't Is nu aan mienen toer !

Zoekend in onze archieven vond ik het verhaal ( anno 1998 ) over de avonturen van Miel en Bertha , kleine boertjes uit de Westhoek die op uitnodiging van hun vroegere (zeer welstellende) buren op vakantie kwamen naar hun appartement in het chique Knokke-Zoute. Dit grotendeels waar gebeurd vervolgverhaal starten we nu met deel 1. We wensen de bezoekers aan de Westkapelse Sprokkels veel leesplezier. ( tekst: Guido Gheldof - tekening: Jan Watelle - klik eens op x en je ziet Miel in aktie)

                                                        DEEL 1

Jerom Suffis en zijn vrouw Adrienne Viaene hadden heel hun leven geboerd op een grote hofstede in de streek van Poperinge. Ze hadden dag en nacht gewerkt en hadden zo een schone spaarpot verworven.Vele reizen deden ze niet want Jerom was geen groten amateur van verre te rijden met zijn mercedes. Een grote uitzondering was, een paar keren per jaar de verre verplaatsing naar Sluis doen omdat ze daar moesten zijn voor (geld)zaken vertelden ze tegen Miel en Bertha, hun buren die op een heel klein doeningske boerden, ook vele werkten maar met moeite het zout in hun patatten verdienden. Jerom en Adrienne, die kind noch kraaie hadden en ondertussen de pensioenleeftijd voorbij waren, hadden gelezen in de gazette dat er in Knokke heel schone appartementen te koop waren en dat het daar allemaal zó chique was. Op zekere dag in 't voorjaar waren ze in het afkomen van Sluis naar Knokke afgezakt, en al wandelend in de Lippenslaan hadden ze hun droomappartement met bijhorende ondergrondse garage op de zeedijk, niet verre van de het casino, op de kop kunnen tikken. Het was een buitenkansje hadden ze in het immobiliënkantoor gezegd. Jerom en vooral Adrienne verschoten wel van de prijs, maar het was een goeie geldbelegging zegde de vriendelijke verkoper..... en nu dat de Hollandse intresten aan het uitdrogen waren kwam dat goed gelegen. In de kortste keren was hun hofstede met al de beesten en gans de santenboetiek overgenomen door een goeie kennis tegen een uitnemende schone prijs.
                                                                           ( wordt vervolgd )

                           DEEL 2

Ze verlieten de streek en vertrokken in hun mercedes met veel getoeter en gezwaai naar hun chick appartement in Knokke. In het begin hadden ze geen ogen genoeg om alles te bekijken en gezellig te kuieren langs de dijk en via Het Zoute naar de Lippenslaan. Ze hadden zelfs al hun plekje gevonden in de Cap-Nord waar ze na hun koffietje bijna dagelijks door een heerlijke Grimbergen naar de zevende hemel gevoerd werden. Jerom had al met een vooraanstaand persoon (een zogenaamde VIP) gesproken en eens gepeild om lid te kunnen worden van de " Royal Zoute Golf Club", maar dat was een ander "quelque chose" zei dienen VIP. Toch oefende Jerom reeds duchtig in zijn grote living met zijn omgekeerde wandelstok en een ping-pong balletje.... Het leven was mooi..... Maar er was iets wat hen na een tijd wat tegenviel. Zoveel mensen die ze al wandelend tegenkwamen en niemand die ze kenden, die hen aansprak of simpelweg goeiedag of bonjour toewenste. Wat een verschil met hun Poperingse streke en ze kregen ....heimwee. Ze hielden zich sterk, maar op zekere dag zei Adrienne."Jerom zouden we Miel en Bertha niet eens uitnodigen voor enkele dagen,ze kunnen in de logeerkamer slapen, ze gaan hun ogen niet geloven als ze dat hier allemaal te zien krijgen." Zo gezeid, zo gedaan en Miel en Bertha gingen de volgende week afkomen via den "ijzeren weg". want ze reden dank zij Stive Stevaert immers zo goed als gratis met de trein. Jerom zou om half elf aan het station van Knokke staan met  zijn mercedes zodat hun valiezen in de koffer konden. Wat ze niet wisten was het feit dat Miel en Bertha geen valiezen hadden. Ze hadden enkele lege kartonnen dozen uit den Aldi volgestopt met hun wekedaagse kleren, slaapkledij, botten, savatten , corsets en scheeralaam. Voor alle zekerheid had Miel nog een halve hespe en vier zwijnepoten in zijn doze gestoken, want hij had wat schrik zegde hij. "Vele chi-chi maar weinig op de teljoore." De dozen goed toegebonden met vlaskoorden en zwaar beladen trokken ze -stap en half- naar de statie van Poperinge. Ze waren een half uur te vroeg en Miel kocht een gazette " de Liebre Belgiek " kwestie van indruk te maken op den trein maar vooral in Knokke dacht hij ..........      ( wordt vervolgd )

Het unieke Oostkerke,buurgemeente van Westkapelle, prachtig in lentetooi. Men hoeft heus geen verre reizen te maken om mooie beelden te schieten. Ogen gebruiken en eens goed rondkijken in onze prachtige paradijselijke polderstreek.
 
                                                           Guido 

(Klik eens op de foto)

Zoals zovele kleine landelijke gemeenten had ook Westkapelle in een ver en recent verleden zijn typische dorps- en volksfiguren. We beginnen onze reeks met : Dewaegenaere Robert beter gekend als "Berten Waegenaere", geboren te Westkapelle in 1932 en overleden in 1984, amper 52 jaar
Hij was metserdiender en volgde zijn vader Gustave ( Staf - 1908-1982) op als stoeltjeszetter en stoelgeldophaler in de kerk. Hij was zich bewust van de gewichtigheid van zijn taak en het was waarschijnlijk daarom dat hij steeds een vijftal stylo's in zijn bovenste vestzakje had zitten. Niemand heeft hem ooit zien schrijven . Berten was altijd en overal aanwezig in het straatbeeld van zijn geliefd Westkapelle. Hij had zichzelf benoemd tot een soort ordehandhaver en met zijn tricilore armband aan regelde hij zelf af en toe  het verkeer en wee hem die zijn orders niet uitvoerde. In de plaatselijke herbergen was hij naast een goeie klant tevens een graaggeziene gast en voor een paar pinten zong hij uit volle borst de credo of andere kerkelijke gezangen en hij kende er vele . Hij hoorde ze trouwens ieder weekend in de verschillende kerkelijke diensten. Bij de rondgang van de processie of de harmonie liep Berten, fier als een pauw , vooraan om de weg vrij te maken en het publiek op afstand te houden . Hij was actief in vele verenigingen en met jong en oud kon hij overweg; Toen Berten gedurende een van de laatste Boterbloemfeesten op het podium geroepen werd om er als dank een decoratie opgespeld te krijgen , rolden de gelukstranen over zijn wangen . Bij het applaus van de massa wist ik het : Er stond een mooie mens met een gouden hart naast mij voor een dankbaar publiek ; Het was zijn publiek . 

                                                                         Guido 

Tussen de vele reacties en e-mails die we op onze redactie ontvangen zat er wel een hele bijzondere. Vanuit de US kwam onlangs een in het Engels opgestelde e-mail van de heer Carol Meyers van het St.Nicholas Center. De oproep begint als volgt: We are developing a gazetteer of St Nicholas churches from all over the world on our comprehensive website devoted to the good saint, www.stnicholascenter.org. enz .
Onze vertaler van dienst ( bedankt Daniël ) heeft deze e-mail voor onze bezoekers ( ondertussen méér dan 46.000 ) in het Nederlands omgezet.
Wij zijn bezig met het ontwikkelen van een naslagwerk van St-Niklaaskerken van over de hele wereld om deze op een overzichtelijke website te plaatsen, die toegewijd is aan de goede sint:
Om dit te kunnen doen hebben we hulp, nodig, want het is simpelweg niet mogelijk om al deze kerken te gaan bezoeken en om er eigen foto's van te maken.
We zouden graag foto's gebruiken van de St-Niklaaskerk van Westkapelle van uw website. Natuurlijk zullen alle afbeeldingen voorzien zijn met een link naar jou website. Indien mogelijk zouden we graag grotere foto's bekomen.
St-Nicholas Center , een soort vzw met vrijstelling van US-belasting, bestaat alleen om de boodschap over St-Niklaas te verspreiden en om de mensen te informeren over wie Sinterklaas ( Santa Claus ) / de kerstman ( Father Christmas ) wel echt is. Wij verschaffen dus informatie over de sint. Na de lancering van de website in oktober 2002, werd de site het voorbije jaar ( 2007 ) zeer druk bezocht, meer dan 1.000.000 bezoekers uit 154 landen. enz. enz............
Op eenvoudige aanvraag via e-mail mij bekom je de volledige tekst van deze interessante brief.(opgeven ned. of engelstalig) Zie ook http://www.stnicholascenter.org/church_gallery_popup.jsp?church_sakey=3627

                                                Guido

Bij de vele bezoekers op en rond de voedertafel is er een  die respect en bewondering afdwingt . Hij komt nooit op de voedertafel zitten , daar is hij te  "eergierig "  voor . Meneertje pikt liever majestueus de graantjes van de grond . Zo hoeft hij geen dank u  wel te zeggen . Met zijn fiere houding en zijn felle kleuren lijkt hij een soort generaal onder de vogels en moet ik onwillekeurig aan Napoleon Bonaparte denken .Ik heb het over het mannetje Vink . In tegenstelling tot de vrouwtjes die er uitzien als groenige huismussen valt het mannetje op door zijn rode kleuren en zijn witte vleugelschild. Net zoals bij de mensentaal met de vele dialecten is ook de zang van dit vogeltje streekgebonden . Bij de vinkenzetters spreekt men van een Waalse of een Vlaamse vink . Wanneer het vinkenliedje eindigt op sieske-wiet is het volgens de vinkeniers een goeien en werd hij gevangen ,iets  wat nu gelukkig bij wet verboden is .Ze maken hun nest bij voorkeur in hoge bomen en tijdens de zomermaanden kan men met de fiets  rijdend langs de Damse vaart genieten van hun prachtige zang .Ik weet niet hoe het komt maar ieder jaar zit er een felle zanger ter hoogte van de Siphon . Let er maar eens op en denk dan Napoleon zit hier met zijn maîtresse .
                                              

           Guido

Ik was er niet gerust in toen ze mij liggend op mijn ziekbed in het operatiekwartier van het AZ OLV Ter Linden van Knokke binnenreden. Een voor mij totaal onbekende wereld opende zich. Een prikje alhier, een verbandje aldaar, vriendelijke verpleegsters en attentvolle verplegers begeleidden mij naar de operatiekamer. Ik voelde dat ik welkom was ! Twee kolossaal ronde plafondlampen draaiden zich in mijn richting. De dokter chirurg sprak mij nog enkele bemoedigende woordjes toe ...en vertrokken was ik, het zwarte gat in.
Een paar uurtjes later gebeurde er een wonder. Ik voelde overal zachte handen aan mijn lichaam en zag vage schimmen met menselijke allures. Plots tilden ze mij op en zweefde ik samen met die vaag groene wezens door de kamer. Enkelen fluisterden mij geruststellende woorden toe in mensentaal. Ik ontwaakte langzaam uit een diepe slaap en als een herborene was ik door een groepje engelen teruggebracht onder de mensen. Eentje bleef bij mij, waarschijnlijk was dat mijn engelbewaarder, die mij fantastisch verzorgd heeft tijdens de eerste uren in de recovery. Ik ken haar naam niet maar toen ze me vroeg om in haar ogen te kijken zag ik dat ze zeer mooie donkere kijkers had. Ik voelde mij op slag al veel beter.
Ik ben ervan overtuigd dat engelen nog bestaan en dat ze hier op dit aards tranendal te vinden zijn. Mijn hoed af voor alle personeelsleden van onze Knokse kliniek, die binnen enkele jaartjes naar Westkapelle komt .. alvast welkom. 

                                                            Guido

Ps : Dank aan de vele vrienden die mij gesteund hebben tijdens deze ziekteperiode die gelukkig positief evolueert.


                                                                  
 

Een tijd geleden, op zoek naar verborgen kerkschatten vond ik in een oude koffer  in de sacristie de  afgedankte torenhaan van onze Sint - Niklaaskerk . Ik dacht , sukkelaar, wat doe jij hier in deze donkere muffe bak ? Is dat de dank voor je jarenlange trouwe dienst aan de bevolking ? Ik heb hem in mijn armen genomen en ben de torentrap opgeklauterd naar de hoogste zolder. Daar heb ik hem op een voetstuk geplaatst en ik zag het meteen , hij fleurde op , knipperde met zijn oogjes en fluisterde mij het volgende toe :
Van 1909 tot 1993 duidde ik trouw de juiste windrichting aan , zeven dagen op zeven , dag en nacht. Nooit kreeg ik enige vergoeding of een dagje verlof .Ik heb twee oorlogen meegemaakt, deze van 1914 - 18 en deze van 1940 - 45 . Ik werd verscheidene keren beschoten en had vele kogelgaten in mijn lijf, die steeds hersteld werden. De vele littekens zijn nog goed zichtbaar.
Ik heb veel gezien vanuit mijn hoge uitkijkpost : soldaten , boeren , dronkaards , smokkelaars , douaniers , rijkswachters , veldwachters ,  pensejagers en vrijende koppeltjes achter de kerkmuur. Ik had soms ogen te kort om dat allemaal af te schieten . Ik heb negen pastoors gekend en evenveel onderpastoors . Vele kosters en honderden misdienaars heb ik de revue zien passeren . Ik heb veel zien veranderen in mijn geliefd dorp : paarden en karren , de eerste fietsen , de stoomtram , de dorsmachines met hun stinkende duvels , de eerste pikdorsers en de automobiel . Die automobiel had vaak nare gevolgen , er gebeurden veel ongevallen met alle leed en miserie vandien . De mens werd steeds meer en meer opgejaagd .De rust in mijn dorp was voorbij en ik beklaag mijn opvolger. Ik wens hem in ieder geval veel moed en sterkte toe want hij zal het nodig hebben .
Nu kan ik hier op deze zolder genieten van mijn welverdiende rust . Ik heb er  velen zien komen en gaan en met een traan in mijn oog zeg ik : "Ik was hier graag en ...bedankt alle vroegere en huidige Westkapellenaren " 
                                                                                                          
                                                               Guido