ik krijg gewoon het schijt

Neen dit kan je niet geloven. Een aantal jaren geleden kregen we van tante een (speciaal?) washandje en een fiber doekje om ruiten en spiegels te kuisen. Echt spectaculair. Deze namiddag ongeveer 30 vierkante meter ruiten (binnen en buiten) gepoetst op minder dan een half uur. Ik wil bij jullie een demonstratie komen geven, maar niet gratis. Ik zou met die dingen nog op de markt kunnen gaan staan. Echt al zeer lang opgetogen.

Ik zou me wel voor het hoofd kunnen slaan. Het verhaal: Een tijd geleden voelde ik me absoluut futloos toen ik in de tuin bezig was. Eén van de buren had dat gezien, maar het enige wat hij vroeg was of hij niet een stukje van de grond mocht bewerken. Ik ken hem en ik had het dus moeten weten. Het antwoord dat ik hem gegeven heb, was dat ik hulp gevraagd had, maar dat ik nog aan het wachten was op een antwoord. 's Anderendaags had hij al een stuk bewerkt en mooi afgespannen met een gekleurd lint. Een van de buren vertelde me dat aan de telefoon. Ik "vierkappes" naar de tuin, maar hij was er niet. Lint weggegooid en terug naar huis. De dag nadien kwam er een koppel al mijn rabarber plukken. Weer naar daar gereden. Te laat! Dezelfde dag was mijn nieuwe stekelbessenstruikje weg. Eindelijk heb ik hem te pakken gekregen en hem eens zijn volle waarheid gegeven. Ik ben dom geweest, want ik ken die man. Ik had moeten weten dat hij niks of niemand ontziet. Hopelijk is alles nu opgelost, al voel ik me daar niet goed bij, want ik kan niet in ruzie leven met iemand. We zullen wel zien, maar het is een onredelijk mens. 

Jaren geleden ben ik begonnen aan onze stamboom. Veel opzoekwerk in de bibliotheek en nadien bij de provincie. Ondertussen zou een pak van de informatie gedigitaliseerd zijn, verneem ik. Misschien toch eens terug aan beginnen? Ik zat bij de opzoekingen aan 1749, maar ik wil nog wel wat verder geraken. Moeilijk, want je stoot regelmatig op kerkarchief. Toch nog eens een poging wagen. 

Net geluisterd naar de Elisabeth wedstrijd en van daar meteen naar mijn kookpotten. Heel even wennen. In een bijna trance aan het luisteren naar de violen en nu naar de dampende aardappelen. Ach ja. Misschien in de keuken nog wat klassieke muziek opzetten. 

Gisteren ging ik een aantal jassen binnen brengen in een droogkuis in Leuven. De eerste keer dat ik daar kwam. Achter de toog een oude dame (98 jaar) met een vlotte babbel. Een echte Leuvense, geboren en getogen. Meer dan een half uur met haar gepraat. Ik beloofde haar om enkele boekjes binnen te brengen van "den academee van et Leives", waar ik lid van ben. Deze namiddag speciaal langs daar gereden om het beloofde gaan af te geven. Van het ogenblik dat ze binnen kwam zegde ze onmiddellijk, och je bent al daar met mijn boekskes. Een schat van een mens. Ik wil eens een langer gesprek met haar en misschien kan ik dat gebruiken voor  een artikel in "den academee". Indien niet, geen probleem. Het zal zeker een unieke ontmoeting geweest zijn. 

Ik ben geen grote fan (helemaal geen fan) van al die Vlaamse zangers. Bijna allemaal brol en compagnie, buiten een paar uitzonderingen. Misschien beledig ik nu een aantal mensen, maar het kan me niet schelen. Ze denken dat ze iets kunnen en dikwijls scoren ze ook nog omwille van hun "looks". Niet voor hun stem of teksten. Een aantal zingen vals of schreeuwen gewoon. Over hun uitspraak van het Vlaams wil ik het dan nog niet hebben. Toch. Pas een nummer beluisterd van Bart Herman. "als je wakker wordt" Mooi ontroerend. Ook zijn lied "slaap wel m'n kind". Er zijn uitzonderingen.

De eerste asperge is er al en wij gaan vandaag de laatste eten van de oogst van vorig jaar. Vers is nog altijd beter natuurlijk, maar de ingevroren exemplaren zijn nog altijd zeer lekker. Alles wat we zo uit de tuin kunnen eten smaakt toch altijd anders. Binnen een week hebben we de eerste bloemkolen uit de serre. Lekker mensen!!!  

Een tijd geleden er zo mee gepocht dat ik een hemd kon strijken in iets meer dan twee minuten. Sedert een paar maanden hebben we een nieuw strijkijzer, maar de man die dat moet bedienen is dan weer iets ouder en/of onhandiger geworden. Gisteren haalde ik maar een gemiddelde van een kleine vier minuten per stuk.  Schande. Och ik trek het me niet aan. Het is tenslotte geen wedstrijd, al probeer ik voor zo een stomme dingen mezelf altijd limieten op te leggen. Hier zou ik nog een tijd kunnen over doorgaan, maar dan ben je nog niet aan slapen toe.

Er bestaan veel moppen over vissers en het gestoef over de grootte en het gewicht van hetgeen ze gevangen hebben. Neef Johnny kwam zo fier als een gieter binnen met een filmpje en enkele foto's over wat hij wel niet gevangen had. Een beest van 207cm lang en 80 kg zwaar. Het was even verschieten als ik dat zag. Het is echter een sportvisser en dus gooide hij dat arme ding terug in het water.

Tante heeft (had) voor haar tv een gewone kabelaansluiting. Telenet gaat er een aantal posten afgooien en enkel nog digitaal doorzenden. Eén van haar lievelingszenders zou weg vallen, dus ze vroeg om raad. Goed, ik zocht tussen de mogelijkheden en het goedkoopste was perfect voor haar. Vandaag is een lieve, goedlachse jongeman digitale tv komen installeren. Ze had graag dat ik daar bij was. 
Ze beweerde dat ze haar gisteren avond gebeld hadden om te melden dat ze bij een van de eersten zou zijn voor haar installatie vandaag. Ik ben er van overtuigd dat mensen dikwijls horen, wat ze graag zouden horen. Misschien bij ouderen nog meer? Ik heb het bandje nog eens beluisterd en het enige wat daar op gezegd werd is dat ze zouden langs komen tussen 8 en 13 uur. Om 8 uur stond ik al aan haar deur omdat ze daarop had aangedrongen. Rond 11 uur belde iemand om te zeggen dat de technieker onderweg was. 11,30 uur, begin werkzaamheden en einde rond 12,40 uur. 
De afstandsbediening uitgelegd, nog eens door haar laten herhalen en nog niet met een gerust gevoel naar huis. Waarschijnlijk belt ze me deze avond met problemen rond de bediening van die nieuwe technologie. Perfect te begrijpen. Als ik ooit zo oud zou worden, wat gaat er dan voor mij niet verloren gaan?

Net of we hebben een spacecake als lunch gehad. We hebben ons na het eten deze middag allebei neergelegd in de zetel en we zijn in slaap gevallen. Een zeer diepe slaap. Ik ben wakker geworden om 15,20 uur en Amandine is heel verdwaasd uit de zetel opgestaan een uur later. Ze had hetzelfde ritueel als zou ze 's nachts wakker worden na het in slaap vallen bij tv. Kaars uitgeblazen, tv uitgezet, asbak weggezet, pyjama aangetrokken en heel de reutemeteut... Ze is wel 10 keer naar een wekker of een uurwerk gaan kijken om er zich van te vergewissen of dit wel de correcte tijd was. Nochtans gewoon bloemkool met worst klaar gemaakt deze middag. Niks gedronken en niets speciaals gedaan. Geen drugs genomen, geen joint gerookt. Toch waren we precies gedrogeerd. 

Een tijd geleden verloor ik mijn trouwring in de tuin. Mijn vingers waren zo veel dunner geworden, dat die er zo maar kon afvallen. Telkens ik naar mijn hofke ging, deed ik hem thuis al uit om zeker te zijn hem niet te verliezen. Op een dag toch vergeten zeker en net toen ben ik de frambozen en de andere struiken beginnen snoeien. Waarschijnlijk is die ring ergens blijven achter hangen. Tot op vandaag nog niet terug gevonden. Eksters?

We klagen veel over te veel papierwerk en ambtenarij. Tweede maal een aangename verrassing gehad. Enkele dagen geleden schreef ik over de vlotte afwerking van de aanvraag van mijn nieuwe nummerplaat. In de doos zou normaal een klever moeten gezeten hebben om op de oude kentekenplaat te plakken om te laten annuleren. Die zat er bij mij niet bij, dus ik wist niet goed wat daar mee te doen. Zo eenvoudig heb ik het nog nooit mee gemaakt. Gewoon de autoplaat gaan afgeven bij Bpost en alles was in orde. Geen vragen, geen geld en geen gezever. 

Straks nog eens naar Bach geluisterd. Prachtig gewoon. Dochter lief heeft ooit ballet op Bach gemaakt. Ongewoon misschien, maar hemels mooi. Echt van genoten.   

Deze namiddag dus de auto gaan halen. Mens toch, je moet een computerdeskundige zijn om aan alle knopjes uit te kunnen in die nieuwe wagens. Er zit zelfs geen handrem meer in. Dat is ook al met een knopje te bedienen. Ik vraag me af of (nog iets) oudere mensen daar aan uit kunnen. Ik zal het al doende allemaal moeten leren zeker.

Niet altijd klagen en zagen. Gisterenmorgen 10 uur een bankcheque gaan halen voor aankoop van de nieuwe wagen. Cheque gaan wegbrengen naar de garage. Rond de middag de verzekering voor de nieuwe wagen afgesloten en deze morgen om  9 uur stonden ze hier al aan de deur met de nieuwe nummerplaat. Nog een tweede prettige verrassing. Ik bel naar de garage (hiervoor ga ik reclame maken. garage Beckx in Rotselaar. Al 10tallen jaren trouwe klant daar.) om dit mee te delen en zij zorgen er voor dat er een tweede exemplaar van die plaat klaar zal liggen als ik deze namiddag de auto ga afhalen. Niet alles gaat dus stroef met de ambtenarij.  

Ik weet absoluut niet meer of ik het vroeger al schreef. Ik kocht in een opwelling een nieuwe auto. Morgen of ten laatste maandag kan ik hem gaan ophalen. Er is iets eigenaardigs aan deze wagen. De achterdeuren gaan omgekeerd open. Ofwel ben ik volledig in de war en ofwel hadden we vroeger ook een auto waar de voor of achterdeuren anders open gingen. Was het de R4 die we ooit hadden of was het een van de zovele 2 PKs? 

Met dit rotweer geraak ik hopeloos achteruit in mijn tuin. Ik heb de gewoonte van daar 's namiddags te gaan werken. Wil het nu wel niet lukken zeker dat het 's morgens droog is en dat de buien altijd in de namiddag vallen. Ik stond daar net klaar om er aan te beginnen en binnen de 10 seconden begon het te regenen. Geen plensbui, maar genoeg om door en door nat te worden. Mijn bonen staan al een tiental dagen klaar. Geluk dat ik ze nog niet "in de week" gezet heb. Ik zet ze voor het planten altijd een nacht in water om ze te laten zwellen. Ik weet niet of het nodig is, maar ik leerde dat zo van ons bomma. Van die oude gewoontes heb ik genoeg mee gekregen. Doet me denken aan een vroegere buur die voor het eerst met een moestuin begon. We maakten hem wijs dat hij de ajuin moest planten met de haartjes (waren de wortels) naar boven. Ocharme de sukkelaar. De dag nadien vertelden we hem dat dit een vergissing van ons was.      

Ik herinner me dat Agnes en ik graag af en toe eens een chou au chocolat aten met van die heerlijke slagroom. Vandaag moest ik brood gaan halen en ik zag zo nog twee exemplaren in de etalage staan. Natuurlijk mee genomen. Heerlijk! Als ik dan nadien naar de prijs gekeken heb, waren ze plots minder lekker. 2,20€ per stuk. Enfin, ongezond, duur, maar bijzonder smakelijk.