Het gedicht 1e kindje

Onschuldig en als
een engeltje zo rein
werd je geboren als
een wezentje zo klein
diep onder een
denken met zachte tint,
lag daar onze saloeka
mijn 1e kind
maar wat gaat die
tijd toch snel
als ik nu alweer 17
jaren verder tel
want eens komt de tijd
en splitsen onze wegen,
en kom je soms problemen tegen.
en mocht je verdwalen
en struikelen over een kei,
kom dan lief meisje
gerust weer naar mij.
ik zal je steunen
genezen die pijn.
want met je problemen
kun je altijd bij me zijn.
heb ik mijn fouten
dan heb ik een wens,
vergaaf me,
ik ben ook maar een mens.

Kinderhand

Omdat ze gauw gevuld is
- het dons van een kwartel
is genoeg, een herfstblad in
de lente, een blauwe knikker
in de palm -

sprong plots iets donkerroods
hem in de ogen, een vingertop,
een snee van niets,

een net te snel langs
grote grassen strijken

en wat zich opent
is zijn ogenblik.
Het lichaam moet
gesloten blijven.

Zo was het hem beloofd.

Maar als de palm plots opengaat,
En aders even gapen,
Dan sluit een kramp
Hem in mijn hand
Totdat hij gilt.

Want bloeden doen we samen

Kinderhand

De zomer heeft een laatste keer gevlamd.
Weldra neemt herfst het roer over.

Wandelingen in een wereld van groen
met schakeringen van oker, geel en roestbruin
in wondermooie, plattelandstaferelen

Onze rijkdom is het talent om het mooie te zien.
Er is geen ritme zonder hart.