Archief

Halo Every-Body . Mijn baasje is eindelijk terug en hij gaat binnenkort opnieuw aan de slag, want hij moet eerst nog een beetje recupereren, zegt hij. Ik wou het eerst niet zeggen toen hij thuiskwam want ik dacht: " Dienen sukkeloare gaat nogal verschieten als hij dat hoort ". Ik heb het toch maar gezegd en hij begreep het. Ik wou al lang ook eens op vakantie zoals zovelen van mijn soortgenoten. Het moet nu wel lukken dat ik van een oud lief van mij " Mikie Mousse' " een uitnodiging ontving om gedurende één maand een gastrol te gaan spelen in Disney-Land Parijs. Ik zal de hoofdrol mogen spelen in het sprookje " De Gelaarsde Kat " ( zie laarzen op de foto ). Het wordt dus een werk - doe vakantie en ik verdien er nog wat mee ( vandaar het begrip van baasje ) . Ook over de maaltijdformule hoef ik mij geen zorgen te baren schrijft mijn oude vlam Mikie. 's Morgens hazenpatéé met muzestrontjes en levende verse melk rechstreeks van de in de eetzaal geplaatste koebeeste. 's Middags romige muskusratttenstaartsoep - Veldmuizen aan 't spit - Keunejongen in eigen nat en Kanariegele Vanieljepap als dessert. 's Avonds Gegrilde Musschen met stukjes Beenhepse en Kwarteleitjes. Gezien ik moeilijk kan slapen in een vreemd bedde is mij een hemelbed beloofd met om de twee dagen een andere jonge maagdelijke katinne om mij te verwennen. Ik vertrek per één augustus en ik kijk er nu al verlangend naar uit ( hoe zou je zelf zijn ) . Tot later , als ik ooit nog terug kom ...... Pitou
Ps . klik eens op de foto

Zoekend in onze archieven vond ik het verhaal ( anno 1998 ) over de avonturen van Miel en Bertha , kleine boertjes uit de Westhoek die op uitnodiging van hun vroegere (zeer welstellende) buren op vakantie kwamen naar hun appartement in het chique Knokke-Zoute. Dit grotendeels waar gebeurd vervolgverhaal starten we nu met deel 1. We wensen de bezoekers aan de Westkapelse Sprokkels veel leesplezier. ( tekst: Guido Gheldof - tekening: Jan Watelle - klik eens op x en je ziet Miel in aktie)

                                                        DEEL 1

Jerom Suffis en zijn vrouw Adrienne Viaene hadden heel hun leven geboerd op een grote hofstede in de streek van Poperinge. Ze hadden dag en nacht gewerkt en hadden zo een schone spaarpot verworven.Vele reizen deden ze niet want Jerom was geen groten amateur van verre te rijden met zijn mercedes. Een grote uitzondering was, een paar keren per jaar de verre verplaatsing naar Sluis doen omdat ze daar moesten zijn voor (geld)zaken vertelden ze tegen Miel en Bertha, hun buren die op een heel klein doeningske boerden, ook vele werkten maar met moeite het zout in hun patatten verdienden. Jerom en Adrienne, die kind noch kraaie hadden en ondertussen de pensioenleeftijd voorbij waren, hadden gelezen in de gazette dat er in Knokke heel schone appartementen te koop waren en dat het daar allemaal zó chique was. Op zekere dag in 't voorjaar waren ze in het afkomen van Sluis naar Knokke afgezakt, en al wandelend in de Lippenslaan hadden ze hun droomappartement met bijhorende ondergrondse garage op de zeedijk, niet verre van de het casino, op de kop kunnen tikken. Het was een buitenkansje hadden ze in het immobiliënkantoor gezegd. Jerom en vooral Adrienne verschoten wel van de prijs, maar het was een goeie geldbelegging zegde de vriendelijke verkoper..... en nu dat de Hollandse intresten aan het uitdrogen waren kwam dat goed gelegen. In de kortste keren was hun hofstede met al de beesten en gans de santenboetiek overgenomen door een goeie kennis tegen een uitnemende schone prijs.
                                                                           ( wordt vervolgd )

                           DEEL 2

Ze verlieten de streek en vertrokken in hun mercedes met veel getoeter en gezwaai naar hun chick appartement in Knokke. In het begin hadden ze geen ogen genoeg om alles te bekijken en gezellig te kuieren langs de dijk en via Het Zoute naar de Lippenslaan. Ze hadden zelfs al hun plekje gevonden in de Cap-Nord waar ze na hun koffietje bijna dagelijks door een heerlijke Grimbergen naar de zevende hemel gevoerd werden. Jerom had al met een vooraanstaand persoon (een zogenaamde VIP) gesproken en eens gepeild om lid te kunnen worden van de " Royal Zoute Golf Club", maar dat was een ander "quelque chose" zei dienen VIP. Toch oefende Jerom reeds duchtig in zijn grote living met zijn omgekeerde wandelstok en een ping-pong balletje.... Het leven was mooi..... Maar er was iets wat hen na een tijd wat tegenviel. Zoveel mensen die ze al wandelend tegenkwamen en niemand die ze kenden, die hen aansprak of simpelweg goeiedag of bonjour toewenste. Wat een verschil met hun Poperingse streke en ze kregen ....heimwee. Ze hielden zich sterk, maar op zekere dag zei Adrienne."Jerom zouden we Miel en Bertha niet eens uitnodigen voor enkele dagen,ze kunnen in de logeerkamer slapen, ze gaan hun ogen niet geloven als ze dat hier allemaal te zien krijgen." Zo gezeid, zo gedaan en Miel en Bertha gingen de volgende week afkomen via den "ijzeren weg". want ze reden dank zij Stive Stevaert immers zo goed als gratis met de trein. Jerom zou om half elf aan het station van Knokke staan met  zijn mercedes zodat hun valiezen in de koffer konden. Wat ze niet wisten was het feit dat Miel en Bertha geen valiezen hadden. Ze hadden enkele lege kartonnen dozen uit den Aldi volgestopt met hun wekedaagse kleren, slaapkledij, botten, savatten , corsets en scheeralaam. Voor alle zekerheid had Miel nog een halve hespe en vier zwijnepoten in zijn doze gestoken, want hij had wat schrik zegde hij. "Vele chi-chi maar weinig op de teljoore." De dozen goed toegebonden met vlaskoorden en zwaar beladen trokken ze -stap en half- naar de statie van Poperinge. Ze waren een half uur te vroeg en Miel kocht een gazette " de Liebre Belgiek " kwestie van indruk te maken op den trein maar vooral in Knokke dacht hij ..........      ( wordt vervolgd )