Archief

Het unieke Oostkerke,buurgemeente van Westkapelle, prachtig in lentetooi. Men hoeft heus geen verre reizen te maken om mooie beelden te schieten. Ogen gebruiken en eens goed rondkijken in onze prachtige paradijselijke polderstreek.
 
                                                           Guido 

(Klik eens op de foto)

Zoals zovele kleine landelijke gemeenten had ook Westkapelle in een ver en recent verleden zijn typische dorps- en volksfiguren. We beginnen onze reeks met : Dewaegenaere Robert beter gekend als "Berten Waegenaere", geboren te Westkapelle in 1932 en overleden in 1984, amper 52 jaar
Hij was metserdiender en volgde zijn vader Gustave ( Staf - 1908-1982) op als stoeltjeszetter en stoelgeldophaler in de kerk. Hij was zich bewust van de gewichtigheid van zijn taak en het was waarschijnlijk daarom dat hij steeds een vijftal stylo's in zijn bovenste vestzakje had zitten. Niemand heeft hem ooit zien schrijven . Berten was altijd en overal aanwezig in het straatbeeld van zijn geliefd Westkapelle. Hij had zichzelf benoemd tot een soort ordehandhaver en met zijn tricilore armband aan regelde hij zelf af en toe  het verkeer en wee hem die zijn orders niet uitvoerde. In de plaatselijke herbergen was hij naast een goeie klant tevens een graaggeziene gast en voor een paar pinten zong hij uit volle borst de credo of andere kerkelijke gezangen en hij kende er vele . Hij hoorde ze trouwens ieder weekend in de verschillende kerkelijke diensten. Bij de rondgang van de processie of de harmonie liep Berten, fier als een pauw , vooraan om de weg vrij te maken en het publiek op afstand te houden . Hij was actief in vele verenigingen en met jong en oud kon hij overweg; Toen Berten gedurende een van de laatste Boterbloemfeesten op het podium geroepen werd om er als dank een decoratie opgespeld te krijgen , rolden de gelukstranen over zijn wangen . Bij het applaus van de massa wist ik het : Er stond een mooie mens met een gouden hart naast mij voor een dankbaar publiek ; Het was zijn publiek . 

                                                                         Guido 

Tussen de vele reacties en e-mails die we op onze redactie ontvangen zat er wel een hele bijzondere. Vanuit de US kwam onlangs een in het Engels opgestelde e-mail van de heer Carol Meyers van het St.Nicholas Center. De oproep begint als volgt: We are developing a gazetteer of St Nicholas churches from all over the world on our comprehensive website devoted to the good saint, www.stnicholascenter.org. enz .
Onze vertaler van dienst ( bedankt Daniël ) heeft deze e-mail voor onze bezoekers ( ondertussen méér dan 46.000 ) in het Nederlands omgezet.
Wij zijn bezig met het ontwikkelen van een naslagwerk van St-Niklaaskerken van over de hele wereld om deze op een overzichtelijke website te plaatsen, die toegewijd is aan de goede sint:
Om dit te kunnen doen hebben we hulp, nodig, want het is simpelweg niet mogelijk om al deze kerken te gaan bezoeken en om er eigen foto's van te maken.
We zouden graag foto's gebruiken van de St-Niklaaskerk van Westkapelle van uw website. Natuurlijk zullen alle afbeeldingen voorzien zijn met een link naar jou website. Indien mogelijk zouden we graag grotere foto's bekomen.
St-Nicholas Center , een soort vzw met vrijstelling van US-belasting, bestaat alleen om de boodschap over St-Niklaas te verspreiden en om de mensen te informeren over wie Sinterklaas ( Santa Claus ) / de kerstman ( Father Christmas ) wel echt is. Wij verschaffen dus informatie over de sint. Na de lancering van de website in oktober 2002, werd de site het voorbije jaar ( 2007 ) zeer druk bezocht, meer dan 1.000.000 bezoekers uit 154 landen. enz. enz............
Op eenvoudige aanvraag via e-mail mij bekom je de volledige tekst van deze interessante brief.(opgeven ned. of engelstalig) Zie ook http://www.stnicholascenter.org/church_gallery_popup.jsp?church_sakey=3627

                                                Guido

Bij de vele bezoekers op en rond de voedertafel is er een  die respect en bewondering afdwingt . Hij komt nooit op de voedertafel zitten , daar is hij te  "eergierig "  voor . Meneertje pikt liever majestueus de graantjes van de grond . Zo hoeft hij geen dank u  wel te zeggen . Met zijn fiere houding en zijn felle kleuren lijkt hij een soort generaal onder de vogels en moet ik onwillekeurig aan Napoleon Bonaparte denken .Ik heb het over het mannetje Vink . In tegenstelling tot de vrouwtjes die er uitzien als groenige huismussen valt het mannetje op door zijn rode kleuren en zijn witte vleugelschild. Net zoals bij de mensentaal met de vele dialecten is ook de zang van dit vogeltje streekgebonden . Bij de vinkenzetters spreekt men van een Waalse of een Vlaamse vink . Wanneer het vinkenliedje eindigt op sieske-wiet is het volgens de vinkeniers een goeien en werd hij gevangen ,iets  wat nu gelukkig bij wet verboden is .Ze maken hun nest bij voorkeur in hoge bomen en tijdens de zomermaanden kan men met de fiets  rijdend langs de Damse vaart genieten van hun prachtige zang .Ik weet niet hoe het komt maar ieder jaar zit er een felle zanger ter hoogte van de Siphon . Let er maar eens op en denk dan Napoleon zit hier met zijn maîtresse .
                                              

           Guido

Ik was er niet gerust in toen ze mij liggend op mijn ziekbed in het operatiekwartier van het AZ OLV Ter Linden van Knokke binnenreden. Een voor mij totaal onbekende wereld opende zich. Een prikje alhier, een verbandje aldaar, vriendelijke verpleegsters en attentvolle verplegers begeleidden mij naar de operatiekamer. Ik voelde dat ik welkom was ! Twee kolossaal ronde plafondlampen draaiden zich in mijn richting. De dokter chirurg sprak mij nog enkele bemoedigende woordjes toe ...en vertrokken was ik, het zwarte gat in.
Een paar uurtjes later gebeurde er een wonder. Ik voelde overal zachte handen aan mijn lichaam en zag vage schimmen met menselijke allures. Plots tilden ze mij op en zweefde ik samen met die vaag groene wezens door de kamer. Enkelen fluisterden mij geruststellende woorden toe in mensentaal. Ik ontwaakte langzaam uit een diepe slaap en als een herborene was ik door een groepje engelen teruggebracht onder de mensen. Eentje bleef bij mij, waarschijnlijk was dat mijn engelbewaarder, die mij fantastisch verzorgd heeft tijdens de eerste uren in de recovery. Ik ken haar naam niet maar toen ze me vroeg om in haar ogen te kijken zag ik dat ze zeer mooie donkere kijkers had. Ik voelde mij op slag al veel beter.
Ik ben ervan overtuigd dat engelen nog bestaan en dat ze hier op dit aards tranendal te vinden zijn. Mijn hoed af voor alle personeelsleden van onze Knokse kliniek, die binnen enkele jaartjes naar Westkapelle komt .. alvast welkom. 

                                                            Guido

Ps : Dank aan de vele vrienden die mij gesteund hebben tijdens deze ziekteperiode die gelukkig positief evolueert.