1965 zelfs een 1.285 cc versie met 40 pk, gevolgd door een 1.493 cc met 44 pk’s. De 1303 van 1972 heeft voor het eerst een bolle voorruit. Tegen die tijd is er een 1.584 cc-versie met 50 pk. Er verschijnen talloze varianten waaronder natuurlijk de beroemde cabriolets van Karmann en Hebmüller. Tussen 1946 en 1975 worden er niet minder dan 22 miljoen Kevers gebouwd. Nog niet lang geleden werden ze trouwens nieuw gebouwd in de Mexicaanse Volkswagen-fabriek in Pueblo.

De Herbie Volkswagen Kever 1200 ragtop

Herbie speelde de hoofdrol in vijf bioscoopfilms en een tv-film. Vrijwel niemand herinnert zich meer de acteurs die erin reden. De eerste film was 'The Love Bug' in 1969, waarin de Volkswagen Kever 1200 ragtop (zonnedak) voor sommige scènes een Porsche motor kreeg of aan een takel werd gehangen om goed rond te kunnen spinnen. De auto kon trouwens 'zelf' rijden door een chauffeur op de iets verlaagde achterbank te zetten. Hij kon door een gat in de bodem van de auto zien waar hij moest rijden.

De eerste Herbie was een Volkswagen Kever Deluxe ragtop uit 1963. Daarna zijn ook vergelijkbare modellen gebruikt die Volkswagen maakte tussen 1957 en 1966.

- 53 was het nummer van de favoriete baseball-speler van de producer van de film.

- De naam Herbie komt waarschijnlijk van een zinnetje uit een Las Vegas optreden: 'Sorry, ik ga alleen uit met mannen die Herbie heten'.

In de films won de grijze kever met nummer 53 het altijd met net een neuslengte voorsprong van de dure raceauto's.

Dodge Viper 
Een Dodge Viper GTS in een drag race.
De Dodge Viper is een Amerikaanse sportwagen, gemaakt door Dodge. In sommige markten gaat de auto door het leven als Chrysler Viper.

Eerst generatie (1992-1996)
Aanvankelijk geïntroduceerd als conceptauto op de autoshow van Detroit in 1989, zonder fabricageplannen was de auto zo'n overweldigend succes dat Chrysler serieuze productieplannen ontwikkelde. De conceptauto en de productieauto hadden nogal wat verschillen, maar de V10 motor bleef. Het productiemodel verscheen in 1992 en in 1996 kwam naast de originele cabriolet ook een gesloten coupé versie.

De auto was een vrij rauwe en ouderwetse sportwagen; de motor was afkomstig uit een truck, er was geen airconditioning, elektrische ramen of centrale deurvergrendeling. Zelfs hendels om de deuren vanaf de buitenkant te openen waren niet op de wagen te vinden.

Technische Gegevens
De Viper heeft een voorin geplaatste V10 motor met een inhoud van 488 kubieke inch (ong. 8 liter) die gekoppeld aan een vijf-versnellingsbak de achterwielen aandrijft. Het drijft de auto op tot een topsnelheid van 233 km/u.

 Tweede generatie (1997-2002)
In 1996 werd naast de coupé ook de cabrio aangepast en dit type gaat door het leven als de tweede generatie. Deze Viper werd in Chrysler gespecialiseerde Conner Avenue-fabriek gebouwd.

 Derde generatie (2003-2007)
In 2003 werd door DaimlerChryslers Street and Racing Technology (SRT) de derde generatie ontwikkeld. De motor werd een 8,3 liter V10 met een maximum vermogen van 517 pk(2007 600pk). Oorspronkelijk werd alleen de cabriolet versie in productie gebracht, maar in 2006 volgde de coupé.

Ford GT40
De Ford GT40 was een sportwagen en viermaal achter elkaar winnaar van de 24 uur van Le Mans, van 1966 tot 1969. De auto was gebouwd om langeafstandsraces te winnen van Ferrari, dat Le Mans zesmaal achter elkaar had gewonnen, van 1960 tot 1965.

De GT40 werd genoemd naar de Gran Turismocategorie waarvoor de auto bedoeld was. De eis in deze categorie was een maximale hoogte van 40 inch (1,02 m, gemeten bij het windscherm). Grote Ford V8-motoren (4,7 L en 7 L) werden gebruikt, vergeleken met de Ferrari V12-motoren met een inhoud van 3,0 L of 4,0 L.

De eerste auto's werden gewoon "Ford GT" genoemd. De naam GT40 werd geïntroduceerd met de productie van de standaard Mk 1.

In 1996, toen de GT40 30 jaar bestond, bracht Ford een model uit, de GT90, ter ere van voorgenoemde. Het bleef echter bij een conceptauto die wederom bedoeld was Ferrari bang te maken. In 2006, toen de GT 40 jaar bestond, bracht Ford toepasselijk de GT uit. Men mocht hem niet GT40 noemen, wat men wel eerst van plan was, omdat dit al een geregistreerde handelsnaam is op naam van een arabische handelaar. De wagen had echter veel weg van zijn illustere voorganger: het design was bijna helemaal gekopieerd, alleen dan met een modernere draai eraan. En hoewel de auto een paar centimeter hoger was, kreeg hij de benodigde tongen los. Hij zou in een kleine serie gebouwd worden en geschonken worden aan mensen die echt een passie voor auto's hebben, waaronder Jeremy Clarkson, die hem alleen maar voor shows uit de garage mogen halen.